Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Archive for the ‘Αναδημοσιεύσεις’ Category

Εργασιακές σχέσεις και δημοκρατία Αρις Καζάκος*

leave a comment »

Εργασιακές σχέσεις και δημοκρατία

Στις εργολαβίες και τις υπεργολαβίες γενικά η κατάσταση της εργασίας θυμίζει συχνά τον «νόμο δυτικά του Ρίο Πέκος», δηλαδή αγριότητες που περιλαμβάνουν αυτοδικία, αυταρχισμό, εφαρμογή του δίκαιου του ισχυρότερου, κοινωνικό δαρβινισμό, νόμο της ζούγκλας, κι όλα αυτά με κάποια τραγελαφική επίφαση νομιμότητας.
Οι δύο πιο χαρακτηριστικές νομοθετικές καταργήσεις της κυβέρνησης αφορούν το δίκαιο της καταγγελίας των συμβάσεων εργασίας (βάσιμος λόγος απόλυσης) και την κοινή και αλληλέγγυα ευθύνη του επιχειρηματία, που αναθέτει έργο σε εργολάβο, του εργολάβου, όπως και του υπεργολάβου του, για τις απαιτήσεις των εργαζομένων εργολάβου και υπεργολάβου.

Σε ό,τι αφορά την κατάργηση του άρθρου 9 του ν. 4554/2018 για την κοινή και αλληλέγγυα ευθύνη του επιχειρηματία και του εργολάβου του, καθώς και του υπεργολάβου έναντι των εργαζομένων εργολάβου και υπεργολάβου: Η ρύθμιση διασφάλιζε ότι οι εργαζόμενοι του εργολάβου και του υπεργολάβου θα μπορούσαν να απαιτήσουν π.χ. τους μισθούς τους από τον επιχειρηματία/αναθέτοντα ή και τον εργολάβο επί υπεργολαβιών, όταν στις εργολαβίες και τις υπεργολαβίες η «ελευθερία» των συμβάσεων των εργοδοτών τούς άφηνε έρμαιο της αφερεγγυότητας του άμεσου εργοδότη τους, ενός ανεξέλεγκτου και συχνά ψευδεπίγραφου offsourcing και outsourcing.

Βέβαια στις εργολαβίες και τις υπεργολαβίες, γενικά, η κατάσταση της εργασίας θυμίζει συχνά τον «νόμο δυτικά του Ρίο Πέκος»1, αλλά αυτό είναι ένα μείζον ζήτημα που χρειάζεται ειδική αναλυτική πραγμάτευση.

Το επιχείρημα που προβλήθηκε στην αιτιολογική έκθεση του καταργητικού νόμου είναι ότι η καταργηθείσα ρύθμιση για τον βάσιμο λόγο απόλυσης ήταν ανεπιτυχής και προκάλεσε «σύγχυση και στρέβλωση τελικά του πνεύματος και του γράμματος του άρθρου 24 του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, ως προς τα ξεχωριστά και διακριτά προστατευόμενα δικαιώματα των εργαζομένων που θεσπίζονται με αυτό», αφού η επαρκής αποζημίωση του άρθρου αυτού αποτελεί βασικό στοιχείο του ισχύοντος από το 1920 δικαίου.

Το επιχείρημα στηρίζεται σε μια προφανή στρέβλωση ή, έστω, παρανόηση του γράμματος και του πνεύματος του άρθρου 24. Η αποζημίωση του ελληνικού δικαίου (ν. 2112/1920) διαφέρει ουσιωδώς ως προς τη φύση της από την αποζημίωση του άρθρου 24. Η πρώτη αποτελεί, σύμφωνα με τη νομολογία, «εν ευρεία εννοία αντάλλαγμα» για την παρασχεθείσα επί σειρά ετών εργασία, ένα είδος αποθησαυρισμένου μισθού.

Αντίθετα η δεύτερη αποτελεί μια ειδική κύρωση για την απόλυση που γίνεται χωρίς βάσιμο λόγο. Από την άλλη πλευρά το ίδιο το άρθρο 24 διασφαλίζει το δικαίωμα των εργαζομένων σε «επαρκή αποζημίωση ή άλλη κατάλληλη επανόρθωση», για την οποία μάλιστα η διάταξη διασφαλίζει το δικαίωμα προσφυγής σε αμερόληπτο όργανο, προφανώς για την αναζήτηση αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.

Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στο συνταγματικά επιβαλλόμενο σύστημα των αντικειμενικών λόγων που εγκαθίδρυσε η νομολογία των δικαστηρίων, μια απόλυση δεν είναι καταχρηστική μόνον όταν την υπαγορεύουν επιλήψιμα κίνητρα του εργοδότη, αλλά και όταν δεν δικαιολογείται με τη συνδρομή αντικειμενικών λόγων, όπως είναι η συμπεριφορά ή το πρόσωπο του εργαζομένου ή οικονομικοτεχνικοί λόγοι.

Αρα μια απόλυση για την οποία δεν αποδεικνύεται ότι στηρίχθηκε στη συνδρομή τέτοιων λόγων είναι αδικαιολόγητη και άρα καταχρηστική. Είναι ακριβώς αυτό το σύστημα προστασίας του ισχύοντος με βάση τη νομολογία δικαίου που επικύρωσε και τυποποίησε η καταργηθείσα ρύθμιση.

Προβλήθηκε ακόμη από στελέχη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας ότι η αναφορά του βάσιμου λόγου απόλυσης θα ήταν στίγμα για τον εργαζόμενο που θα δυσχέραινε ουσιωδώς την εύρεση νέας εργασίας.

Το επιχείρημα είναι σαθρό στη βάση του. Η καταργηθείσα ρύθμιση δεν επέβαλλε την αναφορά του βάσιμου λόγου στο έγγραφο της καταγγελίας (απόλυσης). Μόνο σε περίπτωση που ο εργαζόμενος αμφισβητούσε την ύπαρξη βάσιμου λόγου και προσέφευγε στο ΣΕΠΕ και κυρίως στο αρμόδιο δικαστήριο ο εργοδότης έφερε το βάρος επίκλησης και απόδειξης ότι συνέτρεξε πράγματι βάσιμος λόγος απόλυσης.

Είναι φανερό ότι αν ο εργαζόμενος θεωρούσε ότι συνέτρεχε όντως βάσιμος λόγος για την απόλυσή του, δεν θα τον αμφισβητούσε δικαστικά ή εξωδικαστικά και επομένως δεν θα προκαλούσε τη δημοσιοποίησή του. Θα συνέβαινε δηλαδή ό,τι συμβαίνει και σήμερα για το ίδιο ζήτημα στο πλαίσιο του ελέγχου καταχρηστικότητας. Ο εργαζόμενος δεν προκαλεί τη δημοσιοποίηση ενός υπαρκτού βάσιμου λόγου απόλυσης, που θα του υψώσει εμπόδια στην εύρεση νέας εργασίας.

Κατά της ρύθμισης για την κοινή και αλληλέγγυα ευθύνη του επιχειρηματία και των εργολάβων-υπεργολάβων προβλήθηκε από τον υπουργό Εργασίας το επιχείρημα ότι αυτή προκάλεσε «εκτεταμένη σύγχυση και δυσκολίες εφαρμογής» στην αγορά, πράγμα που είχε συνέπεια αφ’ ενός «την άμβλυνση της προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων» και αφ’ ετέρου τη «διάχυση της ευθύνης του εργοδότη προς αντισυμβαλλομένους του». Πρόκειται για ψέμα χοντρό και κατασκευασμένο.

Πρώτα πρώτα γιατί δεν προσκομίζεται καμιά απόδειξη που να στηρίζει αυτόν τον ισχυρισμό, αφού μάλιστα η αγορά δεν πρόλαβε καν να εφαρμόσει το μέτρο. Και δεύτερον, γιατί τυχόν πληρωμή από αντισυμβαλλόμενο του εργοδότη π.χ. των μισθών των εργαζομένων του τελευταίου θα είχε ως κλειδί διόρθωσης στις μεταξύ τους σχέσεις τον συμψηφισμό με το τίμημα της εργολαβίας. Από την άλλη πλευρά το ήδη καταργημένο άρθρο 9 του ν. 4554/2018 δεν ήταν μια «παρθένα» ρύθμιση.

Ο νομοθέτης του 2018 δεν έκανε τίποτε άλλο από το να διευρύνει και να επεκτείνει τη ρύθμιση του Αστικού Κώδικα για τα οικοδομικά έργα, που ισχύει εδώ και περίπου 80 χρόνια (άρθρο 702 ΑΚ). Η ρύθμιση αυτή του Αστικού Κώδικα δεν δημιούργησε ποτέ σύγχυση στην αγορά κατά τα 80 χρόνια εφαρμογής της, όπως αναληθώς ανέφερε για το ομόρροπο άρθρο 9 ο υπουργός Εργασίας κ. Βρούτσης, αιτιολογώντας την αναχρονιστική νομοθετική του πρωτοβουλία. Αλήθεια, πώς του γλίτωσε του κ. Βρούτση το άρθρο 702 του Αστικού Κώδικα;

Αν «η ανάγνωση του κόσμου περνάει μέσα από την ανάγνωση των εργασιακών σχέσεων, που μας επιτρέπουν να καταλάβουμε τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους…» (Πιέτρο Ινγκράο), ο κόσμος που διαμορφώνεται ήδη στη χώρα από τις πρώτες ημέρες της νέας διακυβέρνησης κάθε άλλο παρά φωτεινός είναι.

Το μέλλον προδιαγράφεται ακόμη πιο ζοφερό αν η νέα κυβέρνηση ικανοποιήσει και τα υπόλοιπα αιτήματα του ΣΕΒ και υλοποιήσει τα πρόσφατα πορίσματα του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ).

Από την άλλη πλευρά η κατάργηση δικαιωμάτων των εργαζομένων, άρα και αντίστοιχων υποχρεώσεων των εργοδοτών, από την παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία αποτελεί, εξ αντικειμένου, μια ακόμη ομολογία πίστης της Νέας Δημοκρατίας στις δυναστικές και καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές.

Συγχωρήστε μου τον ρομαντισμό, αλλά πιστεύω ότι δεν θα ήταν άσκοπο να θυμηθούμε και να θυμίσουμε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, δεμένο στο άρμα ενός αρπακτικού καπιταλισμού υπό τον, διάτρητο πλέον, ιδεολογικό μανδύα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ότι η δημοκρατία που μας παρέδωσε ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιό» του είναι δημοκρατία γιατί υπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών.

1. Η έκφραση «ο νόμος δυτικά του Πέκος» σε εποχές Φαρ Ουέστ περιγράφει καταστάσεις όπου συμβαίνει μάλλον το αντίθετο του νόμου, δηλαδή «αυτοδικία, και συνεπώς αυταρχισμός, δίκαιο του ισχυροτέρου, κοινωνικός δαρβινισμός, νόμος της ζούγκλας με κάποια ωστόσο τραγελαφική επίφαση νομιμότητας» (από το: slang.gr)

*Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/207607_ergasiakes-sheseis-kai-dimokratia

 

Advertisements

Written by antiracistes

Αύγουστος 18, 2019 at 10:02 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Οι μεγάλες αλλαγές που έρχονται στις τράπεζες και το μέλλον των τραπεζοϋπαλλήλων

leave a comment »

Οι μεγάλες αλλαγές που έρχονται στις τράπεζες και το μέλλον των τραπεζοϋπαλλήλων
Έρχεται περιορισμός των καταστημάτων – Τι ισχύει με τα προγράμματα εθελουσίας εξόδου

Ενώπιον δύσκολων αποφάσεων και καταστάσεων φαίνεται πως θα βρεθούν οι περίπου 38.000 τραπεζοϋπάλληλοι στη χώρα μας, καθώς οι αλλαγές στις τράπεζες, στο δίκτυο των καταστημάτων τους αλλά και στην παροχή των υπηρεσιών τους φέρνουν αλλαγές και στο προσωπικό τους.

Το σκηνικό για τις τράπεζες αλλάζει. Αφενός είναι η ανάθεση των μη εξυπηρετούμενων δανείων σε τρίτους, αφετέρου οι εξελίξεις στον τρόπο εξυπηρέτησης, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την επέκταση των διαδικτυακών υπηρεσιών, κι αυτά ενώ οι πιέσεις από την ευρωπαϊκή εποπτική αρχή συνεχίζονται.

Στα τέλη του 2018, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες διέθεταν συνολικά 1.870 καταστήματα, αριθμός που μέσα στα επόμενα δυόμιση χρόνια θα πρέπει να περιοριστεί σημαντικά- συμπαρασύροντας και τον αριθμό των υπαλλήλων που τα στελεχώνουν. Τα καταστήματα αναμένεται να μην ξεπερνούν τα 300 ανά τράπεζα.

Παράλληλα, πληροφορίες από ρεπορτάζ του τραπεζικού κλάδου αναφέρουν εκτιμήσεις για περιορισμό των θέσεων εργασίας κατά περίπου 8.000.

Ήδη είναι σε εξέλιξη προγράμματα εθελουσίας εξόδου, που πάντως προσφέρουν πιο μικρά οικονομικά πακέτα, διατηρώντας παροχές όπως ασφαλιστική και ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Διατηρείται επίσης η πρόβλεψη χαμηλών επιτοκίων για δάνεια που έχουν λάβει τραπεζοϋπάλληλοι. Το πόσοι υπάλληλοι συμμετέχουν και θα συμμετέχουν σε αυτά εξαρτάται από τον αριθμό των στελεχών που είναι κοντά στην ηλικία συνταξιοδότησης και βλέπουν θετικά την προοπτική να αποχωρήσουν.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το ύψος της αποζημίωσης που προσφέρεται σήμερα δεν ξεπερνά τις 160.000 ευρώ, με εξαίρεση το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου συγκεκριμένης τράπεζας, που πρόσφερε στοχευμένα αποζημιώσεις που άγγιζαν τις 250.000 ευρώ.

Το επόμενο διάστημα θα είναι καταλυτικό, καθώς το νέο τοπίο στον τραπεζικό κλάδο θα «ξεκαθαρίσει».

 

Πηγή

Οι μεγάλες αλλαγές που έρχονται στις τράπεζες και το μέλλον των τραπεζοϋπαλλήλων

Written by antiracistes

Αύγουστος 14, 2019 at 10:34 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Σωματεία ενοικιαζόμενων: Δεν δεχόμαστε νέα μνημονιακά μέτρα

leave a comment »

Με κοινή ανακοίνωσή τους 6 σωματεία ενοικιαζόμενων – εργολαβικών εργαζομένων ασκούν οξεία κριτική στην κυβέρνηση για τις πρόσφατες παρεμβάσεις της στα εργασιακά, υπογραμμίζοντας ότι δεν θα δεχθούν «μνημονιακά μέτρα», ενώ η χώρα είναι εκτός μνημονίων.

Ειδικότερα, για την κατάργηση της συνευθύνης των εταιρειών που αναθέτουν κάποιο έργο, για οφειλές προς τους εργαζόμενους, ζήτημα που αφορά άμεσα τον χώρο, αναφέρουν: «Είναι προφανές πως η συγκεκριμένη τροπολογία έγινε μετά από παραγγελία του ΣΕΒ και των εργολάβων που η κυβέρνηση έσπευσε πιστά, γρήγορα και με κάθε κόστος να φέρει σε πέρας».
Η ανακοίνωση των 6 σωματείων ενοικιαζόμενων είναι η ακόλουθη:

«Την 08/08/2019, μια μέρα πριν κλείσει η Βουλή και μερικά λεπτά πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία, ο Υπουργός Εργασίας κ. Βρούτσης, κατέθεσε με τρόπο αντιδημοκρατικό -που σημειωτέον προκάλεσε τις αντιδράσεις σύσσωμης σχεδόν της αντιπολίτευσης -τροπολογία έκτρωμα που σκοπό έχει την πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και την καταπάτηση των λίγων εργασιακών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν τα τελευταία χρόνια με αγώνα και προσπάθεια.
Συγκεκριμένα οι διατάξεις που, σύμφωνα με την τροπολογία, καταργούνται από την έναρξη ισχύος τους και εφεξής είναι:

Του Ν.4554/ 2018 που προβλέπει την ευθύνη κάθε εταιρείας που υπογράφει μια σύμβαση έργου με τον εργολάβο ή υπεργολάβο, σε περίπτωση μη καταβολής των οφειλόμενων αποδοχών, των ασφαλιστικών εισφορών, καθώς και τυχόν αποζημιώσεων απόλυσης στους εργαζομένους (νόμος συνευθύνης),
Το άρθρο 48 του Ν. 4611 /2019 που θεσμοθετεί στο εγχώριο δίκαιο τον βάσιμο λόγο ως σωρευτικό κριτήριο για να είναι έγκυρη η καταγγελίας μιας εργασιακής σχέσης (νόμος αιτιολογημένης απόλυσης, πχ συμπεριφορά εργαζομένου, οικονομοτεχνικοί λόγοι, κ.α.),
Το άρθρο 58 στον ίδιο νόμο για την αναστολή προθεσμιών κατά τη συμφιλιωτική διαδικασία και τη διαδικασία επίλυσης εργασιακών διαφορών.
Για να τα πούμε απλά, με το νέο νομοσχέδιο η κυβέρνηση: Κάνει πιο εύκολες τις απολύσεις –και εμείς οι ενοικιαζόμενοι γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό- ήδη έχουμε αρκετές απολύσεις και τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Καταργεί τον πιο ουσιαστικό νόμο που ψηφίστηκε το 2018, αυτόν της συνευθύνης, δίνοντας και πάλι την δυνατότητα στους εργοδότες (Τράπεζες, Επιχειρήσεις Ενέργειας, Ασφαλιστικές Εταιρίες) για παράδειγμα να έρχονται στις συμφιλιωτικές συναντήσεις στο Υπουργείο ή στην Επιθεώρηση Εργασίας και να μας λένε δεν τους ξέρουμε, δεν ευθυνόμαστε, δεν έχουμε σχέση ενώ πίσω στο χώρο εργασίας, να μας ορίζουν επακριβώς το -πάγιο και διαρκές- περιεχόμενο της εργασίας μας, το χώρο και το χρόνο εκτέλεσής της, τις ημερομηνίες αδειών, να μας συμπεριλαμβάνουν σε διαδικασίες αξιολόγησης προσωπικού, και να μας ορίζουν ακόμη και το εάν και πότε θα εγκαταλείψουμε τα κτίρια σε περίπτωση σεισμού ή άλλης έκτακτης ανάγκης!

Είναι προφανές πως η συγκεκριμένη τροπολογία έγινε μετά από παραγγελία του ΣΕΒ και των εργολάβων που η κυβέρνηση έσπευσε πιστά, γρήγορα και με κάθε κόστος να φέρει σε πέρας. Είναι απορίας άξιον ποια εργασιακή νομιμότητα είχε επικαλεστεί ο Υπουργός ακόμα και μετεκλογικά. Μάλλον εννοούσε πως μετά την κατάργηση του ΣΕΠΕ και την κατεδάφιση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων θα παίζει το ρόλο του δεσμοφύλακα της τάξης που υπηρετεί, στο νέο μαύρο δυστοπικό εργασιακό μέλλον που αυτός και η κυβέρνησή του οραματίζονται.

Απ’ τη μεριά μας πρέπει να τους ενημερώσουμε πως δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια και δεν θα δεχθούμε μνημονιακά μέτρα ενώ θεωρητικά έχουμε βγει από τα μνημόνια, δωράκια σε φίλους και χορηγούς κόντρα στις απαιτήσεις της κοινωνίας, των εργαζομένων και των συνδικάτων τους. Για την ώρα θα αρκεστούμε στην προειδοποίηση πως όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες».

Υπογράφεται δε, από τα εξής σωματεία: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΝΕΙΖΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ (ΣΥ.ΔΑ.Π.Τ.Τ.), ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ICAP OUTSOURCING SOLUTIONS, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ (ΠΣΕΦΑ), ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ DIAXON, ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΧΗΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ (ΣΕΕΕΠΦΧ) ΣΤΑ ΕΛΠΕ, ΕΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΕΠΑ, ΕΝΕΡ-ΔΕΠΑ

Πηγή

https://www.sofokleousin.gr/somateia-enoikiazomenon-den-dexomaste-nea-mnimoniaka-metra%C2%A0?fbclid=IwAR10HaC3sP83-km_MR6zWPr2KMU7Oj78uwZtcbeR7hDUDHV10l7dMOo1FJU

 

 

Written by antiracistes

Αύγουστος 14, 2019 at 10:16 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Βήμα 2ο: επίθεση στον συνδικαλισμό

leave a comment »

Βήμα 2ο: επίθεση στον συνδικαλισμό
Δημήτρης Τερζής

Σχεδιάζουν αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου καθιερώνοντας ηλεκτρονικό μητρώο συνδικάτων και ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για να δυσκολέψουν τη λήψη απόφασης για απεργία ● Θέλουν σιγή νεκροταφείου στους χώρους δουλειάς, λέει το ΚΚΕ.
Δεν έχει στεγνώσει η μελάνη των -βιαστικά, με αντικοινοβουλευτική μεθόδευση και χωρίς τεκμηρίωση- προωθημένων ρυθμίσεων του υπουργείου Εργασίας, που χαρακτηρίστηκαν από αντιπολίτευση και συνδικάτα ως δώρο στην εργοδοσία, και η ηγεσία του υπουργείου φαίνεται ότι προετοιμάζεται για το επόμενο βήμα, που αναμφισβήτητα θα προκαλέσει πολλές αντιδράσεις.

Αν, λοιπόν, το πρώτο βήμα ήταν η περαιτέρω διευκόλυνση των απολύσεων, με την κατάργηση του «βάσιμου λόγου» ως όρου για την εγκυρότητά τους και με την κατάργηση της κοινής ευθύνης αναθέτοντος και εργολάβου έναντι των εργαζομένων, το επόμενο είναι ο συνδικαλιστικός νόμος. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της «Καθημερινής της Κυριακής», το υπουργείο Εργασίας προτίθεται να φέρει το προσεχές διάστημα στη Βουλή νέες τροποποιήσεις στον συνδικαλιστικό νόμο 1262/82, που θεωρείται από τους πιο προωθημένους πανευρωπαϊκά. Οι αλλαγές ήδη προαναγγέλθηκαν από τον Γιάννη Βρούτση κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης και αφορούν την καθιέρωση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στα συνδικάτα και τη δημιουργία ηλεκτρονικού μητρώου συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η τελευταία αλλαγή στον συνδικαλιστικό νόμο έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση -και υπό την πίεση των δανειστών- και αφορά τον τρόπο που αποφασίζεται η απεργία από τα πρωτοβάθμια σωματεία. Η ρύθμιση που ισχύει πλέον προβλέπει ότι για να είναι έγκυρη μια απεργία πρέπει να έχει αποφασιστεί με την παρουσία του 50+1 των ταμειακά εντάξει μελών ενός πρωτοβάθμιου σωματείου.

Ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης προτίθεται να προσθέσει σε αυτήν τη διάταξη, που έτσι κι αλλιώς είχε προκαλέσει αντιδράσεις από μερίδα του συνδικαλιστικού κινήματος, την καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για την πραγματοποίηση απεργίας. Το επιχείρημα που επικαλείται ο υπουργός είναι ότι μια τέτοια διαδικασία εξασφαλίζει «ανεμπόδιστη καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στις αρχαιρεσίες και στην άσκηση του σχετικού δικαιώματός τους».

Η δεύτερη τροποποίηση του συνδικαλιστικού νόμου που προωθεί -και την έχει ήδη προαναγγείλει στη Βουλή- ο υπουργός Εργασίας είναι η δημιουργία ενός ηλεκτρονικού μητρώου για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων και των εργοδοτών. Μια τρίτη παρέμβαση, κατά το δημοσίευμα της «Καθημερινής» αφορά τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας, όπου οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα μπορούν να δημοσιοποιούν τις ανακοινώσεις τους ηλεκτρονικά, ώστε να περιοριστεί το φαινόμενο της αφισοκόλλησης.

Αντιδράσεις
Οι πρώτες αντιδράσεις στις πληροφορίες για τις… συνδικαλιστικές προθέσεις του υπουργείου Εργασίας προϊδεάζουν για εντάσεις και αντιπαραθέσεις. Πολύ περισσότερο που ο «κοινωνικός διάλογος», που προϋποθέτουν οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, απαιτεί και μια στοιχειώδη ενιαία τοποθέτηση από την πλευρά των συνδικάτων. Με την κατάσταση που επικρατεί στη συνδικαλιστική πλευρά -με μια διοίκηση ΓΣΕΕ διορισμένη από το Πρωτοδικείο και με αδυναμία διεξαγωγής συνεδρίου-, αυτός ο όρος πολύ δύσκολα θα εκπληρωθεί.

Το ΚΚΕ καταλογίζει προθέσεις ασφυκτικού ελέγχου των συνδικάτων. «Οι αντιδραστικές αλλαγές που σχεδιάζει η κυβέρνηση της Ν.Δ. στο συνδικαλιστικό νόμο, στόχο έχουν να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου στους χώρους δουλειάς, γιατί αυτό απαιτούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι για τα κέρδη και τις επενδύσεις τους», αναφέρει ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του ΚΚΕ, που επισημαίνει ότι η σχεδιαζόμενη επίθεση στο δικαίωμα της απεργίας «αποτελεί συνέχεια του νόμου Αχτσιόγλου και της διάταξης για το “50% συν ένα” στις συνελεύσεις των σωματείων».

«Σε μια “δημοκρατία” που η κυβέρνηση μπορεί να εκλέγεται χωρίς ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές και να είναι μειοψηφική στο λαό, το να απαιτείται κάτι διαφορετικό για τη λήψη απόφασης για απεργία, σε συνθήκες μάλιστα τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, είναι μια τεράστια υποκρισία», καταλήγει η ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Αντίδραση από τον ΣΥΡΙΖΑ στις συνδικαλιστικές «μεταρρυθμίσεις» του υπουργείου Εργασίας μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει, ωστόσο συνεχίζεται η οξύτατη κριτική στις τροπολογίες για τις απολύσεις και τις εργολαβίες. Η τομεάρχης Εργασίας και τέως υπουργός Εφη Αχτσιόγλου σε δήλωσή της τονίζει ότι «η ταύτιση της Ν.Δ. με τον ΣΕΒ και η άμεση ικανοποίηση των απαιτήσεών του, με απαράδεκτες μάλιστα διαδικασίες στη Βουλή, αποκάλυψαν ποιες είναι οι “πολλές και καλές δουλειές” που υποσχόταν ο κ. Μητσοτάκης προεκλογικά… Ο οδοστρωτήρας των εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, που επίσης ο κ. Μητσοτάκης υποσχόταν προεκλογικά, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ισοπέδωση δικαιωμάτων και μέτρων προστασίας των εργαζομένων», καταλήγει η κ. Αχτσιόγλου.

Στο ίδιο μήκος κύματος η πρώην υπουργός και κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, σε συνέντευξή της στο ΑΠΕ, σημειώνει ότι «οι αλλαγές καταργούν τον πυρήνα της φιλεργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, εξυπηρετούν μεγάλα εργοδοτικά συμφέροντα και είναι προάγγελος της επιδίωξης της κυβέρνησης να αναθέσει δημόσιες υπηρεσίες σε εργολαβικές εταιρείες».

Πηγή

https://www.efsyn.gr/politiki/207034_bima-2o-epithesi-ston-syndikalismo

 

Written by antiracistes

Αύγουστος 12, 2019 at 11:15 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

Κ. Τσουκαλάς: Τέλος η ασπίδα προστασίας των εργαζομένων, όσα είδαμε είναι μόνο η αρχή

leave a comment »

«Με την προηγούμενη διάταξη είχε μπει μια «ασπίδα» καθώς ο εργοδότης έπρεπε να αιτιολογήσει την απόλυση. Το ότι έπρεπε να αιτιολογείται σπουδαίος λόγος απόλυσης ήταν ένας φραγμός στην αυθαιρεσία» δήλωσε ο δικηγόρος με ειδίκευση στο εργατικό Δίκαιο

«Είναι μόνο η αρχή αυτό που είδαμε» δήλωσε ο δικηγόρος με ειδίκευση στο εργατικό Δίκαιο, Κώστας Τσουκαλάς, σχολιάζοντας τις αντεργατικές τροπολογίες Γ. Βρούτση.

«Καταργείται το όριο σύνταξης και οι διατάξεις της Έφης Αχτσιόγλου για την απόλυση και τις εργολαβικές εταιρείες» σχολίασε ο Κ. Τσουκαλάς μιλώντας στο News247.

«Σε ο,τι αφορά το δεύτερο σκέλος για τα εργασιακά, σαφώς και θίγονται τα δικαιώματα. Με την προηγούμενη διάταξη είχε μπει μια »ασπίδα« καθώς ο εργοδότης έπρεπε να αιτιολογήσει την απόλυση. Η κυβέρνηση αναφέρει πως η αλλαγή γίνεται για να μη στιγματίζεται ο εργαζόμενος, κάτι που όμως δεν αποτελεί σοβαρό επιχείρημα».

«Το ότι έπρεπε να αιτιολογείται σπουδαίος λόγος απόλυσης ήταν ένας φραγμός στην αυθαιρεσία. Δεν το βιώσαμε στην πράξη καθώς κράτησε για πολύ λίγο καιρό», συνέχισε.

Για την τροπολογία Βρούτση για τα εργασιακά που αφορά την κατάργηση της συνυπευθυνότητας μεταξύ αναθέτοντος την εκτέλεση εργασίας/έργου και του εργολάβου ή υπεργολάβου, δήλωσε:

«Η διάταξη για τις εργολαβικές εταιρείες έδινε δυνατότητες διεκδίκησης στους εργαζομένους όσον αφορά την ευθύνη έναντι των δικαιωμάτων τους. Ουσιαστικά η προηγούμενη διάταξη έλεγε πως πέραν από τον άμεσο εργοδότη, μπορούσε κανείς να απευθύνει στον έμμεσο εργοδότη για τα κεκτημένα του. Μέχρι πρότινος δηλαδή, αν κάποιος δούλευε σε εμένα αλλά δεν είχε με εμένα σύμβαση, μπορούσε να ζητήσει τα δικαιώματά του και σε εμένα, κάτι που παύει να ισχύει.

Στην πράξη βέβαια πολλές φορές ο έμμεσος εργοδότης ήταν και άμεσος, γιατί έστηναν μια εταιρεία μαζί για να μην έχει ευθύνη ο πρώτος. Τώρα στην ουσία οι εργολαβικές εταιρείες φαίνεται πως θα παίξουν πάλι ένα μεγάλο ρόλο με το δημόσιο και τις αναθέσεις έργων. Στα νοσοκομεία είχε αλλάξει αυτό και είχαν γίνει συμβάσεις απ’ ευθείας με τους εργαζόμενους, κάτι που φαίνεται να τροποποιείται ξανά».

Για το πλαφόν στις ανώτατες συντάξεις στο 12πλάσιο της εθνικής σύνταξης που αντιστοιχεί στα 20 έτη ασφάλισης (ήτοι στο ποσό των 4.608 ευρώ), ο κ. Τσουκαλάς είπε:

«Το πλαφόν με τις ανώτατες συντάξεις αφορά ελάχιστες συντάξεις στην πραγματικότητα. Είναι ένα πλαφόν τώρα που τίθεται το οποίο δεν είναι παράλογο, θα μπορούσε να είναι στα 5.000, πιο κοντά δηλαδή στο ανώτατο όριο ασφαλιστικών εισφορών, αλλά παράλογο δεν το χαρακτηρίζει κανείς».

Συνολικά σχολίασε πως όσα είδαμε «είναι μόνο η αρχή».

«Κατ’ εμέ είναι μόνο η αρχή αυτό που είδαμε», είπε. «Το βασικό ήταν ότι πέρναγε το βάρος να αποδειχθεί αν η απόλυση ήταν έγκυρη ή άκυρη στον εργοδότη. Τώρα, περνάει στον εργαζόμενο. Η απόλυση θεωρείται έγκυρη επί της αρχής και ο εργαζόμενος πρέπει αυτό να το αμφισβητήσει».

«Υπάρχει όπως φαίνεται μια άλλη φιλοσοφία σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις. Οι εμβληματικού τύπου αλλαγές δεν θεωρώ πως θα κινδυνεύσουν, αλλά αυτές οι ουσιαστικές παραμετρικές αλλαγές θα έρθουν», κατέληξε.

 

Πηγή

http://www.avgi.gr/article/4768083/10108117/k-tsoukalas-telos-e-aspida-prostasias-ton-ergazomenon-osa-eidame-einai-mono-e-arche

Written by antiracistes

Αύγουστος 9, 2019 at 8:05 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

13η σύνταξη και σε 8.000 πρώην τραπεζοϋπαλλήλους που εισπράττουν προσυνταξιοδοτική παροχή

leave a comment »

13η σύνταξη και σε 8.000 πρώην τραπεζοϋπαλλήλους που εισπράττουν προσυνταξιοδοτική παροχή

Αγγελική Μαρίνου

https://www.insider.gr/eidiseis/oikonomia/113143/13i-syntaxi-kai-se-proin-trapezoypalliloys?fbclid=IwAR1g4ryrSKljoiAiGyF61aI2bcA_SdTiem48g3MV36QotWRi6ILdcjNONsc

Με τρεις βασικές νομοτεχνικές βελτιώσεις ψηφίστηκε χθες από τη Βουλή το νομοσχέδιο των υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών για τις 120 δόσεις.
Με τρεις βασικές νομοτεχνικές βελτιώσεις ψηφίστηκε χθες από τη Βουλή το νομοσχέδιο των υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών για τις 120 δόσεις.

Σύμφωνα με τις βελτιώσεις του υπουργείου Εργασίας που προστέθηκαν στον νόμο, την 13η σύνταξη δικαιούνται και οι τραπεζοϋπάλληλοι που εισπράττουν προσυνταξιοδοτική παροχή, ενώ αυξάνονται σε 60 (από 40) οι δόσεις για την πάγια διαδικασία συνταξιοδότησης με χρέη.

Η τρίτη βελτίωση έχει να κάνει με την μετάπτωση -χωρίς αίτηση- στις 120 δόσεις, των συνταξιούχων που έχουν ήδη υπαχθεί σε ρύθμιση τμηματικής καταβολής οφειλών, με παρακράτηση των προβλεπόμενων δόσεων από το ποσό της σύνταξης.

Σε ότι αφορά τους τραπεζοϋπαλλήλους που εισπράττουν προσυνταξιοδοτική παροχή, αποφασίστηκε να συμπεριληφθούν, τελικά, στους δικαιούχους της 13ης σύνταξης.

Πρόκειται για 7.000 – 8.000 πρώην υπαλλήλους της Εμπορικής, της Πίστεως και της τράπεζας Αττικής, οι οποίοι εισπράττουν προσυνταξιοδοτική παροχή από το πρ. Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Τραπεζοϋπαλλήλων, μέχρι να συμπληρώσουν τα γενικά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης που προβλέπει το πρ. ΙΚΑ.

Το ποσό της 13ης σύνταξης θα υπολογιστεί με βάση το μεικτό ποσό της προσυνταξιοδοτικής τους παροχής.

Η αύξηση των δόσεων για τους συνταξιούχους που θα βγουν στο μέλλον στην σύνταξη και θα αποπληρώνουν τις οφειλές τους με παρακράτηση από την σύνταξή τους, «ακουμπά» όσους δεν υπαχθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου στις 120 δόσεις.

Όλοι αυτοί που θα συνταξιοδοτηθούν στο μέλλον με οφειλές που τους επιτρέπουν την συνταξιοδότηση (έως 20.000 ευρώ στο πρ. ΟΑΕΕ και έως 15.000 ευρώ στο πρ. ΕΤΑΑ), θα μπορούν να τις αποπληρώνουν με παρακράτηση 60 δόσεων από την σύνταξή τους, με ελάχιστο ποσό μηνιαίας δόσης τα 50 ευρώ.

Written by antiracistes

Μαΐου 16, 2019 at 10:09 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized

«Το φιτίλι άναψε στη Σύρο με αφορμή τα… καπίκια» Η Εφημερίδα των Συντακτών7-4-19)

leave a comment »

Το φιτίλι άναψε στη Σύρο με αφορμή τα… καπίκια
Σταύρος Μαλαγκονιάρης

https://www.efsyn.gr/nisides/193022_fitili-anapse-sti-syro-me-aformi-ta-kapikia

Για την αντιμετώπιση των απεργών έφτασαν στη Σύρο 50 άνδρες του λόχου σκαπανέων που πήραν θέση στο βυρσοδεψείο, ενώ έγιναν και συλλήψεις απεργών. Οι εργοστασιάρχες συμφώνησαν να διαθέσουν κεφάλαια, ώστε να πωλείται το ψωμί σε χαμηλότερη τιμή και να αποδυναμωθεί έτσι το επιχείρημα των εργατών για την ακρίβεια.
Η βιομηχανική ανάπτυξη πυροδότησε και τις εργατικές κινητοποιήσεις για τη διεκδίκηση καλύτερων αμοιβών και συνθηκών εργασίας.

Ετσι, οι πρώτες απεργίες στον ελληνικό χώρο έγιναν τον Φεβρουάριο του 1879, στη Σύρο, το μεγάλο βιομηχανικό κέντρο της εποχής, από εργάτες του ναυπηγείου και των βυρσοδεψείων που πέτυχαν τη μείωση των ωρών εργασίας από 12 σε 10 και την καθιέρωση ενός κατώτερου μισθού.

Μάλιστα, στην απεργία των βυρσοδεψών σημειώθηκαν, για πρώτη φορά, και αιματηρά επεισόδια που προκάλεσαν την παρέμβαση στρατιωτικής δύναμης από την Αθήνα.

Το… φιτίλι αυτών των «ξεχασμένων» πρώτων εργατικών αγώνων άναψε μια μεγάλη νομισματική κρίση, αποτέλεσμα των κερδοσκοπικών παιχνιδιών ορισμένων ισχυρών κεφαλαιούχων που εκτόξευσε τις τιμές σε βασικά είδη διατροφής, μειώνοντας ταυτόχρονα την αξία των χρημάτων των μεροκαματιάρηδων εργατών.

Οι συριανές εφημερίδες της εποχής, παρότι στο σύνολό τους αναγνώριζαν τη σοβαρότητα του προβλήματος, στέκονταν αρνητικά έως και εχθρικά απέναντι στις κινητοποιήσεις ή -στην καλύτερη περίπτωση- τις αντιμετώπιζαν με σκωπτικά σχόλια γράφοντας για παράδειγμα ότι είναι «εν βήμα έτι εις την πρόοδον» (εφημ. «Πατρίς» 17.2.1879).

Η Σύρος, ή πιο σωστά η Ερμούπολις, εκείνη την εποχή παρέμενε το μεγαλύτερο εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ισως είχε αρχίσει να χάνει κάτι από την αίγλη της, καθώς η περίοδος της άνθησής της ήταν από το 1850 μέχρι το 1875, αλλά διατηρούσε ακόμα τα πρωτεία της.

Η οικονομική κατάσταση

Ο Τ. Αμπελάς στο βιβλίο του για την ιστορία της Σύρου γράφει ότι τη δεκαετία 1860 – 1870 ο ετήσιος κύκλος της αξίας των εισαγόμενων και εξαγόμενων ειδών έφτασε τα 80 εκατομμύρια δραχμές, τα δε έσοδα του τελωνείου της ξεπερνούσαν κάθε χρόνο τα 2 εκατομμύρια δραχμές.

Αυτή την περίοδο ο συριανός εμπορικός στόλος αριθμούσε 1.466 πλοία, χωρητικότητας 263.604 τόνων, από τα οποία τα 12 ήταν ατμοκίνητα και τα άλλα ιστιοφόρα μικρά και μεγάλα. Σε αυτά εργάζονταν περίπου 11.000 ναυτικοί.

Στο ναυπηγείο είχαν φτάσει να εργάζονται και 1.500 εργάτες, οι οποίοι μοιράζονταν στα διάφορα συνεργεία που αναλάμβαναν το κάθε έργο.

Ακόμα, υπήρχαν 10 βυρσοδεψεία, από τα οποία τα τέσσερα ήταν μεγάλα, με περισσότερους από 800 εργάτες, αλευροποιία, σαπωνοποιεία, σιδηρουργική βιομηχανία, υαλουργείο, εταιρείες υπηρεσιών (ασφαλιστικές εταιρείες, ναυτικά πρακτορεία κ.ά.) (Τ. Αμπελάς, Ιστορία της Νήσου Σύρου, Ερμούπολις 1874).

Αυτά τα χρόνια της ευημερίας, καθώς τα επίσημα νομίσματα του ελληνικού κράτους δεν επαρκούσαν για να καλύψουν τις ανάγκες όλων των επαρχιών, στη Σύρο, με νόμιμη άδεια των αρχών, εισάγονταν κατά διαστήματα κέρματα μικρής αξίας από τη Ρωσία, τα λεγόμενα «καπίκια», και από την Τουρκία τα «ημιγρόσια».

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις τοπικής εφημερίδας της εποχής («Φανός» 6.2.1879), οι ισοτιμίες αυτών των νομισμάτων με τη δραχμή καθορίζονταν αυθαίρετα από τους εισαγωγείς τους και διαφόρους μεταπράτες, κάποιοι από τους οποίους φαίνεται ότι κατείχαν και δημοτικά αξιώματα, με αποτέλεσμα κατά καιρούς, ανάλογα τα συμφέροντά τους, να αυξάνουν ή να μειώνουν την αξία τους.

Μια τέτοια υποτίμηση έγινε τον πρώτο μήνα του 1879, με αποτέλεσμα οι εργάτες που πληρώνονταν με αυτά τα νομίσματα να βλέπουν να μειώνεται η αξία τους στην αγορά και ταυτόχρονα να αυξάνεται η τιμή βασικών αγαθών, με πρώτο το ψωμί. Υπολογιζόταν ότι η απώλεια για τον μεροκαματιάρη εργάτη βυρσοδεψείου ξεπέρασε το 27%.

Οπως ανέφεραν οι εφημερίδες, ένα καπίκι (που αρχικά αντιστοιχούσε σε 40 λεπτά της δραχμής) δινόταν τώρα για 30 λεπτά και ένα ημιγρόσιο από 15 λεπτά είχε μειωθεί στα 10 λεπτά της δραχμής.

Το πρώτο σωματείο

Η πρώτη οργανωμένη αντίδραση ήρθε από τους εργάτες του ναυπηγείου. Αυτοί ίδρυσαν, με συμβολαιογραφική πράξη, και το πρώτο εργατικό σωματείο στην Ελλάδα με τίτλο «Αδελφικός σύνδεσμος ξυλουργών του ναυπηγείου Σύρου».

Σε αυτό πήραν μέρος περίπου 400 εργάτες. Το καταστατικό τους είχε 25 άρθρα και ιδιαίτερη σημασία είχαν τα άρθρα 6 και 7, με τα οποία οι εργάτες κατανέμονται σε τρεις τάξεις που ήταν α) ειδικοί τεχνίτες, β) τεχνίτες και γ) απλοί εργάτες.

Το άρθρο 20 όριζε το ωράριο εργασίας στις 10 ώρες αντί για 12 και το ποσόν του μεροκάματου για κάθε τάξη εργαζομένων, πράγμα πολύ σημαντικό διότι ο ανταγωνισμός που επικρατούσε μεταξύ των συνεργείων μείωνε διαρκώς τα μεροκάματά τους (Γιάννης Κορδάτος: «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος», εκδόσεις Μπουκουμάνη).

Η απεργία έγινε την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου του 1879, με αποτέλεσμα να σταματήσουν όλες οι εργασίες.

Οι εργολάβοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν για να επιστρέψουν στη δουλειά οι απεργοί. Ομως, πολύ γρήγορα κάποιοι άρχισαν να απολύουν εργάτες για να προσλάβουν στη θέση τους άλλους, που δεν δεσμεύονταν από το κοινό συμβόλαιο ή για να το πούμε διαφορετικά δεν ανήκαν στο σωματείο.

Η νέα απεργία
Για να σταματήσουν αυτές οι ενέργειες χρειάστηκε να γίνει και νέα απεργία, η οποία φαίνεται ότι σταμάτησε γρήγορα, προφανώς διότι οι εργοδότες «ανέκρουσαν πρύμναν» για να μην καθυστερήσουν κι άλλο οι εργασίες (εφημ. «Ερμής» φ. 1.3.1879).

Ομως, μετά τους ναυπηγοξυλουργούς ακολούθησαν οι εργάτες των βυρσοδεψείων.

Τη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 1879 περίπου 1.000 εργάτες άφησαν τη δουλειά τους στα βυρσοδεψεία και όπως διαβάζουμε στις τοπικές εφημερίδες («Πατρίς» φ. 21.2.1879) βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την ακρίβεια εξαιτίας της νομισματικής κρίσης.

Οι εργάτες έφτασαν με πορεία στη Νομαρχία και από εκεί πήγαν στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, όπου συνέταξαν υπόμνημα με τα αιτήματά τους.
Τα αιτήματα των εργατών

1) Τα ημερομίσθια να πληρώνονται σε νομίσματα της διατιμήσεως (δραχμή)

2) Το ημερομίσθιο να μείνει ως έχει αλλά ν’ αναπληρωθεί η απώλεια του 27%, επιβαρύνοντας εξίσου τον εργοδότη και τον εργαζόμενο.

3) Να καταργηθεί η λεγόμενη «κουτουράδα» (κατ’ αποκοπή συμφωνία για εργασία )

4) Να διανεμηθεί η εργασία, όση και εάν είναι, με τρόπο ώστε άπαντες οι εργάτες να εργάζονται αναλόγως (με σημερινούς όρους θα λέγαμε να μην υπάρχουν εργαζόμενοι πλήρους και μερικής απασχόλησης στον ίδιο χώρο).

5) Να ελαττωθούν οι ώρες εργασίας (10ωρο)

6) Να καταργηθεί η δίωρη κυριακάτικη εργασία, που ονομαζόταν «αγγαρεία» διότι δεν πληρωνόταν.

Οι εργοδότες δεν αποδέχτηκαν τα αιτήματα και ένας απ’ αυτούς, ο Κ. Σαλούστρος, που είχε από τα μεγαλύτερα βυρσοδεψεία, προχώρησε την επόμενη μέρα στη συγκρότηση μιας ομάδας απεργοσπαστών.

Οι απεργοί μόλις είδαν τους απεργοσπάστες ξεσηκώθηκαν. Πήγαν στο εργοστάσιο και απαίτησαν να σταματήσει η εργασία πετώντας πέτρες με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ένας χωροφύλακας.

Η πρωτόγνωρη «έκρηξη» προκάλεσε κινητοποίηση όλων των αρχών. Επιτόπου έφτασαν ο νομάρχης, ο εισαγγελέας, ο δήμαρχος και ο μοίραρχος (επικεφαλής της δύναμης της Χωροφυλακής), «αλλ’ η βία κατισχύει, το εργοστάσιον κλείεται και οι θέλοντες να εργασθώσι τύπτονται (= χτυπιούνται)». Οι εργοστασιάρχες αρνούνται και να παραλάβουν τα αιτήματα και η όλη πόλη είναι ανάστατη. Στους δρόμους υπάρχουν ομάδες πολιτών και εργατών και κυριαρχεί η συζήτηση για τη νομισματική κρίση και το δίκαιο ή όχι των απεργών.

Την άλλη μέρα, με το πλοίο φτάνουν από την Αθήνα 50 άνδρες του λόχου σκαπανέων υπό τον υπολοχαγό Κ. Παπαδιαμαντόπουλο και αναλαμβάνουν τη φρούρηση του βυρσοδεψείου, όπου πηγαίνουν εργάτες για να εργαστούν. Επίσης, γίνονται ορισμένες συλλήψεις απεργών.

Στο μεταξύ, οι εργοστασιάρχες συμφωνούν να διαθέσουν κεφάλαια, ώστε να πωληθεί την επόμενη μέρα ψωμί σε χαμηλότερη τιμή και να αποδυναμωθεί το επιχείρημα των εργατών για την ακρίβεια του ψωμιού.

Αυτή η κίνηση των βυρσοδεψών δεν θα διαρκέσει για πολύ, καθώς οι αρτοποιοί, ιδιαίτερα κάποιος Γ. Βέλτσος, που ήταν και δημοτικός σύμβουλος, «επένδυαν» στην ακριβή τιμή του ψωμιού.

Τελικά, το δημοτικό συμβούλιο, με μειοψηφία του Βέλτσου και του επίσης αλευροβιομήχανου Ν. Χειλά, αποφασίζει να καταργήσει για ένα δίμηνο τα τελωνειακά τέλη για όλα τα εισαγόμενα άλευρα, προκειμένου να διατηρηθεί χαμηλά η τιμή του ψωμιού.

Παράλληλα, οι εργοστασιάρχες αποδέχτηκαν αρκετά από τα αιτήματα των εργαζομένων, που επέστρεψαν κανονικά στην εργασία τους.

Ωστόσο, το… φιτίλι είχε ανάψει και πολύ γρήγορα οι εργατικές κινητοποιήσεις θα περάσουν στα νέα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα, στην πρωτεύουσα και στον Πειραιά.​​​​

Αφωνη η αστική τάξη το 1892
Απεργούν και οι αστυφύλακες

Οι άθλιες συνθήκες εργασίας, με δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, με μεροκάματα πείνας, δεν άργησαν να φέρουν τις πρώτες εργατικές κινητοποιήσεις και στην Αθήνα για να φτάσουμε το 1896 και στην πρώτη κινητοποίηση ένστολων των αστυνομικών!

Η πρώτη εργατική απεργία στην Αθήνα κηρύσσεται στις 21 Ιουνίου 1882 από τους τυπογράφους, αλλά δεν φαίνεται να έχει επιτυχία. Ωστόσο, η αρχή έχει γίνει και λίγες ημέρες αργότερα, στις 11 Ιουλίου, θα ιδρύσουν το πρώτο σωματείο τους, με την ονομασία «Εργατικός Σύνδεσμος Τυπογράφων».

Αξιοσημείωτο είναι το άρθρο 11 του καταστατικού, το οποίο χαρακτηρίζει ως «προδότη» κάθε απεργοσπάστη, προβλέποντας τη διαγραφή του από τον Σύνδεσμο. {Γ. Κορδάτος, ο.π., σελ. 24}.

Από τις υπάρχουσες πηγές προκύπτει ότι από τις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους αποφασίζουν να μη δουλεύουν την Κυριακή. Γενικά, πάντως, ο Νοέμβριος του 1882 είναι ένας μήνας πολλών απεργιακών κινητοποιήσεων, που προκαλούνται από την αλλαγή του νομισματικού συστήματος στην Ελλάδα.

Στον Πειραιά απεργούν οι εργάτες του μεγάλου μηχανουργείου Βασιλειάδη, που ιδρύθηκε το 1861, των σιδηρουργείων του σιδηροδρόμου, οι καθεκλοποιοί κ.ά. (εφημ. «Αιών» 10.11.1882) και στην Αθήνα οι εργάτες των βιβλιοδετείων, οι κτίστες κ.ά.

Εκείνα τα χρόνια δημιουργούνται διαδοχικά διάφορα εργατικά σωματεία.

Ταυτόχρονα, όμως, αρχίζουν να συσπειρώνονται και οι εργοδότες. Στην Οικονομική Επιθεώρηση (1883, σελ. 305) διαβάζουμε:

«Οι εργάται συνεταιρίζονται προς υπερτίμησιν του ημερομισθίου, τοιουτοτρόπως και οι εργοστασιάρχαι συνενούνται προς υποτίμησιν αυτού».

Ετσι, ιδρύθηκε στην Αθήνα η «Ενωσις των εργοστασιαρχών», ο πρώτος εργοδοτικός συνασπισμός, κάτι σαν πρόδρομος του σημερινού Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων.

Τον Απρίλιο του 1892, με αφορμή την προσπάθεια μείωσης του πενιχρού μεροκάματού τους, έχουμε και την πρώτη απεργία γυναικών στα υφαντουργεία του Ρετσίνα, στον Πειραιά. Συγκεκριμένα, ενώ μέχρι τότε πληρώνονταν για κάθε τόπι πανιού 80 λεπτά, «τοις ανηγγέλθη ότι εις το εξής θα πληρώνονται μόνον 65», έγραψε η «Εφημερίς» του Δ. Κορομηλά.
Η μείωση ήταν δυσβάσταχτη καθώς εκείνη την εποχή «πάντα τα τρόφιμα και λοιπά είδη της απολύτου ανάγκης έχουν υπερτιμηθεί». Ετσι, το πρωί της 14ης Απριλίου, 50- 60 εργάτριες στο δεύτερο από τα τέσσερα εργοστάσια της εταιρείας, όταν τους ανακοινώνεται από τον προϊστάμενο ότι «κατ’ ανωτέραν διαταγήν» θα μειωθεί το μεροκάματό τους, αρνούνται να πιάσουν δουλειά. Ολες μαζί συγκεντρώνονται στη Γούβα του Βάβουλα, στη σημερινή είσοδο του Πειραιά από την οδό 34ου Συντάγματος και ζητούν να δουλέψουν με κανονικό μεροκάματο.

Καθώς, όμως, δεν παίρνουν απάντηση, οι εργάτριες «εν σώματι μετέβησαν εις το κεντρικόν εργοστάσιον της ιδίας εταιρίας ίνα υποβάλωσι τα παράπονά των», όπως έγραψε, την επόμενη μέρα, η εφημερίδα «Καιροί».

Πάντως, όπως πληροφορούμαστε από τις εφημερίδες, η απεργία των εργατριών δικαιώθηκε αφού «το πράγμα διερθώθη εγκαίρως, και […] επανήλθον εις το κατάστημα αναλαβούσαι εργασίαν». Η πρώτη απεργία γυναικών και μια από τις πρώτες απεργίες στην Ελλάδα είχε περάσει στις σελίδες της Ιστορίας του «νεογέννητου» ελληνικού εργατικού κινήματος.

Μια ακόμα πρωτιά, που θα προκαλέσει αίσθηση, σημειώνεται και τον Δεκέμβριο του 1896, λίγους μήνες μετά τη διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Πρόκειται για την πρώτη κινητοποίηση αστυφυλάκων, που έγινε μετά την κατάθεση νομοσχεδίου στη Βουλή, με το οποίο μειωνόταν ο μισθός τους και εξισωνόταν με τον μισθό των χωροφυλάκων. Οπως έγραψε η εφημερίδα «Ακρόπολις» (φ. 19.12.1896) δύο ημέρες νωρίτερα οι αστυφύλακες ανέφεραν τα παράπονά τους στους ανωτέρους τους και το μεσημέρι της άλλης μέρας δεν πήγε κανένας στην υπηρεσία του.

«Σημεία των καιρών. Απεργούν και οι αστυφύλακες», τιτλοφορούνταν το σχετικό δημοσίευμα, από το οποίο μαθαίνουμε ότι περίπου 150 αστυφύλακες επισκέφθηκαν διάφορους βουλευτές και ακολούθως επρόκειτο να πραγματοποιήσουν συγκέντρωση στην Ομόνοια.

«Πράγματι δε προ της 4ης ακόμη είχον αρχίσει να προσέρχωνται καθ’ ομάδας οι αστυφύλακες των διαφόρων τμημάτων εις την Ομόνοιαν. […] Εννοείται ότι η παράδοξος διαδήλωσις προσείλκυσε την προσοχήν του πλήθους ποικίλως σχολιάζοντος τα γενόμενα».

Αμέσως, διατάχθηκαν από τον αρχηγό της Αστυνομίας (διευθυντής, ονομαζόταν τότε), Μπαϊρακτάρη, που έμεινε ονομαστός για την πάταξη των «κουτσαβάκηδων» της Αθήνας, οι αστυνόμοι να σπεύσουν να καθησυχάσουν τους αστυφύλακες.

Τελικά, η συγκέντρωση φαίνεται ότι διαλύθηκε και την επόμενη μέρα, καθώς υπήρχε η απειλή μιας νέας συγκέντρωσης των αστυφυλάκων, αυτή τη φορά με τις οικογένειές τους, με την καθοδήγηση του Μπαϊρακτάρη οι ανώτεροι συνέταξαν υπομνήματα με το αίτημα των αστυφυλάκων και προωθήθηκε στον πρωθυπουργό.

 

Written by antiracistes

Απρίλιος 27, 2019 at 6:47 πμ

Αναρτήθηκε στις Αναδημοσιεύσεις, Uncategorized