Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Ρόζα Λούξεμπουργκ 1871-1919

leave a comment »

Ρόζα Λούξεμπουργκ 1871-1919

Η μεγάλη επαναστάτρια ζει κι είναι κοντά μας στων λεωφόρων τις κόκκινες φωτιές

Η Κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει πού το κορμί της παραχώσαν
Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι’ αυτό κι οι πλούσιοι τη σκοτώσαν
(Μπέρτολντ Μπρεχτ)

90 χρόνια πέρασαν από τη στυγνή δολοφονία της πιο δραστήριας, μαχητικής και διορατικής διανοούμενης και επαναστάτριας στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα. Όταν στις 15 Ιανουαρίου του 1919 τα μαύρα σκυλιά του πρώιμου φασισμού την κατασπάραξαν και την έπνιξαν στα παγωμένα νερά του βερολινέζικου ποταμού, η εργαζόμενη ανθρωπότητα έχασε τον άνθρωπο που προειδοποιούσε για την επικείμενη μετατροπή της πρώτης επαναστατικής απόπειρας για την θεμελίωση της κομμουνιστικής κοινωνίας σε μια κομματική δικτατορία επί του προλεταριάτου και την οικοδόμηση κρατικού καπιταλισμού σε αντίθεση με τα οράματα των κομμουνιστών της Ρωσίας και ολόκληρου του κόσμου.

Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Όμως, τα έργα της Κόκκινης Ρόζας είναι πάντα εδώ για να θυμίζουν σε όλους και όλες μας ότι:
1. «Οι εργαζόμενες τάξεις σε κάθε χώρα μαθαίνουν να παλεύουν κατά τη διάρκεια των αγώνων τους…. Η σοσιαλιστική δημοκρατία … είναι μόνο ο προωθημένος φύλακας του προλεταριάτου, ένα μικρό κομμάτι των συνολικών εργατικών μαζών· αίμα από το αίμα τους, και σάρκα από τη σάρκα τους. Η σοσιαλδημοκρατία αναζητά και βρίσκει τρόπους, και ειδικά συνθήματα, της πάλης των εργατών μόνο στην πορεία της ανάπτυξης αυτής της μάχης, και κερδίζει κατευθύνσεις για την πορεία προς τα μπρος μόνο μέσω αυτής της πάλης.»
2. «Η σοσιαλδημοκρατία είναι απλά η ενσάρκωση της σύγχρονης ταξικής πάλης του προλεταριάτου, μια πάλη που καθοδηγείται από μια συνείδηση των δικών της ιστορικών συνεπειών. Οι μάζες στην πραγματικότητα είναι ο ηγέτης του εαυτού τους, αναπτύσσοντας διαλεκτικά την δική τους αναπτυξιακή πορεία. Όσο περισσότερο η σοσιαλδημοκρατία αναπτύσσεται, αυξάνει και γίνεται δυνατότερη, τόσο περισσότερο οι διαφωτισμένες μάζες των εργατών θα πάρουν στα χέρια τους τα πεπρωμένα τους, την ηγεσία του κινήματος και τον καθορισμό της κατεύθυνσής του. Και καθώς όλο το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα είναι μόνο ο συνειδητός προωθημένος φύλακας του κινήματος της προλεταριακής τάξης, που σύμφωνα με τα λόγια του Κομμουνιστικού Μανιφέστου εκπροσωπεί σε κάθε στιγμή της πάλης τα μόνιμα συμφέροντα της απελευθέρωσης και τα μερικά της ομάδας συμφέροντα της εργατικής δύναμης απέναντι στα συμφέροντα του κινήματος ως σύνολο, έτσι και εντός της σοσιαλδημοκρατίας οι ηγέτες της έχουν την μεγαλύτερη δύναμη, την μεγαλύτερη επιρροή όσο πιο ξεκάθαρα και συνειδητά καθιστούν τους εαυτούς τους εν μέρει εκπροσώπους της βούλησης και του αγώνα των διαφωτισμένων μαζών, και εν μέρει αντιπροσώπους των αντικειμενικών νόμων του ταξικού κινήματος.»
3. «… ο συγκεντρωτισμός της σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να βασιστεί στη μηχανική καθυπόταξη και την τυφλή υπακοή των μελών στο κέντρο του κόμματος. Για τον λόγο αυτό το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα δεν μπορεί να επιτρέψει τον αεροστεγή διαχωρισμό μεταξύ του ταξικά συνειδητού πυρήνα του προλεταριάτου που βρίσκεται μέσα στο κόμμα και του άμεσου λαϊκού περιβάλλοντος του, των μη κομματικών τμημάτων του προλεταριάτου.
Έτσι οι δυο αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται ο συγκεντρωτισμός του Λένιν είναι ακριβώς αυτές:
· Η τυφλή καθυπόταξη, και στην πιο μικρή λεπτομέρεια, όλων των οργάνων του κόμματος στο κέντρο του κόμματος που μόνο αυτό σκέφτεται, καθοδηγεί και αποφασίζει για όλα.
· Ο αποφασιστικός διαχωρισμός του οργανωμένου πυρήνα των επαναστατών από το κοινωνικό-επαναστατικό περιβάλλον τους.
Αυτός ο συγκεντρωτισμός είναι μια μηχανική μετάθεση των οργανωτικών αρχών του μπλανκισμου στο μαζικό κίνημα των σοσιαλιστών εργατών.
Σε συμφωνία με τη λογική ο Λένιν ορίζει τον επαναστάτη σοσιαλδημοκράτη «Γιακωβίνο δεμένο στην οργάνωση του ταξικά συνειδητοποιημένου προλεταριάτου».
Το γεγονός είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι δεμένη με την οργάνωση του προλεταριάτου. Είναι η ίδια προλεταριάτο. Και εξ αιτίας αυτού, ο σοσιαλδημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι βασικά διαφορετικός από τον μπλανκικο συγκεντρωτισμό. Μπορεί να είναι μόνο η συγκεντρωμένη θέληση των ατόμων και των ομάδων των αντιπροσωπευτικών της εργατικής τάξης. Είναι σαν να λεμε ο «αυτό-συγκεντρωτισμός» των προχωρημένων τμημάτων του προλεταριάτου. Είναι ο κανόνας της πλειοψηφίας μέσα στο κόμμα του. Οι απαράβατοι όροι για την πραγμάτωση του σοσιαλδημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι:
α. Η ύπαρξη ενός μεγάλου αντιπροσωπευτικού τμήματος της εργατικής τάξης, εκπαιδευμένου στην ταξική πάλη.
β. Η δυνατότητα για τους εργάτες να αναπτύσσουν τη δικιά τους πολιτική δραστηριότητα μασά από την άμεση επιρροή στην δημόσια ζωή, στον κομματικό τύπο, στις δημόσιες συγκεντρώσεις κ.λ.π.
Οι συνθήκες αυτές δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί πλήρως στη Ρωσία. Η πρώτη- μια προλεταριακή εμπροσθοφυλακή με συνείδηση των ταξικών συμφερόντων και ικανή να αυτοδιευθύνεται στην πολιτική δραστηριότητα- μόλις τώρα εμφανίζεται στη Ρωσία. Όλες οι προσπάθειες για σοσιαλιστική δράση και οργάνωση θα πρέπει να στοχεύουν στο να επιταχύνουν το σχηματισμό μιας τέτοιας εμπροσθοφυλακής. Η δεύτερη συνθήκη μπορεί να υπάρξει μόνο κάτω από καθεστώς πολιτικών ελευθεριών.»

Οι εργάτες σφυρηλατούν οι ίδιοι τα όπλα της απελευθέρωσής τους

Κι αφού η Κόκκινη Ρόζα απαντούσε έτσι στον Λένιν, στην Αλέκα Παπαρήγα θα έλεγε ότι: «Η σύγχρονη προλεταριακή τάξη δεν διεξάγει την πάλη της σύμφωνα με ένα σχέδιο που βασίζεται σε κάποιο βιβλίο ή θεωρία· η σύγχρονή πάλη των εργατών είναι μέρος της ιστορίας, μέρος της κοινωνικής προόδου, και εν μέσω της ιστορίας, εν μέσω της προόδου, εν μέσω της μάχης, μαθαίνουμε πώς πρέπει να μαχόμαστε… Αυτό ακριβώς είναι το αξιέπαινο της υπόθεσης, γι’ αυτό ακριβώς το κολοσσιαίο κομμάτι πολιτισμού, εντός του σύγχρονου κινήματος των εργατών, είναι καθοριστικό στοιχείο της εποχής: το ότι οι μεγάλες μάζες των εργατών σφυρηλατούν με την ίδια τη συνείδησή τους, με την ίδια την πίστη τους, και ακόμα με την δικιά τους κατανόηση, τα όπλα της απελευθέρωσής τους.»

Η ελευθερία είναι ελευθερία γι’ αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά.

Σε όλους τους τόνους θα διακήρυττε ότι:
· «Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σε κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους»
· «Λασπωμένη, ατιμασμένη, βουτηγμένη μέσα στο ίδιο της το αίμα, στάζοντας πύον: να πώς παρουσιάζεται η αστική κοινωνία, να ποιο είναι το πραγματικό της πρόσωπο. Δεν είναι πια όπως κάποτε, που φκιασιδωμένη και φορώντας το πέπλο της εντιμότητας επιδιδόταν στην κουλτούρα και στη φιλοσοφία, στην ηθική και στην τάξη, στην ειρήνη και στο δίκαιο. Τώρα μοιάζει με άγριο ζώο που χορεύει τη σάμπα της αναρχίας και σπέρνει τη χολέρα στον πολιτισμό και την ανθρωπότητα. Η αστική κοινωνία φανερώνεται ολόγυμνη, όπως πραγματικά είναι.»
· «Η ελευθερία είναι μόνο για τους αντιφρονούντες/αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά (…) Ελευθερία μόνο για τα μέλη της κυβέρνησης, μόνο για τα μέλη του Κόμματος – αν και είναι πολυάριθμα – δεν είναι καθόλου ελευθερία. Η ελευθερία είναι ελευθερία γι’ αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά. Η ουσία της πολιτικής ελευθερίας δεν εξαρτάται από τους φανατικούς της “δικαιοσύνης”, αλλά μάλλον από τις αναζωογονητικές, ευεργετικές και καθαρτικές πράξεις αυτών που σκέπτονται διαφορετικά..»
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
· Luxemburg Rosa. Η συσσώρευση του κεφαλαίου Ι Το πρόβλημα της αναπαραγωγής. Εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη 2006.
· Luxemburg Rosa. Ρωσική επανάσταση Κριτική εκτίμηση. Εκδ. Ύψιλον 2005
· Luxemburg Rosa. Τι ζητάει ο Σπάρτακος. Γράμματα απ’ τη φυλακή. Εκδ. Ύψιλον 2005
· Luxemburg Rosa. Μαζική απεργία, κόμμα, συνδικάτα. Εκδ. Εργατική Δημοκρατία, 1997
· Luxemburg Rosa. Συσσώρευση του κεφαλαίου ΙΙ Ιστορική έκθεση του προβλήματος της αναπαραγωγής. Εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη 1975
· Trockij Lev Davydovic, Lenin Vladimir Illic, Luxemburg Rosa Για την ατομική τρομοκρατία τη βία και την επανάσταση.Εκδ. Κοροντζής 2003
· Συλλογικό έργο, Luxemburg Rosa, Mehrig Franz, Vandervelde Emile Απεργία Αυθορμητισμός των μαζών. Εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη 1999
· Φρέλιχ Πάουλ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, εκδ. Υψιλον, 1981
· Hudis Peter and Anderson Kevin (επιμ.). The Rosa Luxemburg Reader. Monthly Review Press 2004
· Le Blanc Paul (επιμ.). Rosa Luxemburg: Writings and Reflections. Humanity 1999
· Bronner Stephen Eric (επιμ.). Rosa Luxemburg: A Revolutionary for Our Times. Pennsylvania State University Press 1997
· Nordquist Joan (επιμ.) Rosa Luxemburg and Emma Goldman: A Bibliography. Reference & Research Services 1996
· Dunayevskaya Raya. Rosa Luxemburg, Women’s Liberation, and Marx’s Philosophy of Revolution. University of Illinois Press 1991
· Shepardson Donald (επιμ.) Rosa Luxemburg and the Noble Dream. Peter Lang Editions 1996
· Waters Mary-Alice (επιμ.). Rosa Luxemburg Speaks. Pathfinder 1979
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:
· http://www.wikipedia.org
· http://www.marxists.org
· http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/RUSluxemburg.htm

Written by antiracistes

30 Μαρτίου, 2009 στις 5:21 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: