Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Archive for Απρίλιος 2009

Πρωτομαγιά 2009: Ανακοίνωση Συλλόγου Εργαζομένων Εμπορικής Τράπεζας

leave a comment »

ΑΘΗΝΑ, 28/04/09
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η Νο 28

1η ΜΑΗ 2009

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

123 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών στο Σικάγο, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να παλεύουν γι΄ αυτά που τους ανήκουν.
Ο κόσμος της εργασίας σε όλη τη γη αντιστέκεται, διαδηλώνει και παλεύει για:
· Την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά
· Να πληρώσουν τη κρίση αυτοί που την προκάλεσαν
· Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες
· Πλήρη και σταθερή απασχόληση
· Δημόσια και δωρεάν Παιδεία – Υγεία – Ασφάλιση
· Περιφρούρηση και διεύρυνση δημοκρατικών ελευθεριών και κοινωνικών δικαιωμάτων
· Τερματισμό των πολέμων και παγκόσμια ειρήνη
· Δικαιότερη κοινωνία, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΜΑΗ 2009
Προσυγκέντρωση Τραπεζοϋπαλλήλων μπροστά στα γραφεία της ΟΤΟΕ ( Βησσαρίωνος 9 & Σίνα ) ώρα 10 το πρωί.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΙΡΕΤΗΣ

Advertisements

Written by antiracistes

Απρίλιος 30, 2009 at 10:37 πμ

ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ. 1ο ΜΕΡΟΣ

leave a comment »

ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ. 1ο ΜΕΡΟΣ

 

του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΑΚΙΡΗ

Σημαντικό πρόβλημα σε μια παγκόσμια οικονομία είναι η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας γραφείου και μαζικής  ένταξης στην παραγωγική διαδικασία των προϊόντων και των διαδικασιών της νέας τεχνολογίας της πληροφορικής που αενάως ανανεώνεται με αποτέλεσμα τη συνεχή μείωση των θέσεων εργασίας και τις μαζικές απολύσεις, που αφενός θυμίζει την κατάσταση του 19ου αιώνα και αφετέρου μας δείχνει ότι η τάση της εποχής αυτής είναι αντίστροφα με την βιομηχανική εποχή να αποκοινωνικοποιείται η εργασία. Η αλλοτρίωση/αποξένωση των εργαζομένων στη «δικτυακή κοινωνία» είναι προϊόν της «εξατομίκευσης της εργασίας» καθώς η δικτυακή εργασία και εξατομικευτική λογική της αφήνει τους εργαζόμενους μόνους με τους εαυτούς τους. Αν είναι ισχυροί οι εργαζόμενοι δεν έχουν προβλήματα ιδιαίτερα αλλά γίνεται δραματική η κατάσταση όταν δεν διαθέτουν τις κατάλληλες δεξιότητες ή πέφτουν σε ορισμένες από τις παγίδες του συστήματος (ασθένεια, εθισμοί, ψυχολογικά προβλήματα, έλλειψη στέγασης, ή ασφάλισης υγείας).[1]

Ως αλλοτρίωση ή αποξένωση νοείται να είναι κανείς σε απόσταση από κάτι, σε αντίθεση με κάτι ή σε μια προβληματική σχέση με κάτι. Ο Μαρξ στα πρώιμα γραπτά του διατύπωνε μια σημασία της λέξης «αλλοτρίωση». Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Μαρξ, όταν λέμε ότι είμαστε αλλοτριωμένοι ή αποξενωμένοι αυτό σημαίνει πως ότι δεν έχουμε μια κατάλληλη σχέση ως προς ορισμένα προϊόντα, δραστηριότητες, ανθρώπους ή χαρακτηριστικά στοιχεία της ζωής μας. Έτσι, ουσιαστικά αισθανόμαστε ανικανοποίητοι και δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Το να πετύχουμε τους στόχους μας, τις επιδιώξεις μας και τις επιθυμίες μας σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε μια αρμονική σχέση ως προς αυτά τα πράγματα.

Κατά τον Μαρξ το πρωταρχικό γνώρισμα της ανθρώπινης ζωής είναι η «παραγωγική δραστηριότητα».  Τα ανθρώπινα όντα είναι, κατά τον Μαρξ, τα κατ’ εξοχήν όντα που πρέπει να είναι παραγωγικά, που πρέπει να συνεργάζονται και να αλληλεπιδρούν με τη φύση και τα άλλα ανθρώπινα όντα ώστε να δημιουργούν πράγματα και καταστάσεις για να επιφέρουν αλλαγές στον κόσμο που μας περιβάλλει. Το ειδικό χαρακτηριστικό που αποτελεί την «πεμπτουσία» των ανθρώπινου είδους είναι η παραγωγική ικανότητά του. Έτσι, το να αποξενωνόμαστε από τις είδος μας σημαίνει να απομακρυνόμαστε από τη θεμελιώδη φύση μας ως παραγωγικά όντα. Η παραγωγική ικανότητα των ανθρώπων είναι αναγκαία για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Για τους ανθρώπους, η παραγωγή είναι ουσιαστικά ικανοποίηση. Ουσιαστικά, η παραγωγή είναι κοινωνική δραστηριότητα. Επιπλέον, σε αντίθεση με τα ζώα, μπορούμε να κάνουμε επιλογές σχετικά με το τι παράγουμε και πώς το παράγουμε. Αυτό είναι σημαντικό γιατί αυτή η ικανότητα μας καθιστά ικανούς να να επιλέγουμε  ποιο θα είναι το είδος της ατομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής να ζήσουμε. 

 

Ο Μαρξ θεωρεί ότι το χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης είναι ότι οι άνθρωποι απολαμβάνουν την εργασία που τους προκαλεί και τους κινητοποιεί να δημιουργούν, ολοένα και πιο αποτελεσματικά, περισσότερα και καλύτερα προϊόντα. Όταν οι άνθρωποι είναι σε θέση να κάνουν μια τόσο ωραία δουλειά θα την προτιμήσουν από τη σχόλη. Όμως, στον καπιταλισμό τα πράγματα δεν είναι τόσο ιδανικά. Αντιθέτως, η εργασία θεωρείται αναγκαιότητα και αγγαρεία. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ελεύθεροι συνειδητοί κοινωνικοί παραγωγοί αλλά εξαναγκάζονται να δουλεύουν σε δουλειές που δεν τους ευχαριστούν και δεν τους ικανοποιούν και τους φέρνουν σε σύγκρουση με άλλους ανθρώπους. Έτσι, η αλλοτρίωση των εργαζομένων παίρνει τέσσερις μορφές: 1) αποξένωση από τα προϊόντα που παράγουν, 2) αποξένωση από την ίδια την παραγωγική τους δραστηριότητα, 3) απομάκρυνση από την ανθρώπινη ουσία και 4) αποξένωση από τους άλλους ανθρώπους.

 

O Ούγγρος Μαρξιστής Γκέοργκ Λούκατς εισήγαγε την έννοια της ολότητας στη μαρξιστική θεωρία καθώς και την έννοια της πραγμοποίησης. Αναθεώρησε κατά κάποιο τρόπο την κυρίαρχη αντίληψη για τη μαρξιστική θεωρία καθώς υποβάθμισε τον οικονομικό ντετερμινισμό και ανέδειξε εκείνες τις πλευρές του έργου του Μαρξ που αφορούν την αλλοτρίωση και τον εμπορευματικό φετιχισμό αλλά και του Μαξ Βέμπερ για τον εξορθολογισμό. Τόνισε ότι ο αγώνας αφορά το μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων και ειδικότερα αυτών μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας που γίνονταν αντιληπτές ως σχέσεις μεταξύ πραγμάτων.

 

Η αλλοτρίωση, όμως, σύμφωνα με τον Μαρξ, φαίνεται να είναι κοινό χαρακτηριστικό κάθε μορφής μισθωτής εργασίας στον καπιταλισμό. Το ερώτημα που τέθηκε με την κατάργηση ή μείωση των παλιών μορφών εργασίας των τεχνιτών και την ανάπτυξη του εργοστασιακού συστήματος παραγωγής και της τεχνολογικής καινοτομίας είναι το κατά πόσο ορισμένα επαγγέλματα διακρίνονται από την τάση αυτή περισσότερο ή λιγότερο από άλλα. Αυτή η σκέψη οδήγησε έναν άλλο κοινωνιολόγο της εργασίας να εξερευνήσει ορισμένες περιπτώσεις και να ανακαλύψει ότι, όντως, υπάρχουν επαγγέλματα που διαφοροποιούνται από άλλα ανάλογα με το βαθμό αλλοτρίωσης και αποξένωσης. Αρχικά ο Melvin Seeman προσπάθησε να κατασκευάσει ορισμένες μετρήσιμες έννοιες για την αλλοτρίωση:[2]

1.  Αίσθηση αδυναμίας (powerlessness), δηλαδή η αίσθηση που έχει κανείς πως δεν ασκεί παρά ελάχιστο έλεγχο σε όσα συμβαίνουν γύρω του: «Ό,τι κι αν κάνω, δεν βλέπω διαφορά»

2.  Αίσθηση ανομίας/έλλειψης κανόνων (normlessness), δηλαδή χρήση κοινωνικά μη αποδεκτών μέσων επίτευξης στόχων:  «Το να είσαι ‘καλός’ δεν ωφελεί πια», «Οι ωραίοι είναι πάντα τελευταίοι»»

3.      Αίσθηση απουσίας νοήματος (meaninglessness), αίσθηση αδυναμίας κατανόησης των προσωπικών και των κοινωνικών υποθέσεων:  «Δεν καταλαβαίνω τίποτε πια» «Και ποιο είναι το νόημα όλων αυτών;»

4.       Πολιτισμική αποξένωση (cultural estrangement), δηλαδή απόρριψη των ισχυουσών αξιών και προτύπων:  «Οι πολιτισμικές αξίες μου δεν είναι δικές μου» «Και τι πάει να πει ‘επιτυχία’ στο κάτω-κάτω της γραφής;»

5.  Αυτό-αποξένωση (selfestrangement), ενασχόληση με δραστηριότητες χωρίς ουσιαστική ανταμοιβή και ικανοποίηση:  «Η δουλειά μου δεν μου λέει πολλά πράγματα» Αυτά που μαθαίνω στο σχολείο είναι άσχετα»

6.      Κοινωνική απομόνωση (social isolation), δηλαδή αίσθηση αποκλεισμού ή απόρριψης: «Είμαι μόνος» «Δεν κολλάω με τους άλλους» «Κανείς δεν με επισκέπτεται πια» 

7.       

Στους χώρους δουλειάς επικρατούν η αίσθηση αδυναμίας και η αυτοαποξένωση, όπως έχουν δείξει έρευνες του Seeman. Η έντονη ικανοποίηση τείνει να σχετίζεται θετικά με το ουσιαστικό ενδιαφέρον που προκαλεί η εργασία, το βαθμό ελέγχου πάνω στην εργασία, τα επίπεδα αμοιβών και οικονομικής ασφάλειας και με τις ευκαιρίες κοινωνικής συνεργασίας και διάδρασης. Οι άνθρωποι που νοιώθουν ότι ελέγχουν την εργασία τους τείνουν να είναι λιγότερο αυταρχικοί, λιγότερο αυτό-επικριτικοί, λιγότερο μοιρολατρικοί και λιγότερο κομφορμιστές από πλευράς ιδεών ενώ έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση και πιο υπεύθυνοι από πλευράς ηθικότητας.[3]  Τη δουλειά του Seeman ανέλαβε να προωθήσει ο R. Blauner επιχειρώντας να συνδέσει διαφορετικές μορφές και βαθμούς αλλοτρίωσης με διαφορετικά επαγγέλματα και κλάδους.[4]

 

Ερεύνησε τέσσερις κλάδους παραγωγής και τη συσχέτιση της εξαρτημένης μεταβλητής της αλλοτρίωσης με την ανεξάρτητη μεταβλητή που είναι η τεχνολογία. Έτσι, διαπίστωσε ότι στην βιομηχανία των εκτυπώσεων η βιοτεχνική τεχνολογία που χρησιμοποιείτο έδινε τη δυνατότητα στους τυπογράφους να συνεργάζονται με τους συναδέλφους τους σε ομάδα τεχνιτών που ξεκινούσαν την επαγγελματική τους καριέρα από νεαρή ηλικία. Στην κλωστοϋφαντουργία η τεχνολογία ήταν κάπως περίπλοκη και οι εργάτες έπρεπε να έχουν κάποιες δεξιότητες χειρισμού τους.  Οι εργάτες στις αυτοκινητοβιομηχανίες ήταν πολύ διαφορετική περίπτωση από πλευράς κοινωνικών εμπειριών. Η έλλειψη απαιτήσεων σε δεξιότητες οδηγούσε στη συγκρότηση ενός σώματος εργατών που δεν διέθεταν παρά ελάχιστες δυνατότητες εργασιακής αυτονομίας, όπως οι τυπογράφοι. Βρίσκονταν στο έλεος των ρυθμών της αλυσίδας παραγωγής. Τέλος, στη χημική βιομηχανία η καινοτομική τεχνολογία απαιτεί έναν υψηλό βαθμό ατομικής ευθύνης από τον εργαζόμενο ενώ οι συνήθως ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες για την ευημερία του κλάδου (επέκταση αγορών και προϊόντων, υψηλή κερδοφορία) δημιουργούσαν συχνά υψηλό βαθμό ικανοποίησης από την άποψη των μισθολογικών και ασφαλιστικών διεκδικήσεων. Έτσι, δημιούργησε τον παρακάτω πίνακα:[5]

 

Αλλοτρίωση

Ορισμός/Βασικά μέτρα

Μη αλλοτρίωση

Αίσθηση αδυναμίας (powerlessness)

Έλλειψη ελευθερίας και ελέγχου / ελευθερία φυσικής και κοινωνικής κίνησης

Ελευθερία και έλεγχος

Αίσθηση απουσίας νοήματος (meaninglessness)

Έλλειψη κατανόησης και σκοπού / υποδιαιρεμένα και περιορισμένα εργασιακά καθήκοντα

Κατανόηση και σκοπός

Κοινωνική απομόνωση

Έλλειψη αίσθησης του ανήκειν και αναγνώρισης-ταύτισης

Ανήκειν και ταυτότητα

Αυτο-αποξένωση (selfestrangement)

Έλλειψη συμμετοχής και εκπλήρωσης/εργαλειακή στάση και βαρεμάρα

Συμμετοχή και αυτοέκφραση

 

Έτσι, λοιπόν, σχέση αιτίου (τύπου τεχνολογίας) και αιτιατού (μορφή αλλοτρίωσης) παρεμβαίνουν τρεις μεταβλητές. Πρώτα απ’ όλα, οι διαφορές στην κατανομή της εργασίας ή στην έκταση της υποδιαίρεσης των εργασιακών καθηκόντων. Δεύτερη μεταβλητή είναι ο τρόπος κοινωνικής οργάνωσης, κατά πόσο, δηλαδή, ένας κλάδος οργανώνεται σε παραδοσιακή (προσωπικοί δεσμοί) βάση ή σε γραφειοκρατική (απρόσωποι δεσμοί) βάση. Τρίτη μεταβλητή είναι η οικονομική δομή ενός κλάδου και ιδιαίτερα η οικονομική επιτυχία ή αποτυχία του. Ο παρακάτω πίνακας[6] δείχνει αυτό το σχήμα των μεταβλητών:

 

Ανεξάρτητη μεταβλητή

>

Παρεμβάλλουσες μεταβλητές

>

Εξαρτημένη μεταβλητή

Τεχνολογία

>

Καταμερισμός εργασίας

Κοινωνική οργάνωση

Οικονομική δομή

>

Αλλοτρίωση

 

Ο παρακάτω πίνακας δίνει τη συσχέτιση του τύπου τεχνολογίας με τιο βαθμό αλλοτρίωσης:[7]

 

 

Βαθμός αλλοτρίωσης (εξαρτημένη μεταβλητή)

Τύπος τεχνολογίας (ανεξάρτητη μεταβλητή)

Αίσθηση αδυναμίας (powerlessness)

Αίσθηση απουσίας νοήματος (meaninglessness)

Κοινωνική απομόνωση

Αυτο-αποξένωση (selfestrangement)

Βιοτεχνική τεχνολογία (τυπογραφία)

Χαμηλή

Χαμηλή

Χαμηλή

Χαμηλή

Μηχανική εργασία (κλωστοϋφαντουργία νοτίων ΗΠΑ)

Υψηλή

Υψηλή

Χαμηλή

Υψηλή

Αλυσίδα παραγωγής (αυτοκινητοβιομηχανία)

Υψηλή

Υψηλή

Υψηλή

Υψηλή

Τεχνολογία διαδικασιών (χημική βιομηχανία)

Χαμηλή

Χαμηλή

Χαμηλή

Χαμηλή

 

Οι τυπογράφοι ίσως είναι οι πιο ικανοποιημένοι από όλους τους παραπάνω κλάδους. Η βιοτεχνική τεχνολογία τους συνδυάζεται με ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες και παραδοσιακά ισχυρές συνδικαλιστικές οργανώσεις. Είναι σχετικά ειδικευμένοι μετά από μακρόχρονη μαθητεία συχνά στον ίδιο το χώρο εργασίας που είναι μικρός σε μέγεθος. Ως αποτέλεσμα οι εργάτες αυτοί θεωρούν ότι η δουλειά τους έχει νόημα, είναι πρόκληση για συμμετοχή στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της, και έτσι ταυτίζονται με το επάγγελμα. Οι κλωστοϋφαντουργοί δεν έχουν ιδιαίτερη εξειδίκευση και δεξιότητες, η δε δουλειά τους είναι ανιαρή και μη ενδιαφέρουσα. Στις μικρές κοινότητες των Νότιων Πολιτειών των ΗΠΑ όπου έγινε η έρευνα του Blauner η ενασχόληση με τις οικογενειακές και τις ενοριακές υποθέσεις αντιστάθμιζε τη ρουτίνα της εργασιακής δραστηριότητας στα εργοστάσια και την έλλειψη συνδικαλιστικής κίνησης.[8] Το αρχέτυπο της κοινωνιολογίας για την αλλοτρίωση ήταν πάντοτε οι εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η εργασία στην αλυσίδα παραγωγής αφορά μια σειρά έντονα συγχρονισμένων απλών επαναλαμβανόμενων καθηκόντων ο ρυθμός των οποίων καθορίζεται από τρίτους. Η εργασία αυτή ουσιαστικά απαιτεί καλή σωματική κατάσταση αλλά δεν έχει διανοητικές απαιτήσεις. Η τυποποίηση, η γραφειοκρατική οργάνωση λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων, το μεγάλο μέγεθος των εργοστασιακών εγκαταστάσεων, η ομογενοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, οι περιορισμένες ευκαιρίες προαγωγής, και η εξατομίκευση των καθηκόντων αποτελούν σημαντικότατους παράγοντες πρόκλησης της τέλειας αλλοτρίωσης, αποξένωσης και απομόνωσης. Οι απαιτήσεις αυτές έχουν δεν έχουν ως  αποτέλεσμα μόνο τη μονοτονία και την άκρως λεπτομερειακή  οργάνωση της παραγωγής αλλά την ανάπτυξης μιας εντελώς εργαλειακής αντίληψης για τη δουλειά. Οι εργαζόμενοι στη χημική βιομηχανία λειτουργώντας σε συνθήκες διαρκούς τεχνολογικού ανασχεδιασμού και οργανωτικού μετασχηματισμού έδειξαν το χαμηλότερο βαθμό αλλοτρίωσης. Η τεχνολογία του κλάδου επιτρέπει να αναπτύσσει ο εργαζόμενος τη δική του πρωτοβουλία και αίσθημα ευθύνης και σε συνδυασμό με την πολύ καλή οικονομική κατάσταση του κλάδου η ικανοποίηση των εργαζομένων είναι υψηλή.

 

 Συνεχίζεται…


[1]Castells, Manuel (1999) End of Millennium, Vol. 3 of The Information Age, Oxford: Blackwell.

[2] Βλ. Seeman M. (1959) “On the meaning of alienation”  American Sociological Review. 24 (6), σελ. 783-91

[3] Spenner, Kenneth (1988) “Social Stratification, Work and Personality.” Annual Review of Sociology 14:69-97.

[4] Blauner Robert (1964) Alienation and Freedom: The Factory Worker and His Industry.  Chicago, Ill.: University of Chicago Press.

[5] Bλ. Edgell Stephen (2006) The Sociology of Work. Thousand Oaks, CA and London, UK: Sage, σελ. 32

[6] Ibid, σελ. 33

[7] Ibid, σελ. 34

[8] Ενδιαφέρουσα είναι η παρουσίαση τέτοιας περίπτωσης στην ταινία Norma Rae (1979) που διηγείται την ιστορία μιας γυναίκας σε μια τέτοια μικρή «εταιρική» πόλη των νότιων ΗΠΑ. Η Νόρμα ρέι Γουέμπστερ εργάζεται κλωστοϋφαντουργικό εργοστάσιο υπό άθλιες συνθήκες αλλά τις αντιπαρέρχεται επειδή ασχολείται με τα μέλη της οικογένειάς της που έχουν προβλήματα υγείας λόγω ανθυγιεινής εργασίας  στο κλωστοϋφαντουργείο. Στην πόλη καταφθάνει ένας συνδικαλιστής-οργανωτής για να οργανώσει τους εργάτες και τις εργάτριες σε συνδικάτο. Μετά την ομιλία του εκδιώκεται από την πόλη αλλά η Νόρμα εμπνεύστηκε από την ομιλία και άρχισε να δραστηριοποιείται παρά την σύγκρουση με την οικογένειά της για τη διενέργεια εκλογών στο εργοστάσιο για την οργάνωση και αναγνώριση συνδικάτου. Μετά από μερικές ημέρες η Νόρμα σταματάει τη μηχανή της και στέκεται πάνω της κρατώντας μια πικέτα με τη λέξη ΑΠΕΡΓΙΑ.  Σύντομα όλοι/ες οι εργάτες/τριες ακολουθούν το παράδειγμά της και ιδρύουν το συνδικάτο. Βλ. Giroux Henry (2002) Breaking in the Movies: Film and the Culture of Politics. Molden, MA: Wiley-Blackwell, σελ. 19-28.

Written by antiracistes

Απρίλιος 30, 2009 at 9:39 πμ

Ανακοίνωση Σωματείου ΟΤΕ «Κωνσταντίνα Κούνεβα» για την Πρωτομαγιά

leave a comment »

28 Απρ 2009
Ανακοίνωση του Σωματείου για την Πρωτομαγιά
Η 1η Μάη δεν είναι αργία…

123 χρόνια μετά τις νικηφόρες αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο, τα αιτήματα για ανθρώπινους ρυθμούς και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας παραμένουν επίκαιρα και μας καλούν σε αγώνες για την εκ νέου διεκδίκησή τους.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη, το κανονιστικό πλαίσιο για την εργασία στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Η αστυνομία πήρε εντολή να διαλύσει δια της βίας τη διαδήλωση, με αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς και τραυματίες.

Στην Ελλάδα, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893 στην Αθήνα, με 2.000 διαδηλωτές που ζητούσαν οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε το 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου.

Ας ρίξουμε και μια ματιά στις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες. Αυτό που εδώ και χρόνια ζούμε στους χώρους δουλειάς είναι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με τους πολύχρονους αγώνες, μέσω της παγίωσης των επισφαλών σχέσεων εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, η ανασφάλιστη και μαύρη εργασία, τα ελαστικά ωράρια και οι αμέτρητες υπερωρίες, τα stage και οι συμβάσεις έργου, η δουλειά με το κομμάτι και τα γραφεία επενοικίασης εργαζομένων, η περικοπή επιδομάτων, η υπονόμευση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων και η συνεχής εναλλαγή ανεργίας και εργασίας, αποτελούν την πραγματικότητα που βιώνουμε. Στην παρούσα συγκυρία και με το πρόσχημα της καπιταλιστικής κρίσης, γενικεύεται περαιτέρω η επισφάλεια στην εργασία, με τους εργαζόμενους να εξαναγκάζονται να πειθαρχήσουν και να συναινέσουν σε αδιέξοδα διλήμματα του τύπου «άνεργος ή εργαζόμενος όσο σε χρειάζομαι»: όταν «βγούμε από την κρίση», αυτό που θα μείνει για μας θα είναι ανασφάλεια και ακόμα δυσμενέστερες συνθήκες εργασίας.

Σ’ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η ωμή βία, η συνδικαλιστική δίωξη (βλ. δολοφονική επίθεση στην Κούνεβα) και η άνευ προηγουμένου ένταση της καταστολής με νέες μεθόδους (κάμερες παρακολούθησης, αστυνομοκρατία, μέτρα Δένδια για «κουκουλοφόρους» και παρακολούθηση συνδιαλέξεων και ηλεκτρονικής επικοινωνίας), ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη και πάντα στο πλαίσιο της αυταρχικής θωράκισης του κράτους ενόψει δυναμικών κοινωνικών διεκδικήσεων.

Όσους σκεφτούν ότι αυτή η υπόθεση δεν τους αφορά, αφού σε λίγο καιρό θα φύγουν από τον ΟΤΕ, μια ματιά στο τι συμβαίνει συνολικά στο εργασιακό πεδίο αρκεί να τους πείσει για το αντίθετο. Σήμερα στον ΟΤΕ, αύριο σε οποιαδήποτε πλαίσιο βρεθεί ο καθένας, η κατάσταση δε θα βελτιωθεί αν δεν την πάρουμε στα χέρια μας! Αν σε μια προηγούμενη φάση το «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» παραήταν ατομιστικό και …κακόηχο, σήμερα είναι απλά εκτός τόπου και χρόνου: τρία εκατομμύρια διαδηλωτές στο Παρίσι τον προηγούμενο μήνα, μάλλον κάτι ξέρουν.

Together we stand, divided we fall λοιπόν, ή, επί το ελληνικότερον, στο βαθμό που ο ατομικός δρόμος είναι αδιέξοδος, η ανάγκη για συλλογική απάντηση είναι πιο επίκαιρη και πιο αναγκαία από ποτέ.

Κόντρα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (προτεινόμενα μέτρα «συνδιαχείρισης της κρίσης» από πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και ΣΕΒ, υπογραφή συλλογικών συμβάσεων πείνας, διάσπαση της ενότητας των εργαζομένων), εμείς προτάσσουμε την αναγκαιότητα συγκρότησης πρωτοβάθμιων σωματείων σε κάθε χώρο δουλειάς και τον συντονισμό της δράσης τους.

Δεν θα δεχτούμε να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι
Δεν θα γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη
Λέμε όχι στην ελαστική εργασία και την ανασφάλεια των συμβάσεων ορισμένου χρόνου

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ! ΑΣ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Συμμετέχουμε όλοι/ες στην πορεία της Πρωτομαγιάς
Προσυγκέντρωση στις 11 π.μ. στο Αρχαιολογικό Μουσείο

Written by antiracistes

Απρίλιος 29, 2009 at 10:06 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

Η «ΟΔΟΣ ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009

leave a comment »

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009:
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ !!!
Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,
Αυτό που εδώ και χρόνια βιώνουμε στους χώρους εργασίας είναι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί με πολύχρονους αγώνες. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, που το καπιταλιστικό σύστημα κλυδωνίζεται από την οικονομική του κρίση, οι εργοδότες γενικεύουν παραπέρα την επισφάλεια στην εργασία , αξιώνοντας την πειθάρχηση και την συναίνεσή μας.
Οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας εμφανίστηκαν αρχικά τη δεκαετία του ’90, με την ακραία εκμετάλλευση των μεταναστών εργατών και επεκτάθηκαν σταδιακά και σε άλλους εργαζόμενους.
Έτσι, η ανασφάλιστη και η μαύρη εργασία, τα ελαστικά ωράρια και οι αμέτρητες απλήρωτες υπερωρίες, τα stage και οι συμβάσεις έργου, η δουλειά με το κομμάτι και τα γραφεία υπενοικίασης εργαζομένων, η περικοπή επιδομάτων και η υπονόμευση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, η συνεχής εναλλαγή ανεργίας και εργασίας, αποτελούν την πραγματικότητα που βιώνουμε , τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Αποτελούν την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μια διευρυμένη ζώνη «άοκνων» εργαζόμενων», όπου ο καθένας τρέχει συνέχεια, ανασφαλής και μόνος του, για την επιβίωση.
Όμως το καινούριο στοιχείο της εργασιακής μας ανέχειας είναι η γενίκευση της επισφάλειας, η οποία αφορά εξίσου, ειδικά το τελευταίο διάστημα, και κομμάτια εργαζομένων που μέχρι τώρα εργάζονταν σε πιο «ασφαλείς» συνθήκες και με «ευνοϊκότερους» όρους.
Η επέκταση του καθεστώτος των συμβασιούχων ομήρων στο δημόσιο και τους δήμους και του θεσμού των ωρομίσθιων στα σχολεία (τους οποίους το κράτος καθυστερεί ή και αρνείται να τους πληρώσει!), το άνοιγμα εκ νέου του ασφαλιστικού , οι απανωτές εξαγγελίες για πάγωμα μισθών και επιδομάτων, η επιβολή καθεστώτος διαθεσιμότητας σε πολλές βιομηχανίες και οι απειλές για ομαδικές απολύσεις, είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη της επίθεσης των εργοδοτών.
Επιπλέον, η ωμή βία και η ένταση της εκμετάλλευσης στα σύγχρονα κάτεργα ,που παρουσιάζονται ως «χώροι εργασίας», εντείνεται το τελευταίο διάστημα. Τα παραδείγματα των δολοφονημένων σε «εργατικό ατύχημα» εργατών στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, στους οποίους πρόσφατα το δικαστήριο επέρριψε την ευθύνη για το ατύχημα και της επίθεσης με βιτριόλι εναντίον της αγωνίστριας συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της απόπειρας επιβολής του φόβου και της διάχυσης του κλίματος τρομοκρατίας μέσα στους χώρους δουλειάς. Η επιδίωξή τους είναι ξεκάθαρη: να το βουλώσουμε και να πειθαρχήσουμε στη συνεχή υποτίμησή μας.
Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα είναι απαραίτητο ως εργαζόμενοι-ες να ξεκαθαρίσουμε, αρχικά στη σκέψη μας, δύο-τρία βασικά πράγματα..
Πρώτο: η κρίση δεν είναι φυσική καταστροφή, όπως προσπαθούν να μας πείσουν χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι και καλοταισμένοι οικονομικοί αναλυτές. Είναι δομικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος. Εμείς, ως οι εκμεταλλευόμενοι-ες αυτού του συστήματος, δεν έχουμε καμία «ευθύνη συνδιαχείρισης» της κρίσης μαζί με τους κεφαλαιούχους αυτού του συστήματος. Επίσης δεν έχουμε κανένα λόγο να δώσουμε πνοή ζωής στο σύστημά τους.
Δεύτερο: η επέκταση και η πειθάρχηση στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας αποτελούν τη συγκεκριμένη μεθόδευση των εργοδοτών προκειμένου να πληρώσουμε εμείς για την κρίση τους. Καλούν λοιπόν εμάς να πληρώσουμε για την κρίση που αυτοί δημιούργησαν, σφυρίζοντας αδιάφορα για όλα όσα, τόσα χρόνια, συστηματικά κατάκλεψαν. Και αυτό γιατί η μετακύλιση του κόστους της κρίσης είναι ο αποτελεσματικότερος αυτή τη στιγμή τρόπος προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις τους άμεσα. Η πρόσφατη κοινωνικοποίηση της χασούρας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι παραπάνω από ενδεικτική: αυτοί που για χρόνια μας παραμύθιαζαν ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις, βρήκαν μέσα σε λίγες μέρες 28 δις για τους τραπεζίτες φίλους τους!
Τρίτο: η δημόσια συζήτηση για την υποτιθέμενη «έκρηξη της εγκληματικότητας» δεν είναι καθόλου άσχετη με την επέκταση της επισφάλειας και την κρίση. Όλοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι «περισσότερη και καλύτερη αστυνομία» γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω τους είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη και μπροστά τους οι ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις εξαιτίας της όξυνσης της ταξικής αντιπαράθεσης. Έτσι το κράτος, με πρόσχημα το «αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης», επιλέγει την αστυνομοκρατία και την καταστολή, προκειμένου να καταφέρει να διαχειριστεί το κοινωνικό ζήτημα. Οι πρώτοι αποδέκτες της καταστολής είναι οι μετανάστες, απέναντι στους οποίους το κράτος και το παρακράτος ήδη προσπαθούν να ενεργοποιήσουν την διαδικασία του «κοινωνικού αυτοματισμού».

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,
Το κράτος και ο επιχειρηματικός κόσμος έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης εναντίον μας. Μαζί με αυτούς ο υποταγμένος συνδικαλισμός των γραφειοκρατών εργατοπατέρων που εδώ και χρόνια αδιαφορούν για τους εργατικούς αγώνες ή τους ξεπουλάνε στο όνομα του λεγόμενου «κοινωνικού διαλόγου».
Είναι πλέον προφανές ότι από τον υποταγμένο συνδικαλισμό δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω από εθιμοτυπικές απεργίες. Όχι μόνο γιατί, εδώ και χρόνια, είναι επιλογή του να μην υπερασπίζεται τα αιτήματα του κόσμου της επισφαλούς εργασίας και των «αόρατων» εργαζομένων, ντόπιων ή μεταναστών.Αλλά και γιατί είναι δηλωμένη η πρόθεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να συνδιαχειριστεί την κρίση με την εργοδοσία:
Ήδη η ΓΣΕΕ προτείνει μαζί με τον ΣΕΒ σειρά μέτρων «για τη διάσωση των επιχειρήσεων». Αντί λοιπόν να αποδεχόμαστε ότι κάνουν τα κάθε λογής και απόχρωσης κομματικά συνδικαλιστικά στελέχη, πρέπει να στραφούμε στους αγώνες στους αγώνες της ίδιας της τάξης μας. Τα τελευταία χρόνια, όσες φορές οι εργαζόμενοι διεκδικήσαμε συλλογικά και πήραμε τον αγώνα στα χέρια μας καταφέραμε να κερδίσουμε μικρές, αλλά σημαντικές μάχες.Θα πρέπει λοιπόν, να αντλήσουμε δύναμη και να πιστέψουμε ξανά στις δικές μας δυνάμεις.
Όλοι αυτοί οι αγώνες, και μαζί τους η εξέγερση του Δεκέμβρη (που, εκτός από τους μαθητές έφερε στο προσκήνιο και τους επισφαλείς νέους εργαζόμενους, τους αποκλεισμένους από τις δομές του επίσημου συνδικαλισμού), αποδεικνύουν έμπρακτα πως υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων σήμερα που αναζητά χώρο προκειμένου να εκφραστεί, να οργανωθεί, να δράσει και να απαντήσει στην επίθεση που δέχεται. Ως εργαζόμενοι – νες λοιπόν, που ζούμε μέσα στην καθημερινότητα της γενικευμένης επισφάλειας, απαντάμε με το σύνθημα όλων των πρόσφατων εργατικών διαδηλώσεων στις πόλεις όλου του κόσμου: δε θα πληρώσουμε εμείς για την κρίση σας! Αντίθετα, σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε συλλογικά την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.
Απέναντι στην επίθεση κράτους και εργοδοτών αντιτάσσουμε την πρακτική του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης. Απέναντι στην αδιέξοδη και αναποτελεσματική πρακτική της ανάθεσης, επιλέγουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς μας, για την άμεση διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. Πράγμα που συγκεκριμένα σημαίνει: τη δημιουργία επιτροπών και σωματείων βάσης, όπου δεν υπάρχουν, τη δημιουργία εργατικών ομάδων και πυρήνων αντίστασης, σε κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο δουλειάς, που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έτσι ώστε να κατακτήσουμε ξανά τη συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη μέσα από την πάλη, την αξιοπρέπεια μέσα από τον αγώνα. Είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη και να μην χαριστούμε σε κανέναν!
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ! ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ !

Written by antiracistes

Απρίλιος 29, 2009 at 1:13 μμ

Απόψε δεν ξεχνώ: Συναυλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

leave a comment »

Απόψε δεν ξεχνώ: Συναυλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

Συναυλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

…για ν’ ανοίξουμε τις πόρτες της σιωπής

Συναυλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, διοργανώνει η
“Φεμινιστική Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα”, την
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΑΙΘΟΥΣΑ
ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ), στις 8.30 μ.μ.

♦ Προσφέρθηκαν να τραγουδήσουν οι:

Νένα Βενετσάνου, Καλλιόπη Βέττα και Γιάννης Ιωάννου, Σαβίνα Γιαννάτου,
Σωτηρία Λεονάρδου, Μάρθα Μαυροειδή, Λάμια Μπεντίουι, Δανάη
Παναγιωτοπούλου, Νατάσσα Παπαδοπούλου – Τζαβέλα, Katrin the Thrill,
“Rodina” – πολυφωνικό συγκρότημα γυναικών από τη Βουλγαρία.

♦ Μαρτυρίες γυναικών που δουλεύουν στο χώρο της καθαριότητας διαβάζει
η Ιόλη Βρυχέα.

♦ Θα παρευρεθεί και θα μιλήσει εκπρόσωπος της Παναττικής Ένωσης
Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ).

Τα έσοδα της συναυλίας θα κατατεθούν στον τραπεζικό λογαριασμό της
Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Written by antiracistes

Απρίλιος 29, 2009 at 9:02 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

ΣΥΡΙΖΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ για την Πρωτομαγιά

leave a comment »

Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους. Την κρίση να πληρώσουν το κεφάλαιο και οι τραπεζίτες

Με τους αγώνες μας θα ανατρέψουμε το νεοφιλελευθερισμό

Ενωτικά και Αριστερά αλλάζουμε το τοπίο σε Ελλάδα και Ευρώπη Πανευρωπαϊκή Αντίσταση στα σχέδια της Ε.Ε. και των κυβερνήσεων

Το μέλλον μας γράφεται στους δρόμους.

    Η Πρωτομαγιά είναι παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων. Σφραγίστηκε με σκληρούς αγώνες και φόρο αίματος της εργατικής τάξης που ξεκίνησαν στο Σικάγο για το 8ωρο το 1886 και συνέχισαν να τη χαρακτηρίζουν από τότε σε όλους τους γιορτασμούς της.
    Η φετινή Πρωτομαγιά γίνεται κάτω από το βάρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού. Κάτω από την απειλή της φτώχειας, της ανεργίας, η οποία με βάση πλέον και τα επίσημα στοιχεία έχει πάρει και στη χώρα μας δραματικές διαστάσεις, της καταστολής, της καταπάτησης όλων των δικαιωμάτων -εργασιακών και δημοκρατικών- για όλους τους εργαζόμενους. Εργαζόμενοι/ες, νέοι/ες, μετανάστες/τριες, είναι στο στόχαστρο των επιχειρήσεων και των κυβερνήσεων σε όλο τον πλανήτη.
    Κυβέρνηση, τραπεζίτες και επιχειρήσεις με την ανοικτή στήριξη και την προτροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και με την ουσιαστική συμφωνία της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, προετοιμάζουν το έδαφος για μαζικές απολύσεις και ακόμη πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας εδώ και πολύ καιρό. Ήδη πολλά εργοστάσια κλείνουν και πετούν στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους, ενώ άλλα τους θέτουν σε διαθεσιμότητα με τον εκβιασμό του κλεισίματος. Την ίδια στιγμή, όπως ξεκάθαρα φαίνεται στην περιπτώσεις των 28 δις ευρώ στις τράπεζες, του Ομίλου Λαναρά αλλά και από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ για την δήθεν αντιμετώπιση της ανεργίας, η κυβέρνηση συνεχίζει να χρηματοδοτεί τις επιχειρήσεις και τους τραπεζίτες με τεράστια ποσά, ενώ φορτώνει τους εργαζόμενους με όλο και πιο σκληρά μέτρα.
      Στην ίδια γραμμή κινούνται όλες οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ΕΕ. Χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται σε όλη την Ευρώπη, ενώ δωρίζονται τεράστια ποσά σε τραπεζίτες και βιομήχανους για να ξεπεράσουν την κρίση. Το θράσος των εργοδοτών (Μίχαλου, Μυλωνά, προέδρου του ΣΕΒ κλπ) να ζητάνε ή και να εφαρμόζουν βδομάδα τριών εργάσιμων ημερών ή λιγότερες ώρες εργασίας με αντίστοιχη μείωση των μισθών είναι ακριβώς το ίδιο με το θράσος των ανταγωνιστών τους  σε όλη την Ευρώπη, που μαζί με την Ευρωπαίκή Επιτροπή ζητάνε ακριβώς το ίδιο ενάντια σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, εθνικότητα και θρησκεία.
       Ταυτόχρονα από τον ΛΑ.Ο.Σ. και τον Ν. Κακλαμάνη, απ’ τη ΝΔ μέχρι τον Πάγκαλο,  προσπαθούν να μας «ποτίσουν» με τη χυδαία αντεργατική προπαγάνδα τους, ώστε να είμαστε διασπασμένοι και πιο αδύναμοι απέναντί τους. Η κυβέρνηση με την ανοχή ή και τη στήριξη  της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, για να κάμψει ή να προλάβει τις αντιστάσεις των εργαζομένων και της νεολαίας, εντείνει τα μέτρα καταστολής (κάμερες παντού, παρακολουθήσεις, αστυνομοκρατία, κλίμα για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου κλπ)
     Οι ηγεσίες των συνδικάτων (ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ) αυτή την κρίσιμη περίοδο δεν θέλουν και δεν μπορούν να ηγηθούν της εργατικής αντεπίθεσης παρά τη συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση που υπάρχει ανάμεσα στους εργαζόμενους λόγω των οικονομικών δυσκολιών τους και την ανασφάλειας την οποία καθημερινά βιώνουν. Ο «διάλογος» της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ «για να μπει μπλόκο στην ανεργία», τη στιγμή που θα έπρεπε να είναι σε μεγάλη ταξική σύγκρουση μαζί του επειδή οι επιχειρήσεις με πρόσχημα την οικονομική κρίση απολύουν μαζικά εργαζόμενους, είναι απαράδεκτος και λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Η άρνησή της, να οργανώσει την κλιμάκωση και το συντονισμό οποιουδήποτε αγώνα, να στηρίξει το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την εξέγερση της νεολαίας τον περασμένο Δεκέμβρη, είναι απαράδεκτη.
    Χέρι βοηθείας στη συμβιβαστική πολιτική των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα δίνει η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ με την απομονωτική και διασπαστική τους τακτική.
Είναι σαφές ότι τόσο το πρόγραμμα των εργατικών αιτημάτων όσο και οι μορφές πάλης για τη διεκδίκησή του, πρέπει να προκύψουν από τους ίδιους τους εργαζόμενους, από τη δράση τους και από την πίεση που θα ασκήσουν οι αγωνιστές της βάσης του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.
     Το σύνθημα «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας», που το βλέπουμε σε όλες τις διαδηλώσεις και σε όλες τις γλώσσες παγκόσμια, ας είναι και στη δική μας Πρωτομαγιά η αρχή της απάντησης στη βαρβαρότητα και την εξαθλίωση που θέλει να μας επιβάλει ο καπιταλισμός. Ας είναι η συνέχεια της πανεργατικής απεργίας της 2 Απρίλη για να υποχρεώσουμε τις ηγεσίες των συνδικάτων να παλέψουν μαζί με όλους και όλες μας για να μην περάσουν τα σχέδια και τα νομοσχέδια της ΝΔ – και της όποιας κυβέρνησης του κεφαλαίου ακολουθήσει.
Για να παρθούν μέτρα αντιμετώπισης της ανεργίας, αποτροπής των απολύσεων και προστασίας των ανέργων. Για να μην περάσει το αντεργατικό μέτρο της μείωσης των ημερών ή ωρών εργασίας με αντίστοιχη μείωση των μισθών, Για το 35ωρο χωρίς μείωση των αποδοχών. Για να δοθούν ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στα επιδόματα ανεργίας. Για κατώτερο μισθό 1300 ευρώ και κατώτατη σύνταξη στα 20 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη. Για την κατάργηση των υπεργολαβιών και όλων των επισφαλών και ελαστικών μορφών απασχόλησης. Για πλήρη, σταθερή και ποιοτική εργασία για όλους. Για την αύξηση των δημόσιων δαπανών για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και το περιβάλλον και για την άμεση προώθηση 100.000 προσλήψεων ανέργων σε αυτούς τους τομείς. Για την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργασιακών, δημοκρατικών και συλλογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και της νεολαίας.
  
Σ’ αυτή τη μάχη δεν είμαστε μόνοι. Ένα πολύ σημαντικό κύμα αγώνων σαρώνει την Ευρώπη. Στις απεργίες και τις διαδηλώσεις στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Αγγλία κλπ. εμφανίζονται οι καλύτεροί μας σύμμαχοι. Αυτή την επιστροφή σε μια διεθνιστική πολιτική ενοποίησης των αγώνων και των αιτημάτων σε ευρωπαϊκό και πλανητικό επίπεδο επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό η ουσιαστική στήριξη και ενίσχυσή του ΣΥΡΙΖΑ από τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους τους ανέργους και τη νεολαία στις προσεχείς εκλογές ευρωεκλογές θα σημαίνει ενίσχυση των ταξικών και κοινωνικών αγώνων τους.
Ο αγώνας για την υπεράσπιση και αναβάθμιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για να μην πληρώσουν αυτοί τα βάρη της οικονομικής κρίσης, για την ήττα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, για το σοσιαλισμό και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο συνεχίζεται.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΙΣ 10 πμ

 

ΣΥΡΙΖΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Written by antiracistes

Απρίλιος 29, 2009 at 7:48 πμ

ΑΔΕΔΥ: ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009

leave a comment »

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009 ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

   

    Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ του 2009 συνδέει το νήμα των ταξικών και εργατικών αγώνων, των ιστορικών αγώνων με τους σύγχρονους κοινωνικούς αγώνες. Συνδέει με διαφορετικό περιεχόμενο, ρόλο και δικαίωμα την ανάπτυξη των αγώνων, την αλληλεγγύη, την ενότητα στη δράση των συνδικάτων, τις συλλογικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις.

    ΚΑΘΕ εργαζόμενος, άνεργος, συνταξιούχος, μπροστά στην πολλαπλή κρίση, επίθεση, αφαίρεση των δικαιωμάτων στην εργασία, την αμοιβή, την κοινωνική ασφάλιση και τις συντάξεις, υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και της ποιότητας ζωής του, είναι αντιμέτωπος με την πρόκληση. Καλείται την 1η Μάη του 2009 με συγκεκριμένη δράση, μαζική συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις, να δυναμώσει τη διάρκεια, την αποτελεσματικότητα του αγώνα μας.

    Η οικονομική κρίση και ο πολλαπλασιασμός των επιπτώσεών της από την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική : όπως αύξηση της ανεργίας, άδικη φορολογική πολιτική, πάγωμα των μισθών και των συντάξεων, λιτότητα, αποδυνάμωση των κοινωνικών παροχών και εγγυήσεων στην υγεία, την πρόνοια, την παιδεία, αντιμετωπίζεται μόνο με ανάπτυξη των αγώνων για να μην επιτραπεί η επάνοδος στον «καζινο-καπιταλισμό», με επανέκδοση με νέα μορφή του νεοφιλελεύθερου πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού μοντέλου που χρεοκόπησε.

    Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ του 2009 βρίσκει τις δημόσιες και κοινωνικές υπηρεσίες μπροστά σε νέα προβλήματα στη χρηματοδότηση και τη στελέχωση, τη θεσμική προστασία και την κοινωνική τους λειτουργία.

    Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι του δημοσίου πλήττονται άμεσα και συγκεκριμένα από την κατάσταση στα ασφαλιστικά ταμεία (Ταμείο Πρόνοιας) και την άρνηση της Κυβέρνησης να τα χρηματοδοτήσει την ώρα που στηρίζει τους τραπεζίτες και αυξάνει και μόνο από αυτό κατά τέσσερις (4) και πλέον μονάδες το δημόσιο χρέος.

    Το πάγωμα των μισθών και συντάξεων στην πραγματικότητα μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις και για το 2009 και για τα επόμενα χρόνια.

    Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που αμφισβητεί τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης στο Δημόσιο και αποτελεί συνέχεια των αποφάσεων (Laval, Viking, Ruffert, Luxemburg) στη νεοφιλελεύθερη αλυσίδα μεταβολής του κοινωνικού και εργασιακού δικαίου σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αποδεικνύει ότι εκτός από τους υπαιτίους της κρίσης αμετανόητοι είναι και οι πολιτικοί ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι Κυβερνήσεις σε εθνικό επίπεδο που διευκολύνουν, επιτρέπουν, ανοίγουν το δρόμο για τέτοιου τύπου αποφάσεις και εξελίξεις. Είναι συνένοχοι.

    Μπροστά στην 1η Μάη του 2009 η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί σε αγωνιστική, διεκδικητική, απεργιακή δράση :

    v Για τα εργατικά δικαιώματα : ενιαία μόνιμη σχέση εργασίας στο Δημόσιο, πλήρη απασχόληση, πλήρη ωράρια, πλήρη αμοιβή, πλήρη κοινωνική ασφάλιση.

    v Για τη διασφάλιση των μισθών και συντάξεων: ουσιαστικές αυξήσεις , ανατροπή της πολιτικής λιτότητας, ανατροπή της άνισης, άδικης και ταξικής φορολογικής πολιτικής που διανέμει το κόστος της κρίσης σε όλους τους άλλους εκτός από τους υπεύθυνους, δηλαδή το κεφάλαιο.

    v Για τις δημόσιες πολιτικές και την ενίσχυση των δημόσιων, κοινωνικών υπηρεσιών αντί των ιδιωτικοποιήσεων και της εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, ενέργεια, μεταφορές κ.α.) που διευρύνουν τις ανισότητες και την εκμετάλλευση.

    v Για την προστασία των μεταναστών και τη μεγαλύτερη πολιτική δέσμευση κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

    Αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα που έπεσαν νεκροί οι εργαζόμενοι το Μάη του 1886 στο Σικάγο, που κατακτήθηκαν με εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες τους δύο τελευταίους αιώνες (19ο και 20ο).

    Διεκδικούμε την ασφαλή, αξιοπρεπή, πλήρη εργασία. Την αλληλεγγύη, την κοινωνική δικαιοσύνη στον 21ο αιώνα.

    «Ποτέ, πλέον, ξανά προς τα πίσω». «Τώρα με νέους αγώνες, μπροστά».

   

    ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

    ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ

    ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 12.00

    ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

   

    ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΤΗΝ 1Η ΜΑΗ

    ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

   

    ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ,

    ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 14 ΜΑΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ (11.00 Πλ. Κλαυθμώνος για την Αθήνα).

   

    Πιστεύουμε στον αγώνα, ανοίγουμε διέξοδο στα αδιέξοδα με αλληλεγγύη, δύναμη, συλλογικότητα, ενότητα και ελπίδα.

   

    Από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Written by antiracistes

Απρίλιος 29, 2009 at 7:44 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,