Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Archive for the ‘Ιστορία’ Category

Ο συνδικαλισμός των εργαζομένων στις τράπεζες στην Ελλάδα (1974-1993), του Θανάση Τσακίρη

leave a comment »

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
Ο συνδικαλισμός των εργαζομένων στις τράπεζες στην Ελλάδα (1974-1993)Διαβάστε τη διατριβή εδώ: http://efessos.lib.uoa.gr/Applications/disserts.nsf/0/5142D27BA8CD35AFC2257295003A2558/%24File/document.pdf?OpenElement

Written by antiracistes

Νοέμβριος 22, 2012 at 7:21 πμ

Ιστορικά σφηνάκια – 1792: απεργία τσαγκαράδων στην πόλη της Φιλαδέλφειας

leave a comment »

Οι έμμισθοι τεχνίτες υποδηματοποιοί  της πόλης της Φιλαδέλφειας στις ΗΠΑ δημιουργούν το πρώτο μόνιμο τοπικό σωματείο (The Federal Society of Journeymen Cordwainers) και κηρύσσουν απεργία ενάντια στη μείωση της αμοιβής για κάθε ζευγάρι παπούτσια που παράγουν. Η απεργία ηττήθηκε και το σωματείο αποδιοργανώθηκε αλλά δεν διαλύθηκε και το 1805 ξανασυμμετείχε σε μακρόχρονη απεργία.

Aaron BrennerBenjamin DayImmanuel Ness (2009) The Encyclopedia of Strikes in American History. NY: M.E.Sharp.

Written by antiracistes

Αύγουστος 28, 2012 at 10:29 πμ

Ιστορικά Σφηνάκια – Η πρώτη απεργία στη Βόρεια Αμερική

leave a comment »

1636. Ξεσπά η πρώτη στάση εργασίας στην επικράτεια των βορειοαμερικανικών αποικιών της Αγγλίας. Οι ψαράδες της Νήσου Ρίτσμοντ (http://www.ramislandfarm.com/richmond-island/history) απήργησαν διαμαρτυρόμενοι για την παρακράτηση των μισθών τους.

 

Πηγή:  Brenner Aaron, Day Benjamin, Ness Immanuel (2009) The Encyclopedia of Strikes in American History, Armonk, N.Y.: M.E. Sharpe.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1979: ΠΑΛΙΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (του Θανάση Τσακίρη)

leave a comment »

 

 

 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1979: ΠΑΛΙΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

του Θανάση Τσακίρη

(…) Το καλοκαίρι (3-7-79) και εν μέσω της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης, μια απόφαση για απεργία διαρκείας εκπλήσσει τους πάντες. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι αρνούνται να θεωρήσουν ορθή την εκτίμηση της κυβέρνησης ότι με την αλλαγή ωραρίου θα επιλυθεί το πρόβλημα. Η κρίση αυτή ως επακόλουθη της πρώτης του 1973 είχε επιφέρει σοκ στις δυτικές οικονομίες που άρχιζαν να ζουν με την κρίση. Η τιμή του βαρελιού είχε φτάσει τα 80 δολάρια ΗΠΑ και η αποσταθεροποίηση της οικονομίας ήταν ορατή.[1] Η αύξηση του κόστους παραγωγής, η αύξηση των τιμών των γεωργικών προϊόντων καθώς και η αύξηση της τιμής των εισαγομένων αγαθών προκαλούσαν την αντοχή των λαϊκών και εργατικών τάξεων και στρωμάτων.[2]  Η αναδιάρθρωση και ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας επέβαλλε την ανάγκη στροφής σε πολιτικές αυστηρής λιτότητας τόσο στο επίπεδο της δημόσιας όσο και σ’ αυτό της ιδιωτικής οικονομίας και των επιχειρήσεων. Έτσι, η γενικότερη εισοδηματική πολιτική που τελικά ακολουθήθηκε είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή ονομαστικών αυξήσεων στις κατώτατες και μέσες αποδοχές που ισοδυναμούσαν με ελαφρά μείωση των πραγματικών αποδοχών (και λόγω φορολογίας) ενώ στη βιομηχανία οι αυξήσεις στις πραγματικές αποδοχές ήταν οριακές.[3]    

 

Κι έτσι ενώ όλα έδειχναν ότι η χώρα όδευε προς μια περίδο εργασιακής ειρήνης, αφού τα σημαντικότερα προβλήματα των τραπεζικών είχαν λυθεί ή θα τους δινόταν σύντομα λύση, ξαφνικά η κυβέρνηση αιφνιδιάζει με τα μέτρα για το ενεργειακό Το Γ.Σ. της Ο.Τ.Ο.Ε. αποφάσισε αμέσως απεργία διαρκείας.

 

Την επόμενη μέρα όλα τα υποκαταστήματα σε όλη τη χώρα ήταν έρημα. Η συμπαράσταση από όλες τις οργανώσεις ήταν εντυπωσιακή. Μπροστά στην απεργία διαρκείας η κυβέρνηση έθεσε σε λειτουργία τους σκληρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς προβαίνοντας στην επιστράτευση του 15% του προσωπικού των Ελληνικών τραπεζών με βάση το Νόμο 17/1974 περί πολιτικής επιστράτευσης˙ τελικά μετά από δύο 24ωρα ακύρωσε  την απόφασή της.

 

Η ΟΤΟΕ. κατηγόρησε την κυβέρνηση για αυθαίρετη και αντισυνταγματική συμπεριφορά και αποφάσισε τη λήξη της απεργίας, ώστε να μην δώσει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να κηρύξει επιστράτευση. Οι τράπεζες επαναλειτούργησαν στις 12-7-79, χωρίς όμως να έχει κλείσει το θέμα. Η ΟΤΟΕ προσέφυγε σε όλες τις διεθνείς οργανώσεις για να καταγγείλει το μέτρο της επιστράτευσης. Η ETUC (Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων) με επιστολή της που απέστειλε στην ελληνική κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε για τον αυταρχικό τρόπο με τον οποίο επέβαλε το νέο ωράριο ζητώντας της να αναθεωρήσει την απόφασή της και δήλωσε την αλληλεγγύη της στην απεργία των τραπεζοϋπαλλήλων, επισημαίνοντας το γεγονός ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να κινήσει την κοινή γνώμη εναντίον των τραπεζοϋπαλλήλων. Σε ενδειξη καλής θέλησης και ότι είναι έτοιμη για διάλογο χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα, η ΟΤΟΕ ανέστειλε προγραμματισμένες απεργίες και απέσυρε την προσφυγή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας για το ωράριο. Η απόφαση αυτή δεν ήταν ομόφωνη. Δυνάμεις προσκείμενες στην ΕΣΑΚ και την εξωκοινοβουλευτική και ανεξάρτητη αριστερά πρότειναν απεργία διαρκείας αντί της αναθεώρησης του απεργιακού προγράμματος.[4] Αντίθετα, η κυβέρνηση ενώ αρχικά έδειξε καλή διάθεση, μετά σκλήρυνε τη στάση της. Ενώ στη συνάντηση που είχε ο υπουργός Εργασίας με τον γενικό γραμματέα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (FIET) κ. H. Mayer είχαν φανεί μερικά σημεία συνεννόησης, ξαφνικά η κυβέρνηση έδωσε τόνο σκληρό. Αυτό ανάγκασε και τον κ. Mayer με τηλεγράφημα να χαρακτηρίσει την στάση αυτή «απαράδεκτη συμπεριφορά». Σε άμεση απάντηση συνεκλήθη έκτακτο Γενικό Συμβούλιο της ΟΤΟΕ και αποφάσισε τα εξής:

  • Να πάρει μέρος ο κλάδος στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των άλλων συνεργαζομένων οργανώσεων.[5]
  • Με επιστολή στον υπουργό εργασίας να χαρακτηριστούν προσβλητικές οι θέσεις του επί των αιτημάτων του κλάδου.
  • Να αποσταλεί κλιμάκιο τραπεζικών στο εξωτερικό με αποστολή την καταγγελία των μέτρων εναντίον του κλάδου.
  • Να ενταθούν οι προσπάθειες της Ομοσπονδίας για την αποκατάσταση του συμβατικού ωραρίου.

Επίσης η ΟΤΟΕ πραγματοποίησε την προγραμματισμένη απεργία της 20-21 Σεπτεμβρίου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την:

  • ανακοπή της προώθησης των θεμάτων τους επειδή πραγματοποιήθηκε απεργία για το λόγο αυτό.
  • υπαναχώρηση της κυβέρνησης από τη συμφωνία που υπέγραψε με την Ο.Τ.Ο.Ε. τον Απρίλιο, με αίτημα την άμεση εφαρμογή των συμφωνηθέντων.
  • άσκηση εκβιασμού με τη φράση «εργασιακή ειρήνη για την προώθηση θεμάτων», απαιτώντας την άμεση εγκατάλειψη αυτής της τακτικής γιατί πλήττει το δικαίωμα της απεργίας και εμφανίζει την κυβέρνηση να εκδικείται τους εργαζόμενους που διεκδικούν ικανοποίηση των αιτημάτων τους.
  • αδιάλλακτη εμμονή της κυβέρνησης στην άρνηση του ουσιαστικού διαλόγου με τους τραπεζοϋπαλλήλους για τις συνθήκες εργασίας τους, απαιτώντας την εγκατάλειψη της τακτικής των «τετελεσμένων γεγονότων» και ηθικών εξαναγκασμών.

 

Εκείνο το στοιχείο όμως που χαρακτήρισε τελικά την τακτική της ηγεσίας της ΟΤΟΕ ήταν η προτροπή προς τους εργαζόμενους να αψηφήσουν το «διαφορικό ωράριο» και να φεύγουν από την εργασία στις 3:30 αντί στις 4:30. Αυτή η προτροπή ακολουθήθηκε από πολλούς εργαζόμενους που κατήργησαν στην πράξη το ωράριο αλλά στοίχισε στην ΟΤΟΕ τη δικαστική κατηγορία της «ανυπακοής προς τις αρχές». Προστέθηκε όμως στο ρεπερτόριο[6] των τακτικών του συνδικαλιστικού κινήματος η «πολιτική ανυπακοή».[7]

 

Στις 9 Αυγούστου οι επιτροπές για τη ΣΑΔΕΟ, η ΕΦΕΕ, η ΕΣΕΕ και άλλες εργατικές και πολιτικές οργανώσεις μαζί με την ΟΤΟΕ διοργάνωσαν πανεργατική συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημιου Αθήνας. Η συγκέντρωση απαγορεύτηκε από την αστυνομία. Τα ΜΑΤ παραβίασαν το πανεπιστημιακό άσυλο και χτύπησαν τους συγκεντρωμένους που είχαν προλάβει να φτάσουν στα Προπύλαια και κυνήγησαν στους γύρω δρόμους χιλιάδες προσερχόμενους πολλαπλασιάζοντας την ένταση και την έκταση των επεισοδίων και προβαίνοντας σε δεκάδες συλλήψεις τραπεζικών υπαλλήλων και άλλων εργαζομένων.

To παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από τη Διδακτορική Διατριβή του Θανάση Τσακίρη «Ο συνδικαλισμός των εργαζομένων στις τράπεζες στην Ελλάδα (1974-1993)»  Εγκρίθηκε το 2006 από τη Γ.Σ. του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας. Ολόκληρο το κείμενο της διατριβής βρίσκεται στο http://tsakiris.snn.gr

 

 


[1]           Κατά την άποψη του Paul Krugman (TheNewYorkTimes, 9/4/2002), η κρίση αυτή οφειλόταν στην Ιρανική ισλαμική επανάσταση που ώθησε τις δυτικές οικονομίες σε κατάσταση τέτοια που αν δεν υψώνονταν τα επιτόκια θα βρισκόταν εκτός ελέγχου. 

[2]           «Οι ετήσιες μεταβολές στο επίπεδο των τιμών ήταν: το 1974 οι τιμές αυξήθηκαν κατά 26,9%, από το 1975 μέχρι το 1978 οι αυξήσεις συγκρατήθηκαν στα όρια του 12% με 13,5% για  να αυξηθούν στο 19% το 1979, το 24,9% το 1980 και το 24,5% το 1981.» Βλ. Ιορδάνογλου Χ. και Μπέλλας Χ. (2003), ο.ε.π. σελ. 103.

[3]           Βλ. Ιορδάνογλου Χ. και Μπέλλας Χ. (2003), ο.ε.π. σελ. 101.

[4]           Απ’ ό,τι φαίνεται από την ομιλία του προέδρου της ΟΤΟΕ Δ. Παφίλη (βλ. Τραπεζικό Βήμα, Περ. Γ΄ Αρ. φύλλου 73, Σεπτέμβριος 1979), ο οποίος πήρε επάνω του την ευθύνη για τη χάραξη της συγκεκριμένης στρατηγικής.

[5]           Ήδη είχε αρχίσει η συγκροτηση του σχήματος ΣΑΔΕΟ (Συνεργαζόμενες Αγωνιστικές Δημοκρατικές Εργατοϋπαλληλικές Οργανώσεις). Στη συνέντευξη τύπου των ΣΑΔΕΟ (γραφεία ΟΤΟΕ, 21/9/1979) τονίστηκε ότι: 1) οι ΣΑΔΕΟ είναι άτυπη οργανωτική έκφραση της  ανάγκης να επέλθει η εξυγίανση του συνδικαλιστικού κινήματος από κάθε παρεμβατισμό ή εξάρτηση, 2) προωθούν την ενότητα και δεν αποτελούν «Αντι-ΓΣΕΕ» οργάνωση, 3) μέχρι να επέλθει εξυγίανση της ΓΣΕΕ και των Εργατικών Κέντρων φιλοδοξούν να συντονίσουν όλους τους εργαζόμενους στην προσπάθεια υπεράσπισης των ταξικών συμφερόντων τους και 4) η προσπάθεια αυτή θα γίνεται τόσο έξω όσο και μέσα από τη ΓΣΕΕ και τα ΕΚ ώστε να ξεμπλοκαριστούν από τα δίχτυα του κυβερνητικού εργατοπατερισμού όσες δυνάμεις θέλουν έναν διαφορετικό ταξικό προσανατολισμό της συνομοσπονδίας. Βλ. Τραπεζικό Βήμα, Αρ. φύλλου 73, Σεπτέμβριος 1979.

[6]           Για τα ρεπερτότρια βλ. παραπάνω Tilly Ch. (1978), ο.ε.π., σελ. 193-228. Βλ. επίσης και Piven Fr. (2001) «Μορφές εξουσίας και παγκοσμιοποίηση» στα πρακτικά του συνεδρίου στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά Η Δημοκρατία Σήμερα, Αθήνα, 30 Σεπτεμβρίου-2 Οκτωβρίου 1999,  Θεμέλιο.

[7]           Η «πολιτική ανυπακοή» ως μορφή αντίστασης (παθητικής ή ενεργητικής) στην εξουσία και οι προϋποθέσεις νομιμοποίησής της είναι από τα πιο παλιά θέματα συζήτησης στην πολιτική θεωρία από την εποχή του Σωκράτη. Βλ. Vlastos Gr. (1974) “Socrates on Political Obedience and Disobedience.” TheYaleReview, Νο. 63 (June) pp 517-534 και ΜcLaughlin R. J. (1976) “Socrates on Political Disobedience,” PhronesisNo. 21, σελ. 185-197. Βλ. επίσηςΛοκ Τζ. (1990)  Δεύτερη πραγματεία περί κυβερνήσεως Δοκίμιο με θέμα την αληθινή αρχή, έκταση και σκοπό της πολιτικής εξουσίας. Αθήνα:  Γνώση.  Τέλος, για το θέμα της «πολιτικής ανυπακοής» στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, βλ. Tsakiris Athanasios & Aranitou Valia (2011) «“Can’t pay? Don’t pay!”: Civil Disobedience Movements and Social Protest in Greece during the Memorandum Era» , Ανακοίνωση στο  16th AlternativeFutures and Popular Protest Conference Manchester Metropolitan University, 18-20 April 2011http://homopolitics.files.wordpress.com/2011/07/tsakiris_aranitou_2011_protest_manchester_final.pdf

Written by antiracistes

Αύγουστος 9, 2012 at 6:30 πμ

Immanuel Wallerstein on The Return of the Trade-Unions

leave a comment »

Immanuel Wallerstein

May Day: The Return of the Trade-Unions?

Commentary No. 328, May 1, 2012

Organizing trade unions was a quite radical idea as late as the first half of the nineteenth century. They were illegal almost everywhere. So when the laws prohibiting them were repealed in some European countries, North America, and Australia in the second half of the nineteenth century, it was intended as a concession to the pressures of the workers, actually the urban workers, in the hope and expectation that the working classes would then be less radical in their demands.

In most countries, the trade unions worked closely with the socialist and labor political parties that were coming into existence at the same time. The trade unions were faced with many of the same issues of strategy as the socialist and labor parties. The most important of these issues was whether and in what way they would participate in the electoral processes. As we know, most of them decided they should participate and seek power within state structures.

In addition, the trade unions, just like the socialist and labor parties, decided that the only way they could become strong was for them to employ full-time organizers, which meant creating a bureaucracy that ran the organization. As in the case of all bureaucracies, those holding such posts came to have material and political interests that were not necessarily the same as those of the workers who were their members.

The trade unions became state-oriented, especially since their own organizations were defined as national organizations. They usually proclaimed a nominal internationalism – solidarity with trade unions in other countries. But the internationalism always took second place to protecting the interests of workers and the trade unions in their state.

Even though the trade unions toned down their most radical activities, employers were still resistant to the formation of trade unions in their enterprise. The trade unions had to struggle constantly to obtain the legislation that would permit them to organize, and to win favorable accords in negotiations with the employers. Slowly, slowly, trade unions grew stronger.

The 25-30 years following the end of the Second World War were exceptionally good ones for trade unions worldwide. Their membership numbers and percentages grew, and the benefits they could obtain from the employers grew considerably as well. The incredible expansion of the world-economy during this period created a significant growth in capitalist profits. This meant that, for many employers, work stoppages of any kind were more costly than acceding to trade union demands for greater benefits.

The very favorable situation for trade unions came at a price. Trade unions generally repudiated all remaining radical rhetoric and activities, replacing it with various modes of cooperation with the employers and governments. This often included no-strike pledges for the length of the contracts they had signed.

The trade unions in the wealthier states were therefore politically and psychologically unprepared for the post-1970 worldwide downturn in economic growth and stagnation in capital accumulation. The employers in the wealthiest countries (and more generally, the world right) ceased acceding to workers’ demands for improved benefits. Quite the contrary, they sought to reduce benefits, using the threat of job displacement as a major weapon. They promoted anti-union legislation.

Generally speaking, over the past forty years, this anti-union campaign was successful. Trade unions fought a difficult and often losing battle to retain benefits. Wage levels went down. And membership in trade unions went down sharply. The trade unions often reacted by becoming still more accommodating to employer demands. It didn’t seem to help very much.

Meanwhile, in the countries to which industrial production gravitated (which have recently been called “emerging” countries), initial repression of trade unions led to their radicalization, and they joined in efforts to overthrow oppressive regimes (as in South Korea, South Africa, and Brazil). The trade unions linked themselves to left-of-center parties, which eventually came to power in these countries. But once these parties were in power, the trade unions muted their more radical stances.

The so-called financial crisis since 2007 changed all this. The world saw the emergence of new kinds of radical movements such as Occupy, the indignados, Oxi, and others. And suddenly, we saw trade unions fighting back with a new vigor, and participating in the general uprisings of the working strata, especially since breaking the unions was one of the continuing efforts of rightwing political forces.

Now came the new dilemma. The cultures of the new radical movements and that of the trade unions were quite different. The new movements were “horizontalist” – that is, they believed in bottom-up movements that were not state-oriented, and eschewed the creation of organizational hierarchies. The trade unions were “verticalist” and emphasized planning, discipline, and balanced tactics, coordinated by the central structures.

Yet, clearly, it was in the interest of the trade unions and the new radical movements to work together, or so many of them thought. But what did working together mean? Which of the two cultures would prevail in any cooperation? This has become a matter of major debate on both sides – a debate in which there are some who are intransigent and others who are looking for modes of combining efforts.

The strength of the horizontalist forces is that they can engage the energies and efforts of persons who hitherto have remained passive, either out of a sense of political impotence or a lack of clarity about what was going on and what could be achieved. There is no question that the horizontalist movements have proved very successful so far in doing this. They have clearer long-term strategic vision than the trade unions.

The strength of the trade unions is that they can mobilize a relatively disciplined group of persons and a relatively significant amount of money to throw into the everyday battles that are being fought in communities across the world. They have clearer short-term tactical vision than the horizontalist movements.

May Day celebrates the historic struggle. During a trade-union rally for an eight-hour day in Haymarket Square in Chicago in May 1886, someone threw a bomb, after which some policemen and some civilians were killed. The state accused the “anarchists” and hanged some of them. Haymarket became a symbol for the nascent trade union movement worldwide, which proclaimed May Day to mark it (everywhere but in the United States itself). The “anarchists” were in fact falsely accused and history has exonerated them. But out of their “radical” demands for an eight-hour day, the trade unions were strengthened in their attempts to organize.

We shall see if May Day 2012 will have brought together again the horizontalist and verticalist wings of the struggle against inequalities in the existing world-system. It is only in the combination of a radicalized trade union movement and tactically disciplined horiontalist movements that either will achieve its objectives.

ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΕΗ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ

leave a comment »

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ 

24/11/2011

ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΕΗ

Έντρομη η συγκυβέρνηση του μνημονίου και των δανειστών μπροστά στο γενικότερο κοινωνικό ξεσηκωμό ενάντια στα δυσβάσταχτα χαράτσια, δε δίστασε να δείξει το αποκρουστικό, αντεργατικό και αντικοινωνικό της πρόσωπο, με τη βίαιη επέμβαση του Κέντρου Έκδοσης Εντολών Διακοπής Ρεύματος και τη σύλληψη του Προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, συνδικαλιστών αλλά και πολιτών που συμμετείχαν. Η επιστροφή της χώρας σε αλήστου μνήμης εποχές, όπου ο κρατικός αυταρχισμός, η τρομοκράτηση και η απρόκλητη αστυνομική βία, ήταν το μέσο επιβολής των αντικοινωνικών πολιτικών, αποτελεί σήμερα μια μόνιμη και συνειδητή επιλογή της τρικομματικής Κυβέρνησης της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Όπως συνειδητή επιλογή είναι και η ποινικοποίηση των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, με συλλήψεις και άσκηση τρομοκρατικών διώξεων ενάντια σε όλους όσους αντιστέκονται.

 Οι εργαζόμενοι και η κοινωνία, ούτε τρομοκρατούνται, ούτε σκύβουν το κεφάλι.

Ο αγώνας ενάντια στα χαράτσια, στις αντεργατικές πολιτικές και τα καταστροφικά μνημόνια της εξαθλίωσης, δυναμώνει και συνεχίζεται. Δε θα τους περάσει.

Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν την κατάληψη και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ προκύρηξε 48ωρη απεργία στο χώρο για αύριο και μεθαύριο.

Ο αγώνας της ΓΕΝΟΠ και των συνδικάτων ενάντια στα χαράτσια είναι αγώνας όλης της Κοινωνίας.

Στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα αυτόν.

Όλοι και όλες ΤΩΡΑ στην κατάληψη της ΔΕΗ (Μεσογείων 192, Χολαργός)

Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ

Written by antiracistes

Νοέμβριος 24, 2011 at 11:18 πμ

«1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών» και άλλες εκδηλώσεις

leave a comment »

Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 2011

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών» από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και Ταινιοθήκη της Ελλάδος,

25 – 28 Νοεμβρίου 2011

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στις 25 Νοεμβρίου, διοργανώνουν ένα 4ήμερο αφιέρωμα ταινιών που θα διαρκέσει από τις 25 έως τις 28 Νοεμβρίου με τίτλο 1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών. Το αφιέρωμα έχει ελεύθερη είσοδο για το κοινό και εντάσσεται στην καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τη καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα ζήτημα που ο κινηματογράφος σε παγκόσμιο επίπεδο έχει θίξει πολλές φορές στο παρελθόν αλλά και μια προβληματική με την οποία εξακολουθεί να καταπιάνεται. Οι ταινίες του αφιερώματος καταγράφουν τις εικόνες γυναικών σε παγκόσμια κλίμακα που εξακολουθούν να υφίστανται διάφορες μορφές βίας (ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική, φυλετική, κοινωνική). Το αφιέρωμα περιλαμβάνει 16 ταινίες μυθοπλασίας: 10 ταινίες ξένων σκηνοθετών/σκηνοθέτιδων, 4 ταινίες Ελλήνων/Ελληνίδων καθώς και 2 ταινίες τεκμηρίωσης Ελλήνων σκηνοθετών. Οι ταινίες Τσιγγάνικη ψυχή και Ο αγώνας του Κρίπαν προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα, ενώ ο κλασικός Ταξιτζής του Σκορσέζε θα προβληθεί στην ψηφιακή αποκατάστασή του σε 2K. Την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου στις 20.00 η προσκεκλημένη Ισπανίδα σκηνοθέτιδα Τσους Γκουτιέρεζ (Chus Gutiérrez), εκπρόσωπος της νέας γενιάς Ισπανίδων σκηνοθετών, θα προλογίσει την ταινία της Τσιγγάνικη ψυχή (Alma gitana, 1996), αλλά και την ταινία Μέσα απ’ τα μάτια σου (Te doy mis ojos, 2003) της Ιθιάρ Μπογέιν, στην οποία συμμετέχει ως ηθοποιός. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό. Τις προβολές των ταινιών θα πλαισιώσει μια συζήτηση το Σάββατο 26 Νοεμβρίου στις 20.00 με βασική ομιλήτρια την ακαδημαϊκό Prof. Joanna Bourke. Στη συζήτηση συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά) οι: – Prof. Joanna Bourke, Καθηγήτρια στο Birkbeck College του Λονδίνου, συγγραφέας του βιβλίου Rape: Sex, Violence, History, αλλά και του βιβλίου Φόβος. Στιγμιότυπα από τον πολιτισμό του 19ου και του 20ου αιώνα που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Σαββάλα. – Chus Gutiérrez, Ισπανίδα σκηνοθέτιδα – Κυριάκος Κατζουράκης, Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Ο δρόμος προς τη δύση – Μαρία Στρατηγάκη, Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων και Επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου. Τη συζήτηση θα συντονίσει η Μαρία Κομνηνού, Γενική Γραμματέας του Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος ΕΜΜΕ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι προβολές των ταινιών πραγματοποιούνται σε συνεργασία της Ταινιοθήκης με τις ελληνικές εταιρίες διανομής Audiovisual, Odeon, PCV, Rosebud, Sony, την ξένη εταιρεία διανομής Park Circus, το ΕΚΚ, την ΕΡΤ, το Goethe-Institut Athen καθώς και την εταιρεία παραγωγής Small Planet. Χορηγοί Επικοινωνίας της Ταινιοθήκης της Ελλάδος: MEGA/ Kosmos 93.9 FM/ Στο κόκκινο 105.5 FM/ Αθήνα 9,84/ ελculture.gr/ tvxs.gr/ cinemag.gr/ sevenart.gr/ myfilm.gr/ forfree.gr. Χορηγός Υπηρεσιών της Ταινιοθήκης της Ελλάδος: FORTHcrs Λίγα λόγια για τις ταινίες Ο Ταξιτζής Taxi Driver Μυθοπλασία, ΗΠΑ, 1976, 113΄, DCP, έγχρ. Σκηνοθεσία: Martin Scorsese | Σενάριο: Paul Schrader | Φωτογραφία: Michael Chapman | Ηθοποιοί: Robert DeNiro, Jodie Foster, Harvey Keitel, Albert Brooks, Cybill Shepherd | Παραγωγή: Columbia Pictures, Bill/Phillips, Italo/Judeo Productions | Διανομή: ParkCircus Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο ρόλο ενός αποκομμένου βετεράνου του Βιετνάμ, που οδηγεί ταξί τις νύχτες στη Νέα Υόρκη. Η ανήλικη Τζόντι Φόστερ υποδύεται την πόρνη που κακοποιείται από το αφεντικό της και αποτελεί το βασικό αντικείμενο των φαντασιώσεων του πρωταγωνιστή, ο οποίος σκοτώνει τον προστάτη της, την απελευθερώνει και γνωρίζει μια πρόσκαιρη δόξα. Τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες. Εκτός από σκηνοθέτης και παραγωγός, ο Μάρτιν Σκορσέζε (1942) ίδρυσε το 1990 τη μη κερδοσκοπική οργάνωση The Film Foundation με σκοπό τη συντήρηση και αποκατάσταση ταινιών. Θέλμα και Λουίζ Thelma and Louise Μυθοπλασία, ΗΠΑ/ Γαλλία, 1991, 130΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Ridley Scott | Σενάριο: Callie Khouri | Φωτογραφία: Adrian Biddle | Ηθοποιοί: Susan Sarandon, Geena Davis, Harvey Keitel, Michael Madsen, Brad Pitt | Παραγωγή: Pathe, Percy Main, Star Partners III, MGM | Διανομή: ParkCircus Δύο φίλες αφήνουν πίσω τους συζύγους τους, που τις καταπιέζουν και τις κακομεταχειρίζονται, και ξεκινούν ένα ταξίδι ζωής χωρίς επιστροφή. Μια ταινία αντιστροφή του Ξένοιαστου καβαλάρη -ύμνος στη γυναικεία απελευθέρωση και την ματαίωση της στην αμερικανική κοινωνία που κέρδισε το Όσκαρ Σεναρίου. Ο άγγλος Ρίντλεϊ Σκοτ (1937) έκανε μεγάλη επιτυχία με τις ταινίες Alien (1979) και Blade Runner (1982), αλλά και με τον πρόσφατο Μονομάχο (Gladiator, 2000). Οι δυναμικοί γυναικείοι χαρακτήρες απασχολούν συχνά τις ταινίες του. Ζωή (Μια ωραία πεταλούδα) Μυθοπλασία, Ελλάδα, 1995, 102΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κατακουζηνός | Σενάριο: Γιώργος Διαλεγμένος, Γιώργος Κατακουζηνός | Φωτογραφία: Νίκος Καβουκίδης Ηθοποιοί: Γεωργία Αποστόλου, Βασίλης Σεϊμένης, Δέσποινα Κούρτη | Παραγωγή: Palomar Films, ΕΚΚ, Magnum Film Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού με αισθητή διαφορά ηλικίας. Πάνω σ’ έναν καβγά με ιδιαίτερη ένταση, ο Άρης τυφλωμένος από ζήλεια, μαχαιρώνει τη Ζωή, και στη συνέχεια τεμαχίζει το πτώμα. Η δίκη που ακολουθεί τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας και ο Άρης γίνεται το πρόσωπο της ημέρας. Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, ο Γιώργος Κατακουζηνός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και γύρισε σημαντικές ταινίες μεταξύ των οποίων οι Άγγελος (1982) και Απουσίες (1987). Τσιγγάνικη ψυχή Alma gitana Μυθοπλασία, Ισπανία, 1996, 95΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Chus Gutiérrez | Σενάριο: Joaquín Jorde, Chus Gutiérrez, Antonio Conesa, Juan Vicente Córdoba | Φωτογραφία: Arnaldo Catinari | Ηθοποιοί: Amara Carmona, Pedro Alonso, Peret, Rafael Alvarez, Loles Leon | Παραγωγή: Samarkanda Ένας νεαρός που φιλοδοξεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χορό ερωτεύεται μια νεαρή τσιγγάνα. Η ταινία που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θίγει ένα μείζον ζήτημα της ισπανικής κοινωνίας, τη θέση των τσιγγάνων. Υποψηφιότητα για το ισπανικό βραβείο Γκόγια Καλύτερης Νέας Ηθοποιού. H Τσους Γκουτιέρεθ (1962) είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Σπούδασε στη Νέα Υόρκη κι έχει στο ενεργητικό της επτά μεγάλου μήκους ταινίες. Λουλούδια από έναν άλλον κόσμο Flores de otro mundo Μυθοπλασία, Ισπανία, 1999, 108΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Icíar Bollaín | Σενάριο: Icíar Bollaín, Julio Llamazares | Φωτογραφία: Teo Delgado | Ηθοποιοί: José Sanco, Luis Tosar, Lissete Mejia, Chete Lera, Marilyn Torres, Elena Irureta | Παραγωγή: Producciones La Iguana, Alta Films Τρεις γυναίκες από τη Λατινική Αμερική παντρεύονται τρεις άντρες σε ένα απομονωμένο χωριό της Ισπανίας, ελπίζοντας πως θα βρουν μια καλύτερη ζωή και λιγότερη μοναξιά. Φτάνοντας στην ισπανική επαρχία έρχονται αντιμέτωπες με τις προσδοκίες, τις πολιτισμικές διαφορές, τη «σύγκρουση» επαρχίας και πόλης. Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών στο Φεστιβάλ Καννών. Η Ιθιάρ Μπογιαΐν (1967) ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός σε ηλικία 15 ετών, έχοντας συμμετάσχει σε ταινίες όπως Γη και ελευθερία του Κεν Λόουτς αλλά και Νότος (El sur, 1983) του Βίκτορ Έριθε. Έχει στο ενεργητικό της αρκετές βραβευμένες ταινίες, ενώ συμμετέχει ενεργά στο ισπανικό γυναικείο κίνημα. Ο κύκλος Dayereh Μυθοπλασία, Ιράν/ Ιταλία/ Ελβετία, 2000, 90΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Jafar Panahi | Σενάριο: Kambuzia Partovi, Jafar Panahi | Φωτογραφία: Bahram Badakhshani | Ηθοποιοί: Nargess Mamizadeh, Maryam Parvin Almani, Mojgan Faramarzi | Παραγωγή: Jafar Panahi Film Productions, Lumiere & Company, Mikado Film Οι ιστορίες διαφόρων γυναικών στην εξαιρετικά καταπιεστική ιρανική κοινωνία. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία καθώς και το βραβείο FIPRESCI. Ο ιρανός Τζαφαρ Παναχί (1960) έχει έντεκα ταινίες στο ενεργητικό του. Το 2010 καταδικάστηκε από το ιρανικό καθεστώς σ’ έξι χρόνια φυλάκιση αφού κατηγορήθηκε πως οι ταινίες του στρέφονται εναντίον της ιρανικής κυβέρνησης. Του απαγορεύθηκε επίσης να σκηνοθετήσει ξανά, να ταξιδέψει και να δίνει συνεντεύξεις για είκοσι χρόνια. O γάμος των μουσώνων Monsoon Wedding Μυθοπλασία, Ινδία/ ΗΠΑ/ Ιταλία/ Γερμανία/ Γαλλία, 2001, 114΄ 35mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Mira Nair | Σενάριο: Sabrina Dhawan | Φωτογραφία: Declan Quinn | Ηθοποιοί: Naseeruddin Shah, Lillete Dubey, Shefali Shetty | Παραγωγή: IFC Productions, Mirabai Films, Keyfilms Roma, Pandora Filmproduktion, Paradis Films | Διανομή: Audiovisual Συγγενείς από όλον τον κόσμο συναντιούνται στο Νέο Δελχί την περίοδο των μουσώνων, για να παρευρεθούν στο Γάμο των μουσώνων. Μυστικά που για λόγους τιμής είχαν μείνει κρυφά αποκαλύπτονται σε μια ταινία που θίγει το ζήτημα των γάμων με συνοικέσιο, αλλά και της συγκάλυψης της οικογενειακής κακοποίησης των ανηλίκων. Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, η Μίρα Ναϊρ (1957) σπούδασε στο Δελχί αλλά και στο Χάρβαρντ. Ο δρόμος προς τη δύση Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, Ελλάδα, 2002, 80΄, BETA SP, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Κυριάκος Κατζουράκης | Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας, Άκης Ζορμπας, Κυριάκος Κατζουράκης | Ηθοποιοί: Κάτια Γέρου, Μαρία Εγγλεζάκη, Θεόδωρος Γράμψας | Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), Ομάδα Τέχνης, ΕΡΤ Μαρτυρίες μεταναστών για τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες τους από τη χώρα που εγκατέλειψαν αλλά κυρίως στη χώρα που έφθασαν σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η Ιρίνα όμως δεν θα αντέξει την εξαπάτηση και την εξώθηση στην πορνεία και θα δώσει τραγικό τέλος στη ζωή της. Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και Κρατικό Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Ο Κυριάκος Κατζουράκης (1944) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ και την Αγγλία. Δούλεψε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος για το Προξενιό της Άννας και τις Μέρες του ’36. Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης και την ομάδα χορού Οκτάνα. Μέσα απ’ τα μάτια σου Te doy mis ojos Μυθοπλασία, Ισπανία, 2003, 109΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Icíar Bollaín | Σενάριο: Icíar Bollaín, Alicia Luna | Φωτογραφία: Carles Gusi | Ηθοποιοί: Laia Marull, Luis Tosar, Candela Pena | Παραγωγή: Alta Produccion, Producciones La Iguana | Διανομή: PCV Η Πιλάρ εγκαταλείπει το σύζυγό της, που την κακοποιεί, παίρνοντας μαζί της το γιο τους. Όταν ο Αντόνιο αντιλαμβάνεται ότι εκείνη έφυγε, την αναζητά για να την πείσει να επιστρέψει. Μια ιστορία συζυγικής βίας που αποσπά επτά Βραβεία Γκόγια στην Ισπανία αλλά και πολλά διεθνή βραβεία. Νύφες Μυθοπλασία, Ελλάδα/ΗΠΑ/Γαλλία, 2004, 123΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης | Σενάριο: Ιωάννα Καρυστιάνη | Φωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης | Ηθοποιοί: Damian Lewis, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Andrea Ferreol, Εύη Σαουλίδου, Δημήτρη Καταλειφός, Steven Berkoff | Παραγωγή: Alco Films, K.G. Productions, Cappa DeFina Productions | Διανομή: ODEON Ένας αμερικανός φωτογράφος, επιστρέφοντας το 1922 με υπερωκεάνιο στην πατρίδα στο οποίο επίσης επιβαίνουν 700 ελληνίδες που προορίζονται για να παντρευτούν στην Αμερική, θα ερωτευτεί μια νεαρή κοπέλα, και μαζί θα αποκαλύψουν την απάτη που εξυφαίνεται σε βάρος των μη ελληνίδων κοριτσιών που προορίζονται για πορνεία. Σε παραγωγή του Μάρτιν Σκορσέζε, απέσπασε εννέα βραβεία στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Α’ και Β’ Γυναικείου Ρόλου και Φωτογραφίας. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο Παντελής Βούλγαρης (1940) σπούδασε στη Σχολή Σταυράκου. Οι ταινίες του έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό κι έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία. Χουάρες – Η πόλη των νεκρών γυναικών Ντοκιμαντέρ, Ελλάδα, 2004-5, 60΄, BETA SP, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο-Παρουσίαση: Γιώργος Αυγερόπουλος | Φωτογραφία: Γιώργος Σωτηρόπουλος | Οργάνωση-Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή | Παραγωγή: Small Planet για τη ΝΕΤ To 1994, ξεκίνησε στην πόλη Χουάρες του Μεξικού μια μυστηριώδης σειρά δολοφονιών. Μέχρι σήμερα, περίπου 500 γυναίκες έχουν βρεθεί άγρια δολοφονημένες και πεταμένες στην έρημο. Ένα ντοκιμαντέρ της σειράς Εξάντας του Γιώργου Αυγερόπουλου, η οποία μέχρι το Νοέμβριο του 2010 είχε λάβει 29 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ. Ο Γιώργος Αυγερόπουλος γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και πολεμικός ανταποκριτής. Δημιούργησε τη σειρά ντοκιμαντέρ Εξάντας το 2000. Λιούμπη Μυθοπλασία, Ελλάδα, 2005, 96΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Λάγια Γιούργου | Φωτογραφία: Δημήτρης Κατσαΐτης | Ηθοποιοί: Αλέξης Γεωργούλης, Ευγενία Καπλάν, Λένα Κιτσοπούλου | Παραγωγή: ΕΚΚ, Highway Productions, Max Productions Ο Δημήτρης, που προσπαθεί να φύγει από το σπίτι, τη μητέρα και την υστερική αδερφή του και η Λιούμπη, μια νεαρή Ρωσίδα που αναλαμβάνει να κρατάει συντροφιά στην ηλικιωμένη μητέρα του, ερωτεύονται. Η σχέση τους ωστόσο δε θα προχωρήσει. Η ταινία πήρε Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, ενώ διακρίθηκε και στο Φεστιβάλ του Χιούστον. Γεννημένη στο Ηράκλειο Κρήτης, η Λάγια Γιούργου σπούδασε στη Σχολή Βακαλό, την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το London International Film School. Ο Βούδας λιποθύμησε από ντροπή Buda as sharm foru rikht Μυθοπλασία, Ιράν/ Γαλλία, 2007, 81΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Hana Makhmalbaf | Σενάριο: Marzieh Makhmalbaf | Φωτογραφία: Ostad Ali | Ηθοποιοί: Abbas Alijome, Abdolali Hoseinali, Nikbakht Noruz | Παραγωγή: Makhmalbaf Film House, Wild Bunch | Διανομή: ODEON Ένα κορίτσι στο Αφγανιστάν θέλει με ενθουσιασμό και περισσό ζήλο να πάει στο σχολείο. Πέρα από την αδιαφορία της δασκάλας και των κοριτσιών στην τάξη, επιστρέφοντας συναντά μια παρέα αγοριών που παίζουν «Ταλιμπάν και Αμερικανούς» και τα οποία την «αιχμαλωτίζουν» και σκίζουν τα βιβλία της. Κρυστάλλινη Αρκούδα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Η Χάνα Μαχμαλμπάφ (1988) είναι κόρη του διάσημου -γεννημένου στο Ιράν- σκηνοθέτη, Μοζέν Μαχμαλμπάφ. Η πρώτη μικρού μήκους ταινία της προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο όταν εκείνη ήταν μόλις οκτώ ετών. Το γάλα της θλίψης La teta asustada Μυθοπλασία, Ισπανία/ Περού, 2009, 95΄, 35 mm, έγχρ. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Claudia Llosa | Φωτογραφία: Natasha Braier | Ηθοποιοί: Magaly Solier, Susi Sanchez, Efrain Solis | Παραγωγή: Oberón Cinematográfica, Vela Producciones, Wanda Visión | Διανομή: ODEON Η Φάουστα υποφέρει από μια σπάνια ασθένεια, το γάλα της θλίψης, που μεταδίδεται μέσω του μητρικού γάλακτος γυναικών, οι οποίες βιάστηκαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Μέσα στο φόβο και τη σύγχυση που βιώνει, καλείται να αντιμετωπίσει και το θάνατο της μητέρας της. Η πρώτη περουβιανή ταινία που προτάθηκε για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Βραβεύτηκε επίσης στο Βερολίνο, το Μεξικό, την Κούβα και τον Καναδά. Η Claudia Llosa (1976) γεννήθηκε στη Λίμα του Περού. Σπούδασε στο Περού και τη Μαδρίτη. H πρώτη της ταινία Madeinusa προβλήθηκε στο Sundance το 2006 και απέσπασε διακρίσεις διεθνώς. Ο αγώνας του Κρίπαν La causa de Kripan Μυθοπλασία, Ισπανία, 2009, 87΄, 35 mm, έγχρ. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Omer Oke | Φωτογραφία: Gaizka Bourgeaud Zarandona | Ηθοποιοί: Gorsy Edu, Monique Sawadogo, Bruno Ciordia | Παραγωγή: Socialprod Ο αγώνας ενός πατέρα να σώσει την εξάχρονη κόρη του από την κλειτοριδεκτομή σε μια ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία και γυρισμένη σε ντοκιμαντερίστικο ύφος. Η ταινία απέσπασε Ειδική Μνεία αλλά και Βραβείο Κοινού στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Valladolid στην Ισπανία. Γεννημένος στο Μπενίν της Αφρικής, ο Όμερ Όκε ολοκλήρωσε τις σπουδές στην επικοινωνία και τις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Χώρας των Βάσκων. Ο αγώνας του Κρίπαν είναι η δεύτερη ταινία του. 13 ½ Μυθοπλασία, Ελλάδα, 2010, 21΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Χάρης Βαφειάδης | Φωτογραφία: Eduard Grau | Ηθοποιοί: Γιάννης Τσορτέκης, Αλεξάνδρα Χασάνι, Ιωάννης Παπαδόπουλος | Παραγωγή: ΕΡΤ, N-ORASIS Η Αφροδίτη είναι δεκατρία και μισό. Οι φίλοι της, τη φωνάζουν Τεν-Τεν. Η Αφροδίτη είναι ερωτευμένη με τον Λου. Η Αφροδίτη θέλει να μεγαλώσει. Η ταινία βραβεύθηκε στο 33ο Φεστιβάλ Ελληνικών ταινιών μικρού μήκους Δράμας & digi2010. Ο Χάρης Βαφειάδης (1977) σπούδασε στη σχολή Σταυράκου και το National Film and Television School της Αγγλίας με υποτροφία του ΙΚΥ και της United International Pictures. Ζει και εργάζεται ως σκηνοθέτης στην Αθήνα. Τις ελληνικές ταινίες του αφιερώματος θα προλογίσουν οι σκηνοθέτες τους. Chus Gutiérrez: Σύντομο βιογραφικό σημείωμα Σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννημένη στη Γρανάδα το 1962, σπούδασε στη Νέα Υόρκη, όπου και θα γυρίσει την πρώτη της μεγάλου μήκους στα αγγλικά Ο υπενοικιαστής (Sublet o Realquiler,1991) που βραβεύτηκε με το Χρυσό Κοχύλι στην Muestra Cinematográfica del Atlántico Alcances στο Κάδιθ της Ισπανίας.Μετά το ντοκιμαντέρ Mιλώντας για το σεξ (Sexo oral, 1994), θα γυρίσει την Τσιγγάνικη ψυχή (Alma gitana, 1996) που εστιάζει στην στάση της ισπανικής κοινωνίας προς τους τσιγγάνους και ιδιαίτερα τις τσιγγάνες γυναίκες. Ακολουθεί η κωμωδία Αγρύπνια (Insomnio, 1998), ενώ το 1999 λαμβάνει το Βραβείο Meridiana από το Ινστιτούτο της Ανδαλουσίας για τη Γυναίκα. Το 2001 θα γυρίσει την ταινία Δύση ηλίου (Poniente) και το 2003 συμμετέχει ως ηθοποιός στην ταινία Μέσα από τα μάτια σου (Te doy mis ojos) της Ιθιάρ Μπογέιν. Η ταινία της El calentito (2005), που διαδραματίζεται την εποχή της Movida Madrilena, λαμβάνει το Βραβείο Platino Καλύτερης Ταινίας, στο Φεστιβάλ Κωμικού Κινηματογράφου του Μόντε Κάρλο. Η Επιστροφή στη Χάνσαλα (Retorno a Hansala, 2008) είναι η τελευταία της ταινία, που θίγει το ζήτημα της μετανάστευσης μέσα από την ιστορία 11 νέων από το Μαρόκο που πνίγονται στην προσπάθεια τους να περάσουν στην Ισπανία. Prof. Joanna Bourke: Σύντομο βιογραφικό σημείωμα Καθηγήτρια Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας, Κλασσικών Σπουδών και Αρχαιολογίας στο Birkbeck College του Λονδίνου και συγγραφέας. Γεννήθηκε και σπούδασε στη Νέα Ζηλανδία. Έχει συγγράψει πολλά άρθρα και δοκίμια. Ο τρόπος γραφής της σε συνδυασμό με την τεκμηρίωση των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται την έχουν αναδείξει σε μια από τις πλέον επιτυχημένες συγγραφείς σύγχρονης ιστορίας. Διερευνά επίσης την ιστορία της σεξουαλικής βίας θέτοντας ερωτήματα όπως «Στον ιστορικό χρόνο ποιος είναι ο βιαστής;» και «Πώς εξηγούνται οι βίαιες πράξεις του (και σε ορισμένες περιπτώσεις οι πράξεις της);» Η έρευνά της επικεντρώνεται κυρίως στις βρετανικές, αμερικανικές και αυστραλιανές κοινωνίες από το 19ο έως τον 21ο αιώνα. Ανάμεσα στα πολλά έργα της ξεχωρίζουν τα: Rape: A History from 1860s to the Present (2007), An Intimate History of Killing: Face-to-Face Killing in Twentieth Century Warfare (1999), Dismembering the Male: Men’s Bodies, Britain, and the Great War (1996), Working-Class Cultures in Britain, 1890-1960: Gender, Class and Ethnicity (1994). Για το έργο της έχει βραβευθεί πολλές φορές. Ο Φόβος βρέθηκε στην τελική λίστα για το βραβείο Mind Book of the Year (2006). Ακολουθεί το πρόγραμμα προβολών. ► Πρόγραμμα προβολών 1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών Παρασκευή 25/11 Αίθουσα Α 18.00 Ο Βούδας λιποθύμησε από ντροπή, 81΄ 20.00 Τσιγγάνικη ψυχή, 95΄ (παρουσία της σκηνοθέτιδας) 22.00 Μέσα από τα μάτια σου, 109΄ (θα προλογίσει η Chus Gutiérrez που συμμετέχει ως ηθοποιός στην ταινία) Αίθουσα Β 20.00 Νύφες, 123΄ (παρουσία του σκηνοθέτη) Σάββατο 26/11 Αίθουσα Α 17.30 Θέλμα και Λουίζ, 130΄ 20.00 Συζήτηση «Βία κατά των Γυναικών – Κινηματογραφικές Αναπαραστάσεις» 22.00 Ο Ταξιτζής, 113΄ Αίθουσα Β 20.00 Λιούμπη, 96΄ Κυριακή 27/11 Αίθουσα Α 18.00 Λουλούδια από έναν άλλο κόσμο, 108΄ 20.00 Ο κύκλος, 90΄ 22.00 Το γάλα της θλίψης, 95΄ Αίθουσα Β 20.00 Ζωή, 102΄ (παρουσία του σκηνοθέτη) Δευτέρα 28/11 Αίθουσα Α 18.00 Ο γάμος των μουσώνων, 114΄ 20.00 Χουάρες- Η πόλη των νεκρών γυναικών, 60΄ (παρουσία του σκηνοθέτη) 22.00 Ο αγώνας του Κρίπαν, 87΄ Αίθουσα Β 20.00 13½, 21΄ Ο δρόμος προς τη Δύση, 80΄ (παρουσία των σκηνοθετών) —————————————————————————————————————- Για περισσότερες πληροφορίες, συνεντεύξεις και φωτογραφικό υλικό: Γραφείο Τύπου Ταινιοθήκης της Ελλάδος: Ισμήνη Χλιόβα-Μπιτζάνη: 210 3612046, 6973562081 isminicb@gmail.com Φαίδρα Παπαδοπούλου: 210 3612046, 6936353903 phaedrapap@tainiothiki.gr Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων: Εμμανουέλλα Σταμίρη, 2131511161, estamiri@isotita.gr Χριστίνα Γεράκη, 2131511134, mme@isotita.gr Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΓΓΙΦ Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων (ΓΓΙΦ), ανάρτησε σήμερα στην ιστοσελίδα της (www.isotita.gr) δύο Οδηγούς Συμβουλευτικής με την οπτική του φύλου, οι οποίοι εκπονήθηκαν στο πλαίσιο των δράσεων της ΓΓΙΦ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και παρουσιάστηκαν στην Ημερίδα, που πραγματοποιήθηκε στις 30/9/2011 με θέμα «Βία κατά των Γυναικών – Μεθοδολογία Συμβουλευτικής». Ο «Οδηγός παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών και λειτουργίας των υποστηρικτικών δομών» περιλαμβάνει τη μεθοδολογία της συμβουλευτικής διαδικασίας με την οπτική του φύλου (θεωρία και πράξη της συμβουλευτικής διαδικασίας) σχέδια προτύπων κανονισμών λειτουργίας των υποστηρικτικών δομών και κώδικα δεοντολογίας για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων. Το «Εγχειρίδιο συμβουλευτικής για τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας» επικεντρώνεται στη σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών στο χώρο εργασίας και απευθύνεται σε όλες τις εργαζόμενες γυναίκες, καθώς και στους φορείς που δραστηριοποιούνται στο θέμα αυτό, στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού για την έκταση και τους τρόπους αντιμετώπισης της σεξουαλικής παρενόχλησης, ως μορφής άσκησης έμφυλης βίας. Διεθνές Συμπόσιο Γυναίκες, ισότητα των φύλων και οικονομική κρίση 1 και 2 Δεκεμβρίου 2011, Αθήνα Αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ» (Λ. Συγγρού 136, Νέο Κτίριο) Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών Έναρξη 9.00 π.μ. International

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012)

Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ σε συνεργασία με τις ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ Α.Ε. με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου 2012) προσκαλούν γυναίκες φωτογράφους να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής στην έκθεση φωτογραφίας που θα εγκαινιασθεί στο Σταθμό Μετρό Σύνταγμα στις 8 Μαρτίου 2012 με θέμα «Γυναίκες εν κινήσει» και θα διαρκέσει ως τις 15 Μαρτίου 2012. Το θεματικό πλαίσιο αφορά τις γυναίκες που χρησιμοποιούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τις γυναίκες που κυκλοφορούν με ποδήλατο, μηχανή, αυτοκίνητο, που εργάζονται ως οδηγοί τρένων, μετρό, λεωφορείων, φορτηγών, ταξί κ.λπ., τις γυναίκες με παιδιά σε καρότσια που αντιμετωπίζουν δυσκολίες μετακίνησης στη πόλη. Γενικά ό,τι έχει σχέση με τη ζωή των γυναικών και τη μετακίνησή τους στην πόλη. Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να υποβάλλουν ηλεκτρονική αίτηση συμμετοχής μέχρι και τις 10 Ιανουαρίου 2011. Η αίτηση θα πρέπει να περιλαμβάνει τα παρακάτω: 1. 6-12 φωτογραφίες σε μορφή jpeg ασυμπίεστη με 800 pixel τη μεγάλη τους διάσταση. Στην περίπτωση επιλογής της υποψηφιότητας η φωτογράφος θα πρέπει να παραδόσει τις φωτογραφίες σε καλύτερη ανάλυση (τουλάχιστον 15 MB) ώστε η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων να προβεί στην κατάλληλη εκτύπωσή τους. 2. Υπεύθυνη Δήλωση με την οποία η φωτογράφος δηλώνει ότι οι φωτογραφίες είναι πνευματική της ιδιοκτησία καθώς επίσης και ότι παραχωρεί στην Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων το δικαίωμα εκτύπωσης και ανάρτησης στο Σταθμό Μετρό Σύνταγμα και σε άλλους χώρους στους οποίους πιθανόν να μετακινηθεί η έκθεση. (βλ. συνημμένο ΣΧΕΔΙΟ Υ.Δ.). Η αίτηση πρέπει να φέρει την υπογραφή της αιτούσας και να αποσταλεί μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση photo8march2012@isotita.gr . 3. Τα ηλεκντρονικά αρχεία των φωτογραφιών θα πρέπει να φέρουν ως όνομα: το επώνυμο της φωτογράφου με ένα αύξοντα αριθμό. π.χ. εάν το επώνυμο της φωτογράφου είναι Παπαδοπούλου, τα αρχεία των φωτογραφιών πρέπει να έχουν τίτλο Παπαδοπούλου_01, Παπαδοπούλου _02 κ.ο.κ.. 4.

Το σύνολο των φωτογραφιών θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα μικρό επεξηγηματικό κείμενο παρουσίασης (μέχρι 100 λέξεις) καθώς επίσης και από ένα σύντομο βιογραφικό (μέχρι 200 λέξεις). Εφόσον οι φωτογραφίες εκτεθούν, τα κείμενα θα μεταφρασθούν στα Αγγλικά από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων. Οι διοργανωτές της εκδήλωσης (Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ Α.Ε.) αναλαμβάνουν τη δημοσιότητα της Έκθεσης καθώς και την έκδοση του καταλόγου της. Η επιτροπή επιλογής των φωτογραφιών θα αποτελείται από έγκριτα πρόσωπα της τέχνης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την Αγγελική Πελέκη στο 213 1511 102/103/107__

Written by antiracistes

Νοέμβριος 24, 2011 at 10:54 πμ