Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Μετανάστες, πρόσφυγες, ικέτες στην Ελλάδα και ιππότες και μείωση συνδικαλιστικής πυκνότητας στις ΗΠΑ

leave a comment »

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες, τους άνθρωπους τους πονηρούς, τους χαμαιλέοντες

Αν τις διώξει τις Ικέτιδες, κινδυνεύει από την τιμωρία του Δία που τις προστατεύει αλλά αν τις δεχτεί, κινδυνεύει από ενδεχόμενη επιδρομή των βαρβάρων. Κάπως έτσι σκέφτεται ο ΓΑΠ, ο Παπουτσωμένος Προστάτης, και οι πάσης φύσεως «φύλακες» της «εφησυχασμένης πόλης» μας, που κάποια στιγμή θα την κυνηγήσουν οι σύγχρονες Ερινύες. 250 άνθρωποι που δεν είχαν στον (Κρητικό) ήλιο μοίρα αποφάσισαν να παίξουν την (ούτως ή άλλως βασανισμένη) ζωή τους κορώνα-γράμματα έγιναν πρωταγωνιστές σε ένα δράμα το οποίο ορισμένες εξουσίες, μεγάλες και μικρές, προσπάθησαν να το μετατρέψουν σε κακογραμμένη και κακοπαιγμένη επιθεώρηση. Όμως, οι εξουσίες είναι πάντοτε κοινωνικό φαινόμενο και, ως εκ τούτου, επηρεάζονται από την πάλη των εξουσιαζόμενων. Σήμερα φαντάζουν πανίσχυρες και την επαύριον χάρτινοι πύργοι. Ας το έχουν αυτό υπόψη τόσο οι «εφαρμοστές του νόμου» όσο και οι σύγχρονοι «Δαναοί». Ο τίτλος είναι δανεικός, βλ. http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=16889

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές/κι αν ο κλοιός στενεύει/ο νους μας είναι αληταριό/που όλο θα δραπετεύει

Όσους φράκτες και να φτιάξουν, όσους τρομονόμους κι αν ψηφίσουν, η κατάσταση δε σώζεται. Η «Δύση» τα «έχει φτύσει» και προσπαθεί να γλιτώσει από όλους αυτούς τους «άλλους» που της στραπατσάρουν το όνειρο της «καταναλωτικής γαλήνης». Αδυνατώντας να τα βάλει με τους δικούς της ισχυρούς του κεφαλαίου, οι οποίοι της στερούν ακόμη και το δικαίωμα για μια αξιοπρεπή ζωή με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ασκούν απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη, η «Δύση» των φτωχών παρασύρεται σε έναν αγώνα άγονο κυνηγώντας τους μετανάστες, «παράνομους» και μη. Ό,τι και να κάνουν αυτοί, οι άνθρωποι πάντα θα ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν των δικτατοριών, των πολέμων, της πείνας και της οικολογικής καταστροφής. Και θα αναζητούν το «Δρόμο προς τη Δύση» όταν όλοι οι άλλοι θα είναι κλειστοί. Στο Νταβός αυτές τις ημέρες, ακόμη και «επίσημα συνδικάτα», όπως η UNI, προσπαθούν να πείσουν τους κυρίαρχους του καπιταλιστικού κόσμου ότι χρειάζεται «αύξηση του μεριδίου της εργασίας στο εθνικό εισόδημα, ενίσχυση των δικαιωμάτων συλλογικής διαπραγμάτευσης για τα συνδικάτα, αξιοπρεπή πρότυπα εργασίας σε όλους τους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας, γενικό δίχτυ ασφαλείας για την προστασία των εργαζομένων που χάνουν τις θέσεις εργασίας τους και ενεργητικές πολιτικές δημιουργίας θέσεων εργασίας». Βέβαια, όλα αυτά για να μη «γίνει της Τυνησίας» στην καπιταλιστική «Δύση». Για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. http://www.guardian.co.uk/business/2011/jan/26/davos-works-on-jobs-creation-strategy

Οι Ιππότες δεν υπάρχουν πια/τους «πάτησε» η κρίση/μα πάντα θα καρτερά/νέο λουλούδι για ν’ ανθίσει

Οι Ιππότες της Εργασίας ήταν το πρώτο μεγάλο και μαχητικό γενικό συνδικάτο που άνθισε στις ΗΠΑ κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Δημιουργήθηκε το 1869 και ως το 1886 είχε φτάσει τα 700.000 μέλη αλλά έχοντας εύθραυστη οργανωτική δομή και υπό το βάρος κατηγοριών περί αποτυχίας και χρήσης βίας άρχισε να χάνει μέλη φτάνοντας σε 100.000 1890. Το 1949 αυτοδιαλύθηκε ο τελευταίος πυρήνας του που είχε πια μόνο 50 μέλη. Θυμηθήκαμε σήμερα αυτή την πορεία του συνδικάτου αυτού γιατί ανακοινώθηκαν τα στατιστικά στοιχεία για τα συνδικάτα από το Υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ. Έτσι, λοιπόν, το 2009 τα μέλη των συνδικάτων μειώθηκαν κατά 612.000 άτομα και η συνδικαλιστική πυκνότητα έφτασε στο 11,9% που είναι το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και 70 χρόνια. Η μείωση στον ιδιωτικό τομέα ήταν κατά 339.000 άτομα και η συνδικαλιστική πυκνότητα έφτασε στο 6,9% που είναι το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και 100 χρόνια. Η μείωση στο δημόσιο τομέα ήταν κατά 273.000 άτομα και η συνδικαλιστική πυκνότητα έφτασε στο 36,2%. Οι μειώσεις αυτές οφείλονται σε μια σειρά από λόγους. Έγιναν μαζικές απολύσεις σε τομείς με υψηλή συνδικαλιστική πυκνότητα: κατασκευαστικός, μεταποιητικός, διδασκαλικός και αυτοδιοίκηση. Οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι ιδεολογικά νεοφιλελεύθερες και δεν ανέχονται συνδικάτα στους κόλπους τους με αποτέλεσμα να αποτυγχάνουν συχνά οι οργανωτικές εκστρατείες των συνδικάτων για νέα μέλη και για δημιουργία νέων συνδικάτων. Εκεί που πέτυχαν αυτές οι εκστρατείες είχε προηγηθεί αύξηση της απασχόλησης, όπως στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης που έχει το υψηλότερο ποσοστό συνδικαλιστικής πυκνότητας (24,2%). Ακολουθούν η Αλάσκα (22,9%) και η Χαβάη 21.8%. Στο άλλο άκρο βρίσκονται με 4% η Γεωργία και το Αρκάνσας, με τελευταία τη Βόρεια Καρολίνα με 3,2%! Για λεπτομέρειες, βλ. http://topics.nytimes.com/topics/reference/timestopics/organizations/b/bureau_of_labor_statistics/index.html?inline=nyt-org
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣhttp://easpemporiki.wordpress.com
https://greekunions.wordpress.com

Written by antiracistes

27 Ιανουαρίου, 2011 στις 11:23 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: