ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
Καμπάνια Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ
Ύστερα από την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό της αστυνομίας, που έδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο κρατικός αυταρχισμός, η άγρια δολοφονική επίθεση με καυστικό οξύ ενάντια στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις 22 Δεκεμβρίου 08, έδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εργοδοτική τρομοκρατία.
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) θεωρήθηκε επικίνδυνη από την εργοδοσία, γιατί βρίσκεται στη διοίκηση ενός σωματείου ταξικού, μαχητικού, που έχει αγκαλιάσει Ελληνίδες και Έλληνες μαζί με μετανάστριες και μετανάστες και που διεκδικεί χωρίς συμβιβασμούς τα δικαιώματά τους. Από την ημέρα της επίθεσης και μέχρι σήμερα η κατάσταση της υγείας της ήταν κρίσιμη και παραμένει σοβαρή. Τονίζουμε εδώ ότι οι γυναίκες, ακόμα περισσότερο οι μετανάστριες, έχουν κυρίαρχη θέση τόσο στην ευελιξία όσο και στην εκμετάλλευση, επενδεδυμένη μάλιστα με επιχειρήματα για το «ρόλο» της γυναίκας στην οικογένεια και συνοδευόμενα με την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Οι τιμωρίες των γυναικών όταν αντιστέκονται στο κυρίαρχο μοντέλο είναι σκληρές, αλλά η σκληρότητα της τιμωρίας της συνδικαλίστριας, μετανάστριας και γυναίκας Κων. Κούνεβα, ξεπερνάει κάθε νοσηρή φαντασία και κάθε βαρβαρότητα.
Είναι η ώρα που πρέπει να εκφραστεί το πιο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στο σωματείο της, μέσα από πολύπλευρες δράσεις, με στόχους:
Την αλληλεγγύη στην ίδια την Κωνσταντίνα –για την ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη, για έκδοση πλήρους σύνταξης και την οικονομική ενίσχυση από τα σωματεία– αλλά και στο σωματείο της
Την αποκάλυψη και τιμωρία των ενόχων της δολοφονικής απόπειρας. Είναι χαρακτηριστική η ολιγωρία των αρμοδίων αρχών, σε αντίθεση με άλλες πρόσφατες περιπτώσεις.
Να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, να υποστηριχθεί η τήρηση της εργατικής νομοθεσίας με τη στήριξη των πρωτοβάθμιων σωματείων.
Να καταργηθεί το σύστημα των υπεργολαβιών στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα (νόμος Ρέππα 2956/01 και συναφών που προωθούν την εργασιακή επισφάλεια, εγκύκλιος 182 του 1985 που εξαιρεί από βαρέα/ανθ. την κάτω των 6 ωρών εργασία), που έχει δημιουργήσει έναν πολυπληθή «στρατό» επισφαλώς εργαζομένων, έναν εργασιακό μεσαίωνα και μια εργοδοσία με μαφιόζικα χαρακτηριστικά. Επαναφορά στο δημόσιο των λειτουργιών που έχουν εκχωρηθεί στον ιδιωτικό τομέα και σε εργολάβους, κατάργηση των ΣΔΙΤ και των ιδιωτικοποιήσεων. Εξασφάλιση σταθερής εργασίας όσων εργάζονται σήμερα στις υπεργολαβίες.
Το άνοιγμα του μεγάλου ζητήματος της επισφάλειας στην εργασία, που πλέον αφορά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης στην Ελλάδα και διεθνώς.
Εγγραφή στα συνδικάτα των μεταναστών/μεταναστριών καθώς και των εργαζομένων σε εργολάβους και κάθε επισφαλή μορφή εργασίας, με ταυτόχρονη επιδίωξη νομοθετικών αλλαγών.
Τη διαμόρφωση συγκεκριμένων αιτημάτων ενάντια στην επισφαλή εργασία μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης, ώστε οι παρεμβάσεις να μην είναι απλά προπαγανδιστικές.
Την υποστήριξη συνδικαλιστικής οργάνωσης νέων στρωμάτων εργαζομένων είτε στα υπάρχοντα συνδικάτα, εάν και εφ’ όσον το δεχθούν, είτε με τη δημιουργία νέων, όπου δεν υπάρχουν. Τα σωματεία και οι Ομοσπονδίες να στηρίξουν την ΠΕΚΟΠ.
Τη σύνδεση με το κίνημα της νεολαίας, ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη εξέγερση, σημαντικό κομμάτι και διάσταση της οποίας ήταν το «πρεκαριάτο» (επισφαλώς εργαζόμενοι/εργαζόμενες). Προσπάθεια «ίδρυσης» αντίστοιχων επιτροπών στις σχολές με ανάλογες δράσεις.
Με συστηματική αντιπληροφόρηση, ριζοσπαστικές και καινοτόμες δράσεις σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, νομική υποστήριξη, οικονομική ενίσχυση, διεθνή αλληλεγγύη κ.λπ., μπορούμε και πρέπει να κάνουμε το τραγικό αυτό γεγονός μια αρχή συνολικότερης κοινωνικής αντεπίθεσης σ’ αυτό το καθεστώς εργασίας και στις κυβερνήσεις που το εγκαθίδρυσαν και το στηρίζουν.
Σε μια τέτοια καμπάνια έχουν θέση συνδικάτα, συνδικαλιστές/τριες και εργαζόμενοι/ες Έλληνες/Ελληνίδες και μετανάστες/τριες ιδιαίτερα από τους χώρους που πλήττονται από την επισφάλεια, αλλά επίσης και φοιτητές/φοιτήτριες, μαθητές/μαθήτριες και νεολαίοι, δικηγόροι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, κοινωνικές και γυναικείες οργανώσεις, κινήματα, πολιτικές συλλογικότητες. Οι προσπάθειες αυτές δεν υποκαθιστούν το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα – η ηγεσία του οποίου μέχρι στιγμής αδιαφορεί. Αντίθετα, πρέπει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, σε όλα τα επίπεδα, να αναλάβουν την ευθύνη της αγωνιστικής δράσης για να αποκρουστεί η εργοδοτική αυθαιρεσία αλλά και η εργασιακή ανασφάλεια και έτσι να αποτραπεί η δραματική συρρίκνωση των συνδικάτων, για την οποία η ηγεσία τους είναι η κυρίως υπεύθυνη. Όπως ήδη έδειξαν οι κινητοποιήσεις για την Κούνεβα, η ελπίδα βρίσκεται στη βάση των εργαζομένων και του συνδικαλιστικού κινήματος, στην οποία και θα απευθυνθούμε.
Καθώς η εργοδοτική τρομοκρατία και η επισφάλεια είναι το οδυνηρό παρόν για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εργαζόμενες, Έλληνες και μετανάστες, αλλά και το αύριο των σημερινών νέων που εξεγείρονται ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και την κλοπή των δικαιωμάτων τους και του μέλλοντός τους, η εργοδοτική δολοφονική επίθεση στην Κωσταντίνα Κούνεβα και στο συνδικάτο της μας αφορά όλους και όλες.
Παράλληλα ξεκαθαρίζουμε από τώρα ότι η πλατιά ενωτική επιτροπή αλληλεγγύης που δημιουργήσαμε στις 16-1-09 μετά από δημόσιο κάλεσμα, είναι πρόθυμη και θεωρεί καθήκον της να συνεργαστεί και να συντονιστεί με οποιαδήποτε ανάλογη επιτροπή επειδή θεωρούμε ότι προέχει σήμερα η ενότητα στη δράση χωρίς κανέναν αποκλεισμό για να είναι αποτελεσματική η δράση όλων μας απέναντι στον κοινό ταξικό αντίπαλο.
Αθήνα, 20-1-09
Επιτροπή Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ
