Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Πρόταση για Μέτωπο Αριστερών Ριζοσπαστικών Ταξικών και Αγωνιστικών Κινήσεων (του Λάμπρου Μαντέλου από τον ΣΥΕΤΕ)

leave a comment »

Όταν από τα μέσα Νοεμβρίου υπήρξε η εκδήλωση των προθέσεων της Διοίκησης της ΕΤΕ, όταν πρόσφατα εκδηλώθηκαν οι (παρόμοιες) επιθέσεις της Τράπεζας Πειραιώς (δεύτερη φορά μετά το αλήστου μνήμης (SABATICAL), όταν λίγο πιο πριν είχαμε ακόμα μία από τις πολλές επαναλαμβανόμενες επιθέσεις της ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ και όταν θυμηθούμε επίσης πολλά «μικρότερης» εμβέλειας γεγονότα, όπως αυτό της «συνεταιριστικής» ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ή της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ που ευθέως με εξώδικες επιστολές τους ζήτησαν μείωση αποδοχών με επιχειρησιακές συμβάσεις!!! Όταν τέλος, συνυπολογίσει κανείς το γενικό «κλίμα» και δούμε στο συνολικό κάδρο την ολοένα αυξανόμενη επιθετικότητα των Τραπεζιτών (δηλαδή των εργοδοτών ενός των πρώτων, με όρους κεφαλαιακής αποδοτικότητας, οργάνωσης και εκσυγχρονισμού, κλάδου), όταν από την άλλη πλευρά της ζυγαριάς ψάξουμε για τα αντίβαρα και βρούμε ισχνές αντιδράσεις της πάλαι ποτέ ισχυρής ΟΤΟΕ ή ακόμα και των πάλαι ποτέ ισχυρών πρωτοβάθμιων τραπεζικών σωματείων. Ακόμα χειρότερα όταν προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τις διαθέσεις του κόσμου και βρούμε ούτε πολύ ούτε λίγο «κομμάτια και θρύψαλα» και βρούμε το μέσο τραπεζοϋπάλληλο χαμένο στο τρίγωνο, όχι των Βερμούδων, αλλά της απελπισίας, του φόβου και της αγανάκτησης. Τότε ίσως γίνει κατανοητό ότι εκτός από τις δικές μας διαθέσεις υπάρχουν και οι διαθέσεις των πλατιών συνόλων των συναδέλφων που θα κληθούν να δώσουν τη μάχη. Τότε λοιπόν ίσως γίνει κατανοητό ότι η ελπίδα αν δεν έχει πεθάνει ήδη, τότε βρίσκεται διασωληνωμένη, κλινικά νεκρή και το μόνο που μένει είναι η οριστική διακοπή της «μηχανικής» υποστήριξης. Από ‘κει και μετά μένει τi; Η συντεταγμένη υποχώρηση; Ίσως. Όμως ακόμα και αυτή η τακτική κίνηση δεν μπορεί να αφεθεί στη διαχείριση του κομματικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ. Οι δυνάμεις της Αριστεράς εδώ πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο, για την πολιτικοποίηση των αγώνων, την «ανάσταση» της ελπίδας και την ένταξη των (αμυντικών προς το παρόν) αγώνων στην προοπτική της ανάκτησης των χαμένων δικαιωμάτων μέσα από έναν ισχυρό αντιμνημονιακό αγώνα και την οριστική ανατροπή του μαύρου μετώπου των δυνάμεων του μνημονίου.

Πως λοιπόν οι Αριστερές Ριζοσπαστικές Ταξικές και Αγωνιστικές Συνδικαλιστικές Δυνάμεις θα μπουν στο δρόμο ανάκτησης της πολιτικής/συνδικαλιστικής ηγεμονίας;
(α) Πρώτα – πρώτα είναι ανάγκη να μιλήσουν με ξεκάθαρο τρόπο στην καρδιά και στο μυαλό των συναδέλφων. Αυτό λέει τα παρακάτω:-
– Δεν κρύβουμε την πραγματική (αδύνατη) κατάσταση του συνδικαλιστικού/εργατικού κινήματος.
– Κάνουμε καθαρό όμως ότι αυτό μπορεί να ανατραπεί, δεν μπορεί να είναι αιτία για ηττοπάθεια και απογοητεύσεις, ούτε όμως για ευχολόγια και κούφιες επικλήσεις στον κυβερνητικό/κομματικό συνδικαλισμό να αναλάβει τις ευθύνες του.
– Καλούμε τους εργαζόμενους μαζί με τις δυνάμεις μας να ξεκαθαρίσουν πριν και πάνω απ’ όλα το εσωτερικό μέτωπο!!! Γκαουλαϊτερς και εργατοπατέρες-εφιάλτες δεν μπορούν να φέρουν το βάρος των αγώνων. Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι η «θεσμολαγνεία» ορισμένων δυνάμεων της συνδικαλιστικής αριστεράς πρέπει να εγκαταλειφθεί τουλάχιστον ως αφήγηση και νοοτροπία.
-Το μέτωπο των Αριστερών Ριζοσπαστικών Ταξικών και Αγωνιστικών Συνδικαλιστικών Δυνάμεων πρέπει να καταστεί πλέον γεγονός με δύο και μόνο στόχους :
ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ.
ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ/ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ
-Το μέτωπο των Αριστερών Ριζοσπαστικών Ταξικών και Αγωνιστικών Συνδικαλιστικών Δυνάμεων οργώνει όλους τους εργασιακούς χώρους του κλάδου μας, εφόσον συμπτυχθεί στις Τράπεζες κατ’ αρχήν, ή/και στους άλλους εργασιακούς χώρους εφόσον η συγκρότησή τους επεκταθεί και εκεί. Τα συνεργεία είναι ευάριθμα και στήνουν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στους τόπους δουλειάς σε συνεργασία με τα τοπικά εργατικά κέντρα σε συγκρουσιακή λογική και λογική υπεράσπισης των εργαζόμενων κόντρα στους εγκάθετους της εργοδοσίας που θα επιχειρήσουν ενέργειες τρομοκρατίας. Επίσης λογικές αλληλεγγύης μπαίνουν στο πρώτο πλάνο ώστε να εδραιώνεται στους συναδέλφους η λογική της εναλλακτικής συλλογικής διεξόδου έναντι της μέχρι τώρα λογικής του βολέματος μέσα από παραταξιακά λούκια.
(β) Διαμορφώνουμε μαζί με τους συναδέλφους και προτείνουμε αγωνιστικές προτάσεις επιθετικού ή αμυντικού χαρακτήρα. Κάνουμε καθαρό ότι εφόσον αυτοί το θελήσουν η μάχη θα δοθεί από αυτούς και όχι από τους εργατοπατέρες. Κατά συνέπεια καμιά πρόταση δεν είναι ταμπού, είτε μιλάει για απεργίες διαρκείας και καταλήψεις ζωτικών χώρων των Τραπεζών ή όποιων άλλων χώρων έχουν ζωτικούς άλλοι κλάδοι. Είτε μιλάει για πιο περιορισμένες μορφές αγώνα. Είτε μιλάει ακόμα και για τακτικές αναδιπλώσεις, που θα έχουν προμετωπίδα όμως τη διαπραγμάτευση και τη ρύθμιση και υπόβαθρο την αγωνιστική παρουσία και κινητοποίηση των εργαζομένων.

Λάμπορος Μαντέλος (ΣΥΕΤΕ)

Advertisements

Written by antiracistes

Δεκέμβριος 28, 2011 στις 4:38 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: