Να μην στεκόμαστε μόνο στη θεωρητική και επιστημονική αντιμετώπιση της επισφάλειας και της γενιάς των 700 ευρώ. Για το σκοπό αυτό σας παραθέτω ορισμένα άρθρα και ρεπορτάζ από τον έντυπο και ηλεκτρονικό δημοσιογραφικό χώρο, με συνεντεύξεις νέων εργαζομένων, υποαπασχολούμενων και άνεργων. Αν θέλετε να διαβάσετε και άλλα, ξεκινήστε από το μπλογκ http://g700.gr/pages/blog/sxetika.html
Θανάσης Τσακίρης
—————————————–
Νεολαία- κράτος μια επικίνδυνη σχέση
Του Δ. ΤΖΙΟΒΑ | Αθήνα – Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009
Oσοι ξένοι παρακολούθησαν από τις εφημερίδες ή τις τηλεοράσεις τα πρόσφατα επεισόδια στην Ελλάδα προσπαθούσαν να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν αυτό το ξέσπασμα ποικιλοτρόπως. Οι παλαιότεροι έκαναν αναδρομές στη δικτατορία ή έβλεπαν αναλογίες με τον Μάη του ΄68, άλλοι τα θεώρησαν προάγγελο των συγκρούσεων που η οικονομική κρίση θα επιφέρει σε διεθνές επίπεδο. Ολοι σχεδόν αντιμετώπιζαν τα επεισόδια με απορία και κρυφό δέος γιατί αντιλαμβάνονταν την αφορμή αλλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν την αιτία τους.
Οι αναταραχές δεν είχαν ταξικό ή φυλετικό χαρακτήρα, όπως αυτές στη θατσερική Αγγλία της δεκαετίας του 1980 ή οι πιο πρόσφατες στις φτωχοσυνοικίες του Παρισιού, αλλά είχαν πρωταγωνιστή την ελληνική νεολαία, που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία για τα ελληνικά δεδομένα. Οι κοινωνιολόγοι μιλούν για ένα είδος underclass (υποτάξη) στις βιομηχανικές κοινωνίες, ομάδες δηλαδή πληθυσμού που εξακολουθητικά δεν μπορούν να επωφεληθούν από την οικονομική πρόοδο και παραμένουν στο περιθώριο. Αναρωτιέμαι αν η ελληνική νεολαία αποτελεί την τάξη χωρίς μέλλον, ένα είδος underclass της ελληνικής κοινωνίας.
Ανέκαθεν η Ελλάδα διακρίνεται για την ταξική της ρευστότητα, έπασχε όμως και πάσχει από έντονη πατερναλιστική ιεράρχηση και «κατά σειράν αρχαιότητας» νοοτροπία, που προκαλούν τεράστια απογοήτευση στους νέους, ωθώντας τους ενίοτε στα όρια της οργής. Προσέξτε πόσες φορές το επίθετο «νέος» χρησιμοποιείται συγκαταβατικά για ελπιδοφόρους δημιουργούς ή ακόμη και πολιτικούς για να τους υπενθυμίσει έμμεσα την επετηρίδα και ότι θα πρέπει να περιμένουν. Η ελληνική κοινωνία τιμά ρητορικά τους αγώνες της νεολαίας, είναι ωστόσο κατά βάση αντι-νεολαιίστικη. Για πολλά χρόνια εξασφάλιζε περισσότερο τις μεγάλες ηλικίες παρά τις μικρότερες και ως εκ τούτου η ανεργία μεταξύ των νέων στην Ελλάδα ήταν πάντα μεγαλύτερη. Μπορεί να εκφράζει τη συμπάθειά της για τη γενιά των 700 ευρώ, ξεχνά όμως ότι στην Ελλάδα τα όρια των συντάξεων αγγίζουν το 80% των μισθών ενώ σε άλλες χώρες δεν είναι ούτε καν το 40%. Αλλού το κράτος πρόνοιας αναλαμβάνει την ανεργία των νέων, ενώ στην Ελλάδα το επωμίζεται η οικογένεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πρόκειται για μια κοινωνία σταθερά προσανατολισμένη και βασισμένη στις μεγαλύτερες ηλικίες.
Πρόσφατα ο πρύτανης του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ πρότεινε στον διεθνούς φήμης φιλόσοφο Quentin Skinner να παραμείνει στη θέση του, παρά το γεγονός ότι είχε φτάσει το συνταξιοδοτικό όριο, και εκείνος απάντησε ότι, αν και θα ήθελε να παραμείνει, θα προτιμούσε το Πανεπιστήμιο να απασχολήσει δύο νέους επιστήμονες με τον μισθό που θα έδινε σε αυτόν. Θα γινόταν αυτό ποτέ στην Ελλάδα; Γενικά η Ελλάδα βάζει τροχοπέδη στους νέους, τους κρατά πίσω, τους αποθαρρύνει, τους ποδηγετεί και τους βάζει στο λούκι της μιας επιλογής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο στερείται ευελιξίας και δεν προσφέρει τη δυνατότητα στους νέους να αλλάξουν πορεία στη διάρκεια των σπουδών τους ή να συνδυάσουν αντικείμενα σπουδών. Στην Αγγλία κάποιος μπορεί να έχει σπουδάσει σε προπτυχιακό επίπεδο Ιστορία ή Φιλολογία αλλά σε μεταπτυχιακό ή επαγγελματικό επίπεδο μπορεί να εκπαιδευθεί στα Νομικά ή στην Πληροφορική και το αντίστροφο ενώ στην Ελλάδα αυτό είναι αδύνατο. Η επιλογή που ένας νέος θα κάνει με την εισαγωγή του στο Πανεπιστήμιο θα τον ακολουθεί διά βίου και θα του καθορίσει ή θα του περιορίσει τις επαγγελματικές επιλογές. Εφόσον όμως ζούμε σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον, αυτή η ακαμψία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος δημιουργεί σοβαρές αγκυλώσεις και αισθήματα παγίδευσης στους νέους. Γιατί να μην υπάρχουν διατμηματικά προπτυχιακά προγράμματα σπουδών, ιδιαίτερα στις θεωρητικές επιστήμες, ώστε οι νέοι να μπορούν να συνδυάζουν δύο ή περισσότερα αντικείμενα σπουδών; Είναι ενδεικτικό ότιαρκετοί έλληνες νέοι κατανοούν τα προβλήματα της ελληνικής παιδείας όταν αρχίζουν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους στο εξωτερικό και αποστασιοποιούνται από την ελληνική πραγματικότητα. Τότε συνειδητοποιούν πού οδηγεί η παρωχημένη ρητορεία περί πανεπιστημιακού ασύλου και η άγονη ριζοσπαστικότητα που δεν αποφέρει ριζικές αλλαγές γιατί χαρακτηρίζεται από καταστροφικό τσαμπουκά παρά από διάθεση θεσμικού μετασχηματισμού, βολικές αποχές από μαθήματα παρά από συγκεκριμένες προτάσεις. Μετά τη Μεταπολίτευση η πανεπιστημιακή νεολαία δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την ξύλινη κομματική ρητορεία, να αρθρώσει τον δικό της λόγο και να διεκδικήσει ουσιαστικά τα συμφέροντά της. Ετσι όλα αυτά τα χρόνια οι «αγώνες» της δεν κατόρθωσαν να βελτιώσουν το χάος των ελληνικών σχολείων ή πανεπιστημίων, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να πάψει να αποτελεί την ελληνική underclass. Παγιδευμένη από τον κομματικό εναγκαλισμό, η ελληνική νεολαία δεν κατάφερε να κάνει την πραγματική της επανάσταση, να μετασχηματίσει δηλαδή την οργή της σε ρεαλιστική πρόταση αλλαγής.
Δυστυχώς το ελληνικό σύστημα εκμεταλλεύεται τη νεολαία αλλά και η νεολαία με τη σειρά της, επιρρεπής στη ρομαντική ανεδαφικότητα, στην ασάφεια των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεών της ή στην κομματική συναλλαγή των ηγετών της, συμβάλλει στη διαιώνιση αυτού του συστήματος. Αν και μοχθεί περισσότερο για να περάσει στο πανεπιστήμιο ή για να βρει μόνιμη εργασία, έχει τελικά τις λιγότερες ευκαιρίες από άλλες νεολαίες. Νιώθει αφόρητα εξαπατημένη και πιεσμένη από μια γεροντοκρατική κοινωνία αλλά δεν ξέρει πώς να αντιδράσει παρά μόνο με μια τυφλή και θυμωμένη αντι-εξουσιαστικότητα, που όμως δεν της προσφέρει μακροπρόθεσμα νέες προοπτικές.
Ο κ. Δημήτρης Τζιόβας είναι καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Βirmingham της Αγγλίας.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=249087&ct=32&dt=04/01/2009
Η οργή της γενιάς καγκουρό
Αναγκασμένοι να ζουν με τους γονείς τους οι νέοι της Νότιας Ευρώπης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
Νέος με πολύχρονη θητεία στα θρανία αναζητεί (μάταια) εργασία με αμοιβή στοιχειωδώς αξιοπρεπή, ώστε να εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία προτού τριανταρίσει: δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία… Στην πραγματικότητα, οι αναλυτές απορούν που οι νέοι σε όλες αυτές τις χώρες δεν εξεγείρονται περισσότερο.
Στην Ελλάδα είναι η γενιά των 700 ευρώ, στην Ιταλία η γενιά των 1.000 ευρώ, στην Ισπανία ονομάζονται Χιλιάρηδες, στη Γαλλία είναι η γενιά του CΡΕ, του Σύμφωνου Πρώτης Πρόσληψης, το οποίο η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει τον Απρίλιο του 2006, έπειτα από δυόμισι μήνες μαθητικών, φοιτητικών και συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Γενιά καγκουρό: αυτό είναι το προσωνύμιο που τους δίνουν οι κοινωνιολόγοι. Διότι, παρά τα διπλώματά τους και τις πολυετείς σπουδές τους, καταλήγουν να μένουν με τη μαμά και τον μπαμπά μέχρι να κλείσουν τα 30- τα 27 έτη είναι ο μέσος όρος αποχώρησης από την οικογενειακή εστία στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, τα 30 έτη στην Ιταλία, όπου υπάρχει λαός ολόκληρος από bamboccioni, δηλαδή παιδιά της μαμάς. Και φυσικά, όλη αυτή η κατάσταση έχει επιπτώσεις στα ποσοστά γεννητικότητας: 1,32 παιδιά αντιστοιχούν σε κάθε γυναίκα στην Ιταλία, 1,38 στην Ισπανία, 1,39 στην Ελλάδα.
Αβεβαιότητα
«Ορισμένες κοινωνίες μοιράζονται το βάρος της αβεβαιότητας ανάμεσα στις γενιές, ενώ εδώ, όλη η αβεβαιότητα συγκεντρώνεται στους νέους», συνοψίζει ο Ολιβιέ Γκαλάν ερευνητής του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CΝRS). Και επικαλείται, ως απόδειξη, το ποσοστό των μισθωτών 30-50 ετών με σύμβαση αορίστου χρόνου στη Γαλλία: «Εδώ και 20 χρόνια έχει μείνει το ίδιο». Τα ποσοστά της ανεργίας στους νέους ηλικίας 15-24 ετών μιλούν από μόνα τους: 25,2% στην Ελλάδα (Εurostat, 2006), 22,6% στη Γαλλία, 21,6% στην Ιταλία- στην Ισπανία ήταν χαμηλότερο, αλλά αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς. Ακόμα, όμως, και όταν οι νέοι βρίσκουν μια δουλειά, συνήθως δεν αντιστοιχεί στην επένδυση που έκαναν σε έτη σπουδών. Και όπως επισημαίνει η ερευνήτρια Μαρί Ντουρού-Μπελά, η απογοήτευση για αυτήν την «υπόσχεση που δεν τηρήθηκε» καθίσταται ακόμα πιο έντονη από το γεγονός ότι οι χώρες αυτές έκαναν, μέσα σε μερικά χρόνια, ένα σημαντικό άλμα ανάμεσα στη γενιά των γονιών που δεν σπούδασαν και τη γενιά των παιδιών τους με τα υπερβολικά προσόντα. Πρόκειται για μια δραματική κατάσταση σε μια Νότια Ευρώπη που μοιράζεται τη θρησκεία του διπλώματος και το χάσμα ανάμεσα στο πανεπιστήμιο και την αγορά εργασίας, στον αντίποδα των αγγλοσαξονικών και των σκανδιναβικών χωρών.
Στους δρόμους ξανά μαθητές και φοιτητές εναντίον του Σαρκοζί
ΚΑΥΤΗ αναμένεται η εβδομάδα που αρχίζει στη Γαλλία, καθώς μαθητές και φοιτητές έχουν προγραμματίσει νέες κινητοποιήσεις για αύριο και για την Πέμπτη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα σχέδια της κυβέρνησης Σαρκοζί να καταργήσει 13.500
θέσεις εργασίας στην Εκπαίδευση από την επόμενη σχολική χρονιά. Ο υπουργός Παιδείας Ξαβιέ Νταρκός, ο οποίος πρόκειται να παρουσιάσει αύριο και τις μεταρρυθμίσεις που προτείνει για την τάξη της Α΄ Λυκείου, επιχείρησε να υποβαθμίσει το εύρος της αναταραχής, υποστηρίζοντας πως οι καταλήψεις «αφορούν λιγότερο από το 10% των λυκείων»· παράλληλα κατήγγειλε τους «ταραξίες» που παρεισφρέουν στις διαδηλώσεις και προκαλούν καταστροφές. «Αυτοί οι ταραξίες δεν ξέρουν εναντίον τίνος διαδηλώνουν, μιλούν για “νόμο Νταρκός” ενώ δεν υφίσταται “νόμος Νταρκός”. Είναι ένα κίνημα χωρίς αίτημα», είπε. Γεγονός όμως είναι πως την περασμένη Παρασκευή, περισσότερα από 100 σχολεία τελούσαν υπό κατάληψη, με τα λύκεια της Δυτικής Γαλλίας να παραμένουν επικεφαλής του κινήματος αμφισβήτησης. Πολλοί εκπαιδευτικοί μάλιστα καλούν τους μαθητές σε «παιδαγωγική ανυπακοή» και τα μεγαλύτερα συνδικάτα της Εκπαίδευσης ήδη δρομολογούν απεργίες για τον Ιανουάριο. «Κοινωνία, νεολαία, υποβαθμισμένα προάστια: η Γαλλία αιχμάλωτη της ανησυχίας», ήταν ο τίτλος της εφημερίδας «Le Μonde», που μεταφέρει τη μεγαλύτερη ή μικρότερη ανησυχία των κρατούντων πως «η εξέγερση των νέων στην Ελλάδα μπορεί να εξαχθεί και στη Γαλλία».
Ουδέποτε ανέπτυξαν πολιτικές αυτονόμησης
ΣΤΗ ΔΑΝΙΑ, χώρα πρότυπο όσον αφορά την πολιτική απέναντι στη νεολαία, η εγγύτητα ανάμεσα στις επιχειρήσεις και τους νέους είναι σαφώς μεγαλύτερη, εξαιτίας της πρακτικής εξάσκησης των φοιτητών και της παρουσίας των επιχειρήσεων στα πανεπιστήμια. Παράλληλα, όμως, στη χώρα αυτή κάθε νέος λαμβάνει σε ηλικία 18 ετών μία υποτροφία σπουδών ύψους περίπου 1.000 ευρώ, σε 72 μηνιαίες δόσεις. Όπως συμβαίνει και στη Βρετανία, έτσι και εδώ ο κανόνας είναι η μερική απασχόληση των φοιτητών σε επιχειρήσεις. Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει στη Νότια Ευρώπη. Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα ουδέποτε ανέπτυξαν πολιτικές που να ευνοούν την αυτονόμηση των νέων. Μπροστά σε αυτή τη συσσώρευση προβλημάτων, θα μπορούσε να περιμένει κανείς ακόμα πιο έντονες αντιδράσεις.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4492184&ct=2
http://www.athensvoice.gr/your-voice/all/yv,253,%CE%86%CE%BB%CE%BB%CE%BF_%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B1_%CE%AD%CE%BD%CE%B1_%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF_%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CF%84%CE%B7_%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%AC_%CF%84%CF%89%CE%BD.html
Άλλο ακόμα ένα κείμενο για τη γενιά των 700.
Τις τελευταίες μέρες όπου και να ήμουν (δουλεια,σχολή,καφε), ότι και να διάβαζα (freepress,περιοδικά,σελιδες στο ιντερνετ) ότι και να έκανα τελος πάντων πάντα κάπου ακουγα ή διαβαζα τη φράση <>. Δεν έιχα φανταστεί ότι έχει γίνει τόσο αναγνωρίσιμη έτσι ώστε 50άρηδες και 60άρηδες στο γραφείο θα μου κάνουν κύρηγμα σε σχέση με την γεννιά των 700€.Εγώ πρώτη φορά άκουσα αυτήν τη φράση πρίν κάνα χρόνο στο μαγαζί που δούλευα από κάτι δημοσιογράφους που είχαν έρθει να κάνουν ρεποτάζ για το θέμα και είχαν περικυκλωθεί από κάποιος γραφικούς υπαλλήλους που μπορεί να πέρναν και λιγότερο απο 700 δεν θυμάμαι.
Αυτό που μου την έχει δώσει στα νεύρα είναι ότι όσες φορές άκουσα ή διάβασα για αυτό δεν άκουσα κανέναν να το σχολιάζει. Όλοι αρκούντε σε μια περιγραφή του φαινομένου σαν να μιλάνε για κάποιο απολύτως φυσιολογικό φυσικό φαινόμενο,σαν την έκλειψη της σελήνης.Δεν άκουσα κανέναν να έχει προβληματιστεί για το πως δημιουργήθηκε το φαινόμενο αυτό ή πως θα πολεμηθεί. Όλοι με κοιτάνε με οίκτο και μου λένε στοργικά -Αχ κακόμοιρε ανοίκεις και συ στη γεννιά των 700.
Λοιπόν έχω δουλέψει και εγω για 700 και λιγότερα ακόμα το μήνα και είμαι σίγουρος ότι για μερικά χρόνια ακόμα θα αναγκαστώ αρκετές φορές να το ξανακάνω. Άλλα σε οποιαδήποτε τέτοια δουλειά ήμουνα έπερνα 600-700 όχι επειδή δεν μπορει να γίνει αλλιώς,όχι εξαιτίας της Ελληνικής οικονομίας αλλά μόνο και μόνο λόγο των 40-50 ή 60 και κάτι(χρονών) αφεντικών μου.Τα σημερινά αφεντικά που γεννήθηκαν μεταξύ 1940 και 1970 και θέλουν απλά να πιούν το αίμα από μία απρποστάτευτη γεννια (και μόνο σε αυτό φταίει το κράτος),μια απροστάτευτη γεννια από κάθε λογής λαμόγιο που θέλει να τους εκμεταλευτεί προκειμένου να πλουτίσει.
Ένα πρωί συζητούσα με ένα πρώην αφεντικό μου σε ένα καφέ που δούλευα και μου είχει πει-για να σου δώσω παραπάνω πρέπει να ανεβάσω την τιμή του καφέ. Ο συγκεκριμένος σε 6 χρόνια είχει ανοίξει άλλα 3 μαγαζιά με τα λεφτα που κονομούσε. Μήπως λοιπόν αν ο τυπάς δεν είχε κάνει 3 μαγαζιά σε 6 χρόνια θα μπορούσε να πληρώνει κανονικά τους υπαλλήλους του? Ίσως λοιπόν αν το κράτος δεν άφηνε το κάθε απατεώνα να κάνει περιουσία σε 5 χρόνια και τον υποχρέωνε να πληρώνει κανονικά δεν θα μιλάγαμε σήμερα για G700 και μαλακίες ? Δεν γίνετε να σερβίρω 20 καφέδες τη ώρα και να πληρώνομαι τον έναν.Δεν γίνετε όμως και να μην δουλέψω.Και να συμπληρώσω ότι ο παραπάνω τυπάς ήταν από τα καλύτερα αφεντικά που είχα,τουλάχιστον αυτός πλήρωνε τις λίγες υποχρεώσεις του προς τους υπαλλήλους του χωρις κυνηγητό.
Το παράδειγμα της καφετέριας είναι τυχαίο,το πολύ άσχημο είναι ότι και αφού πάρω το πτυχίο μου (το οποίο έχει γίνει σαν απολυτήριο λυκείου), θα αναγκαστώ να δουλέψω στον κλάδο μου πλέον πάλι με 700 €.
Καλό λοιπόν είναι να συζητιέται το θέμα αλλά ας πάρει και κάποιος θέση, γιατί έτσι όχι μόνο δεν το πολεμάμε αλλά αντίθετα σιγά-σιγά το θεωρούμε σαν κάτι δεδομένο και φυσιολογικό και συνηθίζουμε ότι η γεννιά μας θα αμοίβεται με 700 €.
Υ.Γ:Και κάτι πιο σημαντικό είναι ότι η γεννιά των 700 € συνήθως είναι και ανασφάλιστη. Μια περίοδο που το αφαλιστικό συζητιέται περισσότερο από ποτέ, κάνεις δεν σκέφτεται ότι αν το κάθε λαμόγιο αφάλιζε τους G700 υπαλλήλους του τα ταμεία ίσως δεν χρεωκοπούσαν.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8777&pubid=1646584#
Η γενιά των 700€ μεταναστεύει
Η παρατεταμένη οικονομική κρίση και οι περιορισμένες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης αναγκάζουν όλο και περισσότερους νέους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα
28/9/2008 11:50:19 πμ
Η Ελλάδα… χαιρετίζει τη νέα γενιά των μεταναστών της. Νέοι, πτυχιούχοι, απόφοιτοι αξιόπιστων πανεπιστημίων, λαμπρά μυαλά στον τομέα τους, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα… πάτρια εδάφη για να αποφύγουν τον εργασιακό Μεσαίωνα που υφίστανται στην Ελλάδα. Στα οργανωμένα κράτη που πηγαίνουν έχουν, λένε, περισσότερες ευκαιρίες να δείξουν τι αξίζουν…
Το επόμενο βήμα της «γενιάς των 700 ευρώ» είναι η μετανάστευση. Χιλιάδες νέοι 25-35 ετών, στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής τους, ρίχνονται στην αγορά εργασίας με κάθε καλή διάθεση να προσφέρουν στη χώρα τους. Η αδυναμία της ελληνικής αγοράς να απορροφήσει τα λαμπρά μυαλά, αλλά κυρίως η οικονομική κρίση, η συνεχής λιτότητα και τα φορολογικά μέτρα-θηλιά κάνουν τους νέους επιστήμονες να στραφούν σε άλλες χώρες, όπου οι προοπτικές για εργασιακή αποκατάσταση και ποιότητα ζωής είναι καλύτερες.
Η νέου τύπου «οικονομική» μετανάστευση ξεκίνησε ως τάση, αλλά τείνει να γίνει… μάστιγα. Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ΗΠΑ και λιγότερο Καναδά ή Αυστραλία είναι οι προορισμοί που επιλέγουν οι πτυχιούχοι.
«Μέσα στην τελευταία δεκαετία υπολογίζουμε ότι περισσότερα από 550.000 άτομα υψηλής ειδίκευσης έχουν μεταναστεύσει σε ΗΠΑ, Καναδά και Β. Ευρώπη», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ) Σάββας Ρομπόλης.
Το «Εθνος της Κυριακής» μίλησε με νέες και νέους με λαμπρές σπουδές, αλλά και με άλλους επαγγελματίες, εξειδικευμένους και διακεκριμένους στον τομέα τους, που είτε βρίσκονται στην Ελλάδα και σκέφτονται να μεταναστεύσουν ή έχουν ήδη μεταναστεύσει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΗΣ Η/Υ
Ολα τα αρνητικά σ’ αυτή τη χώρα
Ακόμη ένας νέος που σκέφτεται να μεταναστεύσει προς τη Βόρεια Ευρώπη είναι ο Δημήτρης Ευθυμίου, ο οποίος περιγράφει με τα δικά του λόγια το γιατί: «Αυτή η χώρα όσο μεγαλώνω εγώ κι όσο γερνάει εκείνη τόσο με ενοχλεί… Αντί να εξελίσσεται και να ανθίζει και το βιοτικό επίπεδο να ανεβαίνει, όλο και περισσότερα άλφα στερητικά βλέπω να έρχονται ουρανοκατέβατα.
Α-ναξιοκρατία: να βάζεις στη θέση τον ξάδερφο που θα σου δώσει και κάνα ψηφαλάκι όταν χρειαστεί.
Α-ρνησιδικία, να βάζεις το «λαμόγιο» σε θέση ισχύος απέναντι σε αυτόν που ζητάει Δικαιοσύνη, ενώ λες στον τελευταίο περίμενε 5 χρονάκια για τη δίκη και άλλα τόσα για να τελεσιδικήσει.
Α-ναξιοπαθούσα πολιτική σκηνή.
Α-νίκανη να χειριστεί οτιδήποτε, από τα μικρότερα σκάνδαλα έως τις μεγαλύτερες προκλήσεις των καιρών που έρχονται.
Α-νέχεια για όλο και περισσότερους.
Α-μύθητο πλουτισμό για ολίγους.
Α-πουσία αισθήματος ευθύνης οποιουδήποτε είδους.
Α-αφορολόγητο για την Εκκλησία, το μεγαλύτερο real-estate agency της χώρας.
Αυτά τα άλφα τα στερητικά, λοιπόν, όποιος είναι υγιής συναισθηματικά και διανοητικά θέλει να τα αφήσει τρέχοντας πίσω του. Και να υποκαταστήσει τα άλφα τα στερητικά με τις γνήσιες και ατόφιες ιδιότητες, σε ένα υγιές περιβάλλον όπου το άτομο θα αναπτυχθεί και θα πιάσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του…».
ΒΑΣΙΑ ΑΓΓΕΛΗ, ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ
Με βασικό μισθό και ανασφάλιστη
Βρετανικό πτυχίο στην Ιστορία της Τέχνης και την Κοινωνιολογία. Μεταπτυχιακό σε Αγγλία και Γαλλία πάνω στην Κοινωνική Ανθρωπολογία, με εξειδίκευση τους λαούς της Αμερικής, της Ωκεανίας και της Αφρικής.
Οι σημαντικοί αυτοί τίτλοι σπουδών δεν βοήθησαν τη Βάσια Αγγελή να βρει στην Ελλάδα κάποια θέση εργασίας στον τομέα της. Επέστρεψε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2006 και εδώ και δύο χρόνια υποαπασχολείται ή εργάζεται με συμβάσεις σε θέσεις για τις οποίες έχει πολλά παραπάνω προσόντα. Τα οποία βοηθούν βεβαίως στο αποτέλεσμα της δουλειάς, αλλά δεν… πληρώνονται.
«Οσο για τις απολαβές μου, αυτές σπανίως ξεπερνούν τον βασικό μισθό. Δεν παίρνω επίδομα πτυχίου, ούτε ξένων γλωσσών, ενώ δεν είναι λίγοι οι εργοδότες που μου ζήτησαν να μείνω ανασφάλιστη», μας λέει. «Κάτω από αυτές τις συνθήκες, σκέφτομαι να ξαναφύγω. Πρώτη επιλογή μου είναι η Αγγλία, λόγω εξοικείωσης με το περιβάλλον, αλλά θα προτιμούσα τη Γαλλία, όπου βρίσκεται και η έδρα της UNESCO, για την οποία θα ήθελα να δουλέψω», μας λέει.
ΚΑΛΥΨΩ ΚΑΜΠΑΝΗ, ΣΥΝΤΗΡΗΤΡΙΑ ΕΡΓΩΝ ΤΕΧΝΗΣ
Στην Ολλανδία με προσέλαβαν με αρχικό μισθό 2.400
Με τρία επιστημονικά πτυχία στον τομέα της συντήρησης Τέχνης, η Καλυψώ Καμπάνη επέστρεψε στην Ελλάδα γεμάτη διάθεση να βοηθήσει στη φροντίδα των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. Παρά την καλή διάθεση, όμως, η Καλυψώ σύντομα αντιμετώπισε τις πρώτες δυσκολίες. «Επιστρέφοντας από την Αγγλία αντιμετώπισα μια τελείως απογοητευτική και εξευτελιστική για την Ελλάδα πραγματικότητα. Δεν κατάφερα να αναγνωρίσω τα πτυχία μου, καθώς δεν υπάρχει αντίστοιχο πανεπιστημιακό τμήμα, οπότε θα αναγκαζόμουν να τα υποβιβάσω εξισώνοντάς τα με το αντίστοιχο των ΤΕΙ. Η εναλλακτική που μου πρότειναν ήταν να δουλέψω με σύμβαση 600 ευρώ, χρησιμοποιώντας το διετές Higher National Diploma που κατείχα. Υστερα από έναν χρόνο προσπάθειας και απογοήτευσης, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο εξωτερικό», λέει.
«Μέσα σε λίγους μήνες αναζήτησης δουλειάς μια μεγάλη εταιρεία συντήρησης της Ολλανδίας, εκτιμώντας τα προσόντα που διέθετα, μου πρότεινε θέση με αρχικό μισθό 2.400 ευρώ τον μήνα», διηγείται.
Τα τελευταία δύο χρόνια η Καλυψώ ζει και εργάζεται στο Αϊντχόφεν της Ολλανδίας, «όπου το επίπεδο ζωής είναι πολύ ανώτερο από αυτό της Ελλάδας, τα δε κριτήρια αξιολόγησης αξιοκρατικά και δίκαια», λέει χαρακτηριστικά
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
Το Αμστερνταμ άλλαξε την ποιότητα της ζωής μου
Οι προοπτικές που (δεν) είχε στην Ελλάδα έκαναν τον απόφοιτο του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Φυσικής, Σταύρο Μελαχροινό, να αναζητήσει εργασία στο εξωτερικό. Εδώ και πέντε χρόνια εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Ολλανδίας στον τομέα της διεθνούς εκπαίδευσης.
«Το επάγγελμα του καθηγητή στη χώρα μας έχει συγκεκριμένη πορεία και περιορισμένες δυνατότητες. Στην Ολλανδία το σχολείο στο οποίο εργάζομαι μου προσφέρει μεγάλες δυνατότητες σε επίπεδο διδασκαλίας, αλλά και σε επιμόρφωση, αφού μου δίνει κίνητρα να μη σταματήσω να ασχολούμαι με το επάγγελμά μου και την εξέλιξή του», τονίζει. Οσο για τα οικονομικά, «ο μισθός που είχα πριν από 5 χρόνια στην Αθήνα ήταν 1.000 ευρώ, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο και για την ίδια δουλειά στην Ολλανδία έπαιρνα τα διπλάσια.
Σήμερα, οι απολαβές μου πλησιάζουν τις 3.000», λέει. «Η δε ποιότητα ζωής μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Ως πολίτης έχω άποψη, φωνή που ακούγεται, μπορώ να διαμαρτυρηθώ και να απαιτήσω απάντηση από δημόσια υπηρεσία, πληρώνω φόρους, αλλά βλέπω οι φόροι αυτοί πού πάνε. Εδώ υπάρχει κράτος πρόνοιας, υπάρχει κοινωνική πολιτική», τονίζει.
ΑΛΕΞΗΣ ΜΠΑΡΖΟΣ, ΟΠΕΡΑΤΕΡ
Παίρνω τριπλάσιο μεροκάματο στο Παρίσι
Σπούδασε στη Ρώμη κοινωνιολογία και φωτογραφία, αλλά επέλεξε τελικά να ακολουθήσει το επάγγελμα του εικονολήπτη. Ο Αλέξης Μπαρζός ζει σήμερα με την οικογένειά του στο Παρίσι, όπου και συνεργάζεται με εταιρείες παραγωγής κυρίως της Γαλλίας, της Ιταλίας, αλλά και της Ελλάδας.
«Ζούσα χρόνια στο εξωτερικό, αλλά ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Επέστρεψα σε μια καλή εποχή, προ των Ολυμπιακών Αγώνων, άνοιξα εταιρεία και απασχολούσα περίπου 15 άτομα. Ωστόσο, μετά τους Αγώνες επήλθε κρίση στην αγορά, ενώ τα φορολογικά μέτρα με ανάγκασαν να κλείσω την εταιρεία και να έρθω στη Γαλλία», λέει ο Αλέξης, ο οποίος σήμερα συνεργάζεται με εταιρείες παραγωγής από την Ευρώπη. «Ενα μεροκάματο στην Ελλάδα, με κάμερα, αυτοκίνητο και βοηθό, δεν ξεπερνά τα 250 ευρώ. Στο Παρίσι η ώρα εργασίας σου ξεκινά με το που θα φύγεις από το σπίτι, διαρκεί 8 ώρες και πληρώνεται 650 ευρώ. Διαφορετική είναι επίσης και η ίδια η νοοτροπία της τηλεόρασης, που αντιμετωπίζει τον οπερατέρ ως σοβαρό επαγγελματία».
ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=45098
Η γενιά των 700 ευρώ στην Ελλάδα, γενιά των 1.000 ευρώ για την Ισπανία και την Ιταλία, γενιά iPod στη Βρετανία, είναι η γενιά των «χαμένων» κατά την επιστήμη της Κοινωνιολογίας.
Babylosers είναι ο όρος που κατέθεσε ο Γάλλος κοινωνιολόγος Λουί Σοβέλ για να περιγράψει τα παιδιά των περίφημων babyboomers, που στα 30 τους, εγκλωβισμένα στην οικογενειακή εστία, στην ανεργία και σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, με πτυχία στην κορνίζα και μετρημένα ευρώ στην τσέπη, συνειδητοποιούν πως θα έχουν ένα χειρότερο βιοτικό επίπεδο από αυτό των γονιών τους.
Από τη μεταπολεμική έκρηξη γεννήσεων (baby boom) της δεκαετίας του ‘50 σε ΗΠΑ και Ευρώπη και το μετέπειτα οικονομικό boom, την ανάπτυξη που συνοδεύτηκε με ένα καλύτερο επίπεδο ζωής για τη μεσαία τάξη των babyboomers, φτάσαμε στη γενιά των babylosers (χαμένων νέων), των παιδιών τους.
Ονειρα που ξεθωριάζουν
Ευρωπαίοι που γεννήθηκαν από το 1968 και μετά (στις ΗΠΑ το φαινόμενο δεν έχει λάβει ακόμη τέτοιες διαστάσεις ώστε να περιλαμβάνονται και Αμερικανοί στην κατηγορία), με σπουδές ανώτερες από εκείνες της μαμάς και του μπαμπά κατά κανόνα, βλέπουν το όνειρό τους για συνέχεια της dolce vita που γεύτηκαν μέχρι σήμερα να σβήνει.
Με ένα μισθό-χαρτζιλίκι σε μια περίοδο διεθνούς παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, χωρίς προοπτικές βελτίωσης, τι όνειρα να κάνουν;
Δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι, ούτε καν να νοικιάσουν, αγωνιούν σε επισφαλείς θέσεις εργασίας που δεν ανταποκρίνονται στις γνώσεις τους, κάνουν εκπτώσεις στα ταξίδια, στη διασκέδαση και τα όνειρα για τη δημιουργία της δικής τους οικογένειας. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν δυο, ήτανε τρεις, γίνανε χίλιοι δεκατρείς κι έπειτα δεκάδες εκατομμύρια στη δυτική και νότια «γηραιά ήπειρο».
Κοινωνιολόγοι, πολιτικοί, οικονομολόγοι, media και απλοί πολίτες βρίσκονται σήμερα να αναλύουν το φαινόμενο που θα έχει και σοβαρές δημογραφικές συνέπειες, όπως προβλέπουν, σε μια ήπειρο ήδη γηρασμένη.
Ο εμπνευστής του όρου babyloser, Λουί Σοβέλ, ετών 41, ανήκει οριακά και ουσιαστικά σε αυτήν τη γενιά των «χαμένων».
Ανατρέχει στις έρευνες και τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι η αγοραστική τους δύναμη έχει μειωθεί κατά 25% κατά μέσο όρο συγκριτικά με αυτή των γονιών τους, όταν ήταν στην ηλικία τους και ξεκινούσαν τη δική τους ζωή μακριά από την πατρική εστία.
Οι αριθμοί δεν μπορούν να αποδώσουν ωστόσο την πικρία, την απογοήτευση, την οργή, την παραίτηση που βίωσε και ο ίδιος. Εντοπίζει τη βασική αιτία της δυσάρεστης έκπληξης που περίμενε τους 30ρηδες- 40ρηδες του σήμερα, όπως δήλωνε πρόσφατα στη βρετανική εφημερίδα «Guardian» και όπως συγκλίνουν πολλοί αναλυτές, στο γεγονός ότι η μεσαία τάξη που έζησε την ευημερία μετά την οικονομική ανάπτυξη των περασμένων δεκαετιών, βρέθηκε εντέλει χωρίς δίχτυ προστασίας μπροστά στην οικονομική ύφεση που εξαπλώνεται διεθνώς.
Ενδεικτικά στη Γαλλία το 1973 μόνο ένα 6% των αποφοίτων πανεπιστημίων ήταν εκτός αγοράς εργασίας.
Σήμερα το ποσοστό ανεργίας στην κατηγορία των νέων με πτυχία έχει εκτοξευτεί στο 30%, ενώ ο μέσος όρος για τους ανέργους, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και εκπαιδευτικού επιπέδου, ανά τις χώρες-μέλη της Ε.Ε., είναι υποπολλαπλάσιος. Πολλοί από όσους επένδυσαν λοιπόν στη γνώση, καταλήγουν να ιδρώνουν για μια θέση με μισθό ανειδίκευτου εργάτη.
Στη Βρετανία οι babylosers είναι η γενιά iPod. Μεταφρασμένο ως αρκτικόλεξο από το αγαπημένο γκάτζετ τους, είναι η «ανασφαλής, πιεσμένη, πνιγμένη στους φόρους και τα χρέη» γενιά (insecure, Pressured Overtaxed, Debtridden).
Οι ετικέτες αλλάζουν, όμως τα προβλήματα είναι τα ίδια στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στη Μαδρίτη ή στην Αθήνα, όπως υπογραμμίζει η ιταλική εφημερίδα «La Repubblica» σε πρόσφατο σχετικό αφιέρωμα στους babylosers.
Στην Ευρώπη σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε., 16 εκατομμύρια πολίτες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Τη δεκαετία του ’60 ήταν κατά κανόνα οι ηλικιωμένοι. Σήμερα είναι οι νέοι που φυτοζωούν και αγωνίζονται να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Πολιτικοί αναλυτές, όπως η συγγραφέας και αρθρογράφος Αριάν Σεμίν, βλέπουν στον εκρηκτικό συνδυασμό της απογοήτευσης και της οργής τους με την πολιτική, που έχει οδηγήσει σε αυτή την πικρή πραγματικότητα, και των άνευ προηγουμένου επί δεκαετίες μαζικών διαδηλώσεών τους στους δρόμους ανά τη «γηραιά ήπειρο» τους τελευταίους μήνες, με κοινό αίτημα ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, την «πρώτη ύλη» για μεγάλες αλλαγές και στην πολιτική σκηνή τις επόμενες δεκαετίες.
«Δεν θα απολαύσω ποτέ τις ανέσεις των γονιών μου»
Οι τριαντάρηδες της εποχής μας αναγκάζονται να κάνουν… περικοπές στα όνειρά τους. Η εικόνα, όπως φαίνεται και από τα τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα babylosers που ακολουθούν, είναι ίδια από τη Ρώμη ως το Παρίσι.
ΙΤΑΛΙΑ: Αντόνιο ντι Μαρτίνο, μηχανικός αεροσκαφών, 30 ετών
Πατέρας ενός παιδιού. Εργάζεται σε πισίνα εργατικού προαστίου στη Ρώμη και κερδίζει 870 ευρώ το μήνα. Πρώην συμφοιτητής του ο οποίος εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος αμείβεται με 800 ευρώ μηνιαίως. «Οι γονείς μου μού αγόρασαν το διαμέρισμα στο οποίο μένω και έτσι είμαι από τους τυχερούς. Οι τιμές είναι τρελές και δεν θα μπορούσα ποτέ να αποπληρώσω το δάνειο. Για να επισκευάσω το μπάνιο, έκανα οικονομία για δύο χρόνια. Μια δυσκολία, ένα απρόβλεπτο πρόβλημα και τα πράγματα σοβαρεύουν».
ΙΣΠΑΝΙΑ: Αφρικα Γκαρθία Αριας, υπάλληλος σε νοσοκομείο της Μαδρίτης, 32 ετών
Εξι μηνών έγκυος, εργάζεται 45 ώρες την εβδομάδα. Από τον επόμενο μήνα θα αρχίσει σταδιακά να μειώνει το χρόνο παρουσίας της στην εργασία και ο μισθός της από €1.600 θα «πέσει» στα €1.000. Δηλώνει ότι «τρέμει» τη μείωση των εισοδημάτων της.
ΓΑΛΛΙΑ: Ναταλί, 24 ετών
Μόλις ολοκλήρωσε την άμισθη «πρακτική» της άσκηση σε εκδοτικό οίκο της Γαλλίας. Μένει προσωρινά στο διαμέρισμα ενός φίλου της στο Παρίσι. Το καλοκαίρι θα μετακομίσει στο εξοχικό των γονιών της στη Βρετάνη. Οι διακοπές είναι άπιαστο όνειρο. «Βλέπω πώς ζουν οι γονείς μου και πώς ζούσαν όταν ήταν στην ηλικία μου και συνειδητοποιώ ότι εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να απολαύσω τις ίδιες ανέσεις. Δεν ξέρω αν πρέπει να θυμώσω, να στενοχωρηθώ ή απλά να… δηλώσω παραίτηση».
Ν. Παυλοπούλου
ΜΑΡΙΑ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
http://www.digital-era.org/blog/?p=928
Ένα κουτάκι ακόμα: Η γενιά των 700 ευρώ
Έτσι είπε η: Sofia
28 May
Το έχω ξαναπεί (τελικά επαναλαμβάνομαι πολύ τελευταία, πρέπει να το κλείσω το ρημάδι) ότι τα κουτάκια δε μου πάνε. Ασφυκτιώ στη σκέψη του κουτιού και παρόλο που γράφω γενικεύσεις (βλέπε κατηγορία θεία σοφία) τουλάχιστον τις τραβάω από τα μαλλιά για να γίνουν χιουμοριστικές καρικατούρες.
Έτσι κατάλαβα και αρχικά την περιοβόητη γενιά των 700 ευρώ. Αλλά όσο περνάει ο καιρός τόσο εκπλήσσομαι που αυτή η ταμπέλα έχει πάρει τη δική της ζωή και ασχολούμαστε μαζί της με πάθος. Και ποια είναι αυτή η γενιά, και τί κάνει, και πώς ζει και ΚΥΡΙΩΣ ποιός φταίει κυρίες και κύριοι. Να τον βρούμε αυτόν τον κάποιο, να τον ξετινάξουμε στα παράθυρα και τις τηλεοράσεις, να νιώσει βαθιά μέσα του τον πόνο, να μη του μιλάει η μάνα του. Γιατί; Γιατί με την ελληνική καταστροφολογία και δαχτυλοδειξία που μας χαρακτηρίζει προτιμάμε τελικά μάλλον να βρούμε τον φταίχτη παρά να φτιάξουμε την κατάσταση. Θα μου πεις – άμα βρούμε τον φταίχτη μπορεί να καταλάβουμε πώς φτάσαμε μέχρι εδώ και πώς να τα μπαλώσουμε τα πράγματα. Αμφιβάλλω. Θα διασύρουμε τον (κατά φαντασία) φταίχτη και αφού βρίσουμε με πάθος θα αφήσουμε τα πράγματα στην άκρη και θα ξαναδουλεύουμε για 700 ευρώ.
Μπορεί και όντως να υπάρχει αυτή η γενιά, που επιβιώνει – δύσκολα – με 700 ευρώ. Που έχει πτυχία και σπουδές και εμπειρία αλλά συνεχίζει να παίρνει 700 ευρώ. Θες λόγους; Μπορεί να είναι άπειροι, ένας ένας ή όλοι μαζί
- Η αγορά δεν σηκώνει υψηλούς μισθούς (γιατί μη μου πεις ότι έχουμε και καμιά βιομηχανία ή σοβαρό εμπόριο)
- Οι εργοδότες δεν χρειάζεται να δώσουν υψηλούς μισθούς γιατί υπάρχει υπερπροσφορά υπερομορφωμένων και ικανών που δέχονται να δουλέψουν με 700 ευρώ.
- Οι εργοδότες δεν έχουν καταλάβει ότι ο υπάλληλος που μένει και επιμορφώνεται θα προσθέσει αξία στην εταιρία του.
- Ο υπάλληλος δε θέλει να επιμορφώνεται αλλά ψάχνει μια ‘θεσούλα’. Εφόσον λοιπόν είναι τεμπέλης γιατί να τον επιμορφώσεις;
- Οι μέτοχοι δεν έχουν πραγματική δύναμη για να κάνουν τη διαφορά ή δεν καταλαβαίνουν πού πρέπει να γίνει η διαφορά.
- Η κυβέρνηση δεν έχει μέτρα για τον υπερδανεισμό – με αποτέλεσμα να πέρνουμε 700 αλλά να θέλουμε υλικά αγαθά που δεν τα δικαιοολογεί το πορτοφόλι μας.
- Τα πρότυπα σύμφωνα με τα οποία ζούμε γίνονται δυνάστες και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο του καλό αυτοκίνητο – μπαρ στην παραλιακή – γυαλί ηλίου Gucci κλπ.
- Οι γονείς μας δέχονται να μας ταίζουν παρόλο όταν αυτοί ξεκινούσαν μάλλον παίρνανε πολύ λιγότερα από 700 ευρώ (σε αντιστοιχία) και περάσαν φτώχιες για να μας μεγαλώσουν.
- Κι εμείς ωσάν τροφαντά πριγκηπόπουλα δεχόμαστε μέχρι τα 30 μας να μας πλένει η μάνα μας το σώβρακο και να τρώμε το μισθό μας στις δόσεις του αυτοκινήτου. (και να μην έχουμε και πού να πάμε να γαμήσουμε τη γκόμενα).
Και φυσικά πάλι αφήνουμε απ’έξω το σημαντικότερο: Τα 700 ναι είναι κοροϊδία αλλά τα σημαντικότερα θέματα κανείς δεν τα αναφέρει: Δικαιοσύνη και ισότητα στην πρόσληψη, προστασία του εργαζομένου από απαράδεκτες και προσβλητικές συμπεριφορές, επιμόρφωση, συνεχή εκπαίδευση κλπ. Μόνο που φωνάζουμε για τα ευρώ και όχι για τα υπόλοιπα αποδεικνύει για μένα γιατί δεν μας αξίζουν τα παραπάνω.
Θα βρω κι άλλα άμα συνεχίσω αλλά για μένα τίποτα από όλα όσα λέγονται έχουν σημασία. Σημασία δεν έχει σε πιο κουτάκι σε βάζουν οι άλλοι. Σημασία έχει αν εσύ θέλεις να μπαίνεις σε κουτάκια. Δηλαδή το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι οι δικές σου επιλογές.
Αν θέλει κάποιος να ζήσει με 700 ευρώ μπορεί να ζήσει μια χαρά. Αυτά δίνει η αγορά (σου λένε) άρα με αυτά πρέπει να ζήσεις. Τρεις λύσεις υπάρχουν.
1) Δέχεσαι τα 700 και προσαρμόζεις τη ζωή σου σε αυτά.
2) Εγκαταλείπεις αυτή την αγορά και πας σε άλλη (Ευρώπη είμαστε, υπάρχουν κι άλλες χώρες)
3) Αλλάζεις την αγορά. Δεν περιμένεις να την αλλάξει κάποιος άλλος για σένα.
Επειδή δεν βλέπω κανέναν πολύ ζεστό να κάνει την Αλλαγή βέβαια κι επειδή η Αλλαγή θέλει Θυσίες τις οποίες δεν είμαστε διατεθημένοι να κάνουμε (ούτε εγώ – διάλεξα την κουρτίνα 2) νομίζω ότι καλό θα ήταν να αρχίσει να αδειάζει η χώρα και να μένουν πίσω όσοι είναι ευχαριστημένοι με τα 700.
Μπορεί βέβαια κάποιοι να κάνουν την έκπληξη. Αλλά όπως έλεγε και η πρωτοπόρα ελληνίδα blogger Damsel In Stress “αν γίνει η επανάσταση ξύπνα με”.
http://www.nowpublic.com/world/greeces-lost-generation
Greece’s lost generation
by Teacher Dude | May 22, 2008 at 03:25 am
To look at the cafes full of young people sipping four euro coffees it would be easy to imagine that young Greeks have little to trouble them apart from the normal cares of exams, relationships and entertainment choices, however, the reality of the situation is that the current generation of young people in Greece is in crisis, fearful of the future, apprehensive about how they are going to make a living in a country which has an official youth unemployment rate double the European average.
Forget Generation X or Y, this is Generation 700, the name young Greeks have given themselves since even those who manage to find employment rarely get more than 700 euros a month. In cities such as Athens and Thessaloniki where rents start at 300 euros and prices of basic goods and services have risen dramatically, young Greek have little choice but to live with their parents till they get married.
Despite growth rates of 4% the Greek workers have seen their spending power decline rapidly since the introduction of the Euro in 2001. Stagnant wages combined with price rises of 100 to 200% have hit those on low incomes in particular. Nor have years of strong economic growth done much to bring down the country’s unemployment rate, the second highest in the EU. In contrast a recent survey carried out by the Greek Consumer Protection centre (KEPKA) found that Greece has the highest cost of living in Europe with everyday products costing 66% more than those in Germany and Holland.
Andreas, 22, counts himself lucky. He has a job as a chef which pays 750 Euros a month for a job in which he has to work up to 10 hours a day. Even rarer, he has an employer that pays the statutory national insurance benefits. However,like so many others in Thessaloniki he worked, uninsured, for 500 Euros a month in the recent past. Similarly, Many his age he wonder what the future will bring and are pessimistic about their chances of ever having a pension. They sees little cause for hope in the present situation, resigned to the fact that whatever party gets into power little will change for young Greeks.
Even those with university degrees, masters and knowledge of two or more foreign languages struggle to find work in a job market where stable, western style career jobs are the exception, rather than the rule. Indeed the country has the highest graduate unemployment rate of all 27 EU countries Traditionally, such people would often apply for coveted placed in the civil service which pay better and have greater job security, however, cuts in public services along with the use of short time contracts by both the present conservative, New Democracy administration and the previous left-wing PASOK government have seen such opportunities curtailed.
Those public sector jobs which do exist are usually only obtainable for those who have, “meson”, suitable family or party connections.
Despite government indifference to the problem on the policy level, Generation 700 is still a sensitive issue politically for the present New Democracy administration as journalist, Stelios Kouloglou found to his cost recently. Kouloglou who hosts Reportage Xoris Synora (Reporting Without Borders) – the Greek equivalent of the BBC’s Panorama or CBS’s 60 Minutes was promptly fired after 13 years working for the Greek state broadcast company and the programme axed from the state run NET channel after his documentary on Generation 700 was aired.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100044_18/11/2007_249256
Εμείς, η γενιά των 700 ευρώ, ζητάμε…
Εγκλωβισμένοι λόγω έλλειψης ευκαιριών, οι νέοι 25 – 35 ετών λένε ότι δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας που να ανταμείβουν τη γνώση
Της Λινας Γιανναρου
Ωρα 9.30, βράδυ καθημερινής, σε μια ήσυχη καφετέρια πίσω από το Χίλτον. Γύρω από το τραπέζι, μια παρέα όπως όλες οι άλλες -παιδιά στη δύσκολη εφηβεία των… 30. Είναι η ώρα της χαλάρωσης, μία ακόμα ημέρα δουλειάς έχει τελειώσει. Κανείς δεν σκέφτεται τώρα ότι θα ξαναμηδενίσει το κοντέρ νωρίς το επόμενο πρωί. Η Ευαγγελία ανάβει τσιγάρο, ο Δημήτρης πίνει μια γουλιά από τη μπίρα του, ο Παναγιώτης σηκώνει το κινητό («πάλι απ’ τη δουλειά…»). «Ετσι που λες… Εμείς δεν είμαστε ούτε η γενιά του Πολυτεχνείου ούτε η γενιά του άρθρου 16. Είμαστε η γενιά των 700 ευρώ. Οι baby losers, αν προτιμάτε».
Η ιδέα γεννήθηκε πριν από περίπου ένα χρόνο σε κάποια πόλη της επαρχίας («ας μην πούμε πού ακριβώς, όλοι μας ξέρουν εκεί»!). «Ημαστε μια παρέα δέκα φίλων από το σχολείο. Αλλοι είχαμε σπουδάσει εδώ, άλλοι στο εξωτερικό. Ξανασυναντηθήκαμε μετά τις σπουδές, στα πρώτα μας βήματα στην αγορά εργασίας», λέει στην «Κ» ο Θανάσης, 28 ετών σήμερα. «Παρατήρησα ότι βγαίναμε για καφέ και όλοι συζητούσαμε τα ίδια πράγματα: αν έχουμε μπει στο ΙΚΑ, αν μας έχουν αδήλωτους, τι συμβάσεις έχουμε υπογράψει, τι ωράρια δουλεύουμε. Εννοείται ότι κανείς μας δεν είχε βρει δουλειά που να ανταποκρίνεται στις γνώσεις και τα πτυχία του – ούτε λόγος για τους μισθούς. Είπαμε λοιπόν τη συζήτηση αυτή να τη μεταφέρουμε από την καφετέρια στο Ιντερνετ». Οπερ και εγένετο.
Διαδικτυακή φωνή
Το blog «g700.blogspot. com», που αυτές τις ημέρες κλείνει δέκα μήνες διαδικτυακής ζωής, δημιουργήθηκε πάνω απ’ όλα για να δώσει -έστω και ηλεκτρονική- φωνή στους νέους ηλικίας 25 – 35 ετών, οι οποίοι, παρά τη διάθεση, τις γνώσεις, τα «χαρτιά», γνωρίζουν το πιο σκληρό πρόσωπο της αγοράς εργασίας: αμείβονται με πενιχρούς μισθούς, εργάζονται συχνά ανασφάλιστοι και νιώθουν πάντα ανασφαλείς. Και, όπως όλα δείχνουν, είναι πάρα πολλοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με μόλις δέκα μήνες διαδικτυακής ζωής, το g700 μετράει από 600 έως και 3.000 hits την ημέρα και είναι σήμερα 30ό σε δημοτικότητα σύμφωνα με site που μετρούν την επισκεψιμότητα των ελληνικών blogs (25.000 είναι συνολικά). «Κανείς μας δεν περίμενε αυτή την ανταπόκριση. Χτυπήσαμε ευαίσθητη χορδή», λέει στην «Κ» ο 25χρονος Δημήτρης, ένα από τα δέκα μέλη κι αυτός της ομάδας των g700. Μεγάλη ικανοποίηση προσέφερε στα παιδιά, επίσης, το γεγονός ότι, λόγω της πρωτοβουλίας τους, η «γενιά των 700 ευρώ» μπήκε στον δημόσιο διάλογο (προεκλογικά ήταν απαραίτητο «κερασάκι» στις ομιλίες των πολιτικών).
Κάτω από κάθε άρθρο, συσσωρεύονται τουλάχιστον 70 – 80 σχόλια, ενώ μεγάλη επιτυχία γνωρίζει και η «στήλη» του e-δικηγόρου που απαντά σε συγκεκριμένες απορίες αναγνωστών. «Η λέξη «επιτυχία» βέβαια δεν αρμόζει στην περίπτωση αυτή», λέει η 27χρονη Ευαγγελία, ασκούμενη δικηγόρος που, μαζί με άλλους, ερευνά τις υποθέσεις και απαντά στις ηλεκτρονικές επιστολές. «Οι περισσότεροι ρωτούν για θέματα κοστολόγησης της εργασίας, για ασφαλιστικές εισφορές, αποζημιώσεις, μαύρη εργασία κ.λπ. Υπάρχουν επίσης πολλοί που θέλουν απλά ψυχολογική στήριξη: «Πείτε μου τι να κάνω», γράφουν. Και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για νέους γύρω στα 30 – 35». «Υπάρχει μεγάλη απογοήτευση στη γενιά μας», προσθέτει ο Θανάσης. «Δεν είναι τα λεφτά. Είναι ότι είσαι παραγωγικός, αλλά φτάνεις να διεκδικείς τα αυτονόητα. Και είναι το χειρότερο που μπορεί να νιώσεις σ’ αυτή την ηλικία».
Δεν υπάρχει κίνητρο
Ποιο είναι όμως ακριβώς το πρόβλημα; «Με δυο λόγια ότι δεν υπάρχουν σήμερα θέσεις εργασίας που να ανταμείβουν τη γνώση. Αντίθετα, υπάρχει πληθώρα θέσεων για χαμηλά αμειβόμενους», σημειώνει ο Παναγιώτης, επίσης 27 ετών. «Κι ότι δεν υπάρχει το κίνητρο, αλλά και η ευχέρεια να αποσπαστείς, να ξεχωρίσεις. Οι θέσεις ελίτ είναι ήδη κατειλημμένες. Οσοι ανήκουν στη γενιά της μεταπολίτευσης είναι ακόμα νέοι – είναι πολλοί, είναι κομματικοποιημένοι. Είναι οι αιώνιοι γονείς και είμαστε τα αιώνια παιδιά τους. Θέλουν να μας προσφέρουν δίχτυ προστασίας, αλλά δεν θέλουν να αποδεσμευθούν απ’ τα προνόμια που εξασφάλισαν στη δική τους πορεία. Κράτος, κόμματα και οικογένεια που κάποτε μας βοήθησαν να πάμε μπροστά, σήμερα καλλιεργούν την αδράνεια».
Σήμερα, ένας νέος, τελειώνοντας τις σπουδές του (και δεν έχει όνειρο ζωής να μπει στο Δημόσιο) έχει υποτίθεται δύο εναλλακτικές: είτε να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση είτε να πάει υπάλληλος. «Η νεανική επιχειρηματικότητα είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ακουστεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας», λέει ο ίδιος. «Κανένας νέος που έχει μια ιδέα, δεν μπορεί στην Ελλάδα να την κάνει πράξη. Εκτός του ότι θέλεις 12 μήνες, το λιγότερο, να ξεπεράσεις τη γραφειοκρατία, είσαι υποχρεωμένος να βάλεις… συνεταίρο, έστω συνδιαχειριστή, το Δημόσιο – την εφορία, τους ελεγκτές, κ.λπ. Εάν δεν το κάνεις, στον πρώτο χρόνο έχεις κλείσει».
Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα στη δεύτερη περίπτωση. Τα παιδιά μιλούν για «εργασιακή ζούγκλα», λένε ότι στον ιδιωτικό τομέα επικρατεί «απόλυτο χάος». Και εξηγούν: «Στην Ελλάδα, έχουμε από τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές στην Ε.Ε. Το ΙΚΑ παίρνει το 40% του μισθού. Η μαύρη εργασία, λοιπόν, συμφέρει και τον εργοδότη και τον εργαζόμενο. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη μερίδα νέων εργαζομένων που δουλεύουν μ’ αυτόν τον τρόπο».
Η πικρή αλήθεια, την οποία βιώνουν οι περισσότεροι νέοι στη χώρα μας, είναι, επίσης, πως «εάν δεν έχεις τελειώσει κάποιο top διεθνώς πανεπιστήμιο, αποκλείεται να εργαστείς για πάνω από 800 ευρώ – και σιγά μην κάποιος που έχει τελειώσει το Χάρβαρντ επιστρέψει στην Ελλάδα!» Οι περιπτώσεις που μπορούν να απαριθμήσουν δεν έχουν τελειωμό: τεχνολόγος τροφίμων, με διδακτορικό, σε μεγάλη βιομηχανία με μισθό 830 ευρώ· οικονομολόγος με δύο μεταπτυχιακά σε πολυεθνική με 800 ευρώ· υπεύθυνος μάρκετινγκ σε εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων, 600 ευρώ πρώτος μισθός… «Γι’ αυτό πάρα πολλοί κρύβουν από τον εργοδότη τα δεύτερα και τρίτα πτυχία τους. Αν τα δείξουν, δεν θα τους πάρουν. Τόσο απλά».
Πλασματικά στοιχεία
Είναι κοινό μυστικό, λένε, πως οι εργαζόμενοι στον τομέα των υπηρεσιών «και μάλιστα στα πιο «φαντεζί» επαγγέλματα, όπως τα οικονομικά, οι πολιτικές επιστήμες κ.λπ., βγάζουν λιγότερα χρήματα από τους χτίστες». Το υψηλό ποσοστό των ελεύθερων επαγγελματιών στην Ελλάδα είναι πλασματικό, σύμφωνα με τους g700. «Απλώς ο εργοδότης δεν σε βάζει στο ΙΚΑ, αλλά στο ΤΕΒΕ. Χάνεις επιδόματα, έχεις μικρότερους μισθούς και είσαι με λίγα λόγια στο έλεος της κακοκεφιάς τού αφεντικού», υποστηρίζει με τη σειρά του ο Σωτήρης, στα 28.
Τι ζητάει, λοιπόν, η γενιά των 700 ευρώ; «Οχι, δεν ζητάμε απλά υψηλότερους μισθούς. Ούτε ζητάμε το κράτος-νταντά», εξηγεί ο Θανάσης. «Ζητάμε μόνο ευκαιρίες. Να ζήσουμε σ’ ένα εργασιακό περιβάλλον που να μας εμπνέει, να μας δίνει τη δυνατότητα να ανελιχθούμε». Θαύματα, βέβαια, δεν γίνονται, παραδέχονται σχεδόν με μια φωνή. Αλλά υπάρχουν μέτρα που μπορούν να ληφθούν. «Προς Θεού, δεν εννοούμε άλλες ρυθμίσεις, άλλους νόμους! Απ’ αυτούς έχουμε αρκετούς. Θέλουμε αντίθετα τα πράγματα να γίνουν πιο απλά. Δεν μας αρέσει να γκρινιάζουμε. Πρέπει όμως να καταλάβετε ότι νιώθουμε εγκλωβισμένοι. Είμαστε μια δύναμη που βράζει».
Μέχρι χίλια ευρώ το 55% των μισθών
«Γιατί δουλεύετε μαύρα;», ρώτησαν τους Ελληνες κατά την έρευνα για το Ευρωβαρόμετρο. «Με τέτοιους μισθούς…», απαντήσαμε εμείς. Πράγματι, στην τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ αναφέρεται ότι το 31% των μισθωτών στην Ελλάδα έχει καθαρό μηνιαίο εισόδημα από 751 – 1.000 ευρώ, το 24% από 501 – 750 ευρώ και το 22,3% έως 1.250 ευρώ. Με λίγα λόγια, το ήμισυ των μισθωτών στη χώρα μας αμείβονται με μισθούς έως 1.000 ευρώ. Ειδικά σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, το 69,4% των εργαζομένων αμείβεται με μισθούς από 501 έως 1.000 ευρώ!
Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξαν τα Γραφεία Διασύνδεσης των ελληνικών πανεπιστημίων, το 60% των πτυχιούχων, πέντε με επτά χρόνια μετά την αποφοίτησή τους αμείβονται με περίπου 900 ευρώ. Ενας στους τέσσερις, δε, στο ίδιο διάστημα άλλαξε από τέσσερις δουλειές και πάνω!
Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η συντριπτική πλειονότητα των νέων εργάζονται ως μισθωτοί (76,5%), το 10% ως αυτοαπασχολούμενοι, ενώ το 10,5% ανήκει στα συμβοηθούντα και μη αμειβόμενα μέλη. Η ανεργία εξακολουθεί να μαστίζει τη νέα γενιά. Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στους νέους έως 29 ετών (17,8%), ενώ για τις νέες γυναίκες εκτινάσσεται στο 23,6%.
Πώς να μην παραμένουν σε ποσοστό 68%, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών έως τα 29 τους κάτω από την πατρική στέγη…
