Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Archive for the ‘Αναδημοσιεύσεις’ Category

«Ο συνδικαλισμός τελείωσε. Ας αποκτήσουμε εργατικό κίνημα» Παναγιώτης Σωτήρης

leave a comment »

Τα όσα θλιβερά καταγράφηκαν σε σχέση με το συνέδριο της ΓΣΕΕ αποδεικνύουν την οριστική κρίση μιας εκδοχής «συνδικαλισμού» και την ανάγκη να ανασυγκροτηθεί ένα πραγματικό εργατικό κίνημα. Δηλαδή, από τους ίδιους τους εργαζόμενους για τα δικαιώματά τους

Τα συνέδρια της ΓΣΕΕ υποτίθεται ότι είναι οι κορυφαίες στιγμές του συνδικαλιστικού κινήματος για τον ιδιωτικό τομέα. Κι όχι ότι δεν υπήρχαν θέματα να συζητήσει η «κορυφαία» συνδικαλιστική οργάνωση! Μήπως δεν είναι ανοιχτό το ερώτημα πώς μπορούν να οργανωθούν αποτελεσματικές κινητοποιήσεις απέναντι σε μια κυβέρνηση που δεν έχει επαναφέρει το καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων, παρότι το υπόσχεται, και απέναντι σε μια εργοδοσία που καλόμαθε σε μεροκάματα πείνας και στην εκμετάλλευση της ανεργίας που παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα;

Δεν θα έπρεπε οι συνδικαλιστικοί «ταγοί» να συζητήσουν για το πώς θα προσελκύσουν στα συνδικάτα τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που, πέραν της ρύθμισης του κατώτατου μισθού, είναι ανυπεράσπιστοι απέναντι στην κυνική δήλωση του κάθε εργοδότη «ξέρεις πόσοι περιμένουν να πάρουν τη θέση σου;»

Για το πώς θα σταματήσει η επέλαση της ελαστικής εργασίας και της μερικής απασχόλησης; Για το πώς θα επανέλθουν αυτονόητα δικαιώματα όπως να πληρώνεται η υπερεργασία ή να αμείβεται η εργασία ανάλογα με το βαθμό ειδίκευσης, δυσκολίας ή επικινδυνότητας που έχει;

Προφανώς, τίποτε από τα παραπάνω δεν έγινε! Αντ’ αυτού είχαμε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και το ΠΑΜΕ. Σπεύδω να πω ότι δεν παίρνω θέση Ποντίου Πιλάτου σε αυτή την αντιπαράθεση.

Για όποιον γνωρίζει τα καθέκαστα του συνδικαλιστικού κινήματος, οι περισσότερες καταγγελίες του ΠΑΜΕ στέκουν. Όντως η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ θέλει να νομιμοποιήσει συνδικάτα όπου οι εργοδότες καθοδηγούν τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών και υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με συνδικαλιστές που είναι ταυτόχρονα και εργοδότες. Και μόνο το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ εκπροσωπεί λιγότερο από το 15% των ενεργών εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και πως υπάρχουν σωματεία-φαντάσματα που έχουν μόνη «αξία χρήσης» την κάλπη, είναι αρκετό για να φανεί ότι ο στόχος της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ είναι να αναπαράγει τις θέσεις της και τα προνόμιά της, με κάθε κόστος. Από την άλλη, όμως, ούτε η λογική ενός κομματικού συνδικαλισμού λύνει τα προβλήματα.

Βαθιά κρίση
Στην πραγματικότητα όλα αυτά αντανακλούν τη βαθιά κρίση μιας εκδοχής συνδικαλισμού σε όλες τις παραλλαγές του. Ενός συνδικαλισμού που είδε τα συνδικάτα ως πεδία υλοποίησης κομματικών ή/και κυβερνητικών σχεδιασμών, που είδε τους παραταξιακούς συσχετισμούς ως πιο σημαντικούς από τους πραγματικούς συσχετισμούς στους χώρους δουλειάς, που προστάτευσε περισσότερο τα συμφέροντα κομματικών – παραταξιακών γραφειοκρατιών παρά των ίδιων των εργαζομένων.

Ο συνδικαλισμός αυτός όσο μπορούσε να στηρίζεται πάνω στο θεσμικό πλαίσιο του Ν. 1876/90 και να διαπραγματεύεται (στις χειρότερες εκδοχές κάτω από το τραπέζι…) συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μπορούσε να εξασφαλίζει κάποιες κατακτήσεις και ένα περιορισμένο πλαίσιο «κανονικότητας» ως προς την εργασιακή συνθήκη. Η ακύρωση στην πράξη αυτού του πλαισίου με τους μνημονιακούς νόμους, αναίρεσε και αυτή τη δυνατότητα.

Και εάν στον δημόσιο τομέα διατηρήθηκε, ακόμη και μέσα στην περίοδο των μνημονίων, κάποια δυνατότητα συλλογικής δράσης, ενίοτε και με αποτελέσματα, στον ιδιωτικό τομέα μια ούτως ή άλλως δύσκολη συνθήκη έγινε απλώς καταστροφική (για την πλευρά της εργασίας).

Όμως, την ίδια στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, άνθρωποι που δουλεύουν και δεν πληρώνονται για μήνες, άνεργοι που λένε ευχαριστώ για δουλειές των 250 ή 300 ευρώ, οι συνδικαλιστές στη ΓΣΕΕ ασχολούνται με τις… καρέκλες τους! Βασικός τους στόχος εδώ και χρόνια αποτελεί η αναπαραγωγή μιας «γραφειοκρατίας», που στηρίζεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στις ΔΕΚΟ παρά στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα και που –εκτός των άλλων-– είχε να διαχειριστεί και τις παχυλές επιδοτήσεις που εισπράττει η ΓΣΕΕ ως «κοινωνικός εταίρος».

Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν συμπαραταγμένες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ από ένα σημείο και μετά. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ ήταν αντίθετες, αλλά δεν ξέφευγαν από τα όρια μιας κομματικοκεντρικής αντίληψης. Άλλες πρωτοβουλίες που υπήρχαν, υπεράσπισης μιας αντίληψης συνδικαλισμού των ίδιων των συνδικάτων, χωρίς κομματικές πλάτες, σε χώρους των υπηρεσιών, του εμπορίου, της ιδιωτικής εκπαίδευσης, των τεχνικών, πλήρωσαν ακριβό τίμημα με την είσοδο στην εποχή του μνημονίου, με εργοδοτικές «μαύρες λίστες» για τους πρωτεργάτες των σωματείων αυτών.

Σε ένα τέτοιο τοπίο, μικρή πραγματικά σημασία για τους εργαζομένους έχει το εάν, πότε, με ποια διοίκηση και με ποιον αστυνομικό κλοιό θα ολοκληρωθεί το συνέδριο της ΓΣΕΕ. Μικρή σημασία θα έχει η σύνθεση μιας διοίκησης τα περισσότερα μέλη της οποίας έχουν πάρα πολλά χρόνια να εργαστούν. Μικρή σημασία θα έχουν οι συσχετισμοί μιας συνομοσπονδίας που σε ολόκληρους τομείς της οικονομίας, εκεί που υπάρχει και η σκληρότερη εκμετάλλευση, δεν εκπροσωπεί –και δεν ενδιαφέρεται να εκπροσωπήσει- σχεδόν τίποτα.

Εάν κάτι μπορεί να δώσει ελπίδα, θα ήταν βήματα προς το να υπάρξει ξανά εργατικό κίνημα. Δηλαδή, συλλογικότητα των εργαζομένων ενάντια στην πολιτική εξουσία και την εργοδοσία. Ανεξάρτητη από κομματικούς σχεδιασμούς αλλά όχι απολίτικη. Χωρίς επαγγελματίες συνδικαλιστές και «απαλλαγμένους». Χωρίς μεγαλόστομα συνθήματα αλλά με πραγματική αλληλεγγύη. Ανοιχτό σε όλους τους εργαζομένους και εργαζόμενες, όποια και εάν είναι η τυπική εργασιακή σχέση τους, και προφανώς και προς τους μετανάστες. Με επίγνωση ότι κατακτήσεις χωρίς θυσίες (και απολύσεις και διώξεις) δεν υπάρχουν πια –όπως δεν υπήρχαν ούτε στις απαρχές του συνδικαλισμού. Αλλά και με πίστη στη δύναμη της συλλογικής αντίστασης.

Σε διάφορους χώρους ξεσπούν έστω και δειλά κινητοποιήσεις. Συνήθως αφορούν διαμαρτυρίες για απολύσεις, μη καταβολή δεδουλευμένων, εργοδοτική αυθαιρεσία που φτάνει έως και ξυλοδαρμούς. Η δημοσιότητα συχνά δεν τις καταγράφει. Όμως, από μία άποψη, είναι πολύ πιο σημαντικές από το πώς θα λήξει το ματς του συνεδρίου της ΓΣΕΕ.

*Πηγή: in.gr

Advertisements

Written by antiracistes

Μαρτίου 22, 2019 at 3:37 μμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Η ΛΑΕ για τα γεγονότα του 37ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ

leave a comment »

Η ΛΑΕ για τα γεγονότα του 37ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ

H ΛΑΕ με αφορμή τα όσα έγιναν στο 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα, το οποίο αναβλήθηκε και επαναπροκηρύχθηκε μετά από μια συνεδρίαση – «παρωδία» και με «fast track» διαδικασίες, για τις 4 Απρίλη ’19, σε «άγνωστη τοποθεσία», υπογραμμίζει ότι αυτά τα γεγονότα αποτυπώνουν με τον πιο έντονο τρόπο τη βαθιά κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας.

Το συνδικαλιστικό κίνημα του ιδιωτικού τομέα, το οδήγησε μία εξωνημένη, προδοτική για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, ηγεσία, η οποία ιδιαίτερα στη μνημονιακή περίοδο, που ήρθαν τα πάνω κάτω και η κατάσταση της εργατικής τάξης χειροτέρευσε δραματικά, η ανεργία εκτινάχτηκε στα ύψη, οι μισθοί έφτασαν στον πάτο, ενώ οι εργασιακές σχέσεις ελαστικοποιήθηκαν και οι κοινωνικές παροχές και η ασφάλιση διαλύθηκαν, επέλεξε την πλευρά της εργοδοσίας και του κεφαλαίου.

Η ηγεσία αυτή δικαιολόγησε τα μνημόνια και στην πιο κρίσιμη στιγμή πέρασε ανοιχτά στο στρατόπεδο των ταξικών αντιπάλων, έγινε προνομιακός συνομιλητής της τρόικα, του ΣΕΒ και όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων της χώρας μας, στο δημοψήφισμα τον Ιούνη του 2015 συντάχθηκε, μαζί με όλο το αστικό οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, ντόπιο και ευρωπαϊκό, με το «ΝΑΙ», ενώ σήμερα πρωτοστατεί στη λεγόμενη «κοινωνική συμμαχία» αναδεικνύοντας την αστική τάξη της χώρα μας ως σωτήρα για την οικονομική ανάπτυξη του τόπου. Αυτούς δηλαδή, που έφεραν τη χώρα μας στο χείλος του γκρεμού, έκαναν το λαό της επαίτη και τα καλύτερα παιδιά της οικονομικούς μετανάστες.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, που βρίσκονται αγκιστρωμένες στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, κατάντησαν την ΓΣΕΕ άδειο κουβάρι και ανυπόληπτη στα μάτια των εργαζομένων και αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που η σημερινή ΓΣΕΕ δεν εκπροσωπεί ούτε το 10% της εργατικής τάξης και αυτό με καθεστώς εκτεταμένης νοθείας και με σωματεία σφραγίδες. Η ηγεσία αυτή κόπτεται διακαώς να παραμείνει στην ηγεσία, όχι γιατί αγωνιά για τα προβλήματα των εργαζομένων, αλλά για να διαφυλάξει τα προνόμιά της, αφού μετεξελίχθηκε από εργατική οργάνωση σε ΑΕ και διαχειρίζεται εκατομμύρια ευρώ, μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ.

Τα φαινόμενα της νοθείας και της ύπαρξης ακόμα και εργοδοτών μέσα στα συνδικάτα, όπως καταγγέλλεται, αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου και τη μοιραία κατάληξη μιας ηγεσίας που έχει ταυτίσει τη τύχη και την ύπαρξή της στον εναγκαλισμό της με την εργοδοσία και το αστικό πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας. Γι’ αυτό κάνει τα συνέδριά της σε πολυτελή ξενοδοχεία και τουριστικούς προορισμούς και εσχάτως ζητά και την περιφρούρησή τους από την αστυνομία και τα ΜΑΤ!

Η κατάσταση αυτή όμως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την τακτική του ΠΑΜΕ, το οποίο ασχολείται με τη ΓΣΕΕ (από συνέδριο σε συνέδριο) και μάλιστα και τότε με απαράδεκτο τρόπο, ενώ στο μεσοδιάστημα ακολουθεί την δική του αντιενωτική και διχαστική πολιτική μέσα στις ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, αφήνοντας την ηγεσία της ΓΣΕΕ στην «ησυχία» της να κάνει την βρώμικη δουλειά της. Δεν αντιμετωπίζεται επίσης με αποκλεισμούς, πολύ περισσότερο που φαινόμενα νοθείας και αποκλεισμών έχουμε και σε συνδικάτα που ελέγχει το ίδιο.

Δεν αποτελεί διέξοδο στη σημερινή κατάσταση κρίσης και απαξίωσης του σκ να εμφανίζεται το ΠΑΜΕ σαν να θέλει να γίνει ο Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη και να πάρει τα κλειδιά ελέγχου μιας ΓΣΕΕ που έχει καταντήσει συνδικαλιστικό νεκροταφείο.

Η ανάγκη διεξαγωγής ενός αδιάβλητου Συνεδρίου χωρίς αποκλεισμούς, νοθείες και τακτικές αλλοίωσης των αποτελεσμάτων, συνιστά θεμελιώδη δημοκρατική απαίτηση την οποία, όμως, αδυνατούν να υλοποιήσουν οι κυρίαρχες δυνάμεις που επιχειρούν σήμερα να ελέγξουν την ΓΣΕΕ, αφού η νόθευση διαδικασιών και αποτελεσμάτων στις συνδικαλιστικές εκλογές έχει ενσωματωθεί, δυστυχώς στο DNA τους.

Το συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται σήμερα μια εκ βάθρων ταξική, αγωνιστική, βαθιά δημοκρατική και αντιγραφειοκρατική επαναθεμελίωση, ώστε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με την πιο πλατιά ταξική ενότητα τους να πάρουν στα χέρια τους τα συνδικάτα και την ανασυγκρότηση τους σε νέες αρχές, νέους προσανατολισμούς και με νέα δομή που δεν θα αναπαράγει την γραφειοκρατία, τον παραγοντισμό, τα προνόμια κάστας, την λαφυραγώγηση και την αποξένωση των συνδικάτων από τους ίδιους και εργαζόμενους, οι οποίοι πρέπει να τα πλαισιώσουν μαζικά ως το δικό τους σπίτι και το μεγάλο μετερίζι για την υποστήριξη των δικαιωμάτων τους και της ζωής τους.

Γραφείο Τύπου της Λαϊκής Ενότητας

22/03/2019

 

 

Written by antiracistes

Μαρτίου 22, 2019 at 3:30 μμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Υποχώρησε πριν από την απεργία η ΟΤΟΕ: Υπεγράφη η νέα τριετής κλαδική σύμβαση Χωρίς εξασφάλιση για τις θέσεις εργασίας, αλλά και χωρίς μέριμνα για τους «ενοικιαζόμενους» των τραπεζών, η νέα κλαδική Συλλογική Σύμβαση των τραπεζοϋπαλλήλων για την περίοδο 2019-2021 – Ματαιώθηκε η 24ωρη απεργία της Τετάρτης 20/3

leave a comment »

Υποχώρησε πριν από την απεργία η ΟΤΟΕ: Υπεγράφη η νέα τριετής κλαδική σύμβαση
Χωρίς εξασφάλιση για τις θέσεις εργασίας, αλλά και χωρίς μέριμνα για τους «ενοικιαζόμενους» των τραπεζών, η νέα κλαδική Συλλογική Σύμβαση των τραπεζοϋπαλλήλων για την περίοδο 2019-2021 – Ματαιώθηκε η 24ωρη απεργία της Τετάρτης 20/3

 

Με την πλάτη στον τοίχο, αφού σε λίγες ημέρες (31/3) έληγε η μετενέργεια της προηγούμενης κλαδικής σύμβασης, αλλά και χωρίς να δώσει την μάχη της απεργίας που είχε ομόφωνα αποφασίσει για την Τετάρτη 20/3, η πλειοψηφία της ΟΤΟΕ συμφώνησε με τους εκπροσώπους των τραπεζών στη νέα κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας των τραπεζοϋπαλλήλων (ΣΣΕ) για την περίοδο 2019-2021.

Η τελική συμφωνία επετεύχθη μεταξύ της ΟΤΟΕ και των εκπροσώπων των τραπεζών, στην πέμπτη συνάντηση των δύο μερών, την περασμένη Παρασκευή, στην οποία, όπως ισχυρίζεται η ΟΤΟΕ σε ανακοίνωσή της (διαβάστε αναλυτικά), «υπήρξε πολύωρη και σκληρή αντιπαράθεση». Μετά την επίτευξη της συμφωνίας, όπως προαναφέραμε, η 24ωρη απεργία που είχε προγραμματιστεί για την Τετάρτη 20 Μαρτίου και αναμενόταν, σύμφωνα με συνδικαλιστικές εκτιμήσεις, να έχει μαζική συμμετοχή, ματαιώνεται.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΟΤΟΕ, οι βασικές διεκδικήσεις που είχε θέσει ο κλάδος έγιναν αποδεκτές και ικανοποιήθηκαν, με σημαντικότερη την αύξηση 2,75% σε βάθος τριετίας για όλους τους τραπεζοϋπαλλήλους (ενώ η εργοδοσία πρότεινε αρχικά μηδαμινές αυξήσεις μισθών και μόνο από το 17ο μισθολογικό κλιμάκιο και πάνω), ενώ, παράλληλα, “ρυθμίστηκαν και άλλα θέματα που αφορούν βασικές ανάγκες των εργαζομένων”.

Στη «βούληση» των τραπεζών οι θέσεις εργασίας
Ωστόσο, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η ΟΤΟΕ αρκέστηκε στη διατύπωση ότι οι τραπεζίτες εκφράζουν τη “βούληση” για την προστασία των θέσεων εργασίας, όχι δηλαδή τη σαφή τους δέσμευση, την ώρα που έχουν πυκνώσει οι φήμες και τα σενάρια για κύμα απολύσεων και/ή εθελουσίων εξόδων τα επόμενα χρόνια. Εθελούσιες που, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, δεν θα είναι γενναιόδωρες για τους εργαζόμενους που θα εξωθηθούν να τις “αξιοποιήσουν”, υπό το φόβο της απόλυσης.

Μην ξεχνάμε ότι, με βάση τη “βούληση” των τραπεζών, οι εργαζόμενοι στις Τράπεζες έχουν συρρικνωθεί αριθμητικά, με απώλεια 26.000 θέσεων εργασίας, την τελευταία δεκαετία.

Την ίδια ώρα, ενώ δεν υπάρχει ισχυρή ρήτρα απασχόλησης στη νέα σύμβαση, οι απειλές για απόσχιση κλάδων, όπως αυτός των κόκκινων δανείων στην τράπεζα Πειραιώς (απόσχιση που “πάγωσε” μετά τις δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζόμενων), δεν έχουν φύγει από το τραπέζι.

Παραμένουν «αόρατοι» οι ενοικιαζόμενοι
Καθόλου άσχετο με τις αποσχίσεις είναι και το ζήτημα της εργολαβοποίησης: οι τράπεζες δίνουν απλά μία ασαφή υπόσχεση για ανάθεση σε τρίτες εταιρείες μόνο εργασιών που δεν ανήκουν στις “πάγιες και διαρκείς ανάγκες τους”.

Ωστόσο, γνωρίζουμε από τη μέχρι τώρα εμπειρία ότι το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, με αποτέλεσμα περίπου το 10% των εργαζόμενων στις τράπεζες να είναι “ενοικιαζόμενοι”, δηλαδή δεύτερης ταχύτητας και εκτός της ΣΣΕ, παρ’ ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες (βλέπε τα σχετικά δημοσιεύματα του Left.gr).

Για ακόμη μία φορά, δηλαδή, η ΟΤΟΕ αφήνει εκτός της κλαδικής σύμβασης τους “αόρατους” εργαζόμενους, ξεχνώντας ότι η κατάσταση των εργολαβικών εργαζομένων είναι η προβολή της μελλοντικής κατάστασης κάθε τραπεζοϋπαλλήλου στο εγγύς μέλλον, όπως έχει προειδοποιήσει πολλάκις ο Σύλλογος Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα (ΣΥ.ΔΑ.Π.Τ.Τ.).

Ίσως γι’ αυτό, η ηγεσία της Ομοσπονδίας δήλωσε, ότι “συνεχίζει τον αγώνα από την επόμενη κιόλας ημέρα” (αφού, βέβαια, απεμπόλησε το όπλο της απεργίας!), δηλαδή αναγνωρίζει ότι οι κίνδυνοι για τους μόνιμους και η κατάφωρη αδικία για τους ενοικιαζόμενους παραμένουν.

Άρα, ρωτάμε εύλογα, προς τι οι πανηγυρικές ανακοινώσεις και το κλίμα ευφορίας;

Μειώνεται το ωράριο των συναλλαγών
Στα σημαντικά σημεία της συμφωνίας συγκαταλέγεται η μείωση του ωραρίου συναλλαγών κατά 30 λεπτά την ημέρα, από Δευτέρα έως και Πέμπτη, ωράριο το οποίο διαμορφώνεται ως εξής: από 08.00 έως 14.00, Δευτέρα έως και Παρασκευή.

Το παραπάνω σχετίζεται με τους στοχευμένους ελέγχους του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας όλο το προηγούμενο διάστημα (και τις βαριές “καμπάνες”) που ανάγκασαν τις τράπεζες να συμμορφωθούν με την τήρηση των ωραρίων.

Επίσης, σύμφωνα με τη νέα σύμβαση, οι εργαζόμενοι με αναπηρία (ΑμεΑ) θα επιλέγουν τη χρήση του μειωμένου ωραρίου που δικαιούνται, στο χρόνο που τους εξυπηρετεί εντός του ωραρίου ενώ επίσης προβλέπονται, σύμφωνα με την ΟΤΟΕ, ρυθμίσεις κοινωνικής μέριμνας, προστασίας της μητρότητας και της οικογένειας.

https://left.gr/news/ypohorise-prin-tin-apergia-i-otoe-ypegrafi-i-nea-trietis-kladiki-symvasi

Written by antiracistes

Μαρτίου 19, 2019 at 9:02 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Συλλογική σύμβαση; Είναι «αντιδεοντολογική»!

leave a comment »

Συλλογική σύμβαση; Είναι «αντιδεοντολογική»!

Τι καταγγέλλει στο Left.gr η πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στην «ICAP Outsourcing Solutions»

 

Όπως έχουμε καταδείξει στον ΦΑΚΕΛΟ του Left.gr, για τους ενοικιαζόμενους – εργολαβικούς εργαζόμενους, τίποτα δεν είναι αυτονόητο, από την απλή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας για τα ωράρια, μέχρι τις άδειες μητρότητας, είτε μιλάμε για τον τραπεζικό κλάδο, είτε για τις τηλεπικοινωνίες, τις φαρμακευτικές εταιρείες, τις εταιρείες καλλυντικών, και πολλές ακόμα επιχειρήσεις που αξιοποιούν το καθεστώς της μεσιτείας στην αγορά εργασίας για να υπονομεύουν τα εργασιακά δικαιώματα.

Από τα σημαντικότερα εξ’ αυτών, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας (ΣΣΕ), έχουν βρεθεί ξανά στο προσκήνιο μετά την επαναφορά των βασικών αρχών των συλλογικών διαπραγματεύσεων με κυβερνητική παρέμβαση.

Απ’ ότι φαίνεται, όμως, οι ενοικιαζόμενοι θεωρούνται και ως προς το ζήτημα αυτό εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας. Toυλάχιστον, έτσι κρίνουμε από το «όχι σαν αυτό του Μεταξά» που απάντησε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της ICAP Outousrcing Solutions (εκ των μεγαλύτερων «παιχτών» στην ενοικίαση προσωπικού), κ. Θ. Τόλλης, στο αίτημα του Συλλόγου των εργαζομένων στην εταιρεία.

Όπως καταγγέλλει στο Left.gr η πρόεδρος του σωματείου, Β. Χριστοπούλου, ενοικιαζόμενη μέσω της ICAP στην Εθνική Τράπεζα, η ICAP δεν αποδέχεται την υπογραφή συλλογικής σύμβασης, διότι, όπως ανέφερε ο κ. Τόλλης, ο Κώδικας Δεοντολογίας της ΕΝ.ΙΔ.Ε.Α. (Ένωση Ιδιωτικών Εταιρειών Απασχόλησης) στην οποία είναι πρόεδρος (και στην οποία ανήκουν όλες οι εταιρείες τύπου ICAP), δεσμεύει τα μέλη του να μην συνάπτουν ΣΣΕ αλλά μόνο ατομικές συμβάσεις, με κάθε υπάλληλο. Η ίδια δέσμευση, μάλιστα, ισχυρίστηκε ο κ. Τόλλης, υπάρχει και στον Κώδικα Δεοντολογίας της αντίστοιχης ένωσης στην Ευρώπη (EUROCIETT) στην οποία η ΕΝ.ΙΔ.Ε.Α. είναι μέλος.

Σημειώνουμε ότι στην ιστοσελίδα της ΕΝ.ΙΔ.Ε.Α. είναι ανηρτημένη παλαιότερη έκδοση του Κώδικα Δεοντολογίας η οποία, όπως επισήμανε ο κ. Τόλλης στην πρόεδρο του σωματείου «δεν είναι ενημερωμένη με τις εν λόγω αλλαγές».

Επιστολή στο υπουργείο Εργασίας, βουλευτές και ευρωβουλευτές
Εν ολίγοις, απαγορεύεται από τη «θρησκεία» των σύγχρονων δουλεμπόρων το βασικό δικαίωμα και ο πρωταρχικός στόχος των σωματείων των εργαζομένων. Και με περισσό θράσος το ομολογούν.

Άλλωστε, η ίδια η λειτουργία αυτών των εταιρειών, που «άνθισαν» στην περίοδο του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», έχει ως στόχο την παράκαμψη των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, για παράδειγμα στον τραπεζικό κλάδο: με το πρόσχημα του «έργου», οι Τράπεζες δανείζονται προσωπικό από εταιρείες (βλέπε ICAP) και υπονομεύουν τον θεσμό των ΣΣΕ αφού τις υπογράφουν μεν, δεν τις εφαρμόζουν όμως για το σύνολο του προσωπικού τους. Δημιουργούν υπαλλήλους δύο και τριών ταχυτήτων, πιο εύκολα διαχειρίσιμους. Οι ενοικιαζόμενοι δεν ανήκουν στο σωματείο της τράπεζας, δεν καλύπτονται από συλλογική σύμβαση, μετατρέπονται εύκολα σε μερικής απασχόλησης, απολύονται πανεύκολα και ξαναπροσλαμβάνονται με χειρότερους όρους αν χρειαστεί.

Έτσι, όπως αναδεικνύεται από την άρνηση της ICAP, το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι που έχει ως βασικό του στόχο τη σύναψη ΣΣΕ και το οποίο προστατεύεται τόσο από το εργατικό δίκαιο, όσο και από το Σύνταγμα της χώρας, δεν αποτελεί δεσμευτικό όρο για μία εταιρεία που απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους και «συνεργάζεται» με μεγάλες επιχειρήσεις (Εθνική Τράπεζα, Vodafone κ.α.).

Στη πραγματικότητα, βέβαια, πρόκειται για εικονικές συμβάσεις εργολαβίας που υποκρύπτουν δανεισμό εργαζομένων, χωρίς όμως αυτοί να αναγνωρίζονται ως δανειζόμενοι, με αποτέλεσμα να μην επωφελούνται από τις σχετικές νομοθετικές προβλέψεις.

Το ζήτημα που προκύπτει με την απάντηση της εργοδοσίας στους εργαζόμενους είναι μείζον και, όπως τονίζει η κ. Χριστοπούλου, το σωματείο ήδη έχει στείλει επιστολή στο υπουργείο Εργασίας αλλά και σε εκπροσώπους της Βουλής και της Ευρωβουλής, ζητώντας απάντηση στο ερώτημα αν είναι νόμιμο να περιλαμβάνονται τέτοιου είδους όροι στον Κώδικα Δεοντολογίας μίας Ένωσης εργοδοτών.

Η αλχημεία για τον κατώτατο μισθό
Και οι αντεργατικές πρακτικές δεν σταματούν εκεί: το σωματείο καταγγέλλει την εργοδοτική μεθόδευση προκειμένου η αύξηση του κατώτατου να είναι χωρίς αντίκρυσμα για τις πραγματικές αποδοχές των εργαζόμενων στην ICAP.

Πώς έγινε αυτό; Το ποσό που στην απόδειξη μισθοδοσίας αναγραφόταν ως «υπερβάλλον ποσό» συρρικνώθηκε τόσο, όσο χρειάστηκε για να συμψηφιστεί η αύξηση στο ποσό του κατώτατου μισθού. Το «υπερβάλλον ποσό» είχε προκύψει με τις τροποποιήσεις των ατομικών συμβάσεων που έλαβαν χώρα το 2011 και 2012, τότε που μη έχοντας άλλη επιλογή αφού δεν υπήρχε ακόμα σωματείο, οι εργαζόμενοι υπέγραψαν χωρίς πολλές αντιρρήσεις οποιαδήποτε τροποποίηση, προκειμένου να μην κινδυνεύσει η θέση εργασίας τους (γι’ αυτό και η πρόεδρος του σωματείου επαναλαμβάνει ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να υπογράφουν τίποτα, αν δεν ενημερώσουν πρώτα το σωματείο τους).

Επιδόματα τα οποία υπολογίζονταν ως ποσοστό του βασικού μισθού εξαφανίστηκαν και στη θέση τους μπήκε το «υπερβάλλον ποσό», το οποίο όμως μπορεί να αυξομειώνεται ανάλογα με τη βούληση της εταιρείας και να συμψηφίζεται με οποιαδήποτε άλλη αύξηση, όπως και έγινε από την 1η Φεβρουαρίου με την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Είπαμε, για τους ενοικιαζόμενους τίποτα δεν είναι δεδομένο…

Πηγή: left.gr

Written by antiracistes

Μαρτίου 8, 2019 at 2:31 μμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Επιτακτική ανάγκη η δημιουργία προοδευτικού μετώπου στα συνδικάτα–Των Χρήστου Γιαμπουράνη και Γιώργου Γώγου*

leave a comment »

Επιτακτική ανάγκη η δημιουργία προοδευτικού μετώπου στα συνδικάτα

Των Χρήστου Γιαμπουράνη και Γιώργου Γώγου*

Στα δύο πρόσφατα συνέδρια, της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ) και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά (ΕΚΠ), όσοι βρισκόμασταν εκεί γίναμε μάρτυρες παραλυτικών και διαλυτικών τάσεων στα συνδικάτα. Σήμερα -με δεδομένο πλέον το ότι επανήλθαν οι δύο βασικές αρχές για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ)- θα έπρεπε οι εργαζόμενοι να συζητάμε για το πώς θα διαμορφωθεί ένα διεκδικητικό πλαίσιο δράσης από τα σωματεία και την υπογραφή των ΣΣΕ στους χώρους δουλειάς. Αντ’ αυτού, τα συνέδρια δύο μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων, που θα έπρεπε να θέτουν ζητήματα οργάνωσης της πάλης των εργαζόμενων, είτε δεν ξεκίνησαν (παρ’ όλο που ήταν προγραμματισμένα) ύστερα από αντιδημοκρατικές και βίαιες παρεμβάσεις συγκεκριμένων παρατάξεων, είτε παρουσιάζουν σημάδια παρακμής και σήψης.

Πρωταγωνιστές αυτού του θλιβερού φαινομένου είναι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Τι προσπαθεί να κάνει το ΠΑΜΕ; Με ύβρεις, τραμπουκισμούς, φθηνά επικοινωνιακά κόλπα και «κοπτοραπτική» αντιπροσώπων προσπαθεί να κλιμακώσει μια ψευδεπίγραφη αντιπαράθεση με σκοπό να φέρει πάση θυσία τους συσχετισμούς στα μέτρα του.

Απώτερος στόχος είναι να μη βγει στην επιφάνεια η στασιμότητα των δυνάμεών του στα σωματεία και η στρατηγική κατεύθυνσή του για μη υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας προκειμένου να επιβεβαιώσει το αφήγημα ότι δεν έχουν επανέρθει οι συλλογικές συμβάσεις, αδιαφορώντας για τους εργαζόμενους που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Όταν δεν το κατορθώνει αυτό, σταματά δημοκρατικές ανοιχτές διαδικασίες συνδικάτων επιστρατεύοντας τον πειθαρχημένο κομματικό μηχανισμό του και τη γραφειοκρατία που έχει χτίσει μέχρι σήμερα για τέτοιους σκοπούς. Το αποτέλεσμα είναι ότι η φαινομενική αντιπαράθεσή του με την εργοδοσία, στον βαθμό που δεν εστιάζει στην υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, αφήνει τους εργαζόμενους ουσιαστικά ανυπεράσπιστους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ανάκτηση των χαμένων εργασιακών δικαιωμάτων.

Από την άλλη πλευρά, ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δημιουργεί «ανίερες» συμμαχίες μεταξύ των δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ και της Δεξιάς με μοναδικό στόχο την αναπαραγωγή των συσχετισμών και των προσώπων που έχουν την κύρια ευθύνη για την απονεύρωση και αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος τα τελευταία χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εργοδοτικού συνδικαλιστή είναι ο Δημήτρης Καραγεωργόπουλος, εκλεγμένος με την ΠΑΣΚΕ, απερχόμενος προέδρος στην ΟΙΥΕ και γραμματέας Τύπου της ΓΣΕΕ. Διαπλέκεται απροκάλυπτα με την εργοδοσία, δημιουργεί σωματεία σφραγίδες, επιστρατεύει πληρωμένη περιφρούρηση με μπράβους σε συλλογικές διαδικασίες και, κυρίως, επιχειρεί να μετατρέψει τη ΓΣΣΕ, τις ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα σε γραφεία ευρέσεως εργασίας.

Οι δύο αυτές τακτικές και προσεγγίσεις, παρότι προσπαθούν να παρουσιάζονται αντιπαραθετικές, στην πραγματικότητα μοιράζουν ρόλους σε ένα ψεύτικο δίπολο κρύβοντας επιμελώς τη συμφωνία τους ενάντια στην υπογραφή συλλογικών συμβάσεων. Το πραγματικό δίπολο που αναδεικνύεται στη συγκεκριμένη συγκυρία είναι από τη μια οι δυνάμεις όσων παλεύουμε για υπογραφή ΣΣΕ, διαφάνεια, δημοκρατία, ενεργή και ισότιμη συμμετοχή εργαζομένων στα συνδικάτα, και από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις που είτε εξυπηρετούν εργοδοτικά συμφέροντα προσβλέποντας σε ιδιοτελή οφέλη είτε αυτοανακηρύσσονται σωτήρες και υπερασπιστές των εργαζομένων υπονομεύοντας στην ουσία τις προσπάθειες υπογραφής ΣΣΕ για κομματικό όφελος.

Τους τελευταίους μήνες υπάρχουν παραδείγματα σωματείων, όπως στην ναυτιλία, στον τουρισμό, στις μεταφορές (ΣΣΕ στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ και στο υπαλληλικό προσωπικό στον ΟΛΠ), στους κούριερ, στο ραδιόφωνο (ΕΤΕΡ), στον επισιτισμό και στο τρόφιμο, που έχουν καταφέρει να διατηρήσουν σε πολύ καλό επίπεδο οικονομικά και θεσμικά ζητήματα. Τα παραδείγματα συνδικάτων που αναφέρθηκαν πιο πάνω προέρχονται από τη βάση διαφορετικών συνδικαλιστικών παρατάξεων, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις αγωνίζονται με κεντρική στόχευση την υπογραφή ΣΣΕ. Στους χώρους αυτούς, οι συνάδελφοι που έχουν την ευθύνη των σωματείων δίνουν λύσεις και προοπτική στους συναδέλφους τους και η εμπλοκή τους στα συνδικάτα είναι αποτελεσματική. Αυτό δίνει με πραγματικούς όρους ορίζοντα και ελπίδα στους εργαζόμενους, ενώ παράλληλα το συνδικαλιστικό κίνημα και τα συνδικάτα βγαίνουν κερδισμένα γιατί ανακτούν την αξιοπιστία τους στα μάτια των εργαζομένων. Η προσέγγιση αυτή είναι που μπορεί να αντιμετωπίσει τη χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα και παράλληλα να εμπνεύσει τους εργαζόμενους να συμμετέχουν ενεργά στα συνδικάτα μακριά από λογικές ανάθεσης, βάζοντας στην άκρη τους «μεσάζοντες» των αιτημάτων τους.

Στην κοινωνία, όμως, αυτά τα ψευτοδιλήμματα δεν έχουν καμία θέση. Ήδη διαμορφώνονται οι συμμαχίες που εδράζονται σε δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές αντιλήψεις για πολλά ζητήματα (δικαιώματα, εθνικά θέματα, δημοκρατία, εργασία κ.λπ.). Η μια συμμαχία είναι η ευρεία δημοκρατική – προοδευτική που αρχίζει να συγκεντρώνει ανθρώπους προερχόμενους από διαφορετικές, ίσως, ιδεολογικές αφετηρίες -με διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο και διαφορετικό ενδεχομένως όραμα για την κοινωνία-, αλλά έχει συνδετικό κρίκο την αντίδραση στον ολοκληρωτισμό, την εθνοκαπηλία και τις διακρίσεις και την ανάγκη υπεράσπισης των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας.

Η άλλη συμμαχία, η εργοδοτική και συντηρητική, συσπειρώνει το κομμάτι εκείνων που θέλουν την παλινόρθωση του παλιού πολιτικού προσωπικού και επιχειρεί να επαναφέρει όλες τις σχέσεις διαπλοκής υιοθετώντας τις νεοφιλελεύθερες συνταγές για την οικονομία και τη διάλυση της εργασίας σε συνδυασμό με την ακροδεξιά, ξενοφοβική ατζέντα.

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία τα συνδικάτα είναι απολύτως απαραίτητα να ξαναπαίξουν τον ρόλο τους και να συσπειρώσουν τους εργαζομένους με κατεύθυνση ένα προοδευτικό – αγωνιστικό μέτωπο στην εργασία που θα απαντάει τόσο στο μηδενιστικό όσο και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

* Ο Χρήστος Γιαμπουράνης είναι μέλος του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και ο Γιώργος Γώγος μέλος του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

 

http://www.ergasiasimera.gr/?p=10656&fbclid=IwAR34fLXsjFAszgm2yFq_dEuCIrbZ2yrGEioZ5gTjUMeqiRjose0IGn5nuEI

 

 

Written by antiracistes

Μαρτίου 3, 2019 at 12:33 μμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

ΣΣΕ για τους εργαζομένους στα ενοικιαζόμενα δωμάτια

leave a comment »

Στην υπογραφή νέας Κλαδικής Σύμβασης Εργασίας με τους εργοδότες της ΣΕΤΚΕ, που ρυθμίζει τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στα μη κύρια τουριστικά καταλύματα (ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα), προχώρησε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Επισιτισμό-Τουρισμό (ΠΟΕΕΤ), σύμφωνα με ανακοίνωση της Ομοσπονδίας.

Οι βασικοί μισθοί και ημερομίσθια των εργαζομένων θα παραμείνουν σταθερά για το 2019, ως έχουν αποτυπωθεί στην Δ.Α. ΤΡΙΜ. 6/2018, Π.Κ. 9/21.09.2018.

“Θεωρούμε θετική εξέλιξη το γεγονός ότι μετά τα ξενοδοχεία και τη συμφωνία για συλλογικές ρυθμίσεις στον κλάδο, οι εργοδότες της ΣΕΤΚΕ βεβαιώνουν με την υπογραφή της ΣΣΕ στα μη κύρια Τουριστικά Καταλύματα την αναγκαιότητα Συλλογικών ρυθμίσεων στον κλάδο, που αφορά τους εργαζόμενους”, επισημαίνει η ΠΟΕΕΤ.

Είναι η πρώτη σύμβαση που υπογράφεται με την ΣΕΤΚΕ αφού η προηγούμενη είναι προϊόν Μεσολάβησης και Απόφαση Διαιτησίας.

πηγή : kefaloniapress.gr

http://www.ergasiasimera.gr/?p=10362

 

Written by antiracistes

Φεβρουαρίου 14, 2019 at 11:06 μμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Π.Ο.Θ.Α.: Μία πρώτη δικαίωση για τους εργαζόμενους

leave a comment »

«Η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού για τους νέους εργαζόμενους και η αύξηση του κατώτατου μισθού ήταν επιβεβλημένη και κινείται και σε θετική κατεύθυνση – Αποτελεί την αφετηρία απέναντι στις πολιτικές της άκρατης λιτότητας»

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος – Ακροάματος (Π.Ο.Θ.Α.), όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της, θεωρεί επί της αρχής, ότι η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού για τους νέους εργαζόμενους και η αύξηση του κατώτατου μισθού ήταν επιβεβλημένη και κινείται και σε θετική κατεύθυνση.

Όπως σημειώνει αναλυτικά η Ομοσπονδία:

Αποτελεί μία πρώτη δικαίωση για τους εργαζόμενους και πιο πολύ για τους νέους εργαζόμενους, που έχουν πληγεί βάναυσα στα χρόνια των μνημονίων.

Αποτελεί την αφετηρία απέναντι στις πολιτικές της άκρατης λιτότητας.

Ο αγώνας συνεχίζεται. Το αίτημα για επαναφορά της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. και του καθορισμού του κατώτατου μισθού από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις εργαζομένων – εργοδοτών παραμένει επίκαιρο.

Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος των συνδικάτων για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, για την κατάργηση της ΠΥΣ 6/2012 που συνεχίζει να διατηρεί παγωμένους τους μισθούς των εργαζομένων και για ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Τα Συνδικάτα οφείλουν να οργανώσουν τον αγώνα των εργαζομένων συσπειρώνοντας γύρω τους, τους ανθρώπους της μισθωτής εργασίας, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, έτσι ώστε να αντιπαλέψουν με καλύτερο συσχετισμό δύναμης τη Λιτότητα και τον Νεοφιλελευθερισμό, συμβάλλοντας και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες των Εργαζομένων.

Πηγή: /left.gr

Written by antiracistes

Φεβρουαρίου 14, 2019 at 10:26 μμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized