Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Ανακοίνωση ΔΗΣΥΕ Εργαζομένων στην Εμπορική Τράπεζα για τον Οργανισμό Προσωπικού

leave a comment »

ΔΗΣΥΕ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
αγώνας, συνέπεια, προοπτική

Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,

Η ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος – και όχι μόνο – έχει αποδείξει περίτρανα ότι το μέλλον ανήκει σ’αυτούς που το προετοιμάζουν, σ’αυτούς που το διεκδικούν μεθοδικά και με συνέπεια, σ’αυτούς που μπορούν να αναλύσουν και να προβλέψουν σήμερα, να αγωνιστούν και να κερδίσουν αύριο.
Σ’έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία σε παγκόσμιο ευρωπαϊκό και εσχάτως σε εθνικό επίπεδο γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες βίαιων αλλαγών και αυταρχικών προσαρμογών που κατεδαφίζουν κυριολεκτικά το κοινωνικό κράτος, που απαλλοτριώνουν ασφαλιστικά μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα.

• ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Είμαστε απ’αυτούς που πιστεύαμε από την αρχή ότι η οικονομική κρίση στην Ευρώπη είναι κάτι πολύ περισσότερο και βαθύτερο. Είναι μια κρίση του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού που βαθαίνει το ρήγμα του «πλούσιου» βορρά με το «φτωχό» νότο. Είναι μια αφορμή για επαναπροσδιορισμό των κανόνων του παιχνιδιού υπέρ των αγορών και των εταιρειών που εκφράζονται μέσω του διευθυντηρίου και κυρίως της Γερμανίας. Είναι μια σύγκρουση που οι οικονομικά ισχυροί αμφισβητούν την πολιτική συνοχή και την κοινωνική σύγκλιση απαιτώντας ρόλο επικυρίαρχου τόσο πολιτικά όσο κυρίως οικονομικά.
Είναι φανερό ότι το όραμα της «Ενωμένης Ευρώπης» υποχωρεί μπροστά στην προοπτική μιας «αγοράς υπηκόων», που θα δανείζεται ακριβά για να καταναλώνει ότι αυτοί παράγουν στις τιμές που αυτοί καθορίζουν. Έτσι οι πλούσιες χώρες θα γίνονται πλουσιότερες, οι φτωχές φτωχότερες, εξαρτημένες πολιτικά, χωρίς παραγωγική βάση, κυνηγώντας ατέρμονα τους όρους ενός μνημονίου ή ενός οικονομικού συμφώνου που φτιάχτηκε ακριβώς για να διαιωνίζει και να βαθαίνει την ανισότητα.
Έτσι την ανακατανομή που δεν μπόρεσε να κάνει ο πόλεμος, σήμερα καλείται να την κάνει ο «οικονομικός πόλεμος» που θα αποδειχτεί ακόμη πιο σκληρός, πιο ύπουλος και πιο καταστροφικός, γιατί μαζί με την εθνική ανεξαρτησία θα χάνονται μέρα με τη μέρα κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος που κερδήθηκαν με αγώνες ετών. Ασφαλιστικά, μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα βρίσκονται στο στόχαστρο συνταγών που σήμερα αποτελούν πανάκεια για την έξοδο από την κρίση σε μια Ευρώπη που βαδίζει στον πιο αυταρχικό και αντεργατικό φιλελεύθερο μονόδρομο των τελευταίων ετών.

• ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πιστεύαμε από την αρχή ότι κάτω από την κρίση δανεισμού και το μνημόνιο, εδώ κα πολλά χρόνια σιγόκαιγε μια άλλη πιο βαθιά και πιο γενικευμένη κρίση που εν ολίγοις συνίσταται σε :
1. Γενική κρίση θεσμών σε κοινωνικό επίπεδο όπου κανένας δεν εμπιστεύεται τίποτα.
2. Οικονομική κρίση σε μια οικονομία με χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα που κανείς δεν παράγει και κανείς δεν επενδύει με μία αστική τάξη που ποτέ δεν είχε εθνική συνείδηση, δεν πλήρωνε φόρους, δεν επανεπένδυε τα κέρδη της, δεν έδινε βάση στην παραγωγή αλλά μόνο στο εύκολο μεταπρατικό κέρδος. Με ένα κράτος αναποτελεσματικό, ανίκανο να συντονίσει στρατηγικά την πορεία εξόδου από την κρίση, να επενδύσει στην ανάπτυξη, να αναδιανείμει υπέρ των ασθενέστερων τον εθνικό πλούτο.
3. Κρίση των θεσμών αντιπροσώπευσης που δικαίως δημιουργεί μια ισοπεδωτική αντίληψη στους πολίτες και τους απομακρύνει από την πολιτική δράση, αφού βλέπουν το πολιτικό προσωπικό της χώρας να αναλώνεται σε κοκορομαχίες και ακόμη και σήμερα να κυριαρχείται από την έννοια του πολιτικού κόστους και του κομματικού οφέλους.

Η πολλαπλή κρίση θεσμών εύκολα δημιούργησε κρίση προτύπων με αυτά του νεοπλουτισμού, του εύκολου κέρδους, της ιδιώτευσης, να κυριαρχούν. Η ανάπτυξη στηριζόταν σε δανεικά και η επιφανειακή ευμάρεια σε πήλινα πόδια. Τα κόμματα συνήθως διαχειρίζονταν το κράτος ως λάφυρο, η αριστερά βολευόταν από την κρίση χωρίς να αρθρώνει σύγχρονο μεταρρυθμιστικό λόγο, η πνευματική ηγεσία σιωπούσε και πίσω από τη βιτρίνα η κρίση βάθαινε μέρα με τη μέρα.
Ώσπου ήρθε η Κυβέρνηση της Ν.Δ. που τίναξε τα πάντα στον αέρα και μέσα σε 5 χρόνια διέλυσε ότι είχε απομείνει από τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Λαφυραγώγησε το ήδη άρρωστο κράτος, εκτίναξε τα ελλείμματα στα ύψη και βύθισε τη χώρα στην ανυποληψία φέρνοντάς την στο όριο της χρεοκοπίας.
Η νέα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάτω από την αφόρητη πίεση των αγορών της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., οδηγήθηκε στην υπογραφή του Μνημονίου για να αποφύγει την χρεοκοπία. Αναγκάστηκε να υιοθετήσει καθαρά νεοφιλελεύθερα μέτρα που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την ιδεολογία και τις εξαγγελίες της.
Σήμερα οι εργαζόμενοι αρχικά του Δημοσίου και πρόσφατα του Ιδιωτικού τομέα καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο μιας κρίσης που άλλοι δημιούργησαν.
Ο καπιταλισμός για άλλη μια φορά δείχνει το άγριο πρόσωπό του ιδιωτικοποιώντας τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημιές.
Απαιτούμε από την Κυβέρνηση μια άλλη πολιτική που θα περιέχει ουσιαστική τόνωση της ζήτησης, ενίσχυση των μικρών εισοδημάτων και αύξηση των επενδύσεων, που δεν θα αποδομεί, αλλά θα ενισχύει το κοινωνικό κράτος που θα κατανείμει δίκαια φορολογικά βάρη, που θα προστατεύει την απασχόληση και τις εργασιακές σχέσεις.
Απαιτούμε να πληρώσουν αυτοί που δημιούργησαν την κρίση εδώ και τώρα.
Απαιτούμε να ασκηθούν εθνικές πολιτικές ώστε να μην γίνει η χώρα πειραματόζωο για την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων συνταγών από την Τρόικα.
Αγωνιζόμαστε για την έξοδο από τη κρίση που άλλοι δημιούργησαν όσο το δυνατόν αλώβητοι, χωρίς να μείνει κανένας πίσω, χωρίς αποκλεισμούς και χαμένες γενιές.
Αυτός ο αγώνας που θα είναι και δύσκολος και μακροχρόνιος είναι το στοίχημα του συνδικαλισμού και των συνδικαλιστών με το μέλλον.

Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,

Οι λίγες σκέψεις που παραθέσαμε πιο πάνω εντελώς περιγραφικά δεν έχουν σκοπό ούτε να μας κάνουν πιο σοφούς ούτε πιο απαισιόδοξους για το μέλλον. Απλά θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας τις αγωνίες μας για μια πραγματικότητα που είναι ήδη εδώ και που αν δεν την εκτιμήσουμε σωστά δεν θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε, να διεκδικήσουμε, να αγωνιστούμε και να κερδίσουμε το μέλλον.
Στα προβλήματα που ήδη αναφέραμε σε Ελλάδα και Ευρώπη θα πρέπει να προσθέσουμε τα ιδιαίτερα οξυμένα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ελλάδα και την απογοητευτική πορεία της Εμπορικής που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κάθετη πτώση με ολοένα αυξανόμενες ζημιές.
Είμαστε αναγκασμένοι να σχεδιάσουμε τη δράση μας σε ένα γκρίζο πολιτικά, οικονομικά και συνδικαλιστικά τοπίο, με το συνδικαλισμό να χάνει μάχες, τα κοινωνικά κινήματα να βρίσκονται σε ύφεση και την πολιτική να μην μπορεί να δώσει απαντήσεις στα καθημερινά προβλήματα.
Είμαστε αναγκασμένοι να δίνουμε μάχες για να διατηρήσουμε αλώβητες κατακτήσεις ετών, κάτω από την ασφυκτική πίεση μιας κοινωνίας που δεν λειτουργεί με μια συλλογική συνείδηση σε μια αγωνιστική διεκδικητική προοπτική. Οι ατομικές λογικές που διαμορφώνονται από τα δελτία των 8, στοχοποιώντας βάρβαρα εργασιακά δικαιώματα και αμοιβές δημιουργούν συνθήκες κοινωνικού αυτοματισμού.
Την ώρα που δίπλα μας καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι μισθολόγια, Oργανισμοί, κανονισμοί εργασίας, την ώρα που απειλούνται Συλλογικές Συμβάσεις και εργασιακές σχέσεις, την ώρα που η ανεργία και η ύφεση είναι τα μόνα αυξανόμενα μεγέθη, ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ-ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ.
Η ΔΗΣΥΕ, σαν έτοιμη από καιρό, χωρίς να αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις, έχει επιλέξει και υπηρετεί ασυμβίβαστα και με συνέπεια τη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ για την προστασία της απασχόλησης, των εργασιακών σχέσεων, των αμοιβών και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Αυτή είναι η μόνη στρατηγική που απαντάει στο καθολικό αίτημα της εποχής μας : να περάσουμε την κρίση χωρίς απώλειες. Να πάμε συντεταγμένα στο μέλλον με εργασιακή ασφάλεια. Να χτίσουμε μια νέα αγωνιστική συλλογική συνείδηση που θα αποτελέσει εφαλτήριο για τις μελλοντικές μας κατακτήσεις.

Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,

Σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης, θεσμών και αξιών, σε μια κοινωνία σε παρακμή, σε μια συγκυρία που η οικονομική δυσπραγία και η ανεργία οδηγούν σε συλλογική κατάθλιψη, ιστορικά εμφανίζονται δυο κατηγορίες «εθνοσωτήρων» και «εργατοπατέρων» :
1. Αυτοί που μας προτείνουν το συμβιβασμό, την ιδιώτευση, την υποστολή της σημαίας των αγώνων, την ενσωμάτωση στην εργοδοσία και την κάθε λογής εξουσία, τον ατομικό δρόμο που οδηγεί έναν-έναν σαν πρόβατο επί σφαγή.
2. Αυτοί που καταγγέλλοντας τα πάντα και τους πάντες ως «προδότες» συνομωσιολογούν ασύστολα για να κερδίσουν τη συμπάθεια των εργαζομένων. Μονίμως απόντες από τους αγώνες, περαστικοί από το συνδικαλισμό και τη μαζική δράση, ανώνυμοι και θλιβεροί προσπαθούν να γίνουν γνωστοί με κούφια λόγια. Ανερμάτιστοι πολιτικά που αδυνατούν να σκεφτούν, να σχεδιάσουν, να προτείνουν, μόνον καταγγέλλουν, ζώντας σε άλλες εποχές με ιδεοληψίες που ακροβατούν ανάμεσα στο θλιβερό και το γελοίο. Είναι αυτοί που μπερδεύοντας το Μαρξ με το Cosmopolitan χαϊδεύουν αυτιά εκφράζοντας στην ουσία την πιο συντηρητική εκδοχή της έννοιας του «πολιτικού κόστους» που μας οδήγησε εδώ σαν χώρα.

Η ΔΗΣΥΕ με αίσθημα ευθύνης χρόνια τώρα στην πρώτη γραμμή επιλέγει αταλάντευτα να ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, να σχεδιάζει, να προτείνει και να αγωνίζεται. Για μας ο συνδικαλισμός δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν κάνει δημόσιες σχέσεις, δεν υπηρετεί πελατειακές λογικές για να είναι συμπαθής, αλλά διεκδικεί να είναι ενωτικός, αγωνιστικός, και χρήσιμος.

– Γι’αυτό τολμάμε σήμερα να σηκώσουμε το γάντι του διαλόγου με τη Διοίκηση, έχοντας αίσθηση της ευθύνης μας και έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας.
– Γι’αυτό επιλέγουμε ανοιχτές συμμετοχικές διαδικασίες διαλόγου με όλους τους εργαζομένους θεωρώντας ότι η γνώση, η αλήθεια και η κριτική είναι τα όπλα μας.
– Η ΔΗΣΥΕ προχωράει ασυμβίβαστα μπροστά με τους εργαζόμενους για άλλη μια νίκη σε δύσκολους καιρούς, όπως έκανε εδώ και χρόνια στο ασφαλιστικό, στο ενιαίο μισθολόγιο, στον Οργανισμό, στις Επιχειρησιακές Συμβάσεις, αγνοώντας όλους αυτούς που και τότε και τώρα κλαψουρίζουν, ψελλίζοντας ψεύδη και συκοφαντίες, για να καλύψουν τη συνδικαλιστική τους ανεπάρκεια και τα προσωπικά τους αδιέξοδα.

– ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
– ΕΝΤΑΞΗ ΝΕΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ

Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,

Πρώτη προτεραιότητα της ΔΗΣΥΕ και του Συλλόγου μας ήταν και είναι η διασφάλιση των εργασιακών μας σχέσεων μέσα από την πιστή τήρηση του Οργανισμού και η ένταξη σ’αυτόν των νέων συναδέλφων.
Θα προσπαθήσουμε όσο πιο απλά και κατανοητά γίνεται με απόλυτη ειλικρίνεια, να εξηγήσουμε γιατί πάμε σε ένα διάλογο, όχι όπως ήθελε η Διοίκηση, αλλά όπως εμείς καθορίσαμε μέσα από δημόσια ανταλλαγή επιστολών, χωρίς γκρίζες ζώνες και χωρίς προαπαιτούμενα.
Με όση σαφήνεια επιτρέπει το μικρό μέγεθος μιας ανακοίνωσης ξεκινάμε σήμερα το διάλογο με απόλυτη διαφάνεια προθέσεων, με γνώση, τόλμη και απόλυτη αίσθηση της ευθύνης μας. Το μόνο που ζητάμε από τους εργαζόμενους είναι συμμετοχή στο διάλογο, συσπείρωση και εμπιστοσύνη στο συλλογικό όργανο, εγρήγορση και ετοιμότητα για αγώνες όταν και όπου χρειαστεί.

1. Γιατί πρέπει να ενταχθούν οι νέοι συνάδελφοι στον υπάρχοντα Οργανισμό Προσωπικού ;

Οι εκατοντάδες πλέον συνάδελφοι που είναι εκτός Οργανισμού έχουν απόλυτο δικαίωμα να έχουν ακριβώς τις ίδιες εργασιακές σχέσεις, την ίδια Σύμβαση ορισμένου χρόνου και τις ίδιες αμοιβές με τους παλιότερους συναδέλφους.
Για εμάς είναι δέσμευση και καθήκον να μην αφήσουμε να δημιουργηθεί προσωπικό δύο ταχυτήτων με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, με το φόβο της απόλυσης, με διαφορετικές αμοιβές. Αύριο οι εκτός Οργανισμού θα είναι περισσότεροι από τους εντός Οργανισμού και αυτό θα αποτελεί θρυαλλίδα στα θεμέλια του Συλλόγου, της ενότητας και της προοπτικής του Συνδικαλιστικού κινήματος. Είναι ζήτημα τιμής και συνέπειας να μην δημιουργήσουμε μια χαμένη γενιά συναδέλφων που θα παραδώσουμε εύκολη λεία στα σχέδια της εργοδοσίας μόνο και μόνο για να μην διαταράξουμε την ακινησία και την αμεριμνησία των βολεμένων και των άτολμων.

2. Γιατί πρέπει οι παλιότεροι συνάδελφοι να αγωνίζονται για την ένταξη των
νέων ;

Γιατί είναι δίκαιο αίτημα, είναι δικαίωμα όλων να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Γιατί οι νέοι συνάδελφοι, που σε λίγα χρόνια θα είναι πλειοψηφία, πρέπει να μην χρησιμοποιηθούν ούτε ως αποδιοπομπαίοι τράγοι, ούτε ως πολιορκητικός κριός από την εργοδοσία υπονομεύοντας τους συλλογικούς αγώνες του μέλλοντος. Γιατί αν εφησυχάσουμε κοιτώντας το πρόσκαιρο βόλεμά μας, το μέλλον θα μας εκδικηθεί νομοτελειακά για τη στάση μας, με διασπάσεις και μάχες αποκλινόντων συμφερόντων, που θα μας χωρίζουν αντί να μας ενώνουν. Και το μέλλον είναι οι νέοι , που για το κοινό συμφέρον πρέπει να πορευτούμε μαζί τους σε μια αδιάσπαστη ενότητα.

3. Υπάρχει δυνατότητα αλλαγής άρθρων του Οργανισμού ;

Υπάρχει, αρκεί να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη των δυο πλευρών, Τράπεζας και εργαζομένων. Μονομερής δυνατότητα αλλαγών δεν υπάρχει μια που ο Οργανισμός συνιστά Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
Οποιαδήποτε αλλαγή συντελεστεί πρέπει να εγκριθεί με πλειοψηφία από τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου και αντίστοιχα τη Γενική Συνέλευση της Τράπεζας (άρθρο 32 του Οργανισμού).

4. Υπάρχει προηγούμενο αλλαγών άρθρων του Οργανισμού ;

Υπάρχει προηγούμενο, όπως για παράδειγμα η αλλαγή του άρθρου 31 που έγινε την 22/6/1999 με τη σύμφωνη γνώμη και των δυο μερών και κατόπιν έγκρισης της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου μας.

5. Υπάρχουν διατάξεις και άρθρα του Οργανισμού που είναι ανενεργά έχοντας αντικατασταθεί από ενεργητικότερες ρυθμίσεις υπέρ των εργαζομένων ;

Ο Οργανισμός έχει τροποποιηθεί σε πληθώρα άρθρων που αντικαταστάθηκαν από ευνοϊκότερες ρυθμίσεις που περιέχονται σε Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις (ΟΤΟΕ – Τραπεζών) και σε Επιχειρησιακές Συμβάσεις (ΣΕΕΤ – Τράπεζας). Ενδεικτικά αναφέρουμε το άρθρο 6 (1982), το άρθρο 7, το άρθρο 8, το άρθρο 10, το άρθρο 28 (συμπληρώθηκε).

6. Τι αλλαγές ζητάει η Τράπεζα κα σε ποια άρθρα ;

Μετά από το δημόσιο διάλογο, την αντίδραση του Συλλόγου που επέβαλλε τη σφιχτή και ορισμένη ατζέντα διαλόγου, η Τράπεζα ζητάει τροποποίηση 3 συγκεκριμένων άρθρων από τα 60 άρθρα του Οργανισμού.

α) Τη μείωση των βαθμών από 11 σε 5 (άρθρο 3).

Απαντούμε : Δεν συμφωνούμε. Θα μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε μια μείωση βαθμών από 11 σε 7 ή 8, που είναι εντελώς ανώδυνη, αφού εδώ και χρόνια έχει αποσυνδεθεί ο βαθμός από την αμοιβή, αρκεί να τηρηθούν δυο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι να τηρηθεί ο βηματισμός έτσι ώστε να φτάνουν οι εργαζόμενοι στα ίδια χρόνια με σήμερα στους νέους βαθμούς, και η δεύτερη, στο επίδομα βαθμού να χορηγείται όπως και σήμερα χωρίς καμία μείωση.

β) Τη μείωση των κλάδων από 8 σε 3 (άρθρο 3).

Απαντούμε : Ήδη εδώ και χρόνια έχουν σταματήσει οι προσλήψεις στους περισσότερους κλάδους που τείνουν να καταργηθούν. Οι Συλλογικές Συμβάσεις εδώ και χρόνια υπογράφονται για 3 κλάδους (Κύριο Προσωπικό – Βοηθητικό – Καθαριότητα). Μπορούμε να το κουβεντιάσουμε αρκεί να μη θιγούν στο παραμικρό οι αμοιβές και οι εργασιακές σχέσεις, και να μην ευνοηθεί κατ’ ελάχιστο η παραχώρηση εργασιών σε τρίτους εκτός Τράπεζας.

γ) Τη μείωση του χρόνου της πειθαρχικής διαδικασίας, εξάλειψη του θεσμού ανακριτή, μείωση πειθαρχικών συμβουλίων από 3 σε 2.

Απαντούμε : Η μείωση του χρόνου είναι και δικό μας χρόνιο αίτημα γιατί κρατά σε ομηρεία και απαξιώνει ηθικά δεκάδες συναδέλφους που χάνουν βαθμούς και θέσεις ευθύνης λόγω ανεπάρκειας του υπηρεσιακού μηχανισμού. Δεν συμφωνούμε με την κατάργηση του ανακριτή. Η μείωση των πειθαρχικών συμβουλίων μπορεί εύκολα να γίνει αρκεί να περνούν όλοι από πρώτο και δεύτερο βαθμό όπως σε όλες τις Τράπεζες και όπως γίνεται μέχρι σήμερα και στην Εμπορική.
Ζητάμε να σταματήσουν οι απολύσεις και να τηρείται απαρέγκλιτα για όλους η πειθαρχική διαδικασία.

7. Πώς θα γίνουν οι προτεινόμενες αλλαγές ;

Με απόλυτη διαφάνεια, διάλογο και συναίνεση όλων των εργαζομένων. Με πρόταση της ΔΗΣΥΕ πραγματοποιείται στις 4/12 Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου στο ξενοδοχείο ‘Divani Caravel’ όχι για να εγκριθούν οι αλλαγές αλλά για ενημέρωση και διάλογο όλων των εργαζομένων και για να δοθεί με απόλυτη δημοκρατία η έγκριση για την έναρξη του διαλόγου στη συγκεκριμένη ατζέντα.
Αν δοθεί η εξουσιοδότηση θα αρχίσει ο διάλογος αυστηρά στα 3 θέματα. Αν συμφωνήσουμε θα ακολουθήσει άλλος κύκλος ενημέρωσης, οι αλλαγές θα αποτυπωθούν γραπτά και θα εγκριθούν στην Τακτική Γενική Συνέλευση του Συλλόγου τον επόμενο Μάρτιο.

8. Ποιους αφορούν οι αλλαγές αν τελικά γίνουν ;

Ρητά αυτούς που θα προσληφθούν από την υπογραφή τους και μετέπειτα. Δηλαδή όσους προσληφθούν από τα μέσα του 2011 και μετά.

9. Οι παλιοί συνάδελφοι επηρεάζονται από τις ενδεχόμενες αλλαγές ;

Ρητά όχι. Γι’αυτούς ισχύει ότι ακριβώς ισχύει και σήμερα μέχρι να πάρουν σύνταξη.

10. Οι νέοι υπό ένταξη συνάδελφοι επηρεάζονται από τις ενδεχόμενες αλλαγές ;

Όχι. Θα ενταχθούν άμεσα στον υπάρχοντα Οργανισμό ακριβώς όπως και οι ήδη ενταγμένοι.

11. Από το 2011 και μετά θα υπάρχουν δυο Οργανισμοί; Αυτό δεν διασπά το προσωπικό στο απώτερο μέλλον ;

Όχι. Θα υπάρχει ένας και μόνο Οργανισμός όπως και σήμερα. Οι αλλαγές θα ενσωματωθούν ως μεταβατικές διατάξεις όπως έχει γίνει και στο παρελθόν. Σ’ αυτόν τον ισχυρό και επικαιροποιήμενο Οργανισμό θα ανήκουν όλοι ανεξαιρέτως οι συνάδελφοι. Απλώς το Συμβούλιο Προαγωγών για παράδειγμα θα προάγει τους παλιούς στους 11 βαθμούς και τους νεότερους σ’αυτούς που θα συμφωνηθούν.

12. Γιατί να πάμε τώρα στο διάλογο ; Δεν καθόμαστε στ’ αυγά μας τώρα που όλα αλλάζουν προς το χειρότερο ;

Ίσως το ίδιο έλεγαν πριν από λίγο καιρό οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ ή σε άλλες ΔΕΚΟ και επιχειρήσεις και σήμερα δεν έχουν ούτε μισθολόγια ούτε Οργανισμούς. Ακριβώς όταν όλα καταρρέουν είναι που δοκιμάζονται στρατηγικές και ηγεσίες. Αυτοί που βλέπουν μπροστά, που αγωνίζονται, θα επιβιώσουν. Οι υπόλοιποι δίνοντας μάχες οπισθοφυλακών θα χάσουν κάποια στιγμή τα πάντα. Με αίσθημα ευθύνης πάμε σε ένα διάλογο δυνατοί, ενωμένοι, με άποψη, με διάταξη μάχης. Ας καθίσουν στ’ αυγά τους οι κάθε λογής «κότες» που λογαριάζουν το συνδικαλιστικό κόστος και που κάνουν σημαία την ανεπάρκεια και την άγνοια περιμένοντας το μοιραίο. Δεν φοβόμαστε το διάλογο, δεν δεσμευόμαστε σε τίποτα και σε κανέναν παρά μόνο σ’αυτούς που εκπροσωπούμε.

13. Είναι δεσμευτικός ο διάλογος ;

Όχι. Μπορούμε να αποχωρήσουμε ανά πάσα στιγμή, και θα το κάνουμε αν δεν τηρηθεί οτιδήποτε από τα συμφωνημένα. Αντίθετα θα εκθέσουμε την άλλη πλευρά αποκαλύπτοντας ότι άλλα έλεγε και άλλα τελικά ήθελε στην πράξη.

14. Αν αποχωρήσουμε τι θα γίνει με τους νέους συναδέλφους ;

Αν η διαδικασία ένταξής τους, η οποία θα έχει ήδη ξεκινήσει, διακοπεί βίαια, υπόλογη ηθικά και νομικά θα είναι η Τράπεζα. Ο Σύλλογος έχει έτοιμες τις αγωγές τις οποίες θα καταθέσει την ίδια μέρα δικαιωμένος περισσότερο από ποτέ. Ο αγώνας θα συνεχιστεί ασυμβίβαστα με όλα τα διαθέσιμα συνδικαλιστικά και νομικά μέσα.

15. Τι έχουν να κερδίσουν οι νέοι συνάδελφοι ;

Την απόλυτη προστασία του Οργανισμού, τη σιγουριά της Σύμβασης ορισμένου χρόνου, την ασφάλεια των εργασιακών σχέσεων, την ισότητα και την αξιοκρατία.

16. Τι έχουν να κερδίσουν οι παλιοί συνάδελφοι ;

Έχουν μόνο να κερδίσουν, γιατί χωρίς καμία απολύτως αλλαγή θα έχουμε έναν επικαιροποιήμενο Οργανισμό που θα φέρει την υπογραφή του ιδιώτη Τραπεζίτη το 2011. Κανένας δεν θα μπορεί να τον αμφισβητήσει τα επόμενα χρόνια επικαλούμενος αναχρονισμούς και άλλα τινά. Κανένας δεν θα μπορεί να ακυρώσει την υπογραφή του που θα είναι φρέσκια σ’έναν Οργανισμό ισχυρό περισσότερο από ποτέ, επίκαιρο και σύγχρονο. Ένας τέτοιος Οργανισμός είναι βιώσιμος στο μέλλον και θα αποτελέσει δίχτυ ασφαλείας για τα επόμενα χρόνια.

17. Καλά είναι όλα ρόδινα ; Η άλλη πλευρά γιατί το κάνει ; Αποκλείεται να υπάρχουν παγίδες ;

Όχι μόνο αποκλείεται αλλά είμαστε σίγουροι ότι θα υπάρχουν παγίδες στο δρόμο μας. Ανησυχούμε και εμείς περισσότερο από τον καθένα. Δεν έχουμε όμως δικαίωμα στο όνομα της όποιας ανησυχίας να μην τολμήσουμε περιμένοντας άβουλοι και κατώτεροι των περιστάσεων να συντελεστεί το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Δύναμή μας η συμμετοχή των εργαζομένων, η γνώση των προβλημάτων, η αίσθηση ευθύνης, η λογοδοσία.

Η ΔΗΣΥΕ έχει στα γονίδιά της τον αγώνα και τη διαρκή μάχη για ένα καλύτερο αύριο που δεν μπορεί να περιμένει τους άκαπνους και τους γραφειοκράτες να ξεπεράσουν αναστολές, φοβικά σύνδρομα.

Για τη ΔΗΣΥΕ η πρόκληση είναι εδώ, ο αγώνας είναι τώρα.

Τώρα που στενεύουν τα περάσματα θα κριθούμε όλοι για τη δυνατότητά μας να περάσουμε όλοι μαζί την κρίση χωρίς να μείνει κανένας πίσω.

• ΑΛΑΛΑΖΟΝΤΑ ΚΥΜΒΑΛΑ …

… ή όπως λέει ο λαός τα άδεια βαρέλια κάνουν θόρυβο. Και κάνουν πολύ θόρυβο εσχάτως αυτοί που σπεύδουν να μας κατηγορήσουν για «εφιάλτες» για «προδότες» για «ξεπουλήματα». Αυτοί που με αβάσταχτη ελαφρότητα και μας αποκαλούν «εργοδοτικούς» χρεώνοντάς μας προθέσεις και αντιλήψεις που μόνο τα νοσηρά μυαλά τους γεννούν.
Αυτοί που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, ανύπαρκτοι, θλιβεροί και «πουθενάδες» σε λίγο θα μας χρεώσουν και τη Μικρασιατική καταστροφή.
Συνήθως δεν απαντάμε στη λάσπη, γιατί τηρούμε απαρέγκλιτα τη στρατηγική του μονομέτωπου αγώνα απέναντι στην εργοδοσία, αποφεύγοντας να δώσουμε οντότητα και δημοσιότητα στους υβριστές μας.
Φτάνει πια. Έλεος. Οι λασπολόγοι, οι ψεύτες και οι ανόητοι πρέπει να αποκαλυφθούν.
Άνθρωποι άκαπνοι, ανερμάτιστοι πολιτικά, νεόκοποι αγωνιστές των σαλονιών, χωρίς καμία προσφορά στο κίνημα, απόντες από όλους τους μεγάλους αγώνες, μας κατηγορούν όπως έκαναν πάντα στο παρελθόν.

• Όταν δημιουργούσαμε το ενιαίο μισθολόγιο του κλάδου που άλλαξε την ιστορία των αμοιβών μας, Αυτοί ήταν απέναντι.
• Όταν δημιουργούσαμε το ΤΕΑΠΕΤΕ που έφερε επανάσταση στο Ασφαλιστικό, Αυτοί ήταν απέναντι.
• Όταν υπογράφαμε την πρώτη στην Ελλάδα Επιχειρησιακή Σύμβαση, Αυτοί ήταν απέναντι.
• Όταν βελτιώναμε καθημερινά αμοιβές και εργασιακές σχέσεις με κανονισμούς και ρυθμίσεις, Αυτοί ήταν απέναντι.
• Όταν υπογράφαμε την τελευταία Επιχειρησιακή Σύμβαση, την ώρα που όλοι είχαν μείωση μισθών, Αυτοί ήταν απέναντι.
• Στις περισσότερες κατακτήσεις του Συλλόγου, Αυτοί ήταν απέναντι.

Σε όλες τις μεγάλες κατακτήσεις του Συλλόγου ήταν απέναντι, άλλοτε γιατί δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το παρόν, άλλοτε γιατί δεν μπορούσαν να ανιχνεύσουν το μέλλον, και πάντα, γιατί ο αντίπαλος τους δεν ήταν η εργοδοσία αλλά η ΔΗΣΥΕ για λόγους μικροπαραταξιακού οφέλους.
Όλα γίνονται για μερικούς ψήφους. Όλα με άξονα την παραταξιακή επιβίωση. Ανίκανοι να σχεδιάσουν, μαλθακοί για να αγωνιστούν, ανίκανοι να πείσουν, και πάντα «κουρασμένοι», επιλέγουν την άνευρη και απρόσωπη επικοινωνία του e-mail, εκτοξεύοντας λάσπη και ύβρεις εναντίον μας.
Μερικοί από τους υβριστές και τιμητές, μας το παίζουν «αριστεροί», αγωνιστές του γλυκού νερού, άγνωστοι στους εργαζόμενους, νεόκοποι επαναστάτες πού από τον καναπέ τους θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο.
Τι σχέση μπορεί να έχουν με την αριστερά, τους αγώνες, τις παραδόσεις, την ηθική και την κουλτούρα της, οι άκαπνοι υβριστές;
Η αριστερά της καρδιάς μας, η αριστερά των αγώνων δίδαξε ήθος, συνέπεια και ευπρέπεια.
Αριστερός, σήμερα, είναι εκείνος που αλλάζει τη μίζερη καθημερινότητα με προτάσεις, που αντιστέκεται, που δημιουργεί, που προτείνει, και που συγκρούεται με τον αναχρονισμό και την αναξιοκρατία.
Αριστερός δεν είναι αυτός που οχυρώνεται πίσω από την ταμπέλα, που αυτοπροσδιορίζεται, που αυτοαναγορεύεται αυτάρεσκα σε εγγυητή της αλήθειας, που κρατάει μια μεζούρα για να μας μετράει, να μας εγκαλεί, να μας επιπλήττει ανάλογα με τα συμφέροντά του, τις αγκυλώσεις του, τις ανεπάρκειες και τις ιδεοληψίες του.
Αγώνας εκ του αφαλούς δεν γίνεται. Οι μάχες δεν κερδίζονται χωρίς «αίμα» και ρίσκο. Με άρνηση των πάντων, με μηδενισμό, με ισοπέδωση και κυρίως χωρίς πρόταση το μέλλον φαντάζει επικίνδυνα αβέβαιο.
Καλούμε τον απλό εργαζόμενο να φανταστεί απλώς πώς θα ήταν το εργασιακό, μισθολογικό και ασφαλιστικό καθεστώς σήμερα, αν είχαμε ακούσει όλα αυτά τα χρόνια τους μόνιμους αρνητές των πάντων.
Χωρίς τις Κλαδικές Συμβάσεις (που αυτοί λοιδορούσαν), χωρίς τις Επιχειρησιακές Συμβάσεις (που αυτοί δεν ψήφιζαν), χωρίς τις συμφωνίες Συλλόγου – Διοίκησης (που όλες ήταν αποτέλεσμα διαλόγου παρόμοιου με τον προτεινόμενο σήμερα), οι συνθήκες δουλειάς και αμοιβών θα θύμιζαν γαλέρα.

Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,

Αύριο, όπως ακριβώς γίνεται χρόνια τώρα, κανείς δεν θα ζητήσει ευθύνες από τους θλιβερούς υβριστές μας, αν οι νέοι συνάδελφοι μείνουν εκτός Οργανισμού, αν κάποιοι απολυθούν ή αν αποτελέσουν μια χαμένη γενιά.
Κανείς δεν θα τους ζητήσει ευθύνες αν οι παλιοί συνάδελφοι χάσουν κατακτήσεις ετών ή αν παραβιαστούν βάναυσα οι εργασιακές τους σχέσεις εν μέσω της λαίλαπας που εξελίσσεται στη χώρα σε περίοδο κρίσης.
Αντίθετα όλοι θα ζητήσουν ευθύνες από τη ΔΗΣΥΕ και το Σύλλογό τους (και καλά θα κάνουν). Όλοι θα μας εγκαλούν γιατί καθίσαμε στ’αυγά μας, δεν συγκρουστήκαμε, δεν σχεδιάσαμε, δεν ανιχνεύσαμε το μέλλον, αλλά σταθήκαμε μικροί, άβουλοι και μοιραίοι.
Έχοντας ακριβώς αυτή την αίσθηση της ευθύνης για άλλη μια φορά τολμάμε και προχωράμε μπροστά.
Έχουμε και εμείς φόβους και επιφυλάξεις. Ακούμε κάθε καλόπιστη κριτική όσο σκληρή και αν είναι.
Ανησυχούμε και εμείς για τις παγίδες του διαλόγου.
Τολμάμε όμως και προχωράμε ενωτικά και αγωνιστικά έχοντας τα μάτια μας δεκατέσσερα σ’ένα δρόμο που μπορεί να είναι ναρκοθετημένος, που μπορεί να είναι δύσβατος και αχαρτογράφητος, αλλά σίγουρα οδηγεί στο μέλλον όλους μαζί τους εργαζόμενους.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
ΤΟΛΜΑΜΕ
ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΔΗΣΥΕ

Written by antiracistes

25 Νοεμβρίου, 2010 στις 7:37 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: