Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Posts Tagged ‘Επισφαλής εργασία

Η υπόθεση Banquet στη Θεσσαλονίκη

leave a comment »

Του Μιχάλη Γουδή

Περπατώντας κανείς το βράδυ στη Θεσσαλονίκη στην περιοχή γύρω από το Λευκό Πύργο συναντά καθημερινά, μία εβδομάδα τώρα, το ίδιο θέαμα. Άλλες φορές δεκάδες, άλλες εκατοντάδες άνθρωποι, διαδηλώνουν έξω από το εστιατόριο Banquet, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην απόλυση του εργαζομένου, Βαγγέλη Κιτσώνη και φωνάζουν επί ώρα συνθήματα για ένα πιο δίκαιο εργασιακό καθεστώς. Στα ενδότερα του μαγαζιού ο ιδιοκτήτης και στόχος των συγκεντρωμένων, Γεράσιμος Φιώρος αδυνατεί να πιστέψει τις διαστάσεις που έχει πάρει το συγκεκριμένο περιστατικό. Τι συμβαίνει στο Banquet; Είναι μία υπόθεση- σταθμός στα χρονικά του εργατικού δικαίου, μία προσωπική κόντρα ή απλώς μία ακόμη ιστορία καθημερινής τρέλας στην Ελλάδα του ΔΝΤ;

Όλα ξεκίνησαν στις 19 Οκτωβρίου του περασμένου χρόνου, όταν ο Βαγγέλης Κιτσώνης έπιασε δουλειά ως βοηθός σερβιτόρου στο εστιατόριο Banquet. Ήδη από την αρχή υπάρχει μία κρίσιμη λεπτομέρεια, που πρέπει να υπογραμμιστεί. Δεν υπήρξε πρόσληψη. Αντίθετα, επιλέχθηκε ένα μάλλον αυθαίρετο καθεστώς εργασίας, το οποίο άφηνε ακάλυπτες και τις δύο συνεργαζόμενες πλευρές, όμως ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τι θα επακολουθούσε… Και πράγματι, φαινομενικά όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι το Πάσχα. Τις γιορτινές ημέρες του Απριλίου, η μη καταβολή του δώρου από τη μεριά της εργοδοσίας ήταν μάλλον η αφορμή για να εκφραστούν συγκεκριμένα παράπονα από τον Βαγγέλη Κιτσώνη και μερικούς ακόμη συναδέλφους του στο Banquet.

Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε στο TVXS ο εκδιωχθείς από το Banquet, Βαγγέλης Κιτσώνης: «… δεν είχαμε ένσημα, δηλαδή μιλάμε για ανασφάλιστη εργασία, δεν πληρωνόμασταν υπερωρίες, μια και εφαρμοζόταν ένα πολύ ιδιαίτερο καθεστώς μισθοδοσίας, μας παρακρατούνταν τα πουρμπουάρ, για να μη μιλήσω για τη σίτιση… Ό,τι περίσσευε στο τέλος της ημέρας το ανακάτευαν και το έδιναν στα γκαρσόνια, λες και ήμασταν ζώα…». Αφού δεν υπήρξε καμία βελτίωση αυτών των συνθηκών, παρά τα παράπονα προς τους εργοδότες, τότε ήρθε ίσως και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον ίδιο τον Κιτσώνη. Όπως περιγράφει ο ίδιος: «μια μέρα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν να παραδώσω τη στολή εργασίας, για να εκπαιδεύσουν κάποιον, δε μου μίλησαν για απόλυση, προκειμένου να μην απαιτήσω αποζημίωση και περιμέναν ότι δεν θα αντιδράσω… ότι σίγουρα δε θα αντιδράσω έτσι… Άλλωστε, αυτή είναι λίγο πολύ μια συνηθισμένη τακτική σε όλο τον κλάδο των επιχειρήσεων επισιτισμού!».

Στις 23 Απριλίου φάνηκε πως η διαμάχη Κιτσώνη-Φιώρου θα έφτανε σε ένα ομαλό τέλος, όταν μετά από μία συγκέντρωση σχεδόν 1000 ατόμων έξω από το Banquet, παραδόθηκε στον ιδιοκτήτη του μαγαζιού ένα συμφωνητικό προς υπογραφή με συγκεκριμένους όρους που αφορούσαν την επαναπρόσληψη του Κιτσώνη και τη συμμόρφωση του Banquet με τις ισχύουσες διατάξεις του εργατικού δικαίου. Τελικά, και παρά την υπογραφή του κ. Φιώρου τα περισσότερα αιτήματα δεν ικανοποιήθηκαν και η ένταση στην οδό Στρατηγού Καλλάρη επανήλθε. Από τις αρχές Μαΐου οι συγκεντρώσεις έξω από το Banquet είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ οι δύο πλευρές δίνουν συχνά ραντεβού με τους υπευθύνους της Επιθεώρησης Εργασίας και του ΙΚΑ.

Η εκδοχή που παρουσίασε ο ιδιοκτήτης του Banquet, Γεράσιμος Φιώρος, μιλώντας στο TVXS είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από αυτή του Βαγγέλη Κιτσώνη και των διαδηλωτών, που θεωρούν μία ενδεχόμενη «νίκη» στο Banquet κατάκτηση για όλους τους εργαζομένους. Σύμφωνα με τον επιχειρηματία: «τα αιτήματά τους είναι εφευρέσεις! Εκτός από τον Κιτσώνη έχω κι άλλους εφτά που με κατηγορούν για τους δικούς τους λόγους και συνολικά για μαύρη εργασία, παρακράτηση πουρμπουάρ κ.α. Έχω επαρκείς ενδείξεις να πιστεύω πως όλο αυτό είναι προσχεδιασμένο για να βγάλουν λεφτά στις πλάτες μας». Ο κ. Φιώρος διαχώρισε την περίπτωση Κιτσώνη από τους υπόλοιπους εργαζομένους που στηρίζουν τις κινητοποιήσεις. «Είναι αλήθεια πως με τον Κιτσώνη κάναμε λάθος εξαρχής. Μας είπε ότι θέλει να δουλέψει σ’ εμάς για να συμπληρώσει το εισόδημά του κι εμείς τον πιστέψαμε και δεν του κάναμε πρόσληψη. Εκεί πατάει και ουσιαστικά είναι πια ο λόγος του ενάντια στο λόγο μας. Αλλά για όλους τους άλλους έχω αποδείξεις πως είναι όλοι πληρωμένοι και πως εργάζονταν σύμφωνα με όσα προβλέπει η Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία πρέπει να σας πω πως μας έδωσε και συγχαρητήρια για τις συνθήκες που επικρατούν στο μαγαζί μας, όταν μας επισκέφτηκε».

Μήνυση στον απολυμένο

Μάλιστα, η ιδιοκτησία του Banquet υποστηρίζει πως τα στοιχεία της είναι τόσο ισχυρά που θα καταθέσει μήνυση στον εισαγγελέα για συκοφαντική δυσφήμιση και διαφυγόντα κέρδη, τα οποία ξεπερνούν το 80% του τζίρου του μαγαζιού. Επιπλέον, ο κ. Φιώρος στάθηκε στο γεγονός πως οι κάτοικοι της γειτονιάς έχουν πάρει θέση υπέρ του μαγαζιού, αν και κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται από κάποιο χαρτί με υπογραφές ή κάτι αντίστοιχο… Από την άλλη, εκφράζει ξεκάθαρα παράπονα για την «μουδιασμένη στάση της αστυνομίας απέναντι σε συμπεριφορές αλητείας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που μας αναγκάζει να κλείσουμε επ’ αόριστον το μαγαζί από την Κυριακή, 16/5».

Ποιος έχει δίκιο; Είναι η εύλογη ερώτηση που έρχεται στα χείλη όλων των παρατηρητών της υπόθεσης. Ο απόφοιτος της Νομικής Σχολής και ασκούμενος δικηγόρος σε θέματα εργατικού δικαίου, Μάνος Ελευθερόγλου μοιράστηκε την άποψή του με το TVXS: «Καθόσον ο απολυμένος εργαζόμενος δεν είχε προσληφθεί ,-και συνεπώς δεν καλύπτεται από ατομική σύμβαση εργασίας-, δικαιούται όλα τα προβλεπόμενα από τη συλλογική σύμβαση εργασίας που τον καλύπτει από το σωματείο επισιτισμού. Όμως πρέπει να τονισθεί ότι το εργατικό δίκαιο δεν είναι εργαλείο απόδοσης δικαιοσύνης… Αντίθετα και επειδή εκφράζει ταυτόχρονα διαφορετικές κοινωνικές ομάδες με διαφορετικά συμφέροντα, όπως στην προκειμένη, είναι εργαλείο ισορρόπησης αυτών των αντιτιθέμενων κοινωνικών συμφερόντων στο επίπεδο του ευρύτερου κοινωνικού ανταγωνισμού… Σχετικά με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, η πράξη προηγείται του νόμου και θεσπίζει και νόμο, εάν, δε, γίνει κοινωνική πρακτική μπορεί και να τον διαφοροποιήσει, όπως μας διδάσκει η κοινωνιολογία του Δικαίου αλλά και η κοινή λογική».

Είναι γεγονός πως η υπόθεση Banquet συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που την καθιστούν εξόχως ενδιαφέρουσα τόσο σε νομικό όσο και κοινωνικό επίπεδο, καθώς εκτός από την καθημερινή φυσική παρουσία των συμπαραστατών του απολυμένου Βαγγέλη στο BANQUET, δεκάδες είναι τα μηνύματα συμπαράστασης στα blogs. Κατά τα άλλα, πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα ευέλικτης εργασίας που μετά το ΔΝΤ, θα γίνεται κανονικά και με το νόμο…

Διαβάστε τις τελευταίες εξελίξεις:
http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/banquet-%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%82

Written by antiracistes

17 Μαΐου, 2010 at 9:38 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

Η ΔΕΗ συμβάλλει στο… δουλεμπόριο!

leave a comment »

Η ΔΕΗ συμβάλλει στο… δουλεμπόριο!

Στην ανάπτυξη σύγχρονου δουλεμπορίου… συμβάλλει η ΔΕΗ:
Εκχωρεί σε ιδιώτες ολοένα και περισσότερες εργασίες της, οι οποίοι στη συνέχεια χρησιμοποιούν Ελληνες και ξένους εργαζομένους ως «σύγχρονους δούλους» με εξευτελιστικές «αμοιβές» των 200, 300, 400 ευρώ μηνιαίως. Και, φυσικά, τους περισσότερους από αυτούς ανασφάλιστους.
Την καταγγελία έκανε χθες ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ Νίκος Φωτόπουλος, ενώ το συνδικάτο δίνει σειρά στοιχείων που αποκαλύπτουν ότι:
Η πρώτη εταιρεία της χώρας δημόσιου χαρακτήρα, η ΔΕΗ, τη στιγμή που υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, δεν προχωρεί σε προσλήψεις, κάτι που έχει παράλληλα ως αποτέλεσμα -ελλείψει προσωπικού- να μη γίνονται και να καθυστερούν βασικές εργασίες.
Γι αυτόν τον λόγο διασπαθίζονται, σύμφωνα με τη ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ, δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ σε υπερωρίες κ.λπ.
Αναγκάστηκε, αναφέρει η ΓΕΝΟΠ, το προσωπικό να δουλέψει πέρυσι υπερωριακά 2.301.147 ώρες και η σχετική δαπάνη έφτασε τα 61.782.115 ευρώ. Αυτό το ποσό θα ήταν σε θέση να καλύψει αξιοπρεπείς μισθούς για χιλιάδες άνεργους.
Ακόμη η ΔΕΗ, αδυνατώντας να δώσει τα «ρεπό» που δικαιούνταν οι εργαζόμενοι, αναγκάστηκε να τους καταβάλει ποσό 35.500.000 ευρώ.
Η ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ αποκαλύπτει επίσης στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία -κατά την άποψή της- η ΔΕΗ… συμβάλλει σε συντήρηση καθεστώτος εργασιακής δουλείας με τις ακόλουθες ενέργειες ή παραλείψεις της:
Επειδή όλα αυτά τα χρόνια οι εργασίες δεν μειώθηκαν αλλά πολλαπλασιάστηκαν (φεύγοντας από τη ΔΕΗ), πήγαν σε εργολάβους οι οποίοι χρησιμοποιούν τη νέα γενιά (Ελληνες και ξένους) ως σύγχρονους δούλους με 200, 300 και 400 ευρώ και ανασφάλιστους.
Επίσης, ακόμη, η διοίκηση της ΔΕΗ αύξησε:
· Τις συμβάσεις έργου από 79 το 1998 σε πάνω από 800 το 2008.
· Το εποχικό προσωπικό από 233 το 1998 σε 2.790 το 2008.
· Και το ημερομίσθιο προσωπικό από 510 το 1998 σε 925 το 2008.
Χ. Αναγνωστόπουλος – Χρ. Κολώνας
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8334&pubid=4042887

Written by antiracistes

10 Ιουνίου, 2009 at 9:25 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

Οι νοικιαζόμενοι εργαζόμενοι για την Πρωτομαγιά 2009

leave a comment »

Πρωτομαγιά 2009

Η επισφαλής εργασία ήταν ένα από τα μέτρα που υποτίθεται ότι θα έφερνε στην Ελλάδα πιο ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, θα μεγάλωνε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και τελικά θα έφερνε την ευημερία σε όλους μας. Αυτό που πραγματικά έφερε ήταν σίγουρα κέρδη για τραπεζίτες και βιομήχανους. Την ίδια στιγμή βύθισε στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα χιλιάδες εργαζόμενους που, ενώ δουλεύουν, δεν μπορούν να κάνουν το αυτονόητο, να ζουν αξιοπρεπώς από τον μισθό τους.

Ενοικίαση εργαζομένων, εργολαβίες-outsourcing, αυτές ήταν οι συνταγές που δοκιμάστηκαν και, όπως αποδεικνύεται περίτρανα, απέτυχαν παταγωδώς να εμποδίσουν ή έστω να αναχαιτίσουν την οικονομική κρίση.

Η κρίση είναι εδώ, οι προβλέψεις για την πορεία της κάθε μέρα αναθεωρούνται προς το χειρότερο και σήμερα οι ίδιες αυτές συνταγές σερβίρονται σαν διέξοδος από αυτή.

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδρανείς μπροστά σε αυτή την κατάσταση περιμένοντας να έρθει το χειρότερο. Γιατί αυτό το ετοιμάζουν ήδη για μας με καινούργιο ασφαλιστικό, με περισσότερη «φιλελευθεροποίηση της εργασίας».
Κυλιόμενες εξάμηνες συμβάσεις για τους νεοπροσλαμβανόμενους εξήγγειλε τον Μάρτιο η Εθνική Τράπεζα οι οποίες μάλιστα παρουσιάζονται σαν «προσφορά στην ελληνική κοινωνία» για την αντιμετώπιση της δύσκολης συγκυρίας.
Η μόνιμη και σταθερή εργασία είναι πλέον όνειρο απατηλό για κάθε νέο ή νέα που εισέρχεται στην αγορά εργασίας. Την ίδια ώρα οι επιδοτήσεις των 28 δισ. ρέουν προς τα ταμεία των Τραπεζών και οι ιδιοφυΐες-golden boys που δεν μαθαίνουν ούτε από τα παθήματά τους, έχουν το ελεύθερο να τα διαχειριστούν όπως θέλουν.

Το κύμα αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε με αφορμή το τραγικό περιστατικό της επίθεσης στην μετανάστρια από την Βουλγαρία Κωνσταντίνα Κούνεβα δείχνει τον τρόπο που πρέπει να απαντήσουμε. Τον τρόπο να διεκδικήσουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, ντόπιους και μετανάστες.

Συμμετέχουμε στην συγκέντρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς 2009.
Αθήνα: Πλατεία Κλαυθμώνος 10:30 π.μ.

Written by antiracistes

30 Απριλίου, 2009 at 5:08 μμ

Κατάληψη πρυτανείας Παντείου Πανεπιστημίου ενάντια στις εργολαβίες

leave a comment »

Η επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο της Κωσταντίνας Κούνεβα στις 23/12, καθαρίστρια στον ΗΣΑΠ, μέσω της εταιρείας επινοικίασης εργαζομένων καθαρισμού ΟΙΚΟΜΕΤ, και γραμματέα της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, έφερε στην επιφάνεια με τον πιο βίαιο τρόπο τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας που βιώνουν οι περίπου 20.000 εργαζόμενοι/ες καθώς και το καθεστώς υπεργολαβιών σύμφωνα με το οποίο γίνεται ο καθαρισμός των δημοσίων κτιρίων και χώρων.

Και στα Πανεπιστήμια, ο καθαρισμός των κτιρίων δίνεται ως υπεργολαβία, σε ιδιωτικές εταιρείες που υπό το καθεστώς της εργοδοτικής τρομοκρατίας απασχολούν τις εργαζόμενες/ους με μισθούς πείνας, τις περισσότερες φορές χωρίς καθόλου ένσημα αντί για βαρέα και ανθυγιεινά όπως θα έπρεπε.

Από τις 17 Μάρτη η πρυτανεία του Α.Π.Θ. τελεί υπό κατάληψη στην κατεύθυνση της έμπρακτης αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα διεκδικώντας την άμεση πρόσληψη των εργαζόμενων στον καθαρισμό και τη φύλαξη από το ίδιο το πανεπιστήμιο.

Η δυναμική αυτή κίνηση φοιτητών και εργαζομένων, ενάντια στην μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, την επισφάλεια και το καθεστώς επινοικίασης φοβίζει το πολιτικό προσωπικό της αγοράς και του κράτους. Γι’ αυτό και συσπειρώνεται το αντιδραστικό μπλοκ. Οι πρυτανικές αρχές του Α.Π.Θ. μαζί με όλο το συρφετό των καθηγητάδων, που στήριξαν το προηγούμενο διάστημα την αναθεώρηση του Α.16 και την εφαρμογή του νόμου-πλαισίου, χρησιμοποιούν τα πάντα φιλόξενα σ’ αυτούς Μ.Μ.Ε για να κραυγάσουν τρομουστερικά για το άσυλο, να θέσουν τελεσίγραφο στους καταληψίες και να καλέσουν σε αντισυγκέντρωση με σκοπό τον τερματισμό της κατάληψης.
Συντάσσουν τις φωνές τους με όλους τους φύλακες της τάξης και της ασφάλειας των αφεντικών, με τους μπάτσους και τον εισαγγελέα Σανιδά, που απειλούν πλέον άμεσα όλες τις καταλήψεις εντός και εκτός σχολών, κάθε αυτοοργανωμένο και ελεύθερο χώρο αντίστασης.

Οι απειλές τους δεν μπορούν να μας καταστείλουν. Αντίθετα δυναμώνουν την αλληλεγγύη μας προς το Α.Π.Θ. και προς όλες τις καταλήψεις και γεννούν νέες εστίες αντίστασης.

Στο Πάντειο, τον καθαρισμό των κτιρίων έχει αναλάβει η εταιρεία ΑΝΑΞ που απασχολεί 22 εργαζόμενες/ους η πλειοψηφία των οποίων δουλεύουν για 24Ε /6ωρο, ανασφάλιστοι και υπό την επιτήρηση του προυστάμενου-ρουφιάνου του αφεντικού.
Στο εμπορικό κέντρο πάντειο, η ‘δωρεάν σίτιση’ είναι ένα ακόμα μαγαζί μιας και η διαχείριση του εστιατορίου δεν γίνεται από το ίδιο το πανεπιστήμιο, αλλά έχει δοθεί με μειοδοτικό διαγωνισμό σε κερδοσκοπική εταιρία catering, η οποία για να μειώσει το κόστος και να αυξήσει τα κέρδη της, εξουθενώνει τους υπαλλήλους της και ρίχνει επικίνδυνα την ποιότητα του φαγητού.
Ο τεράστιος όγκος σημειώσεων που χρησιμοποιούμε δεν τυπώνεται μέσα στη σχολή από μόνιμους υπαλλήλους, αλλά έχει δοθεί με υπεργολαβία σε ιδιωτικό τυπογραφείο στο Μενίδι.
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης με τους μισούς περίπου εργαζόμενους/ες να έχουν προσληφθεί με ολιγόμηνες συμβάσεις ενώ καλύπτουν πάγιες ανάγκες και να απειλούνται κάθε χρόνο με απόλυση.

Σ’ αυτούς που σκούζουν στα τηλεπαράθυρα πως μέσα στο άσυλο δραστηριοποιούνται ομάδες βίας, απαντάμε πως αυτές οι ομάδες μας είναι γνωστές. Είναι οι εργολάβοι και οι εταιρίες που καταπατούν όλα τα εργασιακά δικαιώματα και κερδοσκοπούν ξεζουμίζοντας τους εργαζόμενους/ες, αφού χαίρουν ασυλίας και μέσα στα πανεπιστήμια.

Καταλαμβάνουμε την πρυτανεία του Παντείου, ενός πανεπιστημίου ρημαγμένου οπως είχε αποδειχθεί, από τις μίζες και τις ρεμούλες διαφόρων προσώπων με θεσμική εξουσία (πρυτανικής αρχής, καθηγητών κλπ), ενάντια στην ελαστικοποίηση και τη μαύρη εργασία, ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και τις εταιρίες υπεργολαβιών.
Ενάντια στο μεγάλο παζάρι των εργασιακών δικαιωμάτων που στήνεται εδώ μέσα με τους εργολάβους.

Οι απόψεις μας αυτές δεν αποτελούν έκφραση φιλανθρωπίας απέναντι στους ‘κακόμοιρους’ τους εργαζόμενους, ούτε μια πράξη ‘επαναστατικότητας’ εκ του ασφαλούς με την καβάτζα της οικογένειας. Δεν πηγάζουν από τον ξύλινο λόγο του στυλ ‘φοιτητές-εργατιά μια φωνή και μια γροθιά’. Είναι προϊόν της συνείδησης του γεγονότος πως στα χαμηλωμένα βλέμματα των καθαριστριών, βλέπουμε τον εαυτό μας σε λίγα χρόνια, αν όχι από τώρα. Συνείδησης του γεγονότος πως εμείς δε θα έχουμε διαφορετικό μέλλον , πως δε θα την βγάλουμε καθαρή, εμείς ατομικά. Πως αντίθετα με τις φαντασιώσεις που μας τρέφει ένα ολόκληρο σύστημα για το πανεπιστήμιο και μας μαύρα και ανασφάλιστα μας θέλουν να δουλεύουμε.
Μακρυά από την επιθυμία να γίνουμε αφεντικά ή επιστήμονες-διαχειριστές των ζωών των άλλων, επιλέγουμε το βλέμμα των εργαζομένων, μεταναστών/στριών, των κρατούμενων, μαθητών/τριών να σταματήσει να είναι χαμηλωμένο.

Καταλαμβάνουμε την πρυτανεία του παντείου ενάντια στην καταστολή και όλο το νέο πακέτο νόμων που στοχοποιεί τις καταλήψεις, την αυτοοργάνωση και την κοινωνική αντίσταση.

εξω οι εργολάβοι από τις σχολές
κανένας εργαζόμενος/η ενοικιαζόμενος, ανασφάλιστος, επισφαλής
αλληλεγγύη στην κατάληψη του Α.Π.Θ.
κάτω τα ξερά σας απ’ όλες τις καταλήψεις

κατάληψη πρυτανείας
παντείου

Written by antiracistes

31 Μαρτίου, 2009 at 9:45 μμ

Εκδήλωση για την εργασιακή επισφάλεια (Στέκι Μεταναστών)

leave a comment »

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ

Θα μας μιλησουν οι:

Κατσορίδας Δημήτρης (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ)
Χαμηλάκη Κατερίνα (ΥΠΠΟ)
Ψυκάκος Δικαίος (Σωματείο συμβασιούχων ΕΛΤΑ)

καθώς και αγωνιστές/ριες από πρωτοβάθμια σωματεία

Η συζήτηση θα γίνει την Τετάρτη 1 Απρίλη, στις 20.00 στο στέκι μεταναστών (Τσαμαδού 13, Εξάρχεια)

Φοιτητές/ριες Κόκκινου συμμετέχουμε στην ΑΡΕΝ

Written by antiracistes

31 Μαρτίου, 2009 at 9:42 μμ

Για την κατάληψη του ΑΠΘ και τις εργολαβίες

leave a comment »

Όποιος δεν καταγγέλλει το καθεστώς των εργολαβιών (καθεστώς δουλεμπορίου) στα ΑΕΙ, νομιμοποιεί αυτούς που έφτασαν μέχρι και δολοφονική απόπειρα εναντίον συνδικαλίστριας.

Όπως είναι γνωστό η σύγκλητος του ΑΠΘ αποφάσισε να μεθοδεύσει διαδικασία «απομάκρυνσης» όσων έχουν καταλάβει το κτίριο της Πρυτανείας και των διοικητικών υπηρεσιών. Είναι απόφαση ιδιαιτέρως αυταρχική που πρέπει να λάβει απάντηση από τη μεριά του Πανεπιστημιακού κινήματος καθώς:
Α) Δεν πρόκειται για κατάληψη από κάποια «άτομα» ούτε από κάποιο πολιτικό χώρο. Είναι κατάληψη που στηρίζεται από αποφάσεις σωματείων εργαζομένων και φοιτητικών συλλόγων του ΑΠΘ. Ένα από τα σωματεία που τη στηρίζουν είναι το ίδιο το σωματείο των εργαζομένων σε εργολαβίες του ΑΠΘ.
Β) Δεν πρόκειται για απλή κατάληψη, αλλά για κινητοποίηση με συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους: τη δέσμευση του ΑΠΘ ότι θα σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς των εργολαβιών.
Γ) Η Πρυτανεία του ΑΠΘ όπως και η Σύγκλητος δεν έχουν αναλάβει μέχρι τώρα καμιά δέσμευση. Με αυτό τον τρόπο νομιμοποιούν μια απαράδεκτη συνθήκη ελαστικής και επισφαλούς εργασίας και τη σύναψη συμβάσεων με εταιρείες που έχουν χαρακτηριστεί ως δουλεμπορικές.
Δ) Τυχόν επιχείρηση «ανακατάληψης» θα αποτελεί ιδιαίτερα αρνητικό προηγούμενο σύγκρουσης με τους φοιτητικούς συλλόγους και εκ των πραγμάτων αμφισβήτησης του Ασύλου.

Ως εκ τούτου απαιτείται επιτακτικά να πάρουμε θέση. Σε αυτό το σημείο θέλω να προσθέσω ότι με βάση την εμπειρία που υπάρχει μέχρι τώρα, τις δράσεις και παρεμβάσεις που έχουν γίνει από την ΠΕΚΟΠ (Παννατική Ένωση Καθαρισμού και Οικιακού Προσωπικού) και την Πρωτοβουλία 90 Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έχουν προκύψει τα ακόλουθα.

• Είναι απολύτως προφανές ότι στο χώρο των εταιριών καθαρισμού επικρατεί καθεστώς εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, όπως προκύπτει και από τη σχετική έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ. Το καθεστώς αυτό ενισχύθηκε από ένα θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει την ενοικίαση εργαζομένων και την ανάθεση σε ιδιώτες της φύλαξης και καθαριότητας των δημόσιων οργανισμών.
• Το καθεστώς των εργολαβιών είναι καθεστώς δουλεμπορίου και ως τέτοιο δεν μπορεί να ανεχόμαστε να αναπαράγεται μέσα στα ΑΕΙ. Όποιος δεν το καταγγέλλει αυτό αντικειμενικά νομιμοποιεί αυτούς που έφτασαν μέχρι και δολοφονική απόπειρα εναντίον συνδικαλίστριας.
• Το καθεστώς των εργολαβιών ΔΕΝ συμφέρει οικονομικά τους δημόσιους οργανισμούς. Για παράδειγμα οι διοικητικές υπηρεσίες του Ευαγγελισμού έχουν οικονομοτεχνική μελέτη που αποδεικνύει ότι η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού θα είχε μικρότερο συνολικό κόστος, καλύτερα αποτελέσματα και μείωση των ελλειμμάτων.
• Ένα γενικό αίτημα ελέγχου των εταιριών και τήρησης της τυπικής νομιμότητας δεν θα έχει αποτέλεσμα, μια που μπορούν να παρακάμψουν τον ουσιαστικό έλεγχο. Τυπικός έλεγχος σημαίνει απλή προσκόμιση αποδείξεων μισθοδοσίας και εξοφλητικών αποδείξεων, τις οποίες εύκολα μπορούν να παραποιήσουν οι εργοδότες. Επιπλέον, ακόμη και σε περιπτώσεις καταγγελιών φέρνουν μετά υπεύθυνες δηλώσεις των εργαζομένων ότι μισθοδοτούνται με βάση τη σύμβαση και λαμβάνουν δώρα επιδόματα κ.λπ. Πόσο μάλλον που μιλάμε για ιδιαίτερα ανασφαλείς εργαζόμενες και εργαζομένους που έχουν να αντιμετωπίσουν και τον κίνδυνο να μπουν σε «μαύρη λίστα», οι δουλέμποροι των εταιριών ενοικίασης έχουν εκτεταμένη δυνατότητα πληροφόρησης.
• Με το σημερινό καθεστώς οι δουλέμποροι έχουν τη δυνατότητα και να δηλώνουν λιγότερες ώρες (κάτι που εξαιτίας σχετικής εγκυκλίου τους απαλλάσσει και από την υποχρέωση να καταβάλλουν βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα) και να αμείβουν πρακτικά με τα μισά χρήματα, συντηρώντας απαράδεκτη συνθήκη εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ταυτόχρονα διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Η εκτίμηση που έχει γίνει είναι ότι μιλάμε για μια επιπλέον απόσπαση από 200-500 ευρώ ανά εργαζόμενο. Αυτό σημαίνει τεράστια εκμετάλλευση αλλά και τεράστιας κλίμακας διασπάθιση δημόσιου χρήματος.
• Με βάση και εγκύκλιο του Υπουργείου Απασχόλησης τυχόν μη τήρηση της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας από την εταιρεία καθαριότητας επιβάλλει την καταγγελία της σύμβασης με αυτήν.
• Οι διοικήσεις των ΑΕΙ δεν απαλλάσσονται από την ευθύνη να τηρείται η νομιμότητα μέσα στον χώρο ευθύνης τους. Οι συμβάσεις με τις εταιρείες καθαρισμού δεν σημαίνουν ότι διαγράφεται η ευθύνη των ΑΕΙ σε περίπτωση μη – τήρησης της νομιμότητας. Πέραν των ζητημάτων ηθικής τάξης, οι διοικήσεις των ΑΕΙ έχουν και νομική ευθύνη και σε σχέση με την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και σε σχέση με τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Επιβάλλεται να γίνει σαφές ότι θα έρθουν αντιμέτωπες με αυτές τις ευθύνες.

Συνολικά, πρέπει και το πανεπιστημιακό κίνημα μαζί με το υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα να απαιτήσουμε να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο που νομιμοποιεί τον εργοδοτικό μεσαίωνα, να καταργηθεί η ενοικίαση εργαζομένων, να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρίες.

Από εκεί και πέρα το βασικό αίτημα θα πρέπει να είναι να σταματήσει το καθεστώς των εργολαβιών, να σταματήσει να ανατίθεται το έργο του καθαρισμού σε εταιρίες και να γίνουν τώρα προσλήψεις μόνιμου προσωπικού από τα ίδια τα ΑΕΙ. Απόλυτη προτεραιότητα σε αυτές τις προσλήψεις θα πρέπει να έχει το προσωπικό που σήμερα απασχολείται στις εταιρείες καθαρισμού.
Μέχρι τότε απαιτούνται τα ακόλουθα άμεσα μέτρα
• Οι διοικητικές υπηρεσίες των Πανεπιστημίων να κρατούν αναλυτικά στοιχεία για τις ώρες και ημέρες εργασίας των καθαριστριών, για να μην μπορούν οι δουλέμποροι να δηλώνουν λιγότερες ώρες.
• Η καταβολή των αμοιβών να μη γίνεται από τις εταιρείες αλλά από τα ίδια τα ΑΕΙ, έτσι ώστε να εξασφαλίζουμε ότι θα λαμβάνουν ό,τι τους αναλογεί. Αν δεν γίνεται αυτό, ας απαιτήσουμε η καταβολή των αμοιβών κάθε μήνα να γίνεται παρουσία και εκπροσώπου των υπηρεσιών του ΑΕΙ για να ελέγχεται ότι όντως καταβάλλονται τα νόμιμα. Άλλωστε με βάση και τη νομοθεσία οι οργανισμοί που κάνουν την ανάθεση είναι συνυπεύθυνοι για την τήρηση της νομιμότητας.
• Οι διοικητικές υπηρεσίες των ΑΕΙ να ελέγχουν ότι καταβάλλονται πλήρως οι αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές για βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα.
• Να διευκολύνεται με κάθε τρόπο η ενημέρωση και συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων στα συνεργεία καθαρισμού.
• Οι συμβάσεις με τις εταιρείες που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία πρέπει να καταγγελθούν, όπως επιβάλλουν σχετικές εγκύκλιοι του Υπουργείου Απασχόλησης. Να εξασφαλιστεί ότι κανένας / καμιά εργαζόμενος / η δεν θα απολυθεί, ακόμη και εάν κηρυχθεί έκπτωτος ο εργολάβος.

Παναγιώτης Σωτήρης

Written by antiracistes

29 Μαρτίου, 2009 at 9:29 πμ

Εκδήλωση-συζήτηση του ΟΠΕΚ: “Η αγορά εργασίας εν ώρα κρίσης: επισφαλής εργασία και ανεργία”

leave a comment »

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Ο Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας (ΟΠΕΚ)
σας προσκαλεί στην εκδήλωση που διοργανώνει με θέμα:

“Η αγορά εργασίας εν ώρα κρίσης:
επισφαλής εργασία και ανεργία”

την Τετάρτη 8 Απριλίου 2009, ώρα 18.30

στη ν Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδος (Ακαδημίας 23)

1η ΕΝΟΤΗΤΑ
Ιστορικό πλαίσιο- Διεθνείς παράμετροι

Αντώνης Λιάκος (Πανεπιστήμιο Αθηνών)
Βιργινία Μαντουβάλου (University of Leicester )

2η ΕΝΟΤΗΤΑ
Ελληνικές πτυχές

Αντιγόνη Λυμπεράκη (Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Μάνος Ματσαγγάνης (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Σχολιασμός:
Εύη Χριστοφιλοπούλου (Βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ)

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Δημήτρης Παπούλιας (Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Ορισμένα από τα ερωτήματα που θα τεθούν κατά τη συζήτηση είναι:

Πόσο νέο φαινόμενο είναι η επισφαλής εργασία; Ταυτίζεται η επισφαλής εργασία με την ευέλικτη εργασία; Κατά πόσον ισχύει η διχοτόμηση των ανθρώπων σε δυο κόσμους: τον κόσμο των «εντός» προνομίων και προστασίας, και τον κόσμο των «εκτός»; Ως ποιο σημείο συμπίπτουν και πού αποκλίνουν τα συμφέροντα των «κανονι� �ών» εργαζομένων, των “επισφαλών» εργαζομένων και των ανέργων; Πόσο αντιπροσωπεύονται οι επισφαλώς εργαζόμενοι/ες και οι άνεργοι/ες από τα συνδικάτα; Υπάρχει «Ευρωπαϊκή διαδρομή» προς τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας; Μπορεί να προχωρήσουν μεταρρυθμίσεις υπέρ των «εκτός» χωρίς να θιγούν τα κεκτημένα των «εντός»;

Written by antiracistes

28 Μαρτίου, 2009 at 8:28 πμ

Η όψιμη ανακάλυψη της επισφαλούς εργασίας» της Έφης Αβδελά (Αυγή της Κυριακής, 22/3/2009)

with one comment

Η όψιμη ανακάλυψη της επισφαλούς εργασίας 22/03/2009
Της Εφης Αβδελα

Η πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων προκάλεσε ένα επίσης πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης, που οργανώθηκε πραγματικά από τα κάτω και τροφοδοτήθηκε από το κλίμα που δημιούργησε η εξέγερση του Δεκέμβρη. Έχουν ειπωθεί και έχουν γραφτεί τόσα πολλά για την υπόθεση αυτή, που αναρωτιέται κανείς τι καινούριο μπορεί να προσφέρει στη σημερινή συζήτηση, εκτός φυσικά από μια επιπλέον ένδειξη αλληλεγγύης. Με ένα συναίσθημα αμηχανίας, λοιπόν, θα επιδιώξω να εστιαστώ σε μία όψη της υπόθεσης που, μολονότι έχει θιγεί, θεωρώ ότι παραμένει υποβαθμισμένη στις περισσότερες προσεγγίσεις.
Η επίθεση ανέδειξε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα που αφορά τις συνθήκες στις οποίες εργάζονται πολλές χιλιάδες εργαζόμενοι και έχουν χαρακτηριστεί διεθνώς με τον όρο «επισφαλής εργασία». Θα υποστηρίξω ότι οι «επισφαλείς» συνθήκες εργασίες δεν είναι νέο φαινόμενο. Αντίθετα, «επισφαλείς» ήταν πάντα οι συνθήκες αμειβόμενης εργασίας των γυναικών: απολύονταν πρώτες, πληρώνονταν λιγότερο, αντιμετωπίζονταν με καχυποψία από τα συνδικάτα, και οι νόμοι τις ήθελαν προσωρινές. Ακόμη περισσότερο «επισφαλείς» και «αόρατες» ήταν εκείνες οι εργασίες που θεωρούνταν «φυσικές» για τις γυναίκες. Σε αυτές ανήκει και το είδος εργασίας τις συνθήκες της οποίας αγωνιζόταν να αλλάξει η Κωνσταντίνα Κούνεβα, δηλαδή του καθαρισμού δημόσιων χώρων. Το όψιμο ενδιαφέρον για την «επισφαλή εργασία» συναρτάται άμεσα με το γεγονός ότι οι πρόσφατες αλλαγές στις πρακτικές των εργασιακών σχέσεων επεκτείνουν σε άντρες εργαζόμενους, και μάλιστα νέους, τις συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες εργαζόμενες σε όλους τους τομείς εργασίας για περίπου δύο αιώνες. Πλήττονται δηλαδή εκείνες οι κατηγορίες εργαζομένων που ιστορικά ταυτίζονται με τη σταθερή, τακτικά αμειβόμενη και προστατευμένη από την εργατική νομοθεσία εργασία, την κατεξοχήν μισθωτή εργασία, την εργασία των αντρών.
Η αμειβόμενη εργασία των γυναικών υπήρξε εξ ορισμού «επισφαλής». Ανεξάρτητα από το αν ονομάστηκε «εφεδρική», «βοηθητική» ή «συμπληρωματική», ήταν συστηματικά η χαμηλότερα αμειβόμενη, η περισσότερο πρόσκαιρη και η εντονότερα ανασφαλής. Το γεγονός ότι οι γυναίκες ταυτίζονταν από όλους, κατά κύριο λόγο, με το σπίτι και την οικογένεια, και η ταύτιση αυτή αντιμετωπιζόταν ως φυσική είχε σημαντικές συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε η μισθωτή εργασία στις βιομηχανικές κοινωνίες: οργανώθηκε ως αυτόχρημα αντρική. Ταυτίστηκε με τον κουβαλητή της οικογένειας, τον αρχηγό της, εκείνον που ήταν υπεύθυνος για την προστασία και τη φροντίδα των εξαρτώμενων μελών της, γεγονός που του επέτρεπε να απαιτήσει ο ρόλος του αυτός να αναγνωριστεί πολιτικά, να γίνει δηλαδή πολίτης. Η μαζική παρουσία των γυναικών στα εργοστάσια θεωρήθηκε απόδειξη της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, που έβγαζε τις γυναίκες από τον φυσικό τους χώρο, τη φροντίδα της οικογένειας, και τις μετέτρεπε σε ανταγωνίστριες των συντρόφων τους. Σε αυτές τις αναπαραστάσεις στηρίχθηκαν οι εργατικοί αγώνες, η οργάνωση των συνδικάτων, η διαμόρφωση της εργατικής νομοθεσίας και οι εργοδοτικές πρακτικές για δύο αιώνες, συχνά μάλιστα ενάντια σε ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί «συμφέρον» του κεφαλαίου.
Η θεώρηση ότι ο χώρος εργασίας δεν είναι ο φυσικός χώρος για τις γυναίκες διατηρήθηκε τον 20ό αιώνα, παρά το γεγονός ότι η ραγδαία ανάπτυξη των υπηρεσιών πολλαπλασίασε τα ποσοστά των εργαζόμενων γυναικών, ιδίως όσο αυξάνονταν τα προσόντα τους και περιορίζονταν οι ρυθμίσεις που τους απαγόρευαν την είσοδο. Ωστόσο η βασική ανισότητα μεταξύ αντρών και γυναικών στην αγορά εργασίας δεν ανατράπηκε, μολονότι μετασχηματίστηκαν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι αργά τον 20ό αιώνα, στη βιομηχανία ή στις υπηρεσίες, οι γυναίκες απολύονταν πρώτες, πληρώνονταν χαμηλότερα και προστατεύονταν λιγότερο. Η αυτόνομη συνδικαλιστική τους οργάνωση αντιμετωπιζόταν ως διασπαστική και ο νόμος τις αντιμετώπιζε ως «ειδική κατηγορία» εργαζομένων. Ακόμη και σήμερα, μολονότι στις δυτικές χώρες έχουν καταργηθεί οι περιοριστικές ρυθμίσεις για την είσοδο των γυναικών σε διάφορους τομείς εργασίας και η τυπική ανισότητα στις αμοιβές και την ανέλιξη, αποτελεί ωστόσο κοινό τόπο ότι οι γυναίκες είναι ελάχιστες στις πιο προσοδοφόρες εργασίες και τις ανώτερες βαθμίδες της εργασιακής ιεραρχίας, ενώ αποτελούν την πλειοψηφία στα ποσοστά ανεργίας και στις «επισφαλείς» εργασίες. Ακόμη περισσότερο, όσες δουλεύουν χρεώνονται αυτές τα εκάστοτε προβλήματα οικογενειακής συνοχής και λειτουργίας. Για παράδειγμα, πρόσφατα επιφανής ψυχίατρος εντόπισε τις δυσλειτουργίες της ελληνικής οικογένειας που ανέδειξαν, υποτίθεται, τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, στην αμειβόμενη εργασία των γυναικών και στον φεμινισμό.

Η εργασία των γυναικών όχι ως δικαίωμα, αλλά ως «δυνατότητα»
Με δυο λόγια, στην ιστορική της διαμόρφωση, η εργασία των γυναικών δεν αποτέλεσε δικαίωμα, όπως για τους άντρες, αλλά δυνατότητα που τους προσφερόταν κατά περιόδους και υπό όρους. Οι εργασίες που έκαναν τα «γυναικεία επαγγέλματα» ήταν πάντα υποβαθμισμένα και συχνά αντιμετωπίζονταν ως συνέχεια των «φυσικών» τους ιδιοτήτων, γι’ αυτό και χαρακτηρίζονταν συστηματικά «ανειδίκευτα». Σε περιόδους κρίσης απολύονταν πρώτες, γιατί σημασία για την κοινωνική συνοχή είχε πάντα η εργασία των αντρών. Η υποτίμηση, η ανασφάλεια, η υποβάθμιση και οι διακρίσεις ήταν για μεγάλα τμήματα του γυναικείου πληθυσμού οι όροι με τους οποίους έπρεπε να συμβιβαστούν για να αντιμετωπίσουν τις βιοποριστικές τους ανάγκες. Παρά την ικανοποίηση που άντλησαν πολλές από την οικονομική ανεξαρτησία την οποία τους πρόσφερε η αμειβόμενη εργασία, η εργασιακή εμπειρία ήταν για πάρα πολλές γυναίκες ταυτισμένη με την απογοήτευση και την αίσθηση της αδικίας. Συχνά ήταν επίσης ταυτισμένη με τη βία, πραγματική, σεξουαλική ή ακόμη συχνότερα συμβολική.
Μολονότι εξ ορισμού υποδεέστερα, τα «γυναικεία επαγγέλματα» εμφανίζουν ωστόσο συγχρόνως μια εσωτερική ιεραρχία. Η ιεραρχία αυτή αφενός είναι αντίστοιχη με εκείνη που συνδέεται με τον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας ανάμεσα στις χειρωνακτικές και μη δουλειές, αφετέρου καταγράφει τη μικρότερη ή μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στο συγκεκριμένο κάθε φορά επάγγελμα και τις «φυσικές» ιδιότητες που αποδίδονται στις γυναίκες.

Καθαρίστριες: η οικιακή εργασία έξω από το σπίτι
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια. Δηλαδή εκτελούσε στον δημόσιο χώρο εκείνη τη δουλειά που ταυτίζεται από πολύ παλιά, και στα περισσότερα μήκη και πλάτη, με τις γυναίκες, την ιδιαίτερη, υποτίθεται, φύση τους και τον κατεξοχήν προορισμό τους: την οικιακή εργασία. Στην Ελλάδα η οικιακή εργασία βγαίνει για πρώτη φορά έξω από το σπίτι και μετατρέπεται στο επάγγελμα της καθαρίστριας κατά τον Μεσοπόλεμο. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την εξάπλωση και τη διαφοροποίηση των υπηρεσιών, δημόσιων και ιδιωτικών. Ιδίως σε μεγάλους χώρους εργασίας, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, εταιρίες, οι καθαρίστριες αναλαμβάνουν εργασίες που παλαιότερα έκαναν οι υπάλληλοι.
Στον Μεσοπόλεμο, οι καθαρίστριες ήταν οι περισσότερες παντρεμένες ή χήρες, προέρχονταν από φτωχά στρώματα των μεγάλων πόλεων και ήταν οι περισσότερες χωρίς μόρφωση. Στις δημόσιες υπηρεσίες, μολονότι υπήρχαν οργανικές θέσεις υπηρετικού προσωπικού, οι καθαρίστριες δεν ήταν μόνιμες. Πληρώνοντας με την ώρα ή την ημέρα. Το αίτημα να μονιμοποιηθούν διατυπώνεται επανειλημμένα και υιοθετείται από τις φεμινιστικές οργανώσεις του Μεσοπολέμου, αλλά μάταια. Οι καθαρίστριες εργάζονταν σε συνθήκες ανασφάλειας και εκμετάλλευσης, χωρίς την υποστήριξη των εργατικών σωματείων που υπάρχουν στους χώρους εργασίας. Ποιος θα ασχοληθεί την εποχή εκείνη με γυναίκες, συχνά κάποιας ηλικίας, που οι ατυχίες της ζωής τους τις υποχρέωσαν να κάνουν στα γραφεία την ίδια, ανειδίκευτη όπως επιμένουν όλοι, εργασία που κάνουν στο ίδιο τους το σπίτι, που βρίσκονται δηλαδή στον αντίποδα εκείνου που συνιστά για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της εποχής την επιτομή της εργασίας;
Οι καθαρίστριες μονιμοποιούνται μέσα στην Κατοχή, το 1943, με βαθμό και μισθό κλητήρα. Συνεχίζουν ωστόσο να πληρώνονται ως ημερομίσθιες, ενώ πολλές είναι έκτακτες. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1953, χάνουν την ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου και οι οργανικές τους θέσεις καταργούνται. Έκτοτε, και μέχρι τις πρόσφατες εργολαβικές αναθέσεις της καθαριότητας, εργάζονταν στις υπηρεσίες του δημόσιου τομέα με μια μεγάλη ποικιλία εργασιακών σχέσεων: συμβάσεις αορίστου χρόνου, σχέσεις μίσθωσης έργου, αμοιβή με πάγια επιχορήγηση, σύμβαση ιδιωτικού δικαίου και άλλα. Σε κάθε περίπτωση, λιγότερο ή περισσότερο μόνιμες, οι καθαρίστριες ήταν οι κατεξοχήν επισφαλείς εργαζόμενες του δημόσιου τομέα. Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε λίγο στα επιχειρήματα με τα οποία καταργήθηκε το 1953 η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα των καθαριστριών. Παραθέτω από την εισηγητική έκθεση του σχετικού νόμου:
«Παρετηρήθη, ότι κατά το πλείστον αι καθαρίστριαι, ως μονιμοποιηθείσαι εις τακτικάς θέσεις, κρίνουσαι προφανώς ότι εξησφαλίσθη και κατεχυρώθη η εν τη υπηρεσία παραμονή των, ου μόνον παραμελούσι να εκτελώσι τα καθήκοντα αυτών κατά καλόν τρόπον, αλλά κατά το πλείστον υπό διάφορα νομιμοφανή προσχήματα, άτινα επικαλούνται, απουσιάζουσι συχνότατα εκ της υπηρεσίας των» (1953).
Με άλλα λόγια, ο νομοθέτης θεωρεί καταχρηστική για τις καθαρίστριες τη χρήση των εργατικών νόμων, επειδή τους παρέχουν τα «νομιμοφανή προσχήματα» για να απουσιάζουν από την υπηρεσία τους. Για καμία άλλη κατηγορία εργαζομένων δεν τόλμησε ο νομοθέτης να ισχυριστεί ότι η εφαρμογή των νόμων αποτελεί κατάχρηση.
Δεν είναι γνωστό κατά πόσο υπήρξαν διαμαρτυρίες των δημοσιοϋπαλληλικών ή άλλων οργανώσεων για την παραπάνω ρύθμιση. Στο μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής, η πιο αδύναμη και ευάλωτη κατηγορία εργαζομένων, μετά τις υπηρέτριες στα σπίτια, δύσκολα κινητοποιείται και κινητοποιεί. Δεν ανάφερα τυχαία τις υπηρέτριες. Οι καθαρίστριες είναι ιστορική μετεξέλιξή τους. Δεν συνιστούν μόνο προέκταση της οικιακής εργασίας στον δημόσιο χώρο, αλλά και ριζική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, την έξοδο από το ιδίωμα της συγγένειας και την ένταξη σε καθεστώς τυπικής έμμισθης εργασίας, με ωράρια, κανόνες και την όποια προστασία των εργατικών νόμων. Η μετατροπή της υπηρέτριας σε καθαρίστρια υποτίθεται ότι μετατρέπει την «αόρατη» οικιακή εργασία σε ορατή πληρωμένη εργασία. Αυτό θεωρητικά, γιατί η εφαρμογή όλων αυτών στην πράξη απέχει πολύ από το παραπάνω σχήμα. Ο καθαρισμός των δημόσιων χώρων παραμένει «αόρατη» εργασία, θεωρείται απασχόληση ανάγκης και όχι επάγγελμα, κατεξοχήν «γυναικεία» εργασία, ταυτισμένη με τη «γυναικεία φύση», δηλαδή αποκλειστικά και αέναα αναπαραγωγική, με την πιο κυριολεκτική έννοια του όρου. Η επιθεωρητές εργασίας δεν την αναφέρουν ποτέ, οι εργατικοί νόμοι δεν εφαρμόζονται γι’ αυτήν και ο οργανωμένος συνδικαλισμός την αγνοεί συστηματικά. Οι ίδιες οι εργαζόμενες στην καθαριότητα δύσκολα θα αργήσουν να υπερβούν όλα αυτά τα εμπόδια και να οργανωθούν.
Στην κατώτερη κλίμακα των εργασιών που κάνουν οι γυναίκες, η καθαριότητα γίνεται σήμερα ακόμη πιο επισφαλής γιατί την αναλαμβάνουν μετανάστριες, δηλαδή πολλαπλά ευάλωτες εργαζόμενες. Αν η καθαριότητα είναι μια φορά αόρατη εργασία, η καθαριότητα που κάνουν μετανάστριες είναι δυο φορές αόρατη. Όχι μόνο επειδή συχνά γίνεται έξω από τις ώρες της «κανονικής» εργασίας, αλλά και γιατί συνοδεύεται από δυσκολία επικοινωνίας με τους άλλους εργαζόμενους.
Ξένη, μορφωμένη και μαχητική, η Κωνσταντίνα Κούνεβα αντιπροσώπευε σε πολλαπλά επίπεδα την υπέρβαση των παραπάνω αναπαραστάσεων. Γι’ αυτό έπρεπε να «μπει στη θέση της», να σωπάσει, να ταπεινωθεί με μια «τιμωρία» που παραπέμπει ακριβώς στον χώρο του ιδιωτικού και της «γυναικείας φύσης» με τον οποίο συνδέεται το φύλο και η δουλειά της. Η ακραία βία της επίθεσης εναντίον της, το βιτριόλι που της έριξαν και την ανάγκασαν να πιει, αποσκοπούσε –συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία– να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες: να μην τολμούν να υπερβαίνουν τη θέση τους, αυτή που σε κάθε χώρο εργασίας τους επιτρέπεται ως θεμιτή. Γι’ αυτό έχει σημασία εξίσου ηχηρά να απορρίψουμε αυτό το μήνυμα, και πρώτα από όλα κάνοντας ορατό το νόημά του. Αυτό μας συνδέει με την Κωνσταντίνα Κούνεβα, αυτό μας κινητοποιεί να την υπερασπιστούμε, και όχι μόνο η φρίκη της βίας εναντίον της ή οι απάνθρωπες συνθήκες εκμετάλλευσης της «επισφαλούς εργασίας».

Η Έφη Αβδελά διδάσκει σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Το κείμενο εκφωνήθηκε σε εκδήλωση που διοργάνωσε το περιοδικό «Ιστορείν/Historein», στις 16 Μαρτίου 2009, με τίτλο «Από την αφάνεια της επισφαλούς ‘γυναικείας εργασίας’: συζήτηση με αφορμή την επίθεση εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα».

Λεζάντες:
«Γυναίκες», χαρακτικό του Τάσσου, 1974
Γιώργος Γουναρόπουλος, «Κορίτσια που κεντούν», 1920-1922

Written by antiracistes

23 Μαρτίου, 2009 at 12:06 μμ

Συγκέντρωση και πορεία στη Θεσσαλονίκη, 21/3/2009 για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και την επισφαλή εργασία

leave a comment »

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΜΑΡΤΗ
ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 1:00
ΠΟΡΕΙΑ 2:00

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη
Η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει
Τη Δευτέρα στις 22 Δεκέμβρη 2008 η συναδέλφισσα Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Παναττικής Ένωσης
Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, επιστρέφοντας από τη δουλειά της δέχεται δολοφονική επίθεση.
Τραμπούκοι της ρίχνουν βιτριόλι στο πρόσωπο, της ανοίγουν το στόμα και την αναγκάζουν να το πιεί. Σήμερα,
νοσηλεύεται ακόμα σε κρίσιμη κατάσταση, έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στο πρόσωπο και σε ζωτικά όργανα.
Η προσπάθεια που κάνει τώρα η κυβέρνηση και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, αιφνιδιασμένοι από το πλατύ
κίνημα αλληλεγγύης, να κουκουλώσουν την υπόθεση (είτε με κλείσιμο του φακέλου είτε με ανακάλυψη
«υπόπτων») έχει πέσει στο κενό. Όλο και περισσότεροι/ες γνωρίζουν την αλήθεια:
Αυτή η μαφιόζικη, δολοφονική επίθεση ήταν το αποτέλεσμα της συνδικαλιστικής της δράσης: ήδη δεχόταν
απειλές από τις κύκλους της εργοδοσίας και του ψεύτικου, εργοδοτικού σωματείου. Η Κούνεβα, ιστορικός από
τη Βουλγαρία, εργαζόταν ως καθαρίστρια στον ΗΣΑΠ, μέσω όμως της εταιρίας «ΟΙΚΟΜΕΤ» του Οικονομάκη.
Η εταιρεία αυτή είχε αναλάβει την εργολαβία εκεί, όπως και σε πολλούς άλλους δημόσιους οργανισμούς (ΟΣΕ,
Νοσοκομεία κα).
Η δράση της Κωνσταντίνας Κούνεβα και του σωματείου της αποκαλύπτει ότι οι «εργολαβίες» και η «ενοικίαση
εργαζομένων» αποτελούν σύγχρονες μορφές δουλεμπορίου. Με τη συνεργασία των διοικήσεων των δημόσιων
οργανισμών, με την κάλυψη του νομοθετικού πλαισίου, που όλες οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του
ΠΑΣΟΚ έχουν υιοθετήσει και οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ στήριξαν, οι εργολάβοι
καταπατούν κάθε εργασιακό δικαίωμα, βάζουν τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους να υπογράφουν λευκά
χαρτιά με πλασματικές αποδοχές, κλέβουν ένσημα και ώρες, απολύουν, εκβιάζουν, τρομοκρατούν. Τώρα,
ρίχνουν και βιτριόλι. Μια επίθεση που φοβόμαστε ότι θα επιδεινώνεται όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση και η
φτώχεια μας, γυρίζοντας μας στο Μεσαίωνα.
Όμως, η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα χτυπήθηκε επίσης γιατί ήταν γυναίκα και έχει εξαρχής
λιγότερα δικαιώματα. Για τις γυναίκες «απαγορεύεται» ακόμα περισσότερο να αγωνίζονται και να
οργανώνονται, ακόμα και αν αποτελούν τα κατ’ εξοχήν θύματα της εργασιακής επισφάλειας. Χτυπήθηκε γιατί
ήταν μετανάστρια, και οι μετανάστριες θα πρέπει να μένουν κρυμμένες, αποκλεισμένες από το συνδικαλισμό,
χωρίς δικαιώματα και φωνή. Χτυπήθηκε γιατί ήταν μια από εμάς, που ζούμε στην ανασφάλεια, που κάνουμε
τρεις δουλειές για να ζήσουμε ή δεν βρίσκουμε καμία, που δουλεύουμε προσωρινοί/ες, ανασφάλιστοι/ες,
ημιαπασχολούμενοι/ες.
Η Κωνσταντίνα χτυπήθηκε επίσης γιατί οι σημερινές ηγεσίες των μεγάλων συνδικάτων, της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΥ,
των Εργατικών Κέντρων, αρνούνται τη στήριξη και την οργάνωση του κόσμου της επισφαλούς εργασίας.
Ακόμα και μετά τη δολοφονική επίθεση, μας σοκάρει η εγκληματική αδράνειά τους να υπερασπιστούν
στοιχειωδώς, όχι μόνο με ανθρωπιστικές ανακοινώσεις, αλλά με απεργίες και δράση, ένα μέλος του
συνδικαλιστικού κινήματος. Όπως μας εξοργίζει και η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ και των (εργολάβων)
ιδιοκτητών τους.
Όμως η Κωνσταντίνα δεν είναι μόνη. Πρωτοβάθμια σωματεία, εργαζόμενοι και εργαζόμενες, γυναικείες,
συνδικαλιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και
κοινής δράσης ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα των εργολαβιών, την εργοδοτική τρομοκρατία, την
επισφαλή εργασία.
Οι κινητοποιήσεις αρχίζουν να αποδίδουν: Η διοίκηση του ΗΣΑΠ στην Αθήνα αναγκάστηκε μετά από την πίεση
του κινήματος αλληλεγγύης, να συντάξει όρους νέου διαγωνισμού για τις καθαρίστριες, που να σέβεται τα
εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα και να εξετάσει την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στην
καθαριότητα. Είναι μια πρώτη νίκη! Ο αγώνας όμως συνεχίζεται…
Απαιτούμε το αυτονόητο: να καταργηθεί τώρα το θεσμικό πλαίσιο των εργολαβιών, της ενοικίασης
εργαζομένων, της ελαστικής εργασίας και να τελειώσουμε μια για πάντα με τον νόμο του Ρέππα του 2001.
Ζητάμε από όλα τα συνδικάτα και τις ομοσπονδίες να σταματήσουν να ανέχονται τις δουλεμπορικές εταιρείες,
να απαιτήσουν να προσληφθούν τώρα όλοι οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι και οι συμβασιούχοι, να εντάξουν
τους επισφαλείς εργαζόμενους ανεξάρτητα των εργασιακών σχέσεων (εργολαβία, ενοικίαση, σύμβαση χρόνου ή
έργου). Παλεύουμε για να εργαζόμαστε και να αμειβόμαστε όλοι και όλες αξιοπρεπώς, με πλήρη ασφάλιση, για
να γίνεται σεβαστό το οχτάωρο, για να προστατευτούν εργαζόμενοι και άνεργοι με ουσιαστικά επιδόματα
ασθενείας και ανεργίας για όλο το χρονικό διάστημα. Τέλος, θεωρούμε απόλυτη υποχρέωση του κράτους να
χορηγηθεί τώρα πλήρης σύνταξη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Κωνσταντίνα και στην
οικογένειά της.
· Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί
· Να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρείες, να απαγορευτούν οι εργολαβίες και η ενοικίαση
εργαζομένων, κανένας/μια εργαζόμενος/η στην επισφάλεια.__

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα
Για την κατάργηση του δουλεμπόριου και εργασιακής επισφάλειας

Written by antiracistes

20 Μαρτίου, 2009 at 7:18 μμ

Κείμενα για την επισφάλεια. Μέρος 1ο

leave a comment »

Κείμενα του Θανάση Τσακίρη για την επισφάλεια.

 

Μέρος 1ο.

Τι είναι επισφάλεια;

 

Επισφάλεια είναι μια γενικευμένη συνθήκη ζωής που δεν σου επιτρέπει να σχεδιάσεις το μέλλον σου, να κάνεις όνειρα, να είσαι σίγουρος για την επιβίωσή σου, να μπορείς να δημιουργήσεις ανθρώπινες σχέσεις με συνέχεια στο χρόνο, να μπορείς να μοιράζεσαι όμορφα συναισθήματα χωρίς τον φόβο της απώλειάς τους. Η επισφάλεια σχετίζεται άμεσα με τις νέες εργασιακές σχέσεις –τα μερικά, ελαστικά ωράρια, την προσωρινή εργασία, την συνεχή κατάρτιση, την αποσύνδεση πτυχίου και εργασίας, τους αυξανόμενους ρυθμούς παραγωγικότητας. Η κρίση ταυτότητας των φοιτητών – νοημένη σαν υπαρξιακή κρίση – είναι παράγωγο της επισφαλειοποίησης των ζωών μας. Τα στάνταρς που υπόσχονταν το κοινωνικό κράτος δεν ισχύουν πια και πολύ πιθανό να μην ξαναϊσχύσουν ποτέ…
http://rebel-rabbits.blogspot.com/

Ποια είναι η σημερινή κατάσταση στα πλαίσια της οποίας στην οποία ζουν και δουλεύουν οι εργαζόμενοι και δρουν τα σύγχρονα εργατικά συνδικάτα;

Σύμφωνα με μία άποψη, ζούμε στις συνθήκες της κατάρρευσης του διπολισμού, της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, της παγκοσμιοποίησης των αγορών, της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας, της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων επιχειρήσεων, της αύξησης των ελαστικών μορφών εργασίας και της μακροχρόνιας ανεργίας, καθώς και του περιορισμού της συλλογικής εκπροσώπησης στα όργανα λήψης αποφάσεων. Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές ζούμε πλέον στην «εποχή της ανασφάλειας» (“age of insecurity”) όπου ο κίνδυνος (risk) και η αστάθεια έχουν γίνει τα χαρακτηριστικά στοιχεία της κοινωνικής ζωής. Αμφότερες οι προσεγγίσεις διέπονται από τη λογική της «θέσης περί ανασφάλειας» που τα κύρια σημεία της είναι: α) η μεταβίβαση του οικονομικού ρίσκου ολοένα και περισσότερο από τους εργοδότες στους εργαζόμενους, β) η μείωση του χρόνου κατοχής μιας θέσης εργασίας και η εξάρτηση της απασχόλησης και της αμοιβής ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, γ) η ανασφάλεια είναι μακροπρόθεσμα ζημιογόνα για τις οικονομικές επιδόσεις, λόγω της επίτευξής τους μέσω μιας σχέσης απασχόλησης που στηρίζεται στον καιροσκοπισμό, την καχυποψία και την απουσία δέσμευσης, και δ) η υπερφόρτωση τόσο των ατόμων όσο και της ευρύτερης κοινωνίας με μεγάλα βάρη και δαπάνες λόγω της ύπαρξης και διεύρυνσης των τάξεων των ανασφαλών εργαζομένων. Το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται μια τέτοια θέση είναι αυτό της «κοινωνίας του ρίσκου», δηλαδή μια κοινωνία που ολοένα και πιο πολύ την απασχολεί το μέλλον (αλλά και η ασφάλεια), που δημιουργεί την έννοια του ρίσκου». Επομένως, το ρίσκο ορίζεται ως ο συστηματικός τρόπος αντιμετώπισης των κινδύνων και των ανασφαλειών που προκύπτουν στο πλαίσιο της διαδικασίας του κοινωνικού – οικονομικού εκσυγχρονισμού. Η νέα ιδέα που λανσαρίστηκε έξυπνα από τον εργοδοτικό χώρο στη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας ήταν αυτής του «κόσμου ως αγοράς». Στους χώρους εργασίας επικρατεί η ιδέα του «δυνητικού» και η ιδέα της εμπειρίας γίνεται βάρος για τους εργαζόμενους. Στο επίκεντρο του λόγου των εργοδοτών και του κράτους μπαίνει η έννοια του «βραχυπρόθεσμου». Το ουσιώδες είναι αυτό που μπορεί να μετρηθεί. Όπως πλέον δίνεται από θεσμικούς αλλά και ιδιώτες επενδυτές περισσότερο βάρος στα τριμηνιαία οικονομικά αποτελέσματα των επιχειρήσεων παρά στη μακροπρόθεσμη οικονομική υγεία τους, έτσι και η πρόκληση για τους εργοδότες είναι να πειστούν οι εργαζόμενοι ότι τα πάντα είναι προσωρινά και ότι δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα βάσει αρχαιότητας και παρελθούσης εμπειρίας αλλά μόνο βάσει της απόκτησης των πιο νέων «δεξιοτήτων» που χρειάζεται η αγορά, ακριβώς για να λειτουργεί αποτελεσματικά σε βραχυπρόθεσμη βάση.

Όμως, ο προβληματισμός σχετικά με την «ανασφάλεια» δεν είναι καινούργιος αλλά κατά καιρούς επανέρχεται στο προσκήνιο της συζήτησης. Ήδη στην εποχή του ο Κομφούκιος διαπίστωνε ότι «η ανασφάλεια είναι χειρότερη από τη φτώχεια». Οι έννοιες της ασφάλειας και του ελέγχου είναι οι βασικές σε αυτή τη συζήτηση. Ως ασφάλεια ορίζεται η δυνατότητα κάποιου να ελέγχει ο ίδιος τον εαυτό του. Στον 20ό αιώνα, ο όρος «επισφάλεια» (precarity) πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον πρώην αναρχοσυνδικαλιστή και μετέπειτα Καθολικό μοναχό Λεόνς Κρενιέ (Léonce Crenier, 1888-1963). Στο πλαίσιο της Καθολικής κοινωνικής θεωρίας που αναπτύχθηκε στη Γαλλία και την Ιταλία και αποκρυσταλλώθηκε οργανωτικά στην οργάνωση “Catholic Workers”, χρησιμοποιήθηκε ο όρος για την έννοια της «εθελοντικής επισφάλειας» ως ιδέα της «ηθικής οικονομίας» .

Written by antiracistes

8 Μαρτίου, 2009 at 7:44 μμ