Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Αυτόνομη Ριζοσπαστική Παρέμβαση Εργαζομένων 2010 +7 λόγοι για την επιστροφή των αγώνων, των δικαιωμάτων, του συνδικαλισμού

leave a comment »

Αυτόνομη Ριζοσπαστική Παρέμβαση Εργαζομένων
2010 +7 λόγοι
για την επιστροφή των αγώνων, των δικαιωμάτων, του συνδικαλισμού!

Kατά την διάρκεια της μακρόχρονης πορεία της, η μάχη μεταξύ των δυνάμεων του κεφαλαίου και εργασίας είναι μια μάχη διαρκής και εξελίσσεται με θετικό η αρνητικό τρόπο για τους δύο πόλους που την συγκροτούν, ανάλογα με την δύναμη που διαθέτουν στην κάθε χρονική στιγμή. Την τελευταία 15ετία εντός της ΕΕ η πολιτική μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας στην ΕΕ και η αντιγραφή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής από αυτήν, όπου και αν κυβέρνησε, εκτός από το αποτέλεσμα της φτωχοποίησης των πολιτών έβαλε και μεγαλύτερα εμπόδια στην δράση των συνδικάτων. Στην επίθεση αυτή τα συνδικάτα έδειξαν αμηχανία . Σε άλλες περιπτώσεις βοήθησαν είτε με την ανοχή τους είτε με τις θέσεις τους ,με το αφήγημα τους ,την άσκηση αυτής της πολιτικής. Η σημερινή Ευρώπη με αυτήν που γνωρίσαμε πριν από 20 χρόνια δεν έχει πολλά κοινά σημεία. Ο επιθετικός προσδιορισμός «κοινωνική» Ευρώπη έχει χάσει το νόημα του. Δεν ανιχνεύεται στην καθημερινότητα των κοινωνιών αλλά και στην σκληρή πραγματικότητα που ζουν εκατομμύρια εργαζόμενοι.
Και στην Ελλάδα η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού απέναντι στα εργασιακά ,ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, απέναντι στην ελευθερία πρόσβασης των φτωχών ανθρώπων στα κοινωνικά αγαθά ξεκίνησε πολύ πριν αρχίσουν να ψηφίζονται και να εφαρμόζονται τα μνημόνια. Η αλήθεια είναι όμως ότι από το 2010 και μετά, οι επιθέσεις απέναντι στην εργασία και τα εργατικά δικαιώματα ήταν πολύ πιο βίαιες. Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν περιόρισαν την σταθερή εργασία και εκτόξευσαν τις ευέλικτες μορφές εργασίας. Η αναδιανομή που πραγματοποιήθηκε σε όφελος της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και σε βάρος των εισοδημάτων των εργαζομένων ήταν αποκαλυπτική. Αυτό ήταν ένα από τα αποτελέσματα της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης.
Η επίθεση που δεχθήκαμε ήταν βίαιη και δύσκολο να αποκρουσθεί, από αυτά τα συνδικάτα ,που διακρίθηκαν για την λειψή, χωρίς σχεδιασμό και ύποπτη σε ορισμένες φορές, για συναλλαγή τους με τον αντίπαλο, στρατηγική. Μια ψύχραιμη αποτίμηση είναι ότι μπορεί τα μνημόνια να πέρναγαν έτσι και αλλιώς ,αλλά όλα τα μέτρα που πέρασαν και εφαρμόστηκαν δεν θα μπορούσαν να περάσουν αν τα συνδικάτα είχαν δράσει με άλλο τρόπο.
Η θέση της Αυτόνομης Ριζοσπαστικής Παρέμβασης Εργαζομένων για την στην ουσία, επανίδρυση των Συνδικάτων αποκτά σήμερα μια επείγουσα προτεραιότητα.
Το μείγμα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού δεν αποτέλεσε, δεν αποτελεί και δεν θα αποτελέσει ποτέ δύναμη συσπείρωσης των εργαζομένων με σκοπό την δράση αλλά την μεγαλύτερη απόδραση των εργαζομένων από τα συνδικάτα. Όσοι θέλουν να κρυφτούν μέσα σε σχήματα που έχουν ως πυρήνα τις δυνάμεις του παλιού χρεωκοπημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού όχι μόνο δεν υπηρετούν την ανατροπή του αλλά βουλιάζουν μέσα στο βούρκο του « αριστερού» εργοδοτικού συνδικαλισμού.
ΣΗΜΕΡΑ οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις επιμένουν να περιμένουν τι θα κάνει η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις και δεν δρουν. Αναλώνονται σε έκδοση ανακοινώσεων. Ήταν είναι και θα είναι δυνάμεις ενός πολύχρωμου κυβερνητικού συνδικαλισμού που στους χώρους εργασίας έχουν παραδοθεί στο «δίκαιο» του εργοδότη. Η κήρυξη της γνωστής επετειακής απεργίας του Δεκεμβρίου ,που ας σημειωθεί η απόφαση της σύρθηκε για αρκετό διάστημα μέχρι να εξαγγελθεί, ήταν το τέλος και όχι η αφετηρία των δράσεων των συνδικάτων. Ήταν όπως και πολλές άλλες απεργίες, εκδήλωση που συνετέλεσε στην συνέχιση της απαξίωσης των συνδικάτων.
Ο ακηδεμόνευτος ρόλος των Συνδικάτων είναι αναντικατάστατος. Ούτε χειροκροτητές των εκάστοτε κυβερνήσεων ούτε στο άρμα μιας αντιπολίτευσης που θέλει απλά να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Σταθερά προσηλωμένοι στα εργατικά συμφέροντα, στην αναβάθμιση του ρόλου της εργασίας στην κοινωνία και την οικονομία και όχι στον ευτελισμό της εργασίας, των εργασιακών δικαιωμάτων που αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για μια ανάπτυξη που δεν αφορά τους πολλούς και τους αδύνατους αλλά τους λίγους και οικονομικά ισχυρούς.

Οι κυβερνήσεις από το 2009 έως το 2015 ψήφισαν για παράδειγμα τα μέτρα που εξόντωσαν την εργασία και οι κυβερνήσεις από το 2015 μέχρι σήμερα δεν άλλαξαν μέχρι σήμερα τον πυρήνα αυτών των μέτρων και αναλώθηκαν σε «συμβολικές» κινήσεις. Η ανοχή των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε όλο αυτό το διάστημα είναι συνενοχή σε αυτές τις πολιτικές.
ΣΗΜΕΡΑ συνεχίζουμε τους αγώνες για :
– Tην ανατροπή των μνημονιακών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
– Την επαναφορά της συλλογικής προστασίας των εργαζομένων, ΕΓΣΣΕ με κατώτατο 751€ και υπογραφή κλαδικών συλλογικών συμβάσεων για όλους.
– Όχι στον καθορισμό του κατώτατου μισθού από την Κυβέρνηση.
– Κατάργηση όλων των μνημονιακών αλλαγών που πραγματοποιήθηκαν στον ΟΜΕΔ.
– Λέμε Οχι στις ιδιωτικοποιήσεις
– Παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας που θα έχει στο κέντρο της τους ανθρώπους και της ανάγκες τους.
– Μέτρα για την ανακούφιση της ανεργίας με ουσιαστική αύξηση και επιμήκυνση του επιδόματος ανεργίας.
– Αλλαγή λειτουργίας και επάνδρωση του ΣΕΠΕ με σκοπό την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη δράση υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
7 λόγοι + 7 πράξεις
Σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ άλλοτε….
1.Να ανιχνεύσουμε την νέα ενότητα των εργαζομένων, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών. Όλων αυτών που η βιαιότητα της επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου δημιούργησε ενιαίους «αναγκαστικούς» δρόμους συμπόρευσης.
2.Να μιλήσουμε πρώτα από όλα για την ανιδιοτέλεια των συνδικάτων και των συνδικαλιστών που πρέπει να εμπνεύσουν ξανά τους εργαζόμενους. Θέλουμε συνδικάτα γειωμένα να δίνουν λύσεις στα νέα σύνθετα αιτήματα και αγωνίες των εργαζομένων και συνδικαλιστές, εργατικούς ηγέτες χωρίς κανένα προνόμιο, που θα ζουν τα προβλήματα και δεν θα τα περιγράφουν.
3.Να διεκδικήσουμε τους στόχους των συνδικάτων ,για την επαναλειτουργία των συλλογικών συμβάσεων, για την επανάκτηση των κοινωνικών αγαθών που χάθηκαν. Στόχοι, που χρειάζεται να δένουν τον τοπικό και ειδικό αγώνα με τον αγώνα για την τελική ανατροπή των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.
4.Να βοηθήσουμε την όλο και μεγαλύτερη όσμωση και κοινή δράση των συνδικάτων των εργαζομένων, των επισφαλών εργαζομένων, των απλήρωτων, των νέων θεματικών κινημάτων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Όλων αυτών των κατηγοριών που δημιούργησαν οι μνημονιακές πολιτικές Να συμβάλουμε στο να γίνουν τα συνδικάτα πιο αλληλέγγυα και οι οργανώσεις αλληλεγγύης πιο κινηματικές.
5.Να δράσουμε ενωτικά σε όλους τους χώρους και κλάδους εργασίας με κριτήριο το δίκαιο της εργατικής τάξης, όλου του κόσμου της εργασίας και με όραμα μας την κοινωνική απελευθέρωση. Να δράσουμε και συγχρόνως να συζητήσουμε για την αποτελεσματικότητα των αγώνων με τη χρήση όλων των μορφών πάλης , πλέον της απεργίας ,που χρησιμοποιήθηκε ως το μοναδικό δραστικό φάρμακο και όπλο αντίστασης και τελικά έχασε την δραστική της ουσία. Να μιλήσουμε για την αντιπροσωπευτικότητα και τη μαζικότητα των συνδικάτων, την ικανότητα να μπουν ξανά στην τροχιά της νίκης μέσα από ένα συγκροτημένο σχέδιο για το γκρέμισμα συμβιβασμένων ηγεσιών των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Να στηρίξουμε τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων και την δημοκρατία μέσα σε αυτά που έχει αφυδατωθεί από την αδιαφανή και σε ένα στενό κύκλο λήψης των σημαντικών αποφάσεων από ολιγομελή εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων μακριά από τα διοικητικά συμβούλια και τις γενικές συνελεύσεις των συνδικάτων.
6. Να επαναθεμελιώσουμε την αυτονομία των συνδικάτων με νέες αιχμές απέναντι:
– στον κυβερνητικό συνδικαλισμό κάθε μορφής και έμπνευσης
– στον εργοδοτικό συνδικαλισμό παλαιάς και νέας κοπής
– στον αναθετικό συνδικαλισμό που πολλοί μέσα στα συνδικάτα έχουν υπηρετήσει
– και στον πολιτικάντικο συνδικαλισμό που διασπά τις δυνάμεις της εργασίας στους αγώνες, γιατί θέλει να χρησιμοποιήσει τα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές ομήρους μιας δήθεν ταξικής καθαρότητας.
5
7.Η επανίδρυση των συνδικάτων στη σημερινή εποχή της καταστροφής , πρέπει να βρίσκεται ψηλά στην καθημερινή ατζέντα των συνδικάτων. Η ιδέα της αλληλεγγύης, της εργατικής αλληλεγγύης είναι στο DNA των συνδικάτων εδώ και ένα αιώνα.
Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΕ!
Το ότι η σημερινή ΕΕ δεν θυμίζει σε τίποτα την κοινωνική Ευρώπη που εγκαθιδρύθηκε με τους αγώνες των ευρωπαϊκών συνδικάτων μας θέτει επιτακτικό το καθήκον της πιο πλατειάς συμμαχίας με πολλά αντίστοιχα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Αν εξαιρέσουμε, μια στενή γραφειοκρατική ομάδα, της ηγεσίας της Συνομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, πολλές μεγάλες και εθνικές συνομοσπονδίες και ομοσπονδίες έδωσαν τα τελευταία χρόνια μεγάλους αγώνες απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό ,στην αύξηση της ευελιξίας της εργασίας, και στην νομοθετική αύξηση της ασυδοσίας των επιχειρήσεων.
To 2017 χρειάζεται να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για την Ρήξη & Ανατροπή του καθεστωτικού συνδικαλισμού, να συμβάλουμε στο άνοιγμα του δρόμου για την Κοινωνική Απελευθέρωση !
Η Γραμματεία της
Αυτόνομης Ριζοσπαστικής Παρέμβασης Εργαζομένων

Advertisements

Written by antiracistes

Φεβρουαρίου 4, 2017 στις 5:35 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: