Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

«Σαβουάρ βιβρ και στις απεργίες!» (του Σταύρου Λυγερού, Καθημερινή, 13.3.2008)

leave a comment »

Σαβουάρ βιβρ και στις απεργίες!

Του Σταυρου Λυγερου

Το σενάριο είναι γνωστό και πολυπαιγμένο. Οταν μία κινητοποίηση διασαλεύει την κοινωνική ζωή, η εκάστοτε κυβέρνηση προσπαθεί να στρέψει την κοινωνία εναντίον των εργαζομένων. Το επιχειρεί, εκμεταλλευόμενη ακριβώς το γεγονός ότι οι δυσκολίες στην καθημερινότητα προκαλούν δυσαρέσκεια στους πολίτες. Ετσι φθάνουμε στο εξής αντιφατικό: Ενώ όλοι ομολογούν πίστη στο δικαίωμα της απεργίας και της διαδήλωσης, ουσιαστικά ζητούν την ακύρωσή του. Ζητούν από τους εργαζομένους να διαμαρτύρονται κατά τρόπο που δεν ενοχλεί. Δηλαδή, κατά τρόπο αναποτελεσματικό. Σε μία ανταγωνιστική κοινωνία μετράει πολύ περισσότερο η δύναμη πίεσης παρά το δίκαιο των αιτημάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι όποιοι κλάδοι (από τη φύση τους) δεν διαθέτουν μοχλούς πίεσης και ως εκ τούτου δεν μπορούν να προκαλέσουν ευρύτερα προβλήματα, έχουν χαμηλό βαθμό συνδικαλιστικής οργάνωσης και περιορισμένη διαπραγματευτική ισχύ. Δεν μπορούν ούτε να υπερασπίσουν τα κεκτημένα εργασιακά δικαιώματά τους. Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την απεργία για να προσφέρει στους εργαζομένους ένα όπλο στον κατά κανόνα άνισο αγώνα με την εργαδοσία και το κράτος. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να διαμορφώσει κατά το δυνατόν συνθήκες ισορροπίας σε ένα κατ’ εξοχήν ανταγωνιστικό και ως εκ τούτου δυναμικό σύστημα, όπως είναι η κοινωνικοοικονομική ζωή. Στις δυτικές δημοκρατίες αποστολή των συνδικαλιστών είναι να υπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι να μεριμνούν για την εύρυθμη λειτουργία. Συμβάλλουν στην επίτευξη της κοινωνικής ισορροπίας, τραβώντας το σκοινί από τη μία πλευρά, δεδομένου ότι υπάρχουν κατά κανόνα ισχυρότερες δυνάμεις που το τραβούν από την άλλη. Με άλλα λόγια, είναι μέρος του προβλήματος και όχι η λύση του.

Στις κοινωνικές συγκρούσεις το όριο είναι δυναμική και όχι στατική έννοια. Κυρίως στο παρελθόν, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έκαναν κατάχρηση των όπλων τους είτε για να αποσπάσουν συντεχνιακά προνόμια για τον κλάδο είτε για να κατοχυρώσουν τον δικό τους άτυπο ρόλο στο παιχνίδι εξουσίας και ενίοτε πλούτου. Αυτό είναι η μία μόνο αιτία για το ότι έχουν σε σημαντικό βαθμό απαξιωθεί. Η άλλη ανάγεται στο γεγονός ότι ο ατομικισμός κερδίζει έδαφος σε βάρος της συλλογικότητας, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των κοινωνικών υποκειμένων. Οι υποκριτικές ρητορείες περί κοινωνικού συμφέροντος είναι μέρος της προπαγανδιστικής πτυχής των κοινωνικών συγκρούσεων. Αφόρητο μεν, αναπόφευκτο δε. Σε τέτοια χωράφια, άλλωστε, δεν ευδοκιμεί ούτε η πολιτική διαλεκτική ούτε η αισθητική.

Written by antiracistes

13 Μαρτίου, 2008 στις 12:04 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: