Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Archive for the ‘Άρθρα συνδικαλιστών εργαζομένων’ Category

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ IV (ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

leave a comment »

Η Πολιτική Κοινωνιολογία επιδιώκει να καταγράψει και να «εξηγήσει», ή να «κατανοήσει», το πώς τα διάφορα αιτήματα, ατομικά ή συλλογικά, τα οποία αρχικά παράχθηκαν στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού και συνακόλουθου πολιτικού εγκοινωνισμού, εξελικτικά οργανώνονται και προωθούνται στα κέντρα των αποφάσεων. Εκφράζονται μέσα από μορφές και διαδικασίες επηρεασμού, οι οποίες συνιστούν είτε πράξεις κοινωνικής εκπροσώπησης είτε πολιτικής συμμετοχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περιεχόμενα

Α-Ι.Δ. Μεταξάς
Εισαγωγικό Κείμενο για τον Κλάδο της Πολιτικής Κοινωνιολογίας
Α-Ι.Δ. Μεταξάς
Προτεινόμενη ενδεικτική βιβλιογραφία για τον κλάδο της Πολιτικής Κοινωνιολογίας
ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΕΣ
Μάρω Παντελίδου Μαλούτα
Από την «πυραμίδα της συμμετοχής» στην «πολιτική των πολιτών»
Μιχάλης Σπουρδαλάκης
Κόμματα και κομματικό σύστημα. Κρίση και προκλήσεις
Ξενοφών Ι. Κοντιάδης
Κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης
Γιώργος Λ. Ευαγγελόπουλος
Ο Καστοριάδης, η άμεση και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Προβληματισμοί στην Ελλάδα της κρίσης
Κώστας Χ. Χρυσόγονος
Πολιτική αντιπροσώπευση, εκλογή και δημοκρατία, Ταύτιση ή σύγχυση;
Χριστόφορος Βερναρδάκης
Η έννοια του «κόμματος» στη σύγχρονη Πολιτική Επιστήμη. Μια επιστημολογική επιστροφή στον Αντώνιο Γκράμσι
Νικήτας Αλιπράντης
Η Δημοκρατία μεταξύ συνδικαλιστικού κομματισμού και καπιταλιστικής υποταγής
Κωνσταντίνος Σ. Ρέμελης
Το δικαίωμα ένστολης άσκησης του δικαιώματος συνάθροισης από αστυνομικούς υπαλλήλους και η υποχρέωση πολιτικής-κομματικής ουδετερότητας
Θανάσης Τσακίρης
Η πολιτική της άμεσης δράσης στην εποχή των μειωμένων προσδοκιών
Λίνα Παπαδοπούλου
Μορφές «Λαϊκής Νομοθέτησης»: Δημοψήφισμα και Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία
Μαριλένα Σημίτη
Πολιτική κρίση και νέες μορφές παθητικής ή ευέλικτης πολιτικής συμμετοχής
Ηλίας Νικολακόπουλος
Εκλογικές μελέτες στην Ελλάδα. Διαιρετικές τομές και περιπλανώμενοι ψηφοφόροι
Αργύρης Κυρίδης
Πολιτική συμμετοχή και κοινωνική συνοχή. Η εκλογική αποχή στην Ελλάδα (1974 – 2010)
Θεόδωρος Χατζηπαντελής
Η περιγραφή του εκλογικού ανταγωνισμού. Κόμματα, πρόσωπα, θέματα
Γιώργος Γεραπετρίτης
Χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων και πολιτικός ανταγωνισμός στην Ελλάδα
Νικόλαος-Κομνηνός Χλέπας
Οι δημοτικοί σύμβουλοι. Μεταξύ δημοτικής ηγεσίας, εκπροσώπησης των πολιτών και διαμεσολάβησης των συμφερόντων
Θάνος Βερέμης
Η σχέση στρατού και πολιτικής ως αντικείμενο της πολιτικής κοινωνιολογίας
Σωκράτης Μ. Κονιόρδος
Οι ελληνικές πολιτικές ελίτ και η γοητεία του νεοφιλελευθερισμού. Η συμβολή τους στη δημιουργία της οικονομικής κρίσης
Αναστάσιος-Ιωάννης Δ. Μεταξάς
Συμμετοχική δημοκρατία και ειδικευμένη γνώση
Βάλια Αρανίτου
Ο κοινωνικός διάλογος στη σχέση κράτους και κοινωνίας. Μια νέα κορπορατιστική διευθέτηση;
Κάρολος Καβουλάκος, Νίκος Σερντεδάκις
Συλλογική δράση και κοινωνικά κινήματα
Μαρία Κούση
Περιβαλλοντικά κινήματα. Επιστήμη, υγεία και πολιτικές ζωής
Σάββας Γ. Ρομπόλης
Κρίση και κοινωνική ασφάλιση
Γιάννης Ν. Υφαντόπουλος
Πολιτικές για την καταπολέμηση της ανισότητας στην κοινωνία και στην υγεία
Κωνσταντίνος Μανασάκης
Η εταιρική κοινωνική ευθύνη ως πολιτική πράξη
Α-Ι.Δ. Μεταξάς
Επιλογική σημείωση
Α-Ι.Δ. Μεταξάς
Ορολογικό Ευρετήριο του Τόμου
Λεπτομέρειες
ISBN13 9789600807165
Εκδότης ΣΙΔΕΡΗΣ Ι.
Σειρά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ
Χρονολογία Έκδοσης Απρίλιος 2016
Αριθμός σελίδων 606
Διαστάσεις 21×14
Πρόλογος ΜΕΤΑΞΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
Επιμέλεια ΣΑΛΙΜΠΑ ΑΛΙΚΗ

Advertisements

Written by antiracistes

Ιουλίου 28, 2016 at 9:46 πμ

Ρήγμα στη ΔΗΣΥΕ πρ. Εμπορικής : Ανεξαρτητοποίηση του Ταμία του ΕΝ.Α.Σ. Παπαδάκη Κωνσταντίνου και ίδρυση νέας παράταξης

leave a comment »

Ρήγμα στην πλειοψηφούσα παράταξη του Ενωτικού Αγωνιστικού Συλλόγου ΕΝ.Α.Σ Alpha-Εμπορικής προκαλεί η ανεξαρτητοποίηση του πρώην στελέχους της ΔΗΣΥΕ και νυν ιδρυτή της παράταξης «Εργαζόμενοι Τολμούν» Παπαδάκη Κωνσταντίνου. Η ανεξαρτητοποίηση του Κ.Παπαδάκη από την ΔΗΣΥΕ ανακοινώθηκε από τον ίδιο την προηγούμενη Τρίτη 31 Μαϊου κατά την συνεδρίαση του ΔΣ του ΕΝ.Α.Σ.. Στην δήλωση-ιδρυτική διακύρηξη της νέας παράταξης τονίζεται:
« Μια πιθανή στροφή του Συλλόγου μας σε ένα «αμυντικό συνδικαλισμό» ίσως να μας οδηγήσει στον προθάλαμο της συνδικαλιστικής απονομιμοποίησής μας και κατ’ επέκτασιν στη συνδικαλιστική αυτοακύρωσή μας. Παράλληλα η στροφή αυτή θα διαψεύσει ανεπιστρεπτί τις προσδοκίες που είχαμε εναποθέσει όλοι μας σ’ αυτό το εγχείρημα.»

Ακολουθεί η δήλωση ανεξαρτητοποίησης:

«Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε»

ΔΗΛΩΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ KΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ (ΔΣ ΕΝΑΣ)

Συνάδελφοι,

Από τη Γενική Συνέλευση του Οκτωβρίου 2013 υποστήριζα ότι το δίλημμα δεν είναι αν υπάρχουν λόγοι να διατηρήσουμε το Σύλλογό μας. Αυτό το δίλημμα ήταν και είναι ψευδεπίγραφο. Και συνέχιζα ότι πρέπει να απαντήσουμε στα ερωτήματα τι Σύλλογο θέλουμε ; Τι ποιότητα συνδικαλισμού απαιτείται ;

Συνάδελφοι, σήμερα αντιλαμβανόμαστε όλοι, εκ των πραγμάτων, ότι η ζωή μας επιβάλλει μια ιστορική πρόκληση, ταυτόχρονα και δυνατότητα. Να χαράξουμε μια καινούρια διαδρομή, ένα νέο σχέδιο συλλογικής δράσης. Σήμερα πρέπει να συμφωνήσουμε στις απαντήσεις που πρέπει να δοθούν στα ερωτήματα που ακολουθούν προσδιορίζουν το περιεχόμενο αυτής της συλλογικής αλλαγής. Ειδ’ άλλως ρίχνουμε νερό στο μύλο της κρίσης εμπιστοσύνης και της συνδικαλιστικής παρακμής που βιώνουμε.

Συνάδελφοι, με ισχυρή την πεποίθηση ότι τα προβλήματα μας ενώνουν σ’ ένα κοινό αγώνα ενάντια στην καθήλωση προς τα κάτω του βιοτικού μας επιπέδου ανοίγουμε σήμερα ένα κοινό δρόμο για όλους τους εργαζόμενους στην ALPHA BANK με ευθύνη, αξιοπιστία και προοπτική.

Οι Εργαζόμενοι Τολμούν

Ρίχνουμε τους φράχτες που ορθώνουν ένθεν κακείθεν- Σπάζουμε τις διαχωριστικές γραμμές που χαράζουν οι συμβιβασμένοι, οι αυτάρεσκοι, οι ματαιόδοξοι και όλο το συνδικαλιστικό κατεστημένο. Βάζουμε πάνω απ’ όλα τα κοινά μας προτάγματα.

Αν ο συνδικαλισμός θέλει να μείνει ζωντανός, η μεγάλη ελπίδα των εργαζομένων, τότε πρέπει να απαντήσουμε στα ερωτήματα:

Τι ποιότητα συνδικαλισμού θέλουμε ;
Τι Σύλλογο θέλουμε ;
Πως γινόμαστε πραγματικά αξιόπιστοι έναντι των εργαζομένων;
Πως οικοδομούμε μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με όλους τους εργαζόμενους της τράπεζάς μας;
Πως γινόμαστε περισσότερο αποτελεσματικοί και χρήσιμοι για αυτούς που εκπροσωπούμε;
Πως , χωρίς να θεωρούμαστε δεδομένοι, να είμαστε υπολογίσιμη δύναμη;
Συνάδελφοι,

Μια πιθανή στροφή του Συλλόγου μας σε ένα «αμυντικό συνδικαλισμό» ίσως να μας οδηγήσει στον προθάλαμο της συνδικαλιστικής απονομιμοποίησής μας και κατ’ επέκτασιν στη συνδικαλιστική αυτοακύρωσή μας.

Παράλληλα η στροφή αυτή θα διαψεύσει ανεπιστρεπτί τις προσδοκίες που είχαμε εναποθέσει όλοι μας σ’ αυτό το εγχείρημα.

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ουσιαστικά ερωτήματα συνθέτουν τα κεφαλαιώδη διακυβεύματα για το Σύλλογό μας. Όλα τα άλλα έπονται.

Με τις παραπάνω θέσεις μου, αβίαστα οδηγούμαι, με ευθύνη να αναλάβω την πρωτοβουλία μιας αυτόνομης – ανεξάρτητης κίνησης που στόχο έχει:

να ακούγεται η αλήθεια για όλα,
Να αφυπνίσει συνειδήσεις
Να κρατήσει σε εγρήγορση τους εργαζόμενους
Είναι μια πράξη απελευθέρωσης και χειραφέτησης

Από το παραδοσιακό, συστημικό συνδικαλιστικό κατεστημένο που μας κρατάει δέσμιους στην απραξία, στην εσωστρέφεια, καλλιεργώντας την ηττοπάθεια, σε αντιλήψεις και νοοτροπίες άλλων εποχών.

Οι εργαζόμενοι τολμούν και αμφισβητούν τις ψευδαισθήσεις που έντεχνα καλλιεργούν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές του είδους.

Είναι μια πράξη που αρνείται και αποκαλύπτει τη σκόπιμη τακτική πολιτικής εκμετάλλευσης από όλους, διαχρονικά, αποσιωπώντας τα αυτονόητα και τα δίκαια

Θυσιάζοντας τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων που ζουν απ’ την εργασία τους

Συνάδελφοι,

Αν όχι τώρα, τότε πότε;

Οι εργαζόμενοι τώρα γνωρίζουν, μπορούν-Παίρνουν το Σύλλογο στα χέρια τους

Οι Εργαζόμενοι Τολμούν

Σε κάθε περίπτωση σας καλώ να ενεργήσουμε ως αποτελεσματική δύναμη που ενώνει δυνάμεις

Για ένα νέο ξεκίνημα

Αντικαθιστώντας την τακτική της αδράνειας και του φόβου
Με την πολιτική της τόλμης, της δράσης, της ελπίδας

Παπαδάκης Κωνσταντίνος

Μέλος Δ.Σ. ΕΝΑΣ Εργαζομένων ALPHA BANK-ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ

http://www.easp.gr/index.php/434-%CF%81%CE%AE%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CF%83%CF%85%CE%B5-%CF%80%CF%81-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BD-%CE%B1-%CF%83-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AF%CE%B4%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B7%CF%82-2.html

Written by antiracistes

Ιουνίου 8, 2016 at 9:34 πμ

ΤΟ ΕΤΑΤ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ-ΕΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΦΚΑ

leave a comment »

Η προσπάθεια να μη μείνουν οι συνταξιούχοι του ΕΤΑΤ χωρίς σύνταξη,
με τον τρόπο που επιχειρείται να λυθεί από την τροπολογία της Κυβέρνησης, δημιουργεί πρόβλημα επιβίωσης σε πολλούς συνταξιούχους και πρέπει να ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΤΕΙ. Το ποσοστό αναπλήρωσης για κάθε χρόνο ασφάλισης από 1,75% να γίνει 2,6514% .
ΤΟ ΕΤΑΤ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΠΡΟΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΟΥ ΕΤΕΑ ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΝΙΑΙΟ ΦΟΡΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ(ΕΦΚΑ)
ΤΟ ΕΤΑΤ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ – ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ 15% ΕΩΣ ΚΑΙ 40%
ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΕΙΩΣΗ(ΠΑΝΩ ΑΠΟ 40%) ΘΑ ΥΠΟΣΤΟΥΝ ΟΙ ΧΑΜΗΛΟΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ
Το ΕΤΑΤ ακολούθησε την ήδη προδιαγεγραμμένη θνησιγενή από της ιδρύσεως του (ν.3371/2005) πορεία. Η θέσπιση του είχε αποκλειστικό στόχο την διευκόλυνση της πώλησης της άλλοτε κραταιάς Εμπορικής Τράπεζας στους ιδιώτες με την μείωση του μισθολογικού κόστους και την μετακύλιση του στο ΕΤΑΤ.
Οι αρχικές οικονομικές μελέτες που εκπονηθήκαν, υποβάθμισαν σημαντικά τις υποχρεώσεις των Τραπεζών και οι εθελούσιες έξοδοι που ακολούθησαν (3000 άτομα από τη Credit Agricole και 1000 άτομα από την ALFΗA BANK ) αύξησαν δραματικά το κόστος των δαπανών για συντάξεις του ETAT.
Οι εισφορές των ασφαλισμένων και των Τραπεζών αποδίδονταν στο ΕΤΕΑ (τ. ΕΤΕΑΜ) γεγονός πρωτοφανές για ασφαλιστικό ταμείο και με την απώλεια 353 εκ. ευρώ από το καταστρεπτικό PSI+ είχε εξαντλήσει τα αποθεματικά του, τα οποία μόλις επαρκούσαν για την καταβολή των συντάξεων μέχρι τέλους του έτους.
Μπροστά στη συγκεκριμένη κατάσταση οι λύσεις ήταν δύο:
ή οι Τράπεζες, που δημιούργησαν το πρόβλημα, θα αναλάμβαναν τις ευθύνες τους και το κόστος καταβολής των συντάξεων, ως είχαν συμβατική υποχρέωση, για διάστημα πέραν των 25 ετών
ή οι συνταξιούχοι του ΕΤΑΤ και ασφαλισμένοι μέχρι 31/12/1992, θα εντάσσονταν στον ΕΦΚΑ αλλά χωρίς περαιτέρω μείωση και επαναϋπολογισμό των συντάξεων, όπως με παλαιότερες ανακοινώσεις μας είχαμε προτείνει (Ανακ.23/4/2013,Ανακ.15/5/2013).
Με το νέο νόμο πλέον, όλοι οι συνταξιοδοτούμενοι από το ΕΤΑΤ και όσοι έχουν θεμελιώσει δικαίωμα μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου και οι συνταξιούχοι με προσυνταξιοδοτικό καθεστώς του ΕΤΕΑ(τ. ΕΤΕΑΜ) της Εμπορικής, της Πίστεως και της Αττικής εντάσσονται στον ΕΦΚΑ και θα λαμβάνουν την σύνταξη τους από τον συγκεκριμένο φορέα μέχρι τη συμπλήρωση των προϋποθέσεων χορήγησης της κύριας σύνταξης.
Η τροπολογία που κατατέθηκε και ψηφίστηκε προβλέπει ότι «από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου η προσυνταξιοδοτική παροχή των ασφαλισμένων στο ΕΤΑΤ που εντάσσεται στον ΕΦΚΑ, υπολογίζεται με βάση το ποσοστό αναπλήρωσης, το οποίο για κάθε χρόνο ασφάλισης αντιστοιχεί μεσοσταθμικά σε ποσοστό 1,75%, υπολογιζόμενου επί των συνταξίμων αποδοχών, όπως αυτές καθορίζονται από τις οικείες καταστατικές διατάξεις των ταμείων» δηλ. του ΤΕΑΠΕΤΕ .
Για να γίνει κατανοητός «ο επανακαθορισμός του τρόπου υπολογισμού της προσυνταξιοδοτικής παροχής» πρέπει να εξηγήσουμε τι προβλέπει το Καταστατικό του ΤΕΑΠΕΤΕ. Το καταστατικό του ΤΕΑΠΕΤΕ ορίζει ότι «το ποσοστό βάσει του οποίου καθορίζεται η βασική σύνταξη ορίζεται σε 3,31428% για κάθε συντάξιμο χρόνο κύριας και επικουρικής ασφάλισης επί των συνταξίμων αποδοχών και αναλύεται σε 1,65714% για κάθε χρόνο ασφάλισης στο ταμείο και σε άλλο επικουρικό φορέα και σε 1,65714% για κάθε χρόνο ασφάλισης σε οποιοδήποτε ασφαλιστικό φορέα κύριας σύνταξης.
Με την τροπολογία προκύπτει μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης κατά 1,56428% ή 47,19% (3,31428%-1,75%=1,56428%/3,31428%=47,198%) Δηλ. το ποσοστό που αντιστοιχεί στον επικουρικό φορέα σχεδόν εξαφανίζεται και γίνεται 0,09286% (1,75%1,65714%=0,09286%).

Παραδείγματα (μετά από την αφαίρεση των μειώσεων από τους μνημονιακούς νόμους και προ φόρων και κρατήσεων για την Υγεία.)
1ο παράδειγμα
Πριν την τροπολογία : συντάξιμες αποδοχές 1996,34Χ55Χ1,65714%=1819,32 +181,93 επ.συζ.+90,97 επ.τεκ.=2092,45 -585,35 μνημονιακοί νόμοι=1507,08 Ε
Μετά την τροπολογία: συντάξιμες αποδοχές 1996,34Χ45,50%(26Χ1,75%)=908,33+90,80 επ.συζ.+45,41 επ.τεκ.=1044,54 Ε μείωση 1507,08-1044,54=462,81 Ε ή 30,70%
2ο παράδειγμα
Πριν τη τροπολογία: Συντάξιμες αποδοχές 1430,29Χ46Χ1,65714%=1090,29 +109,02 επ.συζ.+54,51 επ.τεκ.=1253,83 Ε -320,39 μνημονιακοί νόμοι=933,44Ε
Μετά την τροπολογία: Συντάξιμες αποδοχές 1.430,29χ22χ1,75%=550,66 Ε μείωση 933,44-550,66=382,78 ή 41%
Το απομένον ποσό που λαμβάνουν μετά τη χορήγηση της κύριας και επικουρικής θα υπολογιστεί με το νέο ποσοστό αναπλήρωσης 0,45% για κάθε χρόνο ασφάλισης επί των συνταξίμων αποδοχών που υπολογίζονται για την έκδοση της κύριας σύνταξης δηλ. θα μειωθεί και το αποδιδόμενο απομένον ποσό.
Οι μειώσεις που προκύπτουν για τους/τις συναδέλφους/σες που ευρίσκονται σε προσυνταξιοδοτικό καθεστώς, είναι πολύ μεγάλες και πρέπει να αποσυρθούν.
Δεν μπορούν, ειδικότερα οι χαμηλοσυνταξιούχοι του ΕΤΑΤ και κύρια οι γυναίκες με ανήλικα τέκνα, να σηκώσουν το βάρος των πρωτοφανών μειώσεων που ξεπερνάνε και τις μειώσεις των προηγούμενων μνημονιακών νόμων.
ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ
ΜΑΡΑΓΚΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Written by antiracistes

Μαΐου 11, 2016 at 10:22 πμ

Συνδικαλιστικό κίνημα και δομή πολιτικών ευκαιριών “Πολιτικός λόγος και κινητοποιήσεις για την αμοιβή της εργασίας, το ασφαλιστικό πρόβλημα και τις εργασιακές σχέσεις στη μετα-ΟΝΕ εποχή: η περίπτωση των Ελλήνων τραπεζοϋπαλλήλων.”

leave a comment »

Διεθνές Συνέδριο «Συλλογικές δράσεις & κοινωνικά κινήματα στον 21ο αιώνα» 24-25/5/2006

απεργα

Aνακοίνωση του Θανάση Τσακίρη
στο διεθνές συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης «Συλλογικές δράσεις και κοινωνικά κινήματα στον 21ο αιώνα»

Συνδικαλιστικό κίνημα και δομή πολιτικών ευκαιριών
“Πολιτικός λόγος και κινητοποιήσεις για την αμοιβή της εργασίας, το ασφαλιστικό πρόβλημα και τις εργασιακές σχέσεις στη μετα-ΟΝΕ εποχή: η περίπτωση των Ελλήνων τραπεζοϋπαλλήλων.”

Η ανακοίνωση αυτή αποσκοπεί στη διερεύνηση της δομής πολιτικών ευκαιριών όπως διαμορφώνεται για το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στις τράπεζες στις αρχές του 21ου αιώνα και ειδικά στη «μετα-ΟΝΕ εποχή». Εξετάζεται ο πολιτικός λόγος που αρθρώνει η δευτεροβάθμια οργάνωση του κλάδου «Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος» και η διαμόρφωση της στρατηγικής της ενόψει των κυοφορούμενων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αναδιαρθρώσεων. Ειδικότερα εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους τόσο η θεματολογία όσο και η στρατηγική γίνονται αντιληπτές από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων και των συνδικαλιστικών σχημάτων του χώρου καθώς και η συμμετοχή της βάσης των εργαζομένων στη διαμόρφωσή τους -ή η αποχή τους από αυτές. Κύρια αναφορά είναι οι κινητοποιήσεις -απεργιακές και άλλες- στις οποίες προέβησαν η Ο.ΤΟ.Ε. και οι σύλλογοι –μέλη της κατά το χρονικό διάστημα 2000-2005 και θα επιχειρηθεί σύγκριση με την αμέσως προηγούμενη πενταετία Με άλλα λόγια, εξετάζεται η αναδιαμόρφωση της συλλογικής ταυτότητας του συνδικαλιστικού κινήματος των τραπεζοϋπαλλήλων στις νέες συνθήκες. Η θεωρητική συζήτηση που θα αξιοποιηθεί για την έρευνα αυτή αφορά τη δομή των πολιτικών ευκαιριών και την ανάλυση πλαισίωσης των κοινωνικών κινημάτων. Τέλος, θα αξιοποιηθεί η προσέγγιση του Charles Tilly για τα χαρακτηριστικά του κοινωνικού κινήματος ώστε να διερευνηθεί κατά πόσο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στη φάση αυτή μπορεί να ανταποκριθεί στις αρχές της Αξιοσύνης, της Ενότητας, της Μαζικότητας, και της Δέσμευσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ο Θανάσης Τσακίρης είναι Διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης του ΜΠΣ Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας του Τμήματος ΠΕΔΔ (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας). Έχει σπουδάσει Πολιτική Επιστήμη στο τμήμα ΠΕΔΔ καθώς και Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάστηκε στην Εμπορική Τράπεζα από το 1982 και είναι ανεξάρτητος συνδικαλιστής. Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του και οι ακαδημαϊκές του δημοσιεύσεις εστιάζονται στη μελέτη των κοινωνικών κινημάτων και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Έχει λάβει μέρος με ανακοινώσεις του σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά συνέδρια.

Written by antiracistes

Δεκέμβριος 27, 2015 at 12:14 μμ

ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ, ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ, ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ (του Γ. Παυλόπουλου)

leave a comment »

ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ, ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ,
ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε το νομοσχέδιο για το «άνοιγμα της αγοράς κόκκινων δανείων”, δηλαδή την δυνατότητα τα τραπεζικά ιδρύματα της χώρας να πωλούν σε τρίτους (στα επονομαζόμενα distress funds) δάνεια που εμφανίζουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών. Σε πρώτη φάση το νομοσχέδιο προβλέπει την δυνατότητα οι τράπεζες να πωλούν καθυστερημένα επιχειρηματικά δάνεια μεγάλων επιχειρήσεων (τζίρος επιχείρησης άνω των 50 εκατ ευρώ ή πάνω από 250 εργαζόμενοι στον όμιλο) καθώς και στεγαστικά η καταναλωτικά δάνεια τα οποία δεν έχουν υποθήκη Α’ κατοικία. Εκτιμάται ότι αφορά κατ αρχή 100 περίπου μεγάλες υπερχρεωμένες εταιρίες, σχεδόν 7 δις ευρώ καθυστερημένα στεγαστικά δάνεια για Β’ η εξοχική κατοικία, καθώς και την πλειοψηφία των καταναλωτικών δανείων (από τα 24 δις ευρώ μόνο τα 3 δις έχουν υποθήκη ακίνητο και εξαιρούνται). Μετά τις 15 Φεβρουαρίου 2016, θα επεκταθεί και στα υπόλοιπα επιχειρηματικά δάνεια που σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΕΒΕΑ αφορούν 120.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις με καθυστερούμενα δάνεια. Σημειωτέον ότι η πώληση δανείου δεν αφορά μόνο το καθυστερημένο δάνειο αλλά συμπαρασύρει και τις ενήμερες οφειλές του δανειολήπτη!!
Η κριτική που έχει γίνει μέχρι σήμερα στο εν λόγω νομοσχέδιο έχει επικεντρωθεί στην διάσταση: «θα έρθουν τα κοράκια να φάνε τα σπίτια του κόσμου». Αυτό πιθανά θα γίνει πραγματικότητα αργότερα όταν θα εντάσσονται και άλλες κατηγορίες δανειοληπτών, όμως άμεσα δεν είναι αυτή η κύρια πλευρά του. Τραπεζίτες και ξένοι τοκογλύφοι δεν θέλουν «να βάλουν χέρι» ΤΩΡΑ σε μια καταστραμμένη αγορά Α΄ κατοικίας. Εξάλλου η πρόσφατη τροποποίηση του νόμου «Κατσέλη» αδυνατίζει μεν εμφανώς την προστασία του δανειολήπτη με Α΄ κατοικία, αλλά θέτει και όρια που καλύπτουν ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες (πχ εισόδημα άγαμου € 8.180 ετησίως και αντικειμενική αξία ακινήτου € 120.000, ζευγάρι εισόδημα € 13.917 και αντικειμενική € 160.000, και για κάθε παιδί επιπλέον εισόδημα € 3.361 και επιπλέον αξία ακινήτου € 20.000). Δευτερευόντως έχει ασκηθεί κριτική στο νομοσχέδιο από μικροαστική οπτική που αναδεικνύει κυρίως τον κίνδυνο «αφελληνισμού» υπερχρεωμένων εταιρειών. Όμως το νομοσχέδιο για την πώληση κόκκινων δανείων αφορά πιο σύνθετες και βαθιές διαδικασίες με βασική συνισταμένη την ενίσχυση και αναδιάρθρωση του Ελληνικού Κεφαλαίου .
Α) Η άμεση ενίσχυση στο Κεφάλαιο. Μετά το σκάνδαλο της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών όπου το Ελληνικό Δημόσιο και ο πολίτης της χώρας πλήρωσαν 57 δις ευρώ (40 δις άμεση ζημιά και 17 δις αναβαλλόμενος φόρος) για να σωθούν οι τραπεζίτες, τώρα έρχεται ο δεύτερος γύρος ενίσχυσης των εγχώριων και ξένων κεφαλαιοκρατών μέσα από την διαδικασία των λεγόμενων distress funds. Αυτή τη φορά θα ενισχυθεί και θα αναδιαρθρωθεί μέρος του Παραγωγικού Κεφαλαίου. Πολλές από τις «υπερδανεισμένες» επιχειρήσεις μπορούν να επιβιώσουν με έναν συνδυασμό περικοπής δανείων και μερικής ενίσχυσης από παλιούς η νέους ιδιοκτήτες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τα δάνεια των εταιριών θα αγορασθούν με έκπτωση -50% για τις βιώσιμες επιχειρήσεις μέχρι -90% για τα χαμηλής εισπραξιμότητας. Με αυτό τον τρόπο οι παλιοί ιδιοκτήτες μπορούν να επιτύχουν άνετα διαγραφές χρεών της τάξης περισσότερο του 50% και να συνεχίσουν να κατέχουν τις εταιρίες τους. Ακόμα δε χειρότερα πολλοί επιχειρηματίες που οι εταιρίες τους έχουν ουσιαστικά χρεοκοπήσει, οι ίδιοι όμως έχουν βγάλει τα λεφτά τους έξω ή τα έχουν κρύψει, θα φτιάξουν ένα νέο σχήμα (πιθανό μαζί με κάποιον ξένο επενδυτή) και θα ξαναγοράσουν την δική τους ή άλλη εταιρία από τα distress funds με λίγα χρέη. Αυτή η διαδικασία σε συνάρτηση με την δυνατότητα εξαγορών-συγχωνεύσεων, ενισχύει πολλές μερίδες του εγχώριου Κεφαλαίου με αποτέλεσμα φορείς από τον ΣΕΒ μέχρι εκπροσώπους μικρομεσαίων επιχειρήσεων (πχ ΕΒΕΑ, κλπ) να τοποθετούνται ευνοϊκά για το νομοσχέδιο.
Στο σημείο αυτό χρειάζονται 2 διευκρινήσεις. Η πρώτη διευκρίνιση αφορά την άποψη που διακινούν οι υπέρμαχοι του νομοσχεδίου, και συνοψίζεται στο ότι αυτή η διαδικασία προωθεί την ανάπτυξη γιατί θα πέσει φρέσκο χρήμα στην αγορά και οι τράπεζες θα αποκτήσουν ρευστότητα να χρηματοδοτήσουν την οικονομία . Η απλοϊκή αυτή προσέγγιση απέχει από την πραγματικότητα. Όλη αυτή η διαδικασία ενισχύει μεν μερίδες του Κεφαλαίου αλλά δεν συνεπάγεται αυτομάτως μία συνολική ανάκαμψη της οικονομίας (π.χ. σε περιόδους κρίσης η μείωση των δανείων μιας εταιρίας, είτε η εξαγορά από ένα νέο μέτοχο δεν συνεπάγεται νέες επενδύσεις, προσλήψεις εργαζομένων, ανοδικό κύκλο, κλπ). Επιπλέον είναι αμφίβολο αν οι ιδιωτικές τράπεζες θα αποκτήσουν ικανή ρευστότητα για νέες χρηματοδοτήσεις όταν καλύπτουν την υστέρηση των Καταθέσεων σε σχέση με τις Χορηγήσεις με ακριβά κεφάλαια της Κεντρικής τράπεζας (μέσω του ELA) ύψους 80 δις ευρώ.
Η δεύτερη διευκρίνηση αφορά το ερώτημα αν η πώληση με έκπτωση των δανείων συνεπάγεται ζημιές για τις Τράπεζες. Αυτό δεν ισχύει διότι οι τράπεζες θα πωλήσουν είτε δάνεια με χαμηλή εισπραξιμότητα, είτε δάνεια στα οποία έχουν ήδη καταλογίσει ζημιές (προβλέψεις δανείων), οπότε από την πώληση συνήθως θα προκύπτει κέρδος. Σε τελική ανάλυση ο λαός έχει πληρώσει με 57 δις ευρώ το τραπεζικό σύστημα μέχρι σήμερα και από αυτά τα χρήματα θα επιμεριστούν τα κέρδη σε Χρηματικό και Παραγωγικό Κεφάλαιο.
Β) Ενίσχυση- Συγκέντρωση του Κεφαλαίου. Η ανωτέρω διαδικασία αναδιάρθρωσης θα περιλάβει πολλές συγχωνεύσεις η εξαγορές επιχειρήσεων, ενώ το νομοσχέδιο προβλέπει την εγκατάσταση με συνοπτικές διαδικασίες νέων διοικήσεων στις εταιρίες που θα ενταχθούν σε αυτές τις ρυθμίσεις. Οι πιο δυναμικές επιχειρήσεις θα αποκτούν μέσω των distress funds είτε άλλες ομοειδείς επιχειρήσεις είτε τα περιουσιακά τους στοιχεία. Θα επεμβαίνουν στον ανταγωνισμό, και θα εκκαθαρίζονται οι πιο αδύναμες. Θα υπάρξουν και μεγάλες επιχειρήσεις που θα εκκαθαριστούν στην αρχή αλλά οι μικρομεσαίες θα πληρώσουν αναλογικά μεγαλύτερο τίμημα στην δεύτερη φάση μετά το 2016. Πάντως δεν είναι τυχαίο ότι αρχικά το νομοσχέδιο αφορά επιχειρήσεις με μεγάλο μερίδιο αγοράς. Πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση της μαρξιστικής άποψης περί συγκέντρωσης –συγκεντροποίησης του Κεφαλαίου σαν απάντηση στη οικονομική κρίση
Γ) Ο ξένος παράγοντας. Οι μεγάλοι παίκτες που θα συμμετάσχουν στην διαδικασία θα επιδιώξουν να έχουν σχέση με τραπεζικά ιδρύματα γιατί αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να υπάρξει εσωτερική πληροφόρηση αλλά και συνεννόηση στην πώληση δανείων. Αν ληφθεί υπόψη ότι οι τράπεζες ελέγχονται σχεδόν πλήρως από ξένα κεφάλαια, και το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει αδυναμία νέων χρηματοδοτήσεων, γίνεται φανερό ότι τα ξένα Κεφάλαια αποκτούν ακόμα ένα εργαλείο διείσδυσης και ελέγχου της χώρας. Επιπλέον δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι το ΤΧΣ που ελέγχεται από τους ξένους δανειστές, αναβαθμίζει θεαματικά την εμπλοκή του στην Διοίκηση των Τραπεζών και των δανείων. Είναι βέβαιο ότι κλάδοι της Ελληνικής οικονομίας που έχουν δυναμική αλλά και Χρέη θα αποτελέσουν στόχο ελέγχου από ξένα Κεφάλαια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τομέας του Τουρισμού, των Τροφίμων κλπ Αυτή η διάσταση είναι βέβαιο ότι αντικατοπτρίζει τους φόβους μερίδων του ελληνικού Κεφαλαίου για αυτό και παρατηρούμε ότι όψεις της έχουν υιοθετηθεί από αστικά κόμματα και οικονομικούς αναλυτές. Όμως δεν αντανακλά την προσέγγιση των δυναμικότερων μερίδων του Ελληνικού κεφαλαίου, οι οποίες εκτός από απειλές βλέπουν και ευκαιρίες, πόσο μάλλον όταν το σύνολο των Ελλήνων επιχειρηματιών έχει αποδεχθεί το τίμημα της ετεροβαρούς συνεργασίας με το Ευρωπαϊκό Κεφάλαιο
Δ) Κερδοσκοπική Διάσταση. Με βάση το νέο νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα σε εταιρίες με κεφάλαιο μόλις € 100.000, να αγοράζουν και να πωλούν δάνεια εκατομμυρίων. Οι φορείς της αγοράς εκτιμούν ότι το άμεσο περιθώριο κέρδους αυτών των εταιρειών θα κυμαίνεται τουλάχιστον σε 10-12% επί της αρχικής αξίας κάθε δανείου. Αν ληφθεί υπόψη ότι τα συνολικά καθυστερημένα δάνεια ανέρχονται σε 110 δις ευρώ και από αυτά μόνο 20 δις μπορούν να εξαιρεθούν λόγω άμεσης σχέσης με Α κατοικία , απομένει ένα ικανοποιητικό ποσό 90 δις ευρώ προς διαχείριση, που μπορεί να αποδώσει σημαντικά κέρδη. (π.χ. μόνο το 1/3 να αναληφθεί από distress funds μεταφράζεται σε άμεσα κέρδη τουλάχιστον 3 δις ευρώ). Όμως η εμπλοκή των distress funds δεν εξαντλείται στο άμεσο κέρδος από αγορά και πώληση δανείων. Τα έμμεσα κέρδη για το Κεφάλαιο πιθανότατα θα είναι πολλαπλάσια. Εγχώριες εταιρίες οι οποίες έχουν αξία αλλά λόγω της οικονομικής συγκυρίας εμφανίζουν καθυστερήσεις δανείων, μπορούν άνετα να αποτελέσουν στόχο άλλων εταιρειών και να παραχθούν έμμεσα υπεραξίες. Λαμβάνοντας δε και την εμπειρία του παρελθόντος, το πιο πιθανό είναι οι δημιουργούμενες υπεραξίες από τις αγοροπωλησίες δανείων να καταλήγουν σε χώρες με χαμηλό συντελεστή φορολογίας
Ε) Η «γκρίζα» διάσταση . Μέσω της διαδικασίας των distress funds δημιουργείται ένα «παράλληλο τραπεζικό σύστημα» , το οποίο θα λειτουργεί μέσα σε ένα «γκρίζο» και πιο αδιαφανές περιβάλλον (υπάρχει μέχρι και πρόβλεψη απευθείας χρηματοδότησης των επιχειρήσεων από fund). Τώρα οι τραπεζίτες μπορούν να μεταβιβάσουν δάνεια, απαλλασσόμενοι των ευθυνών τους για τις αμαρτίες του παρελθόντος (π.χ. θαλασσοδάνεια που ενέκριναν για τα οποία μπορούν να ζητηθούν ευθύνες. Το ίδιο φυσικά μπορεί να συμβεί με τους παλιούς ιδιοκτήτες των εταιριών που χρεοκόπησαν, οι οποίοι πολλές φορές έχουν οικονομικές και ποινικές ευθύνες. Επίσης είναι γνωστό ότι τα επιχειρηματικά δάνεια σχεδόν πάντοτε συνοδεύονται και από προσωπική εγγύηση του επιχειρηματία. Τώρα υπάρχει μια διαδικασία ο επιχειρηματίας να απαλλαγεί πιο εύκολα από επισφαλή δάνεια που απειλούν την ατομική του περιουσία. Πχ . Ο «ανοικτοχέρης» τραπεζίτης που δάνεισε το «λαμόγιο» χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις, μπορεί να πωλήσει χωρίς συνέπειες το καθυστερημένο και μη εισπράξιμο δάνειο με έκπτωση -90%, και καθαρίζουν όλοι με πληρωμή του 20% του αρχικού ποσού (10% το δάνειο + 10 % προμήθεια το fund).
Όπως προαναφέρθηκε τα distress funds είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχουν άμεση σχέση με τις τράπεζες. Επίσης ανεξάρτητα από την νομική μορφή, η λειτουργία τους θα προσομοιάζει με αυτό που στα χρηματοοικονομικά λέγεται SPV (Special Purpose vehicle) , δηλαδή «όχημα» με συγκεκριμένο σκοπό και περιορισμένη διάρκεια. Αφού αναδιαρθρώσουν τις επιχειρήσεις τα δάνεια των οποίων αγόρασαν, στην συνέχεια θα τα πουλήσουν πίσω είτε στις ίδιες τις τράπεζες που τα αγόρασαν αρχικά είτε στην δευτερογενή αγορά δανείων που θα έχει δημιουργηθεί. Αν σε αυτά τα πλαίσια προστεθούν οι τριγωνικές σχέσεις τραπεζικών στελεχών – funds – επιχειρηματιών, αναμένεται να λειτουργήσει ένα «χρηματοοικονομικό πλυντήριο» το οποίο θα αναμορφώσει τον επιχειρηματικό χάρτη της χώρας χωρίς ιδιαίτερο έλεγχο από εποπτικούς μηχανισμούς.
ΣΤ) Ιδεολογική διάσταση. Το επίσημο τραπεζικό σύστημα έχει αποτύχει εντελώς τόσο με το να δανειοδοτεί χωρίς σύνεση στο παρελθόν όσο και στο να στηρίξει σήμερα την ανάκαμψη της «πραγματικής» οικονομίας παρά τις τεράστιες ενέσεις χρήματος. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων και της απορρύθμισης που επιβλήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια είναι παντελώς ανεπαρκές για να χειριστεί καταστάσεις όπως η σημερινή κρίση. Ούτε θέλει ούτε μπορεί να χαράξει μια πολιτική στήριξης συγκεκριμένων κλάδων και εταιρειών ώστε λειτουργήσουν «αντικυκλικά» στην συνεχή μείωση της οικονομικής δραστηριότητας. Οι ιδιώτες τραπεζίτες δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο του «συλλογικού καπιταλιστή». Ούτε επιθυμούν να ρισκάρουν σε εποχές οικονομικής συρρίκνωσης ούτε μπορούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά τα συγκεντρωμένα επισφαλή δάνεια (πχ . δυσκολία συμφωνίας στην διαχείριση δανείου εταιρίας λόγω μεγαλύτερων εξασφαλίσεων μιας τράπεζας από άλλη, κλπ). Τέλος το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι παντελώς χρεωκοπημένο και κέρδη μπορούν να πραγματοποιηθούν κυρίως από την επιθετική διαχείριση του χαρτοφυλακίου των κόκκινων δανείων , αλλά αυτό θα απαξίωνε ακόμη περισσότερο το ίδιο το τραπεζικό σύστημα στα μάτια του πολίτη.
Για το λόγο αυτό επιστρατεύεται ένα παράλληλο τραπεζικό κερδοσκοπικό σύστημα με την μορφή των funds που θα αναλάβουν με την πρωτοκαθεδρία των ξένων να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και μετά να αποχωρήσουν παίρνοντας τα άμεσα και έμμεσα κέρδη από την εμπλοκή τους και αφήνοντας το επίσημο τραπεζικό σύστημα με λιγότερους «λεκέδες».

Η συζήτηση των τελευταίων ημερών για το θέμα της εκχώρησης των κόκκινων δανείων διεξάγεται με ένα συνδυασμό υποκρισίας και αποσιωπήσεων. Απύθμενη υποκρισία από την Κυβέρνηση που μέσα σε 1 χρόνο νομιμοποίησε την παρουσία αυτών που θεωρούσε «γύπες των αγορών» . Υποκρισία και από την επίσημη αντιπολίτευση η οποία αναλώθηκε σε ανέξοδη κριτική και δεν τόλμησε να ψελλίσει ότι θα καταργήσει το νόμο. Υποκρισία και παραπληροφόρηση από τα «παπαγαλάκια της Αγοράς» , που προσπαθούν να εξωραΐσουν τον ρόλο των distress funds. Συγχρόνως όμως και επιλεκτικές αποσιωπήσεις. Σαφώς υποβαθμισμένες οι ευθύνες της Ε.Ε η οποία ενορχήστρωσε και πίεσε για την ψήφιση του νομοσχεδίου. Πλήρης αποσιώπηση του γεγονότος ότι ένα Τραπεζικό Σύστημα υπο ουσιαστικό Δημόσιο έλεγχο θα διαχειριζόταν πολύ αποτελεσματικότερα και φιλολαϊκότερα το πρόβλημα των κόκκινων δανείων. Τέλος δε υπάρχει και η ειρωνεία της Ιστορίας. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των φιλομνημονιακών ήταν ότι η έξοδος από το ευρώ εξυπηρετεί τους ξένους και όσους έχουν κρύψει χρήματα για να αγοράσουν φθηνά περιουσιακά στοιχεία. Ε! λοιπόν αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα distress funds, αλλά εντός Ευρώ.

Γ. Παυλόπουλος
Γενικός Σύμβουλος στην ΟΤΟΕ

Written by antiracistes

Δεκέμβριος 17, 2015 at 10:39 πμ

Το τέλος του σχεδίου του Αλέξη Τσίπρα (τoυ Δημήτρη Μπελαντή).

leave a comment »

Το τέλος του σχεδίου του Αλέξη Τσίπρα
Αρθρο τoυ Δημήτρη Μπελαντή.

images (12)

O Αλέξης Τσίπρας υπήρξε ένας ισχυρός, δυναμικός και χαρισματικός ηγέτης. Κατάφερε για σημαντικό χρονικό διάστημα να εκφράσει τη βαθιά αμφισημία και βασανιστική αντίφαση, η οποία επί χρόνια διακατέχει και κατατρέχει τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια πλευρά, να εκφράσει ένα φιλολαϊκό και φιλεργατικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, νεοκεϊνσιανού τύπου και να επαγγέλλεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια στη Ελλάδα, από την άλλη πλευρά να διαφυλάξει αυτό που ο ίδιος και η πτέρυγά του πίστευε ως σωστό, δηλαδή την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και
την Ευρωζώνη ως θεμελιακό πλαίσιο άσκησης της αντιμνημονιακής πολιτικής.

Το τε­λευ­ταίο ση­μείο, παρά την «τα­ξι­κή» ρη­το­ρεία του, ήταν «τα άγια τοις αγί­οις» για το αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, μια δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η ηγε­σία του και ο πρό­ε­δρός του απο­φά­σι­σαν έγκαι­ρα να μην την υπερ­βούν. Ήταν, όπως έγρα­φα το 2013, η πίστη στο ευρώ ένα τα­ξι­κό όριο, ένα όριο στην τα­ξι­κή πάλη της Αρι­στε­ράς, ένα κρί­σι­μο εμπό­διο για οποια­δή­πο­τε πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πών. Αυτή η γραμ­μή υπέρ του ευρώ πλαι­σιώ­θη­κε με πολλή τα­ξι­κή και διε­θνι­στι­κή ρη­το­ρεία, σαν αυτοί
που ήθε­λαν την έξοδο από το ευρώ να ήταν κά­ποιοι εθνο­α­πο­μο­νω­τι­στές, υπέρ της αλ­βα­νο­ποί­η­σης της χώρας, χωρίς σχέ­διο, οι οποί­οι θα επέ­φε­ραν την οι­κο­νο­μι­κή εκτρο­πή, τη διε­θνή απο­μό­νω­ση και την κα­τα­στρο­φή. Η πε­ρί­φη­μη δια­τύ­πω­ση του Συ­νε­δρί­ου του 2013, σύμ­φω­να με την οποία θα ακο­λου­θού­νταν η γραμ­μή εντός του ευρώ αλλά σε πε­ρί­πτω­ση πιέ­σε­ων και εκ­βια­σμών θα ακο­λου­θού­νταν κάθε δυ­να­τή οδός και θα λαμ­βα­νό­ταν κάθε ανα­γκαίο μέτρο, εμπε­ριεί­χε την αντί­φα­ση αλλά και όψεις
της επί­λυ­σής της.

Η αντί­φα­ση αυτή επα­να­λή­φθη­κε εν μέρει και στις εκλο­γές του Ια­νουα­ρί­ου 2015. Σε αυτή τη δια­τύ­πω­ση πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν, σαφώς, όπως όλοι/ες εί­χα­με αντι­λη­φθεί ως σύ­νε­δροι, και η απο­χώ­ρη­ση από την Ευ­ρω­ζώ­νη ως Plan B. Αυτό άλ­λω­στε ήθελε να εκ­φρά­σει και το σύν­θη­μα των εκλο­γών του 2012 «καμία θυσία για το ευρώ», το οποίο όχι τυ­χαία πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν και αυτό στη συ­νε­δρια­κή από­φα­ση του 2013. Άρα, παρά τα όσα τε­ρα­τώ­δη σή­με­ρα ακού­γο­νται, σε βαθμό που η ανα­ζή­τη­ση σχε­δί­ου εκτός ευρώ να
εμ­φα­νί­ζε­ται ως ιδιώ­νυ­μο ποι­νι­κό αδί­κη­μα και ο Βα­ρου­φά­κης – που δεν πι­στεύ­ει στην έξοδο από το ευρώ- να κιν­δυ­νεύ­ει να πα­ρα­πεμ­φθεί ποι­νι­κά γιατί είχε ένα εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο δια­χεί­ρι­σης, ως όφει­λε ως υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της χώρας, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είχε και έχει ως συ­νε­δρια­κή θέση το εν­δε­χό­με­νο Plan B. Πρό­κει­ται για μια αλή­θεια που σή­με­ρα σχε­δόν κα­νείς δεν βγαί­νει να την υπεν­θυ­μί­σει ως θέση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ανοι­χτά. Και είναι πολύ κρίμα σή­με­ρα που η φι­λο­ευ­ρώ γραμ­μή έχει
κα­ταρ­ρεύ­σει, που πρέ­πει να υπε­ρα­σπί­σου­με την εναλ­λα­κτι­κή λύση με σχε­δια­σμέ­νο και ορ­γα­νω­μέ­νο τρόπο – δυ­στυ­χώς για πρώτη φορά.

1.Η προ­βλη­μα­τι­κή ιστο­ρι­κή πο­ρεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με­τα­ξύ 2012 και 2015: χρο­νι­κό ενός προ­α­ναγ­γελ­θέ­ντος «θα­νά­του»

Υπάρ­χουν κά­ποιοι που λένε, άλλοι κα­λο­προ­αί­ρε­τα και άλλοι κα­κο­προ­αί­ρε­τα, μα καλά, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έγινε μνη­μο­νια­κό κόμμα μέσα σε μια νύχτα, από τη 12η στη 13η Ιου­λί­ου 2015; Αυτό δεν μπο­ρεί να συμ­βεί και, άρα, αυτό που βλέ­πε­τε γύρω σας είναι ένα τρικ, είναι μια κυ­βέρ­νη­ση που πρό­σκαι­ρα θυ­σιά­ζει το πρό­γραμ­μά της και το τα­ξι­κό της στίγ­μα για να επι­λύ­σει μια κα­τά­στα­ση ανά­γκης και μετά να επα­νέλ­θει δρι­μύ­τε­ρη στη ΔΕΘ στο Συ­νέ­δριο του ’13 και ακόμη αρι­στε­ρό­τε­ρα. Πρέ­πει να είναι κα­νείς πολύ
«κα­κο­προ­αί­ρε­τος» και άκομ­ψος για να μην ανα­γνω­ρί­σει τις τί­μιες προ­σπά­θειες και τον καλό τε­λι­κό σκοπό της κυ­βέρ­νη­σης και του πρω­θυ­πουρ­γού.

Τυ­χαί­νει ως άν­θρω­πος να είμαι «κα­κο­προ­αί­ρε­τος» αυτή τη στιγ­μή. Κα­νέ­να τραύ­μα δεν σε κα­θι­στά κα­λο­προ­αί­ρε­το-εκτός και αν είσαι ολι­γο­φρε­νής. Κι αυτό το συ­ναί­σθη­μα το έχω όχι για το λόγο ότι δια­φω­νού­σα έντο­να με την πλειο­ψη­φία του κόμ­μα­τος ως προς την επι­λε­γό­με­νη γραμ­μή το 2013 και ότι για το λόγο αυτό και μόνο δεν ψή­φι­σα τον Αλέξη Τσί­πρα ως πρό­ε­δρο του κόμ­μα­τος, αλλά κυ­ρί­ως επει­δή όλες μου οι επι­φυ­λά­ξεις και οι φόβοι, εμού και πολ­λών συ­ντρό­φων και συ­ντρο­φισ­σών,
επι­βε­βαιώ­θη­καν υπερ­βο­λι­κά μά­λι­στα την τε­λευ­ταία τριε­τία. Υπεν­θυ­μί­ζω εν τάχει:

– Την «ψύ­χραι­μη» πα­ρα­κο­λού­θη­ση της κα­τάρ­ρευ­σης της Κύ­πρου κάτω από την μπότα της Ε.Ε. τον Απρί­λιο του 2013 και την κρι­τι­κή (!!!) στο ΑΚΕΛ γιατί σκέ­φτη­κε να μι­λή­σει και μά­λι­στα όχι σε ψη­λούς τό­νους για την έξοδο (και μά­λι­στα τη συ­ναι­νε­τι­κή) από την Ευ­ρω­ζώ­νη. Το πόσο «κο­σμο­πο­λι­τι­σμό» συ­στη­μι­κού τύπου φά­γα­με σε εκεί­νη την ΚΕ, φο­βά­μαι και να το θυ­μη­θώ. Βε­βαί­ως, δεν γνω­ρί­ζα­με το replay.

– Την κα­τα­ψή­φι­ση από το 55% πε­ρί­που των συ­νέ­δρων του 2013 της βα­σι­κής τρο­πο­λο­γί­ας της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας για την έξοδο από την Ευ­ρω­ζώ­νη ως θε­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα για την Αρι­στε­ρά και τη χώρα. Όσοι/ες ψή­φι­σαν έτσι -και χει­ρο­κρό­τη­σαν μά­λι­στα την επι­κύ­ρω­ση της επι­λο­γής τους- πρέ­πει κάτω από τις τω­ρι­νές δρα­μα­τι­κές συν­θή­κες να το ξα­να­σκε­φτούν. Ακόμη και τώρα, μετά τη συμ­φο­ρά, αυτό θα είχε κά­ποιο θε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα.

– Τη συ­νε­χή κα­τα­ψή­φι­ση σε σω­ρεία Κε­ντρι­κών Επι­τρο­πών όχι μόνο των σκέ­ψε­ων της Πλατ­φόρ­μας για την έξοδο από την Ευ­ρω­ζώ­νη αλλά ακόμη και των προ­τά­σε­ων της Πλατ­φόρ­μας για την εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και την ανά­κτη­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων επι­χει­ρή­σε­ων, τον έλεγ­χο του Δη­μο­σί­ου στις στρα­τη­γι­κές επι­χει­ρή­σεις της χώρας, προ­τά­σε­ων που κά­ποιοι εγκα­λού­σαν ως επι­στρο­φή στον «υπαρ­κτό σο­σια­λι­σμό». Ακόμη και τον Οκτώ­βριο του 2014, οι προ­τά­σεις αυτές, επει­δή δεν
πε­ριέ­χο­νταν στο σκλη­ρό πυ­ρή­να του προ­γράμ­μα­τος της ΔΕΘ, κα­τα­ψη­φί­στη­καν από την ΚΕ. Όταν συ­νέ­βη αυτό, πολ­λοί/ές κυ­ριευ­θή­κα­με από ένα πολύ δυ­σά­ρε­στο συ­ναί­σθη­μα, καθώς κα­τα­νο­ή­σα­με ότι κάτι ήταν πολύ «σάπιο στο βα­σί­λειο της Δα­νι­μαρ­κί­ας». Όμως, δεν μι­λή­σα­με αρ­κε­τά κα­θα­ρά, όσο θα έπρε­πε. Θυ­μί­ζω, πά­ντως, το άρθρο μου στην Ίσκρα με τον τίτλο «Κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και των συμ­μά­χων του – ποιων δη­λα­δή;».

– Τη συ­νε­χή εξα­σθέ­νι­ση της δη­μο­κρα­τί­ας στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κύρια με ευ­θύ­νη της ηγε­τι­κής ομά­δας αλλά ορι­σμέ­νες φορές και με συ­ντρέ­χου­σες ευ­θύ­νες των αντι­πο­λι­τεύ­σε­ων.

– Τη συ­νε­χή συ­ζή­τη­ση για τη διεύ­ρυν­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς τα «δεξιά», στην ΚΕ του Φε­βρουα­ρί­ου 2014 (θυ­μί­ζω το πε­ρί­φη­μο 13+1 καθώς και τη συ­ζή­τη­ση για τον Βου­δού­ρη στην πε­ρι­φέ­ρεια Πε­λο­πον­νή­σου) και την ΚΕ του Απρι­λί­ου 2014 για τις δι­πλές εκλο­γές του 2014, καθώς και την ημι­τε­λή συ­ζή­τη­ση για τις εκλο­γές στην ΚΕ του Γε­νά­ρη 2015, που με­τα­τρά­πη­κε σε ένα αλ­λο­πρό­σαλ­λο σώμα. Η διεύ­ρυν­ση προς τα «δεξιά» δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε τότε ελ­λεί­ψει αξιό­πι­στων «συμ­μά­χων». Θα συ­νέ­βαι­νε μετά τις
εκλο­γές με τους ΑΝΕΛ, τον κ. Παυ­λό­που­λο κ.λπ.

– Την συ­ζή­τη­ση για τη «βίαιη ωρί­μαν­ση» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (αν θυ­μά­μαι καλά, η πα­τρό­τη­τα του όρου ανή­κει στον Γιάν­νη Δρα­γα­σά­κη), μια συ­ζή­τη­ση η οποία έτει­νε να ενο­χο­ποιεί τον «πα­λαιό», τον «συ­νι­στω­σια­κό» και τον «ακρο­α­ρι­στε­ρό» ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και πρό­τει­νε όλο και γρη­γο­ρό­τε­ρα να γίνει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ένα λει­τουρ­γι­κό κυ­βερ­νη­τι­κό κόμμα. Μέσα από τη «βίαιη ωρί­μαν­ση» ενι­σχύ­θη­κε η τάση για το αρ­χη­γι­κό, προ­σω­πο­κε­ντρι­κό κόμμα, τον κλει­στό κύκλο στε­λε­χών γύρω από τον πρό­ε­δρο και την
πα­ρά­λυ­ση και τε­λι­κά διά­λυ­ση των συλ­λο­γι­κών ορ­γά­νων του κόμ­μα­τος. Άρ­χι­σε από τότε μια πο­ρεία όπου οι πιο «ανή­συ­χοι/ες» άρ­χι­σαν να πα­ρου­σιά­ζο­νται σαν «ακραί­οι» και δυ­νά­μει δια­σπα­στές.

Από το 2012 ως το 2015, η δεξιά διο­λί­σθη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κλι­μα­κω­νό­ταν συ­νε­χώς. Αλ­λη­λο­τρο­φο­δο­τού­νταν και με μια υπο­χώ­ρη­ση των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των και των αντι­στά­σε­ων στο Μνη­μό­νιο αλλά και συν­δια­μόρ­φω­νε αυτήν την υπο­χώ­ρη­ση. Ήδη, το πρό­γραμ­μα της Συν­διά­σκε­ψης του 2012 και του Συ­νε­δρί­ου του 2013 ήταν πιο με­τριο­πα­θές από τις προ­ε­κλο­γι­κές εξαγ­γε­λί­ες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2012 (Αθη­να­ΐ­δα). Το «καμία θυσία για το ευρώ» υπο­βαθ­μι­ζό­ταν συ­νε­χώς και χα­νό­ταν από τα δη­μό­σια
κεί­με­να. Το «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς» έγινε στα­δια­κά «κυ­βέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής ή εθνι­κής σω­τη­ρί­ας», λες και κά­ποιος είχε σκε­φτεί ότι μπο­ρεί να χρειά­ζο­νταν ψήφοι «εθνι­κής ενό­τη­τας» για τα μνη­μό­νια του μέλ­λο­ντος.

Στη συ­νέ­χεια ήλθε η ΔΕΘ. Δεν έφτα­νε η κακή και ου­σια­στι­κά ανύ­παρ­κτη κο­στο­λό­γη­σή της, την οποία όλοι και όλες υπε­ρα­σπι­στή­κα­με στις εκλο­γές χάριν του «καλού σκο­πού». Η ΔΕΘ είχε ένα δο­μι­κό­τε­ρο πρό­βλη­μα: απέ­κο­πτε ου­σια­στι­κά την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων από τη ρι­ζι­κή (πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, την μο­νο­με­ρή) δια­γρα­φή του χρέ­ους, υπε­ρα­σπι­ζό­ταν τη δα­νεια­κή σύμ­βα­ση (πράγ­μα που θα κα­τα­λα­βαί­να­με τη ση­μα­σία του στη συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη) ως μη ταυ­τό­ση­μη με το
μνη­μό­νιο και απο­σιω­πού­σε αυτά τα ση­μεία του προ­γράμ­μα­τος, τα οποία άλ­λω­στε κα­τα­ψη­φί­σθη­καν από την ΚΕ του Οκτω­βρί­ου 2014 (τρά­πε­ζες, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις) . Δεν νο­μί­ζω ότι αυτή η με­τα­τό­πι­ση τέσ­σε­ρις μήνες πριν από τις εκλο­γές ήταν τυ­χαία. Η υπε­ρά­σπι­ση της ΔΕΘ, παρά τα όσα θε­τι­κά εμπε­ριεί­χε, με­τα­τό­πι­σε πολύ δε­ξιό­τε­ρα την εσω­κομ­μα­τι­κή γραμ­μή αντι­πα­ρά­θε­σης και το συ­νο­λι­κό άξονα του κόμ­μα­τος. Πλέον, θα έπρε­πε κά­ποιος να εγκα­λεί από τα «αρι­στε­ρά» τη μη τή­ρη­ση
της ΔΕΘ και όχι τη μη τή­ρη­ση του συ­νε­δρια­κού προ­γράμ­μα­τος, με απο­τέ­λε­σμα το σε κά­ποιο βαθμό «με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα» του 2013 να με­τα­σχη­μα­τι­σθεί στο μί­νι­μουμ πρό­γραμ­μα του 2014, τη ΔΕΘ. Το επό­με­νο βήμα ήταν η στε­λέ­χω­ση της κυ­βέρ­νη­σης με έντο­να συ­στη­μι­κά πρό­σω­πα, η συ­νέ­χεια του κα­τα­σταλ­τι­κού κρά­τους στο πρό­σω­πο του υπουρ­γού ΠροΠο, η ανά­δυ­ση της άπο­ψης ότι χρεια­ζό­μα­στε συ­στη­μι­κούς τε­χνο­κρά­τες για να τα βγά­λου­με πέρα με την ηγε­σία των δα­νει­στών και της
τρόι­κα. Να πω εδώ, βε­βαί­ως, ότι -με την πι­θα­νή εξαί­ρε­ση σε κά­ποιο βαθμό του Βα­ρου­φά­κη- οι τε­χνο­κρά­τες που μας ήλθαν ήταν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­στη­μι­κοί και πολύ λι­γό­τε­ρο τε­χνο­κρά­τες στο επί­πε­δο των ικα­νο­τή­των και δε­ξιο­τή­των. Ακόμη και με μια πολύ συ­στη­μι­κή γραμ­μή, we could have done better. Ας είναι, όμως, πάμε στα πιο ου­σια­στι­κά ζη­τή­μα­τα. Οι δε­ξιές με­τα­το­πί­σεις από το Φλε­βά­ρη και μετά είναι τόσο έντο­νες, που σχε­δόν χά­νε­ται η μπάλα. Απο­κρού­ου­με τις «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες»
(δηλ. τα φι­λο­λαϊ­κά μέτρα) και νο­μο­θε­τού­με ως ελ­λειμ­μα­τι­κό κρά­τος (με την εξαί­ρε­ση ίσως των φυ­λα­κών Γ’, της αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης και της απο­κα­τά­στα­σης των αδι­κιών στο Δη­μό­σιο) πε­ρι­μέ­νο­ντας την ευ­λο­γία της τρόι­κα. Απο­δε­χό­μα­στε τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και το ΤΑΙ­ΠΕΔ και φτά­νου­με πα­ρα­λί­γο στην επι­κίν­δυ­νη γε­λοιό­τη­τα της τρο­πο­λο­γί­ας του άρ­θρου 24 παρ. 2 στο νόμο για τις δό­σεις που πα­ρα­δί­δει όλη τη δη­μό­σια πε­ριου­σία στο ΤΑΙ­ΠΕΔ – μετά βίας, και υπό την πίεση των
κι­νη­μά­των, την απο­σύ­ρει η κ. υπουρ­γός. Κα­τε­βά­ζου­με τις 47 σε­λί­δες plus, που ου­σια­στι­κά μας με­τα­κι­νούν ήδη στο μνη­μο­νια­κό στρα­τό­πε­δο (ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, πε­ρι­κο­πές συ­ντά­ξε­ων κ.λπ.).

Προ­χω­ρά­με στο δη­μο­ψή­φι­σμα με απο­λύ­τως αμ­φί­ση­μη και αμ­φί­θυ­μη διά­θε­ση και χάριν της απρό­βλε­πτης κι­νη­το­ποί­η­σης του λαού απο­τυγ­χά­νου­με στο να το χά­σου­με. Και μά­λι­στα απο­τυγ­χά­νου­με (μιλάω πά­ντο­τε για τον ηγε­τι­κό πυ­ρή­να και όχι για την ευ­ρύ­τε­ρη στε­λέ­χω­ση του κόμ­μα­τος και τους αγω­νι­στές/τριες του) εκ­κω­φα­ντι­κά. Η ηγε­σία του κόμ­μα­τος μέσα σε μια μέρα γί­νε­ται από ηγε­σία του 61% του νι­κη­φό­ρου λαού ηγε­σία του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος στο
συμ­βού­λιο πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών. Μά­λι­στα, ερ­μη­νεύ­ει μαζί με τους ητ­τη­μέ­νους (η λέξη τρα­γέ­λα­φος ακού­γε­ται εδώ ως πει­στι­κή) το νόημα της πα­ρά­τα­ξης των νι­κη­τών, απο­δέ­χε­ται ως βα­σι­κή ερ­μη­νεία το «κα­τα­ψη­φί­ζου­με το τε­λε­σί­γρα­φο μέ­νο­ντας στο ευρώ». Όμως, υπάρ­χει και μια άλλη ερ­μη­νεία: αν απορ­ρί­πτεις ένα κακό μνη­μό­νιο, γιατί να απο­δέ­χε­σαι ένα χει­ρό­τε­ρο; Παρ’ όλα αυτά, η ηγε­σία του κόμ­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης φέρ­νει σε τέσ­σε­ρις ημέ­ρες ένα σχέ­διο συμ­φω­νί­ας
προς ψή­φι­ση με τη μέ­θο­δο του κα­τε­πεί­γο­ντος (επ’ ευ­και­ρία, ας υπο­μνη­σθεί εδώ ότι οι Βου­λές ψη­φί­ζουν νό­μους ή κυ­ρώ­νουν Διε­θνείς Συμ­βά­σεις, δεν υπο­βά­λουν διά της ψήφου των βου­λευ­τών Σχέ­δια Συμ­βά­σε­ων ή Διε­θνών Συμ­φω­νιών). Μετά, η κυ­βέρ­νη­ση και ο πρό­ε­δρος υπο­γρά­φουν τη συμ­φω­νία του Eurogroup ως βάση για να πάμε στο Υπερ­μνη­μό­νιο των 86 δισ. ευρώ και των 12 δισ. ευρώ μέ­τρων και περ­νά­ει δύο πα­κέ­τα μνη­μο­νια­κών μέ­τρων (το δεύ­τε­ρο πα­κέ­το μά­λι­στα στη βάση νο­μο­σχε­δί­ου της Νέας
Δη­μο­κρα­τί­ας, κατά του οποί­ου είχε εξε­γερ­θεί με αποχή διαρ­κεί­ας το Δε­κέμ­βριο σύσ­σω­μο το δι­κη­γο­ρι­κό σώμα). Και μετά, πε­ρι­μέ­νου­με το Υπερ­μνη­μό­νιο και εν­δε­χο­μέ­νως και άλλα πα­κέ­τα μέ­τρων «για να μεί­νου­με στην ευ­ρω­παϊ­κή πο­ρεία της χώρας» (ως γνω­στόν, όσοι δια­φω­νούν, θέ­λουν την με­τα­τό­πι­ση της Ελ­λά­δας στις ακτές της Αφρι­κής) και μά­λι­στα τη στιγ­μή όπου πα­ρα­μέ­νει ενερ­γό το σχέ­διο Σόι­μπλε -πα­ρε­μπι­πτό­ντως ο Σόι­μπλε δεν ανή­κει πλέον στην Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, καθώς
δια­χώ­ρι­σε την θέση του- να τα­πει­νω­θού­με, να κα­τα­στρα­φού­με με το Υπερ­μνη­μό­νιο και μετά να μπού­με σε μια σχέση χα­λα­ρό­τε­ρης σύν­δε­σης με την Ευ­ρω­ζώ­νη.

Γιατί, όμως, όλα αυτά; Γιατί, τόσες ήττες; Γιατί τόσες υπα­να­χω­ρή­σεις; Έχου­με «προ­δό­τες» και «χα­φιέ­δες» στην ηγε­σία του κόμ­μα­τος, όπως θα ανα­ρω­τιό­ταν κά­ποιο στέ­λε­χος του πα­λιού ΚΚΕ το 1950 ή το 1960; Είναι ο Τσί­πρας «Σιά­ντος»; Χρειά­ζε­ται εδώ μια προ­σε­κτι­κή προ­σέγ­γι­ση. Είμαι της άπο­ψης ότι η ηγε­σία της κυ­βέρ­νη­σης έχει προ­σπα­θή­σει εδώ και χρό­νια να προ­σε­ται­ρι­στεί πο­λι­τι­κά (και όχι δια­πλε­κό­με­να) εσω­τε­ρι­κά και εξω­τε­ρι­κά κέ­ντρα, πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά κέ­ντρα
κα­πι­τα­λι­στι­κής και ιμπε­ρια­λι­στι­κής ισχύ­ος – από το Τέξας ως το Κόμο και από τον ΣΕΒ ως τη Συ­νο­μο­σπον­δία Εμπο­ρί­ου, το Brookings και το Levy. Όμως, αυτό δεν συμ­βαί­νει γιατί η ηγε­σία του κόμ­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης έχουν εντα­χθεί σε κά­ποια συ­νω­μο­σία ή είναι «πρά­κτο­ρες». Συμ­βαί­νει, γιατί πί­στε­ψαν και ηγή­θη­καν μιας λα­θε­μέ­νης και κα­τα­στρο­φι­κής πο­λι­τι­κής στρα­τη­γι­κής, του σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρου και ήδη υπο­ταγ­μέ­νου στο σύ­στη­μα με­ταρ­ρυθ­μι­σμού. Με δύο αιχ­μές
κα­τα­στρο­φι­κής στρα­τη­γι­κής: μια αιχμή προς τον ευ­ρω­ι­μπε­ρια­λι­σμό αλλά και τον αμε­ρι­κά­νι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό, η άποψη δη­λα­δή ότι σε συν­θή­κες διε­θνο­ποί­η­σης και κα­πι­τα­λι­στι­κής συσ­σω­μά­τω­σης μπο­ρείς σε μια χώρα να εφαρ­μό­σεις ένα προ­ο­δευ­τι­κό ανα­δια­νε­μη­τι­κό πρό­γραμ­μα χωρίς να συ­γκρου­στείς με την ιμπε­ρια­λι­στι­κή συσ­σω­μά­τω­ση και να διαρ­ρή­ξεις τη σχέση με αυτήν, και μια αιχμή προς το ντό­πιο κε­φά­λαιο ότι δη­λα­δή μπο­ρείς να κα­ταρ­γή­σεις τα μνη­μό­νια με
πο­λι­τι­κές win-win, όπου και θα ανε­βά­σεις μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, και θα κρα­τή­σεις στο ίδιο επί­πε­δο τα πο­σο­στά κέρ­δους, και θα κα­ταρ­γή­σεις το ΤΑΙ­ΠΕΔ και θα προ­σελ­κύ­σεις τα αρ­πα­κτι­κά-επεν­δυ­τές κ.λπ. κ.λπ. Ιδίως δε με την κλα­σι­κή εφαρ­μο­γή κάθε σχε­δί­ου «ικα­νο­ποί­η­σης των πά­ντων» που οδη­γεί στον αστι­κό κυ­βερ­νη­τι­σμό, στη λο­γι­κή ότι με τα ίδια πρό­σω­πα, τις ίδιες κρα­τι­κές και κυ­βερ­νη­τι­κές δομές, με την ίδια στε­γα­νό­τη­τα προς το λαό και τους ερ­γα­ζό­με­νους, με την ίδια
αστυ­νο­μία και τα ίδια κρα­τι­κά όρ­γα­να, με την ίδια «ανά­θε­ση» που είχε η κοι­νω­νία στον Σα­μα­ρά και τον Βε­νι­ζέ­λο, θα μπο­ρέ­σεις να κυ­βερ­νή­σεις «αρι­στε­ρά».

Ας το πούμε πολύ κα­θα­ρά. Χωρίς αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή ρήξη, χωρίς συ­γκρού­σεις με το κε­φά­λαιο (και όχι απλώς τις 200 οι­κο­γέ­νειες του Λαϊ­κού Με­τώ­που), που μπο­ρεί ακόμη να μην είναι πλή­ρως σο­σια­λι­στι­κές ρή­ξεις αλλά ανοί­γουν το δρόμο προς τις σο­σια­λι­στι­κές ρή­ξεις (που ανοί­γουν το δρόμο προς το σο­σια­λι­σμό μέσω ενός με­τα­βα­τι­κού αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού και αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος), χωρίς ρήξη με την πα­ρά­δο­ση του σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού κυ­βερ­νη­τι­σμού, δεν
υπάρ­χει «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς». Υπάρ­χει το «δεύ­τε­ρη φορά σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία» και μά­λι­στα χει­ρό­τε­ρα από την πρώτη, καθώς τώρα έχου­με ισχνές και όχι πα­χιές αγε­λά­δες σε αντί­θε­ση με το 1981.

Στην Ελ­λά­δα δεν κυ­βερ­νά η Αρι­στε­ρά, αν ως Αρι­στε­ρά εν­νο­ού­με είτε ένα σχέ­διο σο­σια­λι­στι­κής με­τά­βα­σης είτε -έστω- ένα σχέ­διο φι­λο­λαϊ­κής ανα­δια­νο­μής του πλού­του και προ­στα­σί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων και του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Η Αρι­στε­ρά είναι ένα πρό­γραμ­μα, δεν είναι συ­νάρ­τη­ση του «αγα­θού και σοφού ηγέτη» που τον εμπι­στευό­μα­στε τυφλά, δεν είναι πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­νάρ­τη­ση γο­νι­δί­ων, όποιος είναι δη­λα­δή κομ­μου­νι­στο­γε­νής και «δικός μας» κυ­βερ­νά κατά τρόπο
αρι­στε­ρό και με καλές προ­θέ­σεις, δεν είναι συ­νά­θροι­ση οι­κεί­ων μας προ­σώ­πων ή οι­κο­γε­νεια­κή φω­το­γρα­φία. Αν το πρό­γραμ­μα εγκα­τα­λει­φθεί, δεν έχου­με πια μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, ούτε καν της «κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας» από τη σκο­πιά ενός αρι­στε­ρού ή και προ­ο­δευ­τι­κού ακόμη πο­λί­τη.

Θα ξα­ναϋ­πάρ­ξει μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς στην Ελ­λά­δα στο ορατό μέλ­λον; Αυτό είναι πο­λι­τι­κά ανοι­χτό, αν και πρέ­πει να ξα­να­ψά­ξου­με τη θε­ω­ρία μας και το πρό­γραμ­μά μας για να ελέγ­ξου­με τι πήγε στρα­βά και γιατί αντί να οδη­γη­θού­με σε μια πο­λι­τι­κή πο­λέ­μου θέ­σε­ων και αρι­στε­ρής δια­κυ­βέρ­νη­σης ως κρί­κου ενός με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος, ξα­να­πή­γα­με άλλη μια φορά στον άγονο με­ταρ­ρυθ­μι­σμό, έναν με­ταρ­ρυθ­μι­σμό χωρίς με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, όπως βα­σι­κά συμ­βαί­νει στην
εποχή μας, την εποχή του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου και ολο­κλη­ρω­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού.

2. Ση­μειώ­σεις για το εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο

Το πρό­βλη­μα με το εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο εξό­δου από την Ευ­ρω­ζώ­νη (και ορ­θό­τε­ρα και από την Ε.Ε. με τα υπερ­μνη­μό­νια και τα Σύμ­φω­να νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης έμπνευ­σης) δεν είναι ότι είναι «ποι­νι­κό αδί­κη­μα», είναι ότι πε­ριέ­χει μόνο αδρές γραμ­μές, πε­ρι­γράμ­μα­τα και ση­μειώ­σεις. Τόσο η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα όσο και άλλες δυ­νά­μεις στην Αρι­στε­ρά έψαυ­σαν το ζή­τη­μα χωρίς να το απα­ντή­σουν ως τώρα σφαι­ρι­κά και με πλη­ρό­τη­τα και ιδίως εγκαί­ρως. Εδώ έγκει­ται και μια ση­μα­ντι­κή απου­σία και
ευ­θύ­νη τους. Σή­με­ρα, όσο και να εκτο­ξεύ­ο­νται μύ­δροι κατά της τε­χνο­κρα­τί­ας και υπέρ των «κα­θα­ρά πο­λι­τι­κών λύ­σε­ων» (απο­ρία ψάλ­του βηξ;), χρεια­ζό­μα­στε φα­νε­ρά και τα δύο. Δη­λα­δή, ένα πλή­ρες, κατά το δυ­να­τόν, τε­χνο­οι­κο­νο­μι­κό σχέ­διο όσο και μια πλήρη πε­ρι­λη­πτι­κή πο­λι­τι­κή συ­μπύ­κνω­ση αυτού του τε­χνο­οι­κο­νο­μι­κού σχε­δί­ου, γραμ­μέ­νη σε μια κα­τα­νοη­τή γλώσ­σα και κοι­νο­ποι­ή­σι­μη στην κοι­νω­νία. Έχουν γίνει ση­μα­ντι­κές προ­σπά­θειες από οι­κο­νο­μο­λό­γους της
Αρι­στε­ράς (Κ. Λα­πα­βί­τσας, Θ. Μα­ριό­λης, Λ. Βα­τι­κιώ­της κ.ά.), οι οποί­ες πρέ­πει τά­χι­στα να συ­ντε­θούν και να κα­τα­τε­θούν στο δη­μό­σιο διά­λο­γο. Επί­σης, υπάρ­χουν ση­μα­ντι­κά εγ­χει­ρή­μα­τα απα­ντή­σε­ων στα προ­βλή­μα­τα της εξό­δου από δυ­νά­μεις όπως η ΑΡΑΣ και το ΜΑΡΣ. Τί­πο­τε δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί, αλλά τώρα χρεια­ζό­μα­στε μια ικα­νο­ποι­η­τι­κό­τε­ρη σύν­θε­ση και ει δυ­να­τόν συλ­λο­γι­κή. Ζη­τή­μα­τα που πρέ­πει να απα­ντη­θούν είναι:

Το με ποια διοι­κη­τι­κά και κυ­βερ­νη­τι­κά μέτρα θα προ­χω­ρή­σει μια προ­σπά­θεια «αρι­στε­ρής» εξό­δου καθώς και με ποιες δια­δι­κα­σί­ες του διε­θνούς και του ενω­σια­κού δι­καί­ου.

Το με ποια οι­κο­νο­μι­κά ερ­γα­λεία θα πάει μια χώρα στην έκ­δο­ση εθνι­κού νο­μί­σμα­τος και με ποια προ­σω­ρι­νά μέτρα θα ρυθ­μί­σει τη δια­δι­κα­σία με­τά­βα­σης και τη ρευ­στό­τη­τα εντός αυτής.

Το τι θα γίνει με τις υπο­τι­μή­σεις και τις ισο­τι­μί­ες και πώς θα απο­φευ­χθεί η πο­ρεία προς έναν μη ελέγ­ξι­μο πλη­θω­ρι­σμό.

Το πώς θα απα­ντη­θεί ιδίως ο κίν­δυ­νος υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης στη χώρα, παρά τις όποιες δυ­σκο­λί­ες της πρώ­της πε­ριό­δου.

Το πώς θα απα­ντη­θούν ζη­τή­μα­τα όπως η επάρ­κεια πα­ρα­γο­μέ­νων και ει­σα­γο­μέ­νων αγα­θών και ιδίως τρο­φί­μων και φαρ­μά­κων. Ας ει­πω­θεί κα­θα­ρά ότι δεν υπάρ­χουν εύ­κο­λες και αυ­το­νό­η­τες λύ­σεις προ­μη­θευ­τών και συμ­μά­χων.
Το τι θα γίνει με το ει­σα­γω­γι­κό και εξα­γω­γι­κό εμπό­ριο.

Το πώς θα εξυ­πη­ρε­τη­θούν άμεσα οι ενερ­γεια­κές ανά­γκες της χώρας.

Το ζή­τη­μα διε­θνών οι­κο­νο­μι­κών και γε­ω­πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών.

Το ζή­τη­μα του ΝΑΤΟ και της ασφά­λειας της χώρας.

Ένταξη στο ΝΑΤΟ μιας χώρας εκτός ΕΕ είναι ένα ζήτημα σημαντικό που δεν έχει καν συζητηθεί. Ιδίως δε, το ζήτημα με ποιες ταξικές και κοινωνικές συμμαχίες και με ποιο ακριβές πρόγραμμα θα γίνει η έξοδος. Η αντίληψη ότι μπορεί να λειτουργήσει ένας σχεδόν κανονικός «κα­πι­τα­λι­σμός χωρίς κα­πι­τα­λι­στές», κατά τον Λένιν, με τις αστι­κές με­ρί­δες σχε­δόν συ­νο­λι­κά απέ­να­ντι και με τους διε­θνείς επεν­δυ­τές να μην απο­δέ­χο­νται το κοι­νω­νι­κό σου πρό­γραμ­μα, είναι εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λη. Κρα­τι­κο­ποί­η­ση δε
των τρα­πε­ζών και των στρα­τη­γι­κών επι­χει­ρή­σε­ων χωρίς ρήξη με το βα­σι­κό τμήμα του ελ­λη­νι­κού κε­φα­λαί­ου και χωρίς ερ­γα­τι­κό και κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο δεν μπο­ρεί να επι­συμ­βεί. Θα προ­σέ­θε­τα δε ότι αυτήν την έλ­λει­ψη εμπι­στο­σύ­νης στο λαό και τα κι­νή­μα­τα που χα­ρα­κτή­ρι­σε την ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από το 2012 ως το 2015 δεν έχει νόημα να την επα­να­λά­βει ο νέος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή κά­ποιο νέο μόρ­φω­μα στη θέση του. Πρό­γραμ­μα ρήξης χωρίς ισχυ­ρό τα­ξι­κό πρό­ση­μο υπέρ της ερ­γα­τι­κής τάξης, των
αγρο­τών και των μι­κρο­α­στών που έχουν πλη­γεί, δεν μπο­ρεί ούτε να ολο­κλη­ρω­θεί ούτε να επι­τύ­χει.

3. Και τώρα, σύ­ντρο­φε πρό­ε­δρε;

Για να πε­ρά­σου­με από τη θε­ω­ρία στην πράξη. Ο σ. πρό­ε­δρος εκτι­μά­ει ότι πια υπάρ­χουν στο κόμμα, μετά την κα­τα­ψή­φι­ση των δύο πα­κέ­των μέ­τρων από πε­ρί­που 36-39 βου­λευ­τές, όχι τα­κτι­κές αλλά στρα­τη­γι­κές δια­φω­νί­ες. Ορθώς το εκτι­μά­ει. Εκτι­μά­ει δε ακόμη ότι αυτές θα επι­λυ­θούν μέσα από μια συ­νε­δρια­κή δια­δι­κα­σία, καθώς, θα συ­μπλη­ρώ­να­με εμείς, η ΚΕ όχι μόνο είναι ανε­παρ­κές όρ­γα­νο αλλά και έχει ου­σια­στι­κά δια­λυ­θεί ως τέ­τοιο μετά το Μάιο. Σκέ­φτο­μαι το πόσο πίσω από την
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν οι εκτι­μή­σεις μας το Φε­βρουά­ριο, ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα πο­δη­γε­τού­σε και θα ακύ­ρω­νε το κόμμα ως αυ­το­τε­λή ορ­γα­νι­σμό. Η κυ­βέρ­νη­ση έκανε κάτι χει­ρό­τε­ρο: πα­ρέ­λυ­σε, αν δεν διέ­λυ­σε, τις δομές και τη συλ­λο­γι­κό­τη­τα του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αντι­κα­τέ­στη­σε το συλ­λο­γι­κό μόρ­φω­μα, που ήδη δεν λει­τουρ­γού­σε ικα­νο­ποι­η­τι­κά, από έναν σκλη­ρό κυ­βερ­νη­τι­κό μη­χα­νι­σμό, όσους εντάσ­σο­νταν σε αυτόν και όσους επέ­λε­γαν με καλές ή κακές προ­θέ­σεις να τον
υπο­στη­ρί­ξουν.

Και τώρα, σ. πρό­ε­δρε; Θα πάμε μετά από όλα αυτά σε ένα συ­νέ­δριο μιας εβδο­μά­δας ή δέκα ημε­ρών και με ποια σύν­θε­ση; Mε το «ανοι­κτό κόμμα» των δυ­νά­μει κρα­τι­κο­δί­αι­των (του «κοι­νω­νι­κού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» κατ’ άλ­λους), με «ψευ­δο­δη­μο­ψη­φι­σμα­τι­κές» δια­δι­κα­σί­ες, ή με την παλιά σύν­θε­ση του κόμ­μα­τος του 2013; Και τι εξου­σί­ες θα έχει ένα τέ­τοιο Συ­νέ­δριο; Θα μπο­ρεί, άραγε, να ακυ­ρώ­σει την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­ρεία έξι μηνών, να ακυ­ρώ­σει τα μνη­μο­νια­κά μέτρα, να απο­τρέ­ψει το Υπερ­μνη­μό­νιο ή να το
ακυ­ρώ­σει αν έχει ήδη υπο­γρα­φεί; Θα μπο­ρεί να ση­μα­δέ­ψει και να προ­κα­λέ­σει μια τε­ρά­στια διε­θνή στρο­φή της χώρας; Αν συμ­βεί αυτό, θα είναι για πρώτη φορά στην ιστο­ρία των δυ­τι­κών δη­μο­κρα­τιών, όπου, από όση ιστο­ρία γνω­ρί­ζω, ποτέ κα­νείς πρω­θυ­πουρ­γός δεν πήγε σε κομ­μα­τι­κό συ­νέ­δριο που να το έχασε. Και αν υπάρ­ξει ένα συ­νέ­δριο που να κάνει αυτήν την απί­στευ­τη ή απί­θα­νη δια­δρο­μή, δεν θα αλ­λά­ξει και την ηγε­σία του κόμ­μα­τος; Υπάρ­χει ηγε­σία που να έχει ητ­τη­θεί στρα­τη­γι­κά και να
πα­ρα­μέ­νει στη θέση της; Και τι νόημα έχει να με­τά­σχει κα­νείς σε μια δια­δι­κα­σία όπου ή δεν θα μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τα πάντα (όπως χρειά­ζε­ται) ή θα προ­κα­λέ­σει διά της συμ­με­το­χής του έναν τέ­τοιο σει­σμό που το παρόν κόμμα θα δυ­σκο­λευ­τεί πάρα πολύ να τον αντέ­ξει; Δεν υπάρ­χουν έτοι­μες λύ­σεις αλλά τροφή για προ­βλη­μα­τι­σμό και απά­ντη­ση.

Ο σ. πρό­ε­δρος δεν κιν­δυ­νεύ­ει να «απο­λει­φθεί», όπως θα έλεγε ο αλε­ξαν­δρι­νός ποι­η­τής. Ούτε καν ως πο­λι­τι­κό πρό­σω­πο ή προ­σω­πι­κό­τη­τα. Κιν­δυ­νεύ­ει μόνο να «επι­βε­βαιω­θεί» από ένα επι­κεί­με­νο συ­νέ­δριο. Το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα που τί­θε­ται, όμως, για έναν ση­μα­ντι­κό ηγέτη, όποιος και να είναι αυτός, είναι αν μπο­ρεί πο­λι­τι­κά να κο­λυ­μπή­σει προς τα πίσω στο ίδιο πο­τά­μι κα­τα­νι­κώ­ντας τη δυ­να­τή ροπή των υδά­των και για πρώτη φορά γρά­φο­ντας Ιστο­ρία ή αν θα συ­νε­χί­σει όπως
πά­ντο­τε μαζί με το ρεύμα ή αν, ακόμη, θα ανα­ζη­τή­σει άλλο πο­τά­μι για να συ­νε­χί­σει την πο­ρεία του. Πι­στεύω πώς ξέρω την τε­λι­κή απά­ντη­ση, αλλά επι­τρέ­πω στην Ιστο­ρία να με εκ­πλή­ξει.

Written by antiracistes

Ιουλίου 30, 2015 at 5:44 πμ

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ (του Γιώργου Παυλόπουλου)

leave a comment »

kourema

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Το λόμπυ του ΝΑΙ εντείνει την τρομοκρατική προπαγάνδα για να μεταβάλλει την θέληση του λαού στο δημοψήφισμα. Τις τελευταίες μέρες στα πλαίσια της παραπάνω τακτικής διακινούνται σενάρια για κούρεμα καταθέσεων σε περίπτωση επικράτησης του ΟΧΙ. Αυτά τα σενάρια συσκοτίζουν την αλήθεια και δεν αφορούν τι πραγματικά παίζεται με το τραπεζικό σύστημα και τις επιλογές των ξένων δανειστών. Το κούρεμα καταθέσεων αφορά μια πολιτική επιλογή εκ μέρους της ΕΕ, η οποία δεν έχει σχέση με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και αν επιχειρηθεί θα υπαγορεύεται από άλλες αιτίες.

Ως γνωστό το Ελληνικό τραπεζικό χρεοκόπησε το 2012, και για την σωτηρία του χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία της εξωτερικής ανακεφαλαιοποίησης (bail out). Δηλαδή οι χρεωκοπημένες τράπεζες πήραν 50 δις Ευρω από τον Ελληνικό λαό για να σωθούν . Από αυτά χρησιμοποιήθηκαν 40 δις περίπου, επεστράφησαν ελάχιστα (ουτε το 1 /8), ενώ 10 δις παρέμειναν στο ΤΧΣ και τα ανέκτησαν εσπευσμένα οι δανειστές πρόσφατα. Σήμερα η κατάσταση για τις τράπεζες επιδεινώθηκε εκ νέου λόγω της επιλογής του Γιούνκερ να προκαλέσει τραπεζική ασφυξία μέσω της αναγκαστικής επιβολής capital control. Οι Ελληνικές Τράπεζες θα χρειασθούν νέα κεφάλαια για να αντιμετωπίσουν τις ζημιές που υπέστησαν μετά τον εκβιασμό των Ευρωπαίων που συνεπάγεται αύξηση των ζημιών από μη εξυπηρετούμενα δάνεια και μειωμένα έσοδα από τραπεζικές εργασίες. Ένας ακόμη λόγος που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανάγκη νέων κεφαλαίων είναι το ενδεχόμενο αύξησης του ποσοστού των ενεχύρων από την ΕΚΤ. Τέλος το τραπεζικό σύστημα θα χρειαστεί επιπλέον ρευστότητα (υπολογίζεται σε 20 δις) για να μπορούν να εξυπηρετούν στοιχειωδώς τραπεζικές εργασίες όπως αναλήψεις, πληρωμές, συναλλακτικές ανάγκες, κλπ.

Το ενδεχόμενο κουρέματος καταθέσεων, αφορά την επιλογή της διαδικασίας εσωτερικής ανακεφαλαιοποίησης (bail in) για τις παραπάνω αναφερθείσες ζημιές . Τότε θα «πληρώσουν» πρώτα οι μέτοχοι και οι μεγάλοι δανειστές (πχ άλλες τράπεζες, funds, ομολογιακά δάνεια), και μετά αν χρειασθεί θα «κουρευθεί» τμήμα των καταθέσεων. Σημειωτέον ότι αυτή η διαδικασία δεν έχει σχέση με την ρευστότητα, που αφορά την παροχή νέων χρημάτων από την Eυρωπαϊκή Kεντρική Tράπεζα (π.χ μέσω αύξησης του ELA). Δηλαδή αν δεν δώσει νέα ρευστότητα η ΕΚΤ γιατί δεν υπάρχει συμφωνία, τότε δεν σημαίνει ότι θα γίνει κούρεμα καταθέσεων αλλά ότι θα συνεχισθεί η ταλαιπωρία του κοινού με τις περιορισμένες αναλήψεις από το ΑΤΜ.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν είναι εκτεταμένο ως προς τα μεγέθη της οικονομίας, οπότε συγκρίσεις με την διαδικασία στην Κύπρο που κάνουν πολλοί έχουν σχετική σημασία. Στην Κύπρο το τραπεζικό σύστημα ήταν αναλογικά πολύ μεγαλύτερο οπότε οι κεφαλαιακές ανάγκες πολύ αυξημένες. Αντίθετα οι Ελληνικές τράπεζες δεν έχουν τόσο μεγάλες ανάγκες για νέα κεφάλαια, χάρη και στα χρήματα του Ελληνικού λαού που «ιδιοποίησαν»

Η ΕΚΤ δεν είναι υποχρεωμένη ακόμη να εφαρμόσει υποχρεωτικά την διαδικασία του bail in και όχι του bail out . Θα μπορούσε να επιλέξει να χρησιμοποιήσει το περίσσευμα των 10 δις από το ΤΧΣ για να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες (bail out). Αν αυτά τα 10 δις δεν επαρκούν για κάλυψη όλων των ζημιών και κινδύνων θα μπορούσε να εξετασθεί η διαδικασία του bail in, αλλά τότε πιθανότατα δεν θα γίνει κούρεμα καταθέσεων γιατί θα έχουν πληρώσει πρώτα οι μέτοχοι και οι μεγάλοι δανειστές. Αν οι ξένοι δανειστές επιλέξουν αντί για τα 10 δις του ΤΧΣ να χρηματοδοτήσουν τα νέα κεφάλαια από κούρεμα καταθέσεων, αυτό σημαίνει ότι από τα 120 δις των υπαρχόντων καταθέσεων θα χρειασθεί ένα κούρεμα περίπου 9% κατά μέσο όρο. Στο σημείο αυτό έχουν γραφεί πολλά για την εγγύηση καταθέσεων μέχρι € 100.000 ανά λογαριασμό , ότι η διαδικασία του bail in προβλέπει κάλυψη έως του 8% του Παθητικού μιας τράπεζας, κλπ. Οι αναφορές αυτές έχουν σχετική σημασία γιατί μπορούν να παρακαμφθούν (π,χ. φορολογία επί των καταθέσεων για να παρακαμφθεί η εγγύηση των € 100.000, κλπ). Σημειωτέον ότι το bail in , δεν αφορά τις θυρίδες,

Ανεξάρτητα λοιπόν από το αν η κάλπη βγάλει ΝΑΙ ή ΟΧΙ, η Ε.Ε μέσω της ΕΚΤ θα αποφασίσει τα εξής :

Α) Αν το κόστος της νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από τις ενέργειες της θα το επωμιστεί όλος ο Ελληνικός λαός με αύξηση του Χρέους, ή αντί της αύξησης του Χρέους θα πληρώσουν μέτοχοι τραπεζών, μεγαλοδανειστές και στο τέλος καταθέτες με κούρεμα που δεν αναμένεται να ξεπεράσει το 10% κατά μέσο όρο.

Β) Αν θα αρπάξουν όλο το εγχώριο τραπεζικό σύστημα τζάμπα, γιατί σε περίπτωση bail in ο ESM αποκτά την πλήρη κυριότητα του (οι θυγατρικές των τραπεζών στο εξωτερικό πρέπει να θεωρούνται μάλλον παρελθόν σε κάθε περίπτωση).

Γ) Σε ποιο βάθος χρόνου θέλουν να ανακάμψει ο τραπεζικός τομέας και να πάρουν πίσω την ρευστότητα που έχουν δώσει μέσω ELA, γιατί η επιλογή κουρέματος απομακρύνει προς το μέλλον την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και την επιστροφή καταθέσεων.

Τέλος, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής οτι στην Κύπρο μπορεί ένα «αριστερός» πρόεδρος (Χριστόφιας) να αποδέχθηκε την εφαρμογή Μνημονίου, όμως το κούρεμα καταθέσεων έγινε με έναν επιφανή δεξιό νεοφιλελεύθερο πρόεδρο (Αναστασιάδης).

ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (οικονομολόγος-τραπεζoυπάλληλος στην A.Bank)

Written by antiracistes

Ιουλίου 3, 2015 at 3:56 μμ