Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Posts Tagged ‘Εργασιακές σχέσεις

tsakthan randomnly – Η επόμενη μέρα

leave a comment »

tsakthan randomly

Σαββατοκύριακο, 10-11 Ιουλίου 2010

Η επόμενη μέρα

Μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού και την απόσυρση της διάταξης για διαιτησία. Νέο μέτωπο με 13ο-14ο μισθό. Σύγκρουση ΓΣΕΕ με Λοβέρδο για τη διαιτησία και με ΣΕΒ για ενσωμάτωση». Αυτοί είναι οι κεντρικοί τίτλοι της Ελευθεροτυπίας (10/7) Είπε κανείς ότι ο αγώνας δε συνεχίζεται; Αμ, συνεχίζεται και θα γίνει ακόμη πιο έντονος. Χάσαμε μία μάχη για το ασφαλιστικό μιας και μερικοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έπαιξαν το ρόλο του «ποντικιού που βρυχάται» και έμειναν άφωνοι όταν ήρθε η «πιο μεγάλη ώρα».  Χάψανε, ακόμα και οι εμπειρότεροι εξ αυτών, και το ψεματάκι για τη διαιτησία που τους πέταξε ο Λοβέρδος. Η ιδιοτέλεια των «εκβιασθέντων βουλευτών» του κυβερνώντος κόμματος είναι μοναδική. Κατάπιαν τις διαφωνίες τους για να μη χάσουν τη θέση τους. Υπερψήφισαν το νομοσχέδιο όχι γιατί αν δεν το ψήφιζαν θα έπεφτε η κυβέρνηση και θα ερχόταν η «επάρατος δεξιά» που είναι τόσο ξεδοντιασμένη ώστε δεν αποτελεί φόβητρο (ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Καρατζαφέρης που εν μέρει στηρίζει το ΠΑΣΟΚ, ούτε η δυναστεία της Τζόαν Κόλλινς –Ντόρας Μπακογιάννη-Μητσοτάκη) αλλά γιατί οι πρόωρες εκλογές θα γίνουν με λίστα και «ο  Γιώργος είναι πονηρός». Θα έχαναν τη θέση τους και τα προνόμιά τους. Έτσι, οι στρίγγλοι έγιναν αρνάκια σε ένα 24ωρο.   Τώρα, βέβαια, θα τα απολαύσουν αλλά όταν έρθει η δική μας μεγάλη ώρα, η ώρα των εκλογών, θα τους θυμόμαστε και θα τους αφαιρέσουμε τη θέση και τα προνόμια. Τότε θα καταλάβουν τι έκαναν. Από όλη αυτή την κατάσταση, μόνο η Σοφία Σακοράφα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και ως ήρεμη δύναμη αντίστασης είπε το μεγάλο ΟΧΙ με μια συγκλονιστική ομιλία στη Βουλή (όλες τις ομιλίες μπορείτε να τις παρακολουθήσετε στο website της ΕΑΣ εργαζομένων στην Εμπορική Τράπεζα http://www.easp.gr).

It’s complicated!

Η Ημερησία του Σαββάτου μιλά για τις «μεγάλες ανατροπές στις συντάξεις»   και για τις «πέντε αλλαγές διαρκείας» που «κρύβει το ασφαλιστικό». Αυτές κατά την εφημερίδα είναι:

  1. Από 1.1.2014 αναπροσαρμογή συντάξεων ανάλογα με το ΑΕΠ και τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή.
  2. Τα γενικά όρια συνταξιοδότησης θα αυξάνονται με βάση τις αλλαγές στο προσδόκιμο ζωής.
  3. Έως το τέλος του 2011 περικοπές στις επικουρικές συντάξεις των ελλειμματικών ταμείων (ΔΕΚΟ, τράπεζες).
  4. Ανακαθορισμός συντάξεων ανά διετία με βάση αναλογιστικές μελέτες
  5. Δραστική μείωση έως τον Ιούλιο του 2011 της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών (δεν θα υπερβαίνουν το 10% των επαγγελμάτων).

Επίσης αναφέρεται στα «δώρα της τελευταίας ώρας», δηλαδή:

–                      Εκπτώσεις 60-80% για ρύθμιση χρεών στα Ταμεία

–                      Κατοχύρωση δικαιωμάτων για μητέρες με ανήλικα

–                      Έως 5 πλασματικά έτσι για ελεύθερους επαγγελματίες.

Όσον αφορά το νέο καθεστώς στις εργασιακές, ο Γιώργος Γάτος γράφει στο άρθρο του στην 6η σελίδα ότι υπάρχει «σχέδιο τριετούς συμφωνίας ΓΣΕΕ-εργοδοτών για Σύμβαση-διαιτησία». Ο Α. Λοβέρδος εκβιάζει πάλι του «κοινωνικούς εταίρους», δηλαδή τις ενώσεις εργοδοτών και εργατών (δήθεν υπαναχωρώντας) «να του υποβάλλουν μια συμφωνία για τη διαιτησία (σε αντίθετη περίπτωση ο νόμος που αλλάζει το καθεστώς θα ενεργοποιηθεί έως τα τέλη του 2010)». Ο δημοσιογράφος μας πληροφορεί ότι στο παρασκήνιο συζητιέται «να υπάρχει δυνατότητα προσφυγής για μισθολογικές διαφορές μία φορά στα τρία χρόνια (μέχρι να λήξει η ισχύς του Mνημονίου) και ταυτόχρονα να αλλάξει ο κατάλογος των διαιτητών – μεσολαβητών). Για τους μισθούς ο δημοσιογράφος γράφει ότι «η πρόταση προβλέπει κατοχύρωση των κατώτατων ορίων με μηδενική αύξηση το 2010, αύξηση 1% το 2011 και αύξηση στο ύψος του ευρωπληθωρισμού το 2012. H Σύμβαση θα προβλέπει ρήτρα για την κατοχύρωση του 13ου και 14ου μισθού (και εξέταση, από κοινή επιτροπή, του τρόπου και του χρόνου ενσωμάτωσης).» Το επόμενο βήμα της κυβέρνησης φαίνεται ότι θα είναι  να «ενεργοποιήσει, με ή χωρίς κοινωνικό διάλογο, τις εντολές του Mνημονίου για διαφοροποίηση των αποδοχών με βάση την παραγωγικότητα, την υπερισχύ των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών και τα τοπικά σύμφωνα απασχόλησης (καταβολή στους εργαζόμενους χαμηλότερων αμοιβών σε περιοχές που βρίσκονται σε κρίση). Η κίνηση αυτή θα είναι η ταφόπλακα για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας που αποτελεί, άλλωστε, στόχο των εργοδοτών. Στις τράπεζες ήδη βιώσαμε τις απόπειρες των τραπεζιτών να καταργήσουν την συλλογική σύμβαση ΟΤΟΕ-Τραπεζών αρνούμενοι να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και συχνά χρειάστηκε η απειλή της προσφυγής στον ΟΜΕΔ.

Ας δούμε πιο αναλυτικά τις «ανατροπές» σύμφωνα με το ρεπορτάζ:

–                      Aυξάνονται τα όρια των απολύσεων και θα μπορούν να γίνονται ελεύθερα έως 6 απολύσεις το μήνα σε επιχειρήσεις με 20 – 150 εργαζόμενους και 5% (από 4%) και έως 30 άτομα σε επιχειρήσεις με προσωπικό πάνω από 150 άτομα. Ως αντίβαρο προβλέπεται η αυτασφάλιση (με υποχρεωτική συμμετοχή του εργοδότη) των απολυομένων ηλικίας 55 – 60 ετών (κατά 50%) και 60 – 64 ετών (κατά 80%).

–                      Περιορίζονται ο χρόνος προειδοποίησης και τα ποσά της αποζημίωσης λόγω απόλυσης, σε 1 μήνα για όσους απασχολούνται 2 μήνες – 2 χρόνια, σε 2 μήνες για απασχόληση 2 – 5 χρόνια στον ίδιο εργοδότη, σε 3 μήνες για 5 – 10 χρόνια, σε 4 μήνες για 10 – 15 χρόνια, σε 5 μήνες για 15 – 20 χρόνια και σε 6 μήνες για 20 χρόνια και πάνω.

–                      Oι ώρες υπερεργασίας (41η – 45η ώρα για απασχολούμενους με πενθήμερο και 41η – 48η για εξαήμερη εργασία) θα αμείβονται με προσαύξηση 20%, η νόμιμη υπερωρία με 40% έως τις 120 ώρες και με 60% για πάνω από 120 ώρες. Tέλος, οι παράνομες υπερωρίες θα αμείβονται με προσαυξημένο κατά 80% το ωρομίσθιο.

Για το ασφαλιστικό:

OI BAΣIKEΣ ANATPOΠEΣ ME ΠAPAΔEIΓMATA
Διπλές αυξήσεις τόσο στα ηλικιακά όρια όσο και στα απαιτούμενα για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος χρόνια ασφάλισης, επιβάλλει το νομοσχέδιο Λοβέρδου στον ιδιωτικό τομέα από την 1/1/2011.

H 35ετία στο IKA
Eως 31/12/2010: 10.500 ημέρες εργασίας και ηλικία 58 ετών

Aπό 1/1/2011: 11.100 ημέρες εργασίας (37 έτη) και ηλικία 59 ετών.

Aπό 1/1/2012: 11.325 ημέρες εργασίας (37,7 έτη) και ηλικία 60 ετών.

Aπό 1/1/2013: 11.550 ημέρες εργασίας (38,5 έτη) και ηλικία 60 ετών.

Aπό 1/12014: 11.775 ημέρες εργασίας (39,2 έτη) και ηλικία 60 ετών.

Aπό 1/1/2015: 12.000 ημέρες εργασίας (40 έτη) και ηλικία 60 ετών.

H συνταξιοδότηση γυναικών στο IKA με 15ετία

Eως 31/12/2010 ισχύει η συνταξιοδότηση με 4.500 ημέρες ασφάλισης στο 60ό.

Aπό 1/1/2011 θα χρειάζεται η ηλικία των 62 ετών, από 1/1/2012 των 63 ετών, από 1/1/2013 των 64 ετών και από 1/1/2014 των 65 ετών.

Oριο ηλικίας για τις μητέρες ανηλίκων

Aσφαλισμένες που έβγαιναν στα 50 από 1/1/2011 θα χρειάζονται ηλικία 52 ετών, από 1/1/2012 ηλικία 55 ετών και από 1/1/2013 θα έχουν το 65ο έτος. Aν συμπλήρωσαν τον συντάξιμο χρόνο που προβλέπουν τα ταμεία τους, θα δικαιούνται μειωμένη σύνταξη τα 50 από 1/1/2011 στα 53 από 1/1/2012 και στα 60 από 1/1/2013.

Για τις παλιές πριν από το 1992 ασφαλισμένες το όριο ηλικίας αυξάνεται από 1/1/2011 στα 57, από 1/1/2012 στα 60 και από 1/1/2013 στα 65. Για μειωμένη σύνταξη το όριο των 50 ετών αυξάνεται από 1/1/2011 στα 52, από 1/1/2012 στα 55 και από 1/1/2013 στα 60.

Συνταξιοδότηση με λιγότερα από 35 έτη

Aπό 1/1/2011 οι γυναίκες θα χρειάζονται 10.400 ημέρες ασφάλισης και να έχουν ηλικία 58 ετών, από 1/1/2012 έως 10.800 ημέρες και ηλικία 58,6 ετών, από 1/1/2013 οπωσδήποτε 11.200 ημέρες ασφάλισης και ηλικία 59 ετών, το 2014 συνολικά 11.400 ημέρες ασφάλισης και ηλικία 59,6 ετών και το 2015 τουλάχιστον 12.000 ημέρες ασφάλισης και ηλικία 60 ετών.

Aσφαλισμένοι με 10.000 ημέρες ασφάλισης, από 1/1/2011 για να εισπράξουν τη σύνταξη πρέπει να έχουν ηλικία 63 ετών, το 2012 63,6, το 2013 ηλικία 64, το 2014 ηλικία 64,6 και το 2015 ηλικία 65 ετών.

Oι ασφαλισμένοι δικαιούνται σύνταξη με το όριο ηλικίας και τον χρόνο ασφάλισης που ισχύουν κατά το έτος συμπλήρωσης των ημερών ασφάλισης

H ποινή στις πρόωρες

Oρίζεται και θα ισχύει σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα ως ποινή η μείωση της σύνταξης κατά 1/200 για κάθε μήνα (και έως 6% ετησίως) που υπολείπεται μέχρι τη συμπλήρωση του ανώτατου – γενικού ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης.

Παράλληλα, αυξάνεται το ελάχιστο όριο ηλικίας των 55ετών που ισχύει για τις γυναίκες σε 56 από 1/1/2011, 57 από 1/1/2012, 58 από 1/1/2013, 59 από 1/1/2014 και 60 από 1/1/2015.

Γενικό όριο τα 65 έως το 2015

Σε όποιο Tαμείο προβλέπεται καταβολή σύνταξης στο 60ό, το όριο αυτό αυξάνεται από 1/1/2011 στο 61ο, το 2012 στο 62ο, το 2013 στο 63ο, το 2014 στο 64ο και το 2015 θα είναι το 65ο.

Aπό την 1/1/ 2021, ωστόσο, θα αυξηθεί αυτόματα το 65ο έτος με βάση την αύξηση που θα έχει καταγραφεί (αν καταγραφεί) στο προσδόκιμο ζωής του πληθυσμού της χώρας κατά τη δεκαετία 2010- 2020. Aπό 1/1/2024 το όριο θα ανακαθορίζεται ανά τριετία.

Τι ισχυει για 35ετια και 37ετια

H 37ετία χωρίς όριο για ασφαλισμένους σε ειδικά ταμεία ΔEKO, τραπεζών από 1/1/ 1983 – 31/12/92

Tο 2012 θα χρειάζονται 37,9 έτη και ηλικία 58 ετών, το 2013 τα 38,8 έτη και ηλικία 59 ετών το 2014, 40 έτη και ηλικία 60 ετών

H 35ετία με ελάχιστη ηλικία 58 ετών στα ειδικά ταμεία για ασφαλισμένους από 1/1/1983 – 31/12/1992 αλλάζει:

Tο 2011 γίνεται 37 έτη και ηλικία 59 ετών. Tο 2012 στα 37,9 έτη και 60 ετών. Tο 2013 στα 38,8 έτη και 60 ετών. Tο 2014 στα 39,7 έτη και 60 ετών. Tο 2015 θα χρειάζονται 40 έτη και ηλικία 60 ετών.

H 35ετία και η ηλικία 58 ετών για ασφαλισμένους μέχρι 31/12/92 στα Tαμεία Tύπου

Tην 1/1/2011 θα χρειάζονται 36 έτη ασφάλισης και να έχει συμπληρωθεί το 59ο έτος.

Tην 1/1/2012, 37 έτη και το 60ό.

Tην 1/1/2013, 38 έτη και το 60ό. Tην 1/1/2014, 39 έτη και το 60ό. Tην 1/1/2014, 40 έτη και ηλικία 60 ετών.

H 37ετία για ασφαλισμένους μετά την 1/1/93 σε όλα τα Tαμεία

Aυξάνεται αυτόματα στα 40 έτη και θα απαιτείται η συμπλήρωση 60 ετών για την καταβολή της σύνταξης.

H 35ετία και η ηλικία των 58 ετών για τους αυτοαπασχολούμενους (OAEE)

Aνακαθορίζονται το 2011 σε 37 έτη, το 2012 σε 37,9 έτη με ηλικία 59 ετών, το 2013 στα 38,8 έτη και σε ηλικία 60 ετών, το 2014 στα 39,7 και μέχρι τη συμπλήρωση 40 ετών από το 2015.

H 35ετία για μηχανικούς, δικηγόρους, γιατρούς (ETAA)

H 35ετία αυξάνεται, το 2011 σε 37ετία, το 2012 σε 37,9 και το 2013 σε 38,8, το 2014 σε 39,7 ώστε το 2015 το όριο να είναι 40. Oπου προβλέπονται 35ετία και ηλικία 58 ετών, το 2011 θα χρειάζονται 37έτη, το 2012 τα 37,9 έτη και ηλικία 59, το 2013 τα 38,8 έτη και ηλικία 60 ετών, το 2014 τα 39,7 έτη ώστε το 2015 να ισχύει η 40ετία.

Ιστορικό του θεσμού της διαιτησίας στις συλλογικές διαπραγματεύσεις

Για το θέμα της διαιτησίας και την εξέλιξη του θεσμού, γράφει ο Χρήστος Ιωάννου στο ίδιο τεύχος της Ημερησίας:

«Η διαιτησία είναι μία από τις πλευρές του συστήματος διαμόρφωσης της αμοιβής της εργασίας στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο ενός συστήματος που έχει τις ρίζες του 55 έως και 70 χρόνια πίσω. Παρά την εξέλιξή του μετά το 1990, επί οικουμενικής κυβέρνησης, με την ομόφωνη ψήφιση του ισχύοντος και σήμερα Ν. 1876/90, ο οποίος εισήγαγε για πρώτη φορά υπηρεσίες Μεσολάβησης και νέου τύπου Διαιτησία έναντι της κρατικά ελεγχόμενης υποχρεωτικής Διαιτησίας του προϊσχύσαντος Ν. 3239/55, σε ένα σύστημα που επι δεκαετίες ήταν κυρίως κρατικο-διοικητικό- νομικό.

Οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για την κατάργηση της υποχρεωτικής κρατικής διαιτησίας (που «βασίλευε» από το 1955) και η στροφή στις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις αντί να γίνουν το 1974-1975 ή έστω το 1981, παρέμειναν εκκρεμείς έως το 1990.

Ο Ν. 1876/90, του οποίου η αξιολόγηση έμεινε επί 20 σχεδόν χρόνια στο περιθώριο των κυρίως νομικών και των συνταγματικών σχολιασμών και αντιπαραθέσεων, είχε (και έχει) προβλέψεις να είναι λειτουργικός και αποτελεσματικός στα στάδια της μεσολάβησης και της διαιτησίας.

Γιατί εκτός από τη διοικητικο-νομική πλευρά υπάρχει και η οικονομία, η αμοιβή, το κόστος, η απασχόληση. Ο ίδιος ο Ν. 1876/90 στην εισηγητική έκθεσή του διατύπωνε ότι από τους βασικούς σκοπούς του είναι να εισαχθούν «σύγχρονες μορφές των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κατά κλάδο οικονομίας ή κατά επιχείρηση, όπου τα οικονομικά αποτελέσματα είναι τα βαρύνοντα στοιχεία για την διαπραγμάτευση και την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Όταν αυτά τα «βαρύνοντα στοιχεία» δεν ήταν πάντοτε και συστηματικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, λόγω μιας νομικο-διοικητικής μονομέρειας, όχι μόνον με ευθύνη των μεσολαβητών και διαιτητών, ο φιλόδοξος στόχος του Ν. 1876/90 ακυρωνόταν. Αντι να υπερτερούν τα στοιχεία «τομής» του Ν.1876/90 υπερτερούσε η «συνέχεια» και η συνήθεια του Ν.3239/55, που οδηγούσε σε μη αποτελεσματικές λύσεις, σε υφέρπουσες αντιθέσεις και συγκρούσεις. Πρόκειται για διαπιστώσεις μας στις πρώτες αξιολογήσεις του ΟΜΕΔ ήδη από το 1994 και 1996.»

Πού’ σουν νιότη που’ λεγες…

Στην ίδια εφημερίδα γράφτηκε ότι «Αργά το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης ο υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος καθόταν εξουθενωμένος στο κυλικείο της Βουλής παρέα με τη στενή του συνεργάτιδα Αθηνά Δρέτα. Η ψηφοφορία στα άρθρα του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, είχε μόλις ολοκληρωθεί και οι κυβερνητικοί βουλευτές έμπαιναν γρήγορα στα αυτοκίνητά τους αφήνοντας τους διαδρόμους του κτηρίου στη γνώριμη ερημία τους.» Η κ. Α. Δρέττα είναι σήμερα Γενική Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Από το βιογραφικό της έχει αφαιρέσει ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτικής της διαδρομής, δηλαδή την εποχή που ήταν μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και υποψήφια βουλευτής Β΄ Αθήνας ζητώντας την ψήφο μου και την ψήφο για να αλλάξει τον κόσμο και να φτιάξει έναν «σοσιαλισμό ανθρώπινο και δημοκρατικό». Τον άλλαξε τελικά τον κόσμο αλλά προς το χειρότερο για τους εργαζόμενους και ειδικά τις γυναίκες, τους/τις νέους/ες και τους συνταξιούχους. Well done, συντρόφισσα.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

<http://tsakiris.snn.gr>

<http://tsakthan.blogspot.com>

<http://tsakthan.wordpress.com>

<http://antiracistes.wordpress.com>

<http://homoecologicus.wordpress.com>

<http://leftypedia.wordpress.com>

<https://greekunions.wordpress.com>

<http://femininmasculin.wordpress.com>

<http://ilioupoli.wordpress.com>

<http://kinisiyperaspisis.blogspot.com>

ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Written by antiracistes

11 Ιουλίου, 2010 at 4:12 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

Θεσσαλονίκη: Ανοιχτό αγωνιστικό εργατικό ενωτικό κάλεσμα

leave a comment »

Ανοιχτό αγωνιστικό εργατικό ενωτικό κάλεσμα

ΕΝΩΤΙΚΟΣ, ΚΛΙΜΑΚΩΜΕΝΟΣ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ
ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Για την απόκρουση της αντεργατικής καταιγίδας Εργοδοσίας-
Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – Διεθνούς Τρόικας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ

Συναδέλφισες και συνάδελφοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα,

Δίνουμε εδώ και ένα εξάμηνο έναν μακρόχρονο και ανυποχώρητο απεργιακό αγώνα για να αποκρούσουμε και να ματαιώσουμε όλα τα αντιλαϊκά πακέτα μέτρων που εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης-με όχημα το Διεθνές Διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης-και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Μιας συνολικής αντεργατικής καταιγίδας που:
• αυξάνει αφόρητα τη φορολογική επιβάρυνση της μισθωτής εργασίας,
• καταργεί το σύνολο των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων,
• μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις,
• εκποιεί τη δημόσια περιουσία και κοινωφελείς υπηρεσίες,
• κατεδαφίζει το κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα κλπ.
Κι’ όλα αυτά με το πρόσχημα της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους και της μείωσης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που οδηγούν στην αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων, τη στιγμή που το χρέος και το έλλειμμα δημιούργησαν αποκλειστικά οι φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις του τραπεζικού, βιομηχανικού, εφοπλιστικού, εμπορικού κεφαλαίου.
Στη σημερινή συγκυρία αυτού του κρίσιμου Ιούλιου 2010 επιχειρείται η ψήφιση στην ελληνική βουλή του νομοσχεδίου – τερατουργήματος που καταργεί ουσιαστικά τις συντάξεις των ασφαλισμένων εργαζομένων και ταυτόχρονα κατεδαφίζει θεμελιώδη εργατικά δικαιώματα (αποζημιώσεις, μισθούς, συλλογικές συμβάσεις κ.ά.).
Η αναχαίτιση αυτής της αντεργατικής επίθεσης απαιτεί την πραγματοποίηση ενός πανεργατικού πανελλαδικού απεργιακού κινήματος με καθολική συμμετοχή της εργατικής τάξης, των ανέργων, της νεολαίας, των μεταναστών, των αυτοαπασχολουμένων, με χαρακτηριστικά κλιμάκωσης, συνέχειας, επιμονής και αποτελεσματικότητας.
Μέχρι σήμερα οργανώσαμε σημαντικές απεργιακές κινητοποιήσεις με πλατιά συμμετοχή των εργαζομένων από το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Κι’ αυτό:
• Παρά τον συνεχή προπαγανδιστικό βομβαρδισμό των εργατικών συνειδήσεων από τα τηλεοπτικά ΜΜΕ που καλλιεργούν την «τρομοκρατία των ελλειμμάτων» και στηρίζουν την επιβολή των επιδιώξεων της εργοδοσίας.
• Παρά τις αντικειμενικά «προβοκατόρικες» δράσεις που οδήγησαν στην δολοφονία των τριών τραπεζοϋπαλλήλων της Μαρφίν και την τελευταία «ύποπτη» δολοφονική ενέργεια στην καρδιά του Υπουργείου Προστασίας (ή τρομοκράτησης) του Πολίτη.
• Παρά την ασφυκτική πίεση του εφεδρικού στρατού των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων που έχει δημιουργήσει η βαθειά κρίση υπερσυσσώρευσης του σημερινού καπιταλισμού.
• Παρά την ανοιχτή και συνεχή αστυνομική βία που εκδηλώνεται συστηματικά απέναντι στο απεργιακό κίνημα και στις λαϊκές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Η μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων στις πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες στις 5 Μάη, 20 Μάη και 29 Ιούνη δείχνει την οργή, το θυμό, την αγανάκτηση όλων των στρωμάτων της μισθωτής εργασίας απέναντι στην πολιτική του κοινωνικού ολοκαυτώματος του ελληνικού κεφαλαίου, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, του διεθνούς καπιταλιστικού διευθυντηρίου (ΔΝΤ – ΕΕ – ΕΚΤ). Βέβαια, οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες της συναίνεσης, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, μπροστά σ’ αυτή την ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, παρεμβαίνουν στο απεργιακό κίνημα σε μια λογική «εκτόνωσής» του, μετατροπής του σε «κίνημα διαμαρτυρίας», νομιμοποιώντας τις όποιες αποφάσεις της ελληνικής βουλής, ακόμα κι αν έχουν έκδηλα αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό χαρακτήρα.

Έτσι στην τρέχουσα περίοδο μέγιστη και επιτακτική αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της συντονισμένης αγωνιστικής εργατικής συμπαράταξης του συνόλου των αγωνιστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων, της νεολαίας, των ανέργων, των αυτοαπασχολουμένων, των μεταναστών, στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός ισχυρού εργατικού μετώπου αγώνα που θα διασφαλίσει την κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα μέχρι τέλους, μέχρι τη νίκη των λαϊκών δυνάμεων, μέχρι την κατάργηση των νομοθετικών τερατουργημάτων, μέχρι την ανατροπή του κατάπτυστου Μνημόνιου.

Μιας ταξικής μετωπικής εργατικής ενότητας δράσης για την κλιμάκωση και αποτελεσματικότητα του πανεργατικού και παλλαϊκού αγώνα, με τη συμμετοχή όλων των αγωνιστικών ρευμάτων, συνδικαλιστικών οργανώσεων, παρατάξεων που παίρνουν μέρος ενεργά στο απεργιακό κίνημα.
• Των πρωτοβάθμιων σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που δίνουν μάχες σε επιχειρήσεις και κλάδους της κοινωνικής παραγωγής.
• Των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που έχουν σηκώσει ένα σημαντικό βάρος του απεργιακού κινήματος και χρειάζεται η αγωνιστική τους συμμαχία με τις υπόλοιπες απεργιακές δυνάμεις του εργατικού κινήματος.
• Των λαϊκών συνδικαλιστικών δυνάμεων της κοινωνικής βάσης της ΠΑΣΚΕ που βλέπουν τις προσδοκίες που επένδυσαν στο ΠΑΣΟΚ να γίνονται στάχτη.
• Των δυνάμεων των εργαζομένων της βάσης της ΔΑΚΕ που αντιλαμβάνονται πλέον σήμερα πεντακάθαρα ότι ο νεοφιλελευθερισμός, ο ανταγωνισμός και η οικονομία της αγοράς μόνον δεινά επισωρεύουν στην πλάτη του εργαζόμενου λαού.

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ
ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010, 7.30 μ.μ.
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα Θεσσαλονίκης

Θεσσαλονίκη Ιούνης 2010

Written by antiracistes

2 Ιουλίου, 2010 at 6:25 πμ

Εφαρμογή μέτρων για τη διασφάλιση ότι οι κατώτατοι μισθοί της τρέχουσας περιόδου θα παραμείνουν αμετάβλητοι σε ονομαστική αξία για 3 χρόνια

leave a comment »

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=178195

Την ανακοίνωση έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέγοντας ότι «το τριετές πάγωμα είναι μια απόφαση που έχει ληφθεί και το πώς θα εξειδικευτεί είναι θέμα νομοτεχνικό». Επί της ουσίας με αυτή την τελευταία φράση ο κ. Πεταλωτής προαναγγέλλει νομοθετική παρέμβαση σε ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά και μόνο τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, μια παρέμβαση που αν γίνει, θα συνιστά ακύρωση των διαπραγματεύσεων.

Αν η κυβέρνηση προχωρήσει τελικά στην επιβολή του παγώματος των μισθών, θα είναι η δεύτερη φορά που κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάνει κάτι τέτοιο. Το πάγωμα το είχε επιβάλει και ο Ανδρέας Παπανδρέου με πράξη νομοθετικού περιεχομένου το 1985. Και τότε είχε επιβληθεί ένα εκτεταμένο και σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που είχε προκαλέσει κοινωνικές αντιδράσεις. Συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ είχαν αντιδράσει έντονα (μεταξύ άλλων οι Πιπεργιάς, Σπυρόπουλος), με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν από την ΠΑΣΚΕ η οποία και έχασε τότε την πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ.

Τι λέει το Μνημόνιο

Το τριετές πάγωμα περιγράφεται στο Μνημόνιο σε τρία σημεία:

1. Στο κεφάλαιο για την αγορά εργασίας και τους μισθούς (σελίδα 1.379 της Εφημερίδας της Κυβέρνησης) αναφέρεται το εξής:

«Εφαρμογή μέτρων (σ.σ. μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010) για τη διασφάλιση ότι οι κατώτατοι μισθοί της τρέχουσας περιόδου θα παραμείνουν αμετάβλητοι σε ονομαστική αξία για 3 χρόνια».

2. Στο κεφάλαιο για την ενίσχυση της αγοράς εργασίας και της εισοδηματικής πολιτικής (σελίδα 1.346 της ΕτΚ) αναφέρει το Μνημόνιο:

«Σε εναρμόνιση με τη μείωση των μισθών του δημοσίου τομέα οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα πρέπει να γίνουν πιο ευέλικτοι ώστε να καταστεί δυνατή η συγκράτηση του κόστους για μια εκτεταμένη χρονική περίοδο…».

3. Στο κεφάλαιο που γίνεται αναφορά στον πληθωρισμό (σελίδα 1.336 της ΕτΚ) υπάρχει η εξής φράση: «Ο περιορισμός της εγχώριας ζήτησης τόσο μέσω της δημοσιονομικής προσαρμογής όσο και μέσω των προσπαθειών για τη συγκράτηση των μισθών και των συντάξεων καθώς και μέτρων για περιορισμό του κόστους στην οικονομία θα είναι απαραίτητος για την ουσιαστική κάμψη του πληθωρισμού».

Θέλουν ομοφωνία

Πάντως στο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που εστάλη χθες στο υπουργείο Οικονομικών, σύμφωνα με πληροφορίες δεν γίνεται αναφορά σε νομοθετική παρέμβαση αλλά επισημαίνεται ότι θα πρέπει το υπουργείο να δρομολογήσει ένα κοινωνικό συμβόλαιο με τους κοινωνικούς εταίρους για να διαμορφωθεί ομοφωνία σχετικά με την αποκέντρωση των μισθολογικών διαπραγματεύσεων ώστε να επιτρέπονται κατ’ εξαίρεση και αυξήσεις σε κλαδικό επίπεδο.

Επί της ουσίας ισχύει και για τις αυξήσεις αυτό που είπε ο Γ. Παπανδρέου την Παρασκευή στο υπουργικό συμβούλιο για το σύνολο των εργασιακών ρυθμίσεων. Οτι δηλαδή εάν συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι και η συμφωνία τους είναι στο πνεύμα του Μνημονίου, η κυβέρνηση θα την αποδεχθεί και θα την εντάξει στο νομοσχέδιο, ειδάλλως θα καταθέσει δικό της νομοσχέδιο.*

Written by antiracistes

30 Ιουνίου, 2010 at 12:05 μμ

Αποφάσεις της ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου

leave a comment »

Αποφάσεις της ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ του Συλλόγου (20/6)

–          Διοργανώνουμε πορεία διαμαρτυρίας για την κατάσταση στον κλάδο του βιβλίου, την Τρίτη 22/6 στις 7.00 (συγκέντρωση στο Πνευματικό Κέντρο-Σόλωνος)

–          Συμμετέχουμε στα Συλλαλητήρια που καλεί ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων ενάντια στο ασφαλιστικό.

–          Συμμετέχουμε στην Απεργία την Τετάρτη 23 Ιούνη (Απεργιακή  Συγκέντρωση 10.30 π.μ. στο Μουσείο), μέρα κατάθεσης του ασφαλιστικού νόμου. Πιστεύουμε ότι πρέπει να υπάρξει τώρα πανεργατική απεργιακή κλιμάκωση και συνέχεια. Γι΄ αυτό συμμετέχουμε στην Απεργία στις 29 Ιούνη.

–          Απαιτούμε άμεσα και έμπρακτα να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για νέα κλαδική συλλογικήσύμβαση βιβλίου. Αν δεν δεχτούν οι εργοδότες, προχωρούμε σε κλαδική απεργία και κινητοποιήσεις το αμέσως επόμενο διάστημα.

Όποιος μόνος του μείνει θα ηττηθεί!

Όλοι μαζί μπορούμε! Να πιάσουμε το νήμα της 5 Μάη.

Να κάνουμε την κρίση δική τους.

Προετοιμάζουμε αγώνα διαρκείας, με αποφασιστικότητα, επιμονή και συσπείρωση.

Δεν θα περάσουν!

…………………………………………………………………………………………………………..

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ

Λόντου 6 (β’ όροφος) Εξάρχεια, 210-3820537, sylyp_vivliou@yahoo.grwww.bookworker.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Νο 6 του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εμπορική Τράπεζα

leave a comment »

Αθήνα, 7 Ιουνίου 2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Νο 6

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Συνήλθε στις 3/06/10, το Δ.Σ. του Συλλόγου μας με κύριο θέμα στην ημερήσια διάταξη, την πλήρη ενημέρωση των μελών του Δ.Σ. και την εκτίμηση των αποτελεσμάτων από τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαΐου με την επικεφαλής του Ανθρώπινου Δυναμικού Ομίλου, κα Νικολαΐδου.
Η ατζέντα της συνάντησης καθορίστηκε από την ανάγκη να δοθούν απαντήσεις από τη Διοίκηση έτσι ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες επίλυσης χρονιζόντων και δίκαιων διεκδικήσεων του Συλλόγου μας, και από την απουσία έμπειρων συναδέλφων και αποτέλεσαν τους άξονες δράσης που τέθηκαν από το νέο Δ.Σ. του Συλλόγου για τη διετία 2010-2011 (όπως διατυπώθηκαν στην ανακοίνωση Νο 1 – 30/04/10). Οι εξελίξεις όμως στην Ελληνική οικονομική και εργασιακή πραγματικότητα, διεύρυναν εκ των πραγμάτων την ατζέντα και με ζητήματα που προέκυψαν πρόσφατα και ανατρέπουν το τοπίο, τόσο στο Ασφαλιστικό όσο και στο γενικότερο εργασιακό επίπεδο.

Ειδικότερα μας απασχόλησε η αποψίλωση της Τράπεζας από ενεργό Ανθρώπινο Δυναμικό, που με αφορμή την κατάθεση του νέου Ασφαλιστικού νομοσχεδίου στη Βουλή αλλά και την έμμεση συμβολή ( αν όχι παρότρυνση ) της Διοίκησης στη μαζική αποχώρηση συναδέλφων με μια «εθελούσια έξοδο» εν κρυπτώ, χωρίς πρόγραμμα και λογική, αλλάζει την εικόνα της Τράπεζας, υποθηκεύει την προσπάθεια για ανάκαμψη και το ίδιο το μέλλον της, ενώ δημιουργεί νέα δεδομένα και για όσους παραμένουν.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Πέρα από την προφανή προσπάθεια της Τράπεζας να εκμεταλλευτεί την αγωνία και την αβεβαιότητα των συναδέλφων από τις επικείμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό και να μειώσει το κόστος μισθοδοσίας αναίμακτα μετακυλίοντάς το στα Ασφαλιστικά Ταμεία, εμείς σαν υπεύθυνο Συνδικαλιστικό Όργανο πήραμε θέση έγκαιρα και υπεύθυνα, προειδοποιώντας τους αρμόδιους με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο για τις συνέπειες αυτής της «μεγάλης φυγής» :

1. Στο Δίκτυο των καταστημάτων, που ήδη στενάζει από την έλλειψη προσωπικού.
2. Στην ανάδειξη Στελεχών, αφού οι πιο παραγωγικές και εργασιακά ώριμες ηλικίες οδηγήθηκαν στην έξοδο.
3. Στα Ασφαλιστικά μας Ταμεία (ΕΤΑΤ, Πρόνοια), που οδηγούνται μια ώρα νωρίτερα σε αδιέξοδο με απρόβλεπτες συνέπειες για τους Ασφαλισμένους (εν ενεργεία και συνταξιούχους).
4. Στην ίδια τη λειτουργία της Τράπεζας, αφού όλες της οι Υπηρεσίες υπολειτουργούν όχι μόνο λόγω των αποχωρήσεων αλλά και λόγω της συνεχούς και ατέρμονης κουβέντας αν συμφέρει «να φύγει κανείς ή να μη φύγει».
5. Στην εκ των πραγμάτων αναθεώρηση σχεδίων ανάκαμψης, στρατηγικών πλάνων και των λοιπών αισιόδοξων σεναρίων εξόδου από την κρίση, πράγμα που σημαίνει και νέες καθυστερήσεις.
6. Στο ηθικό και τη διάθεση για προσφορά όσων μένουν, όταν όλοι πλέον γνωρίζουν ότι οι συνάδελφοι αντιμετωπίζονται σαν «μισθολογικά βαρίδια» και η Τράπεζα με την πρώτη ευκαιρία φροντίζει να τα πετάξει αδίστακτα στη θάλασσα.

Εμείς απλά κάναμε γνωστό στη Διοίκηση ότι δεν θα ανεχθούμε τη λογική της παραπάνω πίεσης για μεγέθη και παραγωγικότητα με το μισό προσωπικό.

Οι συνάδελφοι είναι ήδη στα όρια τους. Και επειδή έχουμε γίνει αποδέκτες δεκάδων καταγγελιών, από εδώ και στο εξής δεν θα διστάσουμε να καταγγείλουμε ονομαστικά όσους περιφερειακούς, μικρούς και μεγάλους, ασκούν προσωπικές πιέσεις και απειλούν με μετακινήσεις («τώρα που άδειασαν θέσεις») όσους δεν προσαρμόζονται στις «νέες απαιτήσεις».
Οι παραβιάσεις του ωραρίου θα τίθενται υπόψη των Επιθεωρήσεων Εργασίας όπως και οι περιπτώσεις των επαναλαμβανόμενων αναπληρώσεων 29 ημερών. Τέλος στα παιχνίδια με την καταπάτηση Νόμων και Συμβάσεων.
Ο Σύλλογος θα επιβάλλει το σεβασμό στα Εργασιακά μας Δικαιώματα με κάθε μέσο. Στη λογική αυτής της αντίδρασης του Συλλόγου, σας ενημερώνουμε ότι είναι έτοιμη και θα κατατεθεί άμεσα στην αρμόδια Επιθεώρηση Εργασίας προσφυγή κατά της Τράπεζας για το ζήτημα της επιβολής Ατομικών Στόχων (το πλήρες κείμενο της προσφυγής θα σας γνωστοποιηθεί σε ειδική ανακοίνωση).

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Η ατζέντα της συνάντησης με τη Διοίκηση αφορούσε και άλλα κορυφαία ζητήματα που ούτως ή άλλως αποτελούν μόνιμη προτεραιότητα στη δράση του Συλλόγου μας. Οι απαντήσεις και οι θέσεις της Διοίκησης, παρόλο που δεν μας καλύπτουν, παρατίθενται ακριβώς όπως δόθηκαν για την εξαγωγή συμπερασμάτων από τον καθέναν :

1. Ένταξη νέων συναδέλφων στον Οργανισμό
– Ο κ. Strub δεσμεύεται να απαντήσει μέχρι το τέλος Ιουνίου πότε θα πραγματοποιηθεί.
2. Ατομικές Συμβάσεις Εργασίας
– Η μετατροπή όσων ενδιαφέρονται να περάσουν στις Συλλογικές θα εξετάζονται ατομικά.
3. Πειθαρχικός έλεγχος – απολύσεις
– Οι περιπτώσεις απάτης (!!!) θα διώκονται χωρίς τήρηση των διαδικασιών πειθαρχικού ελέγχου.
4. Συμβούλια Παραπόνων – Προαγωγών
– Θα ενεργοποιηθούν όταν η Τράπεζα έχει τη λειτουργική δυνατότητα να ανταποκριθεί, λόγω του φόρτου που έχει προκύψει από τις αποχωρήσεις. Για τους μεγαλόβαθμους η Διοίκηση δεν έχει πάρει καμία απόφαση.
5. Ατομικοί Στόχοι
– Η Τράπεζα έχει σαν μοναδικό της στόχο την ανάκαμψη. Δεν υπάρχει επίσημη θέση.
6. Λειτουργία ΤΑΥΤΕΚΩ
– Δεσμεύεται για ενίσχυση του Προσωπικού του Ταμείου και για κάθε δυνατή βοήθεια με σκοπό την ταχύτερη επίλυση των εκκρεμοτήτων που ταλαιπωρούν όλους τους Ασφαλισμένους.
7. Τήρηση συστήματος μετακινήσεων /τοποθετήσεων
– Θα δοθεί άμεσα λύση στο ζήτημα των επαναλαμβανόμενων προσωρινών καλύψεων. Θα εφαρμοσθούν τα προβλεπόμενα από το σύστημα για τις μετακινήσεις, τις τοποθετήσεις και την καταβολή οδοιπορικών – θα εξετασθεί η αναπροσαρμογή της χιλιομετρικής αποζημίωσης.
8. Πλήρωση κενών θέσεων δικτύου
– Θα γίνει αναπροσαρμογή και αναδιανομή του προσωπικού. Θα υπάρχουν προσωρινές καλύψεις. Δεν θα κλείσουν άλλα καταστήματα. Θα γίνουν λίγες (απαραίτητες) προσλήψεις !!!
9. Πρόσληψη στελεχών / διευθυντών από την αγορά
– Υπάρχει πιθανότητα τέτοιων προσλήψεων αν δεν καλυφθούν οι ανάγκες εσωτερικά.
10. Συστήματα ελεγχόμενης πρόσβασης και ασφάλειας στο Κεντρικό
– Λειτουργεί ικανοποιητικά και σε άσκηση / δοκιμή άμεσης εκκένωσης όλα λειτούργησαν καλώς.
11. Νέο Ασφαλιστήριο πρόσθετης εξωνοσοκομειακής περίθαλψης
– Έχει δοθεί ο πλήρης φάκελος στον επίσημο Broker της CREDIT AGRICOLE στη Γαλλία. Θα δοθεί οριστική πρόταση για επιλογή εταιρείας πιθανόν μέσα στον Ιούνιο.
12. Οργανόγραμμα
– Θα είναι έτοιμο μέσα στον Ιούνιο, θα είναι πλήρες και θα αφορά
όλη την Τράπεζα.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Ομόφωνα το Δ.Σ. του Συλλόγου συμφώνησε ότι οι απαντήσεις της Διοίκησης είναι από αόριστες έως αρνητικές και ως εκ τούτου δεν μας καλύπτουν. Είναι πλέον σαφές ότι η Διοίκηση της Εμπορικής περιμένει να κατακαθίσει η σκόνη της αναστάτωσης, που και η ίδια σε μεγάλο βαθμό προκάλεσε, με την αποχώρηση εκατοντάδων συναδέλφων και μετά θα εκτιμήσει τις νέες κινήσεις της. Το ίδιο ισχύει και για τα εργασιακά μας, εφ’όσον πέραν των προφανών δεσμεύσεων τους, θα περιμένει τα «μνημόνια» και τις «οδηγίες» της Τρόικας μήπως από κάπου ευνοηθεί έναντι των εργαζομένων. Αυτή η λογική του «βλέποντας και κάνοντας» δεν χαρακτηρίζει ένα σύγχρονο και ικανό management. Τα δεδομένα αλλάζουν, οι συνθήκες αλλάζουν, το ικανό όμως management οφείλει να προβλέπει, να αναλύει και να αντιδρά έγκαιρα. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι στις κρίσεις αναδεικνύονται οι ηγέτες.
Εμείς, σαν Σύλλογος Εργαζομένων, προειδοποιούμε ότι δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τα δικαιώματα μας, εργασιακά και ασφαλιστικά, που απορρέουν από νόμους, Συλλογικές Συμβάσεις και Συμφωνίες. Από Δικαιώματα που απορρέουν από τον Οργανισμό Προσωπικού και τα συστήματα και τις Συμφωνίες που έχουμε υπογράψει από κοινού με την Τράπεζα.
Οι θέσεις μας είναι πάγιες, σταθερές και αδιαπραγμάτευτες.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΩΡΑ :
• Προσλήψεις που θα ενισχύσουν το Δίκτυο
• Κατάργηση των Ατομικών Στόχων
• Τέρμα στις πιέσεις, τους εκβιασμούς και τις απειλές από τους Περιφερειακούς και τα στελέχη της Διοίκησης
• Ένταξη όλων των νέων στον Οργανισμό Προσωπικού
• Ενιαίος τύπος Σύμβασης για όλους τους συναδέλφους
• Καμία απόλυση χωρίς τήρηση των πειθαρχικών διαδικασιών
• Πιστή εφαρμογή του συστήματος μετακινήσεων/ τοποθετήσεων χωρις εξαιρέσεις και τεχνάσματα
• Καθολική καταβολή των οδοιπορικών σε όσους τα δικαιούνται
• Πλήρες και ενιαίο Οργανόγραμμα με πλήρη ανάπτυξη για όλη την Τράπεζα και έγκριση από την αρμόδια Επιτροπή Οργανογράμματος
• Σύγκληση των Συμβουλίων Παραπόνων και Προαγωγών
• Ενίσχυση του Προσωπικού του ΤΑΥΤΕΚΩ, τέρμα στην ταλαιπωρία και τις καθυστερήσεις

Ο Σύλλογος είναι πάντα εδώ να εγγυηθεί και να υπερασπιστεί τα δικαιώματα όλων των συναδέλφων.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΙΡΕΤΗΣ

Written by antiracistes

8 Ιουνίου, 2010 at 5:21 πμ

«ΟΤΕ: Μάς Ενώνει;» Σωματείο Εργαζομένων στα Τηλεφωνικά Κέντρα του ΟΤΕ

leave a comment »

Πριν από λίγες μέρες στο Βλαβοληπτικό (121, Βικτώρια), ο επόπτης του Τμήματος τηλεφωνεί προσποιούμενος τον πελάτη, προκειμένου να ελέγξει κατά πόσο «τα παιδιά» (εμείς είμαστε αυτοί) ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του Τμήματος. Ένα «παιδί» (δηλαδή συνάδελφός μας), προφανώς λόγω πίεσης από τη συνεχή ροή κλήσεων (το 121 είναι ένα από τα πιο εντατικοποιημένα τμήματα του ΟΤΕ), αφήνει στην αναμονή τον επόπτη-«πελάτη» για τρία λεπτά. Οι συνάδελφοι αρνούνται να καταδώσουν τον/την εγκληματία όπως τους ζητά ο προϊστάμενός τους και ο τελευταίος, που κάτι τέτοια συναδελφικά δεν τα σηκώνει, αποφασίζει -εκδικητικά και αποδίδοντας συλλογική ευθύνη (λες και πρόκειται για καψόνι σε νεοσύλλεκτους) να μεταφέρει ολόκληρη τη βάρδια σε ώρες που δε βολεύουν κανέναν. Συνάδελφοι σκέφτονται ήδη την παραίτηση, αδυνατώντας να ανταποκριθούν.

* * *
Πριν από λίγες μέρες στο Telemarketing (Αθηνάς), συνάδελφος που θέλει να βγει διάλειμμα ακούει εμβρόντητος από την επόπτρια ότι αν δεν κάνει έστω και μία πώληση, δεν έχει να πάει πουθενά. Μπορεί το διάλειμμα του ενός τετάρτου να είναι κατοχυρωμένο ήδη από την Επιθεώρηση Εργασίας, ύστερα από παρέμβαση του κλαδικού σωματείου στις τηλεπικοινωνίες, μπορεί κανείς μας να μη φταίει που εν μέσω κρίσης ο κόσμος δεν έχει λεφτά, αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Νόμος είναι το δίκιο του επόπτη, της διοίκησης, των μετόχων και της Deutsche Telekom.

* * *
Στα μέσα Φεβρουαρίου, οι θυρωροί του κτιρίου του ΟΤΕ στο κτίριο της πλατείας Βικτωρίας απαγορεύουν την είσοδο σε συνάδελφο που δηλώνει ότι έχει έρθει για να μοιράσει φυλλάδια του Σωματείου μας: «το κτίριο είναι υψίστης ασφαλείας: δεν μπορεί να μπαίνει όποιος θέλει. Να λέτε καλά που δεν σας ψάξαμε και τις τσάντες», της λένε, εξηγώντας ότι λειτουργούν βάσει υποδείξεων του συγκροτηματάρχη. «Μεμονωμένο περιστατικό»; Τα ίδια συμβαίνουν και στην Αθηνάς: συνάδελφοι που μοιράζουν την ανακοίνωσή μας για την Πρωτομαγιά καλούνται να απαντήσουν σε επόπτρια «ποιοι νομίζουν ότι είναι». Απαντούν και συνεχίζουν να μοιράζουν, αφού ο προϊστάμενος εξηγεί ευγενικά στην επόπτρια ότι δεν είμαστε στον 19ο αιώνα και ότι ο συνδικαλισμός δεν είναι παράνομος.

* * *

Εδώ και αρκετές μέρες φημολογείται μείωση προσωπικού και μη αντικατάσταση των συμβασιούχων συναδέλφων, των οποίων η σύμβαση λήγει. Σε μια σειρά από τμήματα γίνονται μετακινήσεις, ο μπαμπούλας της αξιολόγησης έχει ήδη αρχίσει να απειλεί, ενώ στο 11888 διατυπώνονται απειλές σε συναδέλφους, για να μην ξεχνούν να προτείνουν στους πελάτες σύνδεση με τον αριθμό που τους βρίσκουν. Ξέρετε, όχι για τα κέρδη. Για τους φουκαριάρηδες τους πελάτες.

Πριν από λίγες μέρες, ο ΟΤΕ μοιράζει ερωτηματολόγιο («Έρευνα Ικανοποίησης Εργαζομένων»), στο οποίο μας ρωτά αν είμαστε περήφανοι που δουλεύουμε στον οργανισμό, αν πιστεύουμε στους στόχους του και αν γνωρίζουμε τις συνέπειες για όσους δρουν (ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΔΩ:) ενάντια στις αρχές και τις αξίες του ΟΤΕ (άρα και των μετόχων και της Deutsche Telekom). Εσείς τι θα απαντούσατε έπειτα από τα παραπάνω;

ας μην αδικούμε τον οτε, όμως:
«μεμονωμένα περιστατικά» συμβαίνουν και σ’ άλλες επιχειρήσεις
με τις ίδιες άξιες

• Στις αρχές της χρονιάς, ο υπεύθυνος καταστήματος της VODAFONE στην Πάτρα παρακαλεί τους εργαζομένους να παραμείνουν στο κατάστημα μετά το κλείσιμο και να γράψουν τα ονόματά τους σε ένα χαρτάκι. Βάζει όλα τα χαρτάκια σε γυάλα και όλοι οι εργαζόμενοι θεωρούν ότι γίνεται κλήρωση για μπόνους από την εταιρεία. Μόλις ο υπεύθυνος τραβάει ένα από τα χαρτάκια, οι παρόντες ανακαλύπτουν ότι σε αυτό αναγράφεται το όνομα συναδέλφου τους, στην οποία ανακοινώνεται η απόλυσή της (βλ. «Έθνος», 23/1).

• Ο μεγαλύτερος «εναλλακτικός πάροχος»-ανταγωνιστής του ΟΤΕ, η FORTHnet A.E, απολύει το Φεβρουάριο τους συναδέλφους Σ. Ψαθά και Ν. Βασιλόπουλο, λίγες μέρες πριν καταθέσουν στο πρωτοδικείο τα χαρτιά της σύστασης σωματείου στην επιχείρηση.

• Σε συνάντησή της με το Σωματείο Εργαζομένων της WIND τον Φεβρουάριο, η διοίκηση της επιχείρησης δηλώνει πως, λόγω της κρίσης, έχουν μειωθεί δραματικά -ακόμη και στα μισά χρήματα- οι μισθοί των στελεχών. Στο αίτημα των συναδέλφων, η διοίκηση να δώσει στη δημοσιότητα τα σχετικά στοιχεία, οι εκπρόσωποι της Διοίκησης απαντούν γελώντας ειρωνικά.

• Στις αρχές Μαρτίου, εργαζόμενη στο κατάστημα της WIND στην οδό Σταδίου στο Σύνταγμα απολύεται, γιατί δεν «πέρασε» στην ετήσια αξιολόγηση. Αξιολόγηση που έχει αναγγείλει ο ΟΤΕ εδώ και καιρό.

Μήπως μαζεύτηκαν πολλά τα «μεμονωμένα περιστατικά»;
Μήπως νομίζουν ότι θα φορτωθούμε εμείς την οικονομική κρίση;
Μήπως δεν κατάλαβαν τίποτα από τον Δεκέμβριο;
Μήπως θα πρέπει να απευθυνόμαστε διαρκώς στην Επιθεώρηση Εργασίας για τα αυτονόητα;
Μήπως αυτά (και όχι άλλα) πρέπει να απασχολήσουν το συνέδριο της ΟΜΕ-ΟΤΕ;

Και, τελικά, μήπως είναι ώρα να γραφτούμε στο σωματείο;

επικοινωνία: http://www.swmateiostonote.blogspotcom, swmateiostonote@gmail.com

Written by antiracistes

5 Μαΐου, 2009 at 6:13 μμ

Εκδήλωση για την εργασιακή επισφάλεια (Στέκι Μεταναστών)

leave a comment »

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ

Θα μας μιλησουν οι:

Κατσορίδας Δημήτρης (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ)
Χαμηλάκη Κατερίνα (ΥΠΠΟ)
Ψυκάκος Δικαίος (Σωματείο συμβασιούχων ΕΛΤΑ)

καθώς και αγωνιστές/ριες από πρωτοβάθμια σωματεία

Η συζήτηση θα γίνει την Τετάρτη 1 Απρίλη, στις 20.00 στο στέκι μεταναστών (Τσαμαδού 13, Εξάρχεια)

Φοιτητές/ριες Κόκκινου συμμετέχουμε στην ΑΡΕΝ

Written by antiracistes

31 Μαρτίου, 2009 at 9:42 μμ

ΛΕΞΙΚΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ: ΕΛΛΑΔΑ

leave a comment »

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ,
ΛΕΞΙΚΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ: ΕΛΛΑΔΑ,
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, ΑΘΗΝΑ, 1997

Λόγω επαγγέλματος και όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο επιφυλακτικός γίνομαι απέναντι στα κάθε είδους λεξικά, ιδιαίτερα σε μια χώρα σαν τη δικιά μας όπου η επιστημονική εγκυρότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος κρίνεται στα δικαστήρια. Υπάρχουν όμως και κάποιες φορές που μπορεί κανείς ανεπιφύλακτα να συστήσει ένα λεξικό που αφορά ένα συγκεκριμένο επιστημονικό κλάδο. Αυτή είναι η περίπτωση του λεξικού για τις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα που επιμελήθηκαν η Γιώτα Κραβαρίτου, η οποία και εισάγει τον αναγνώστη στο ευρύτερο ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκαν κι εξελίσσονται οι εργασιακές σχέσεις, ο Γιώργος Κουκουλές, η Νόρα Καρασαββίδου, ο Άγγελος Στεργίου και ο Βασίλης Κούρτης.

Τι περιμένει κανείς από ένα τέτοιο λεξικό; Ο ερευνητής αναζητά τους ορισμούς βεβαίως αλλά και βιβλιογραφία. Ο συνδικαλιστής ψάχνει για μια περιεκτική και ολοκληρωμένη άποψη για τα ζητήματα που τον αφορούν αλλά και ενδεικτική παραπομπή σε νόμους και διατάξεις. Ο εργαζόμενος, ο φοιτητής, η εργαζόμενη μητέρα και οι πολίτες εν γένει προσπαθούν να βρουν με μια γρήγορη ματιά κάποιες λύσεις στα καθημερινά τους προβλήματα στους χώρους δουλειάς, στα ζητήματα αδειών, αμοιβών και κοινωνικών δικαιωμάτων γενικότερα. Και βεβαίως υπάρχουν και κάτι τύποι σαν και το γράφοντα που στα πλαίσια της εκπόνησης της διατριβής του θέλει να τα βρει όλα αυτά και άλλους πολλούς ορισμούς και περιληπτικές αναφορές σε όρους που προέρχονται από συγγενείς προς την πολιτική κοινωνιολογία επιστήμες όπως, για παράδειγμα, «μάνατζμεντ», «ταιηλορισμός», «φορντισμός», «ανεργία τριβής» κ.ο.κ.

Είναι «εκτός μόδας», απ’ όσο γνωρίζω, να τονίζει κανείς την κρισιμότητα των συγκυριών, τη δυσκολία των χρόνων που περνάμε, τη σημασία του συλλογικού συνδικαλιστικού αγώνα και της διεκδίκησης των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η «σύγχρονη» έννοια που λανσάρεται είναι αυτή του πελάτη και όχι του πολίτη όπως, πολύ σωστά, τονίζει στην εισαγωγή της η Γ. Κραβαρίτου. Τα δικαιώματα εξατομικεύονται τόσο πολύ που δεν είναι καν ατομικά. Η λογική της οικονομίας της αγοράς αποικιοποιεί το δημόσιο χώρο. Η «εκσυγχρονιστική» αντίληψη υπερισχύει της πολιτικής του εκδημοκρατισμού. Γι’ αυτό και προβάλλει σαν πρώτιστη ανάγκη, κατά την Γ. Κραβαρίτου, η διεκδίκηση των κοινωνικών δικαιωμάτων «ως προέκταση των δικαιωμάτων του πολίτη, που θέτουν φραγμούς στις αγοραίες πιέσεις, τις απαιτήσεις της αγοράς». Παρ’ όλο που συνήθως η λέξη «κορπορατισμός» έχει κακή φήμη στο χώρο της πολιτικής, εν τούτοις η ιδιαίτερη ιστορική πορεία και η δομή της Ελληνικής κοινωνίας επιβάλλουν μια διαφορετική ματιά. Όπως τονίζεται, ο όρος «νεοκορπορατισμός» του συστήματος των «ελληνικών εργασιακών σχέσεων δεν βλάπτει, αντιθέτως, ωφελεί». Ο λόγος; Είναι χρήσιμη η έννοια στο βαθμό που σ’ ένα πολιτικό πλαίσιο απορρύθμισης των ήδη εύθραυστων εργασιακών σχέσεων από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική – δεξιάς ή κεντροαριστερής παραλλαγής, ο «νεοκορπορατισμός» υποδηλώνει την παρουσία ενός μηχανισμού ανάσχεσης. Όμως, κι εδώ είναι το ενδιαφέρον της υπόθεσης, εκείνο που λείπει – και σήμερα που γράφονται οι γραμμές αυτές (14.12.1998-πανεργατική απεργία με τρεις διαφορετικές πορείες) είναι πλέον κραυγαλέα η απουσία του – είναι ένα ισχυρό, αυτόνομο, μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα με άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες και σεβασμό στην άλλη άποψη. Αυτή η έννοια είναι που δεν μπορεί να αποδοθεί από κανένα λεξικό όσο και καλό να είναι αυτό. Με τον τρόπο της η Γ. Κραβαρίτου επισημαίνει την έλλειψη αυτή: «[Ο]ι συνδικαλιστικές οργανώσεις, ωστόσο, συνεχίζουν να διακατέχονται από ένα σκεπτικισμό – καμιά φορά και μαρασμό -, οι διεκδικήσεις τους είναι αμυντικές και δεν εντάσσονται σε ένα νέο, ρωμαλέο πρόταγμα (…) [Η] έλλειψη αυτόχθονης συνδικαλιστικής σκέψης και καθαυτό συνδικαλιστικής (όχι κομματικοσυνδικαλιστικής) πρακτικής, δυσκολεύει ίσως ακόμη περισσότερο τον ελληνικό συνδικαλισμό».

Ελπίζω ότι οι αναγνώστες θα εκτιμήσουν την προσπάθεια αυτή ως μια έκδοση που θα τους χρησιμεύσει τόσο στην καθημερινή τους εργασιακή πραγματικότητα όσο και στους ερευνητές ως ένας τόμος αναφοράς για τις δικές τους επιστημονικές αναζητήσεις. Οι επαγγελματίες πολιτικοί και συνδικαλιστές θα το χρειαστούν σίγουρα για να ξανασυνδεθούν με τη βάση τους.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Written by antiracistes

27 Μαρτίου, 2009 at 12:21 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Κείμενα για την επισφάλεια. Μέρος 1ο

leave a comment »

Κείμενα του Θανάση Τσακίρη για την επισφάλεια.

 

Μέρος 1ο.

Τι είναι επισφάλεια;

 

Επισφάλεια είναι μια γενικευμένη συνθήκη ζωής που δεν σου επιτρέπει να σχεδιάσεις το μέλλον σου, να κάνεις όνειρα, να είσαι σίγουρος για την επιβίωσή σου, να μπορείς να δημιουργήσεις ανθρώπινες σχέσεις με συνέχεια στο χρόνο, να μπορείς να μοιράζεσαι όμορφα συναισθήματα χωρίς τον φόβο της απώλειάς τους. Η επισφάλεια σχετίζεται άμεσα με τις νέες εργασιακές σχέσεις –τα μερικά, ελαστικά ωράρια, την προσωρινή εργασία, την συνεχή κατάρτιση, την αποσύνδεση πτυχίου και εργασίας, τους αυξανόμενους ρυθμούς παραγωγικότητας. Η κρίση ταυτότητας των φοιτητών – νοημένη σαν υπαρξιακή κρίση – είναι παράγωγο της επισφαλειοποίησης των ζωών μας. Τα στάνταρς που υπόσχονταν το κοινωνικό κράτος δεν ισχύουν πια και πολύ πιθανό να μην ξαναϊσχύσουν ποτέ…
http://rebel-rabbits.blogspot.com/

Ποια είναι η σημερινή κατάσταση στα πλαίσια της οποίας στην οποία ζουν και δουλεύουν οι εργαζόμενοι και δρουν τα σύγχρονα εργατικά συνδικάτα;

Σύμφωνα με μία άποψη, ζούμε στις συνθήκες της κατάρρευσης του διπολισμού, της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, της παγκοσμιοποίησης των αγορών, της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας, της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων επιχειρήσεων, της αύξησης των ελαστικών μορφών εργασίας και της μακροχρόνιας ανεργίας, καθώς και του περιορισμού της συλλογικής εκπροσώπησης στα όργανα λήψης αποφάσεων. Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές ζούμε πλέον στην «εποχή της ανασφάλειας» (“age of insecurity”) όπου ο κίνδυνος (risk) και η αστάθεια έχουν γίνει τα χαρακτηριστικά στοιχεία της κοινωνικής ζωής. Αμφότερες οι προσεγγίσεις διέπονται από τη λογική της «θέσης περί ανασφάλειας» που τα κύρια σημεία της είναι: α) η μεταβίβαση του οικονομικού ρίσκου ολοένα και περισσότερο από τους εργοδότες στους εργαζόμενους, β) η μείωση του χρόνου κατοχής μιας θέσης εργασίας και η εξάρτηση της απασχόλησης και της αμοιβής ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, γ) η ανασφάλεια είναι μακροπρόθεσμα ζημιογόνα για τις οικονομικές επιδόσεις, λόγω της επίτευξής τους μέσω μιας σχέσης απασχόλησης που στηρίζεται στον καιροσκοπισμό, την καχυποψία και την απουσία δέσμευσης, και δ) η υπερφόρτωση τόσο των ατόμων όσο και της ευρύτερης κοινωνίας με μεγάλα βάρη και δαπάνες λόγω της ύπαρξης και διεύρυνσης των τάξεων των ανασφαλών εργαζομένων. Το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται μια τέτοια θέση είναι αυτό της «κοινωνίας του ρίσκου», δηλαδή μια κοινωνία που ολοένα και πιο πολύ την απασχολεί το μέλλον (αλλά και η ασφάλεια), που δημιουργεί την έννοια του ρίσκου». Επομένως, το ρίσκο ορίζεται ως ο συστηματικός τρόπος αντιμετώπισης των κινδύνων και των ανασφαλειών που προκύπτουν στο πλαίσιο της διαδικασίας του κοινωνικού – οικονομικού εκσυγχρονισμού. Η νέα ιδέα που λανσαρίστηκε έξυπνα από τον εργοδοτικό χώρο στη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας ήταν αυτής του «κόσμου ως αγοράς». Στους χώρους εργασίας επικρατεί η ιδέα του «δυνητικού» και η ιδέα της εμπειρίας γίνεται βάρος για τους εργαζόμενους. Στο επίκεντρο του λόγου των εργοδοτών και του κράτους μπαίνει η έννοια του «βραχυπρόθεσμου». Το ουσιώδες είναι αυτό που μπορεί να μετρηθεί. Όπως πλέον δίνεται από θεσμικούς αλλά και ιδιώτες επενδυτές περισσότερο βάρος στα τριμηνιαία οικονομικά αποτελέσματα των επιχειρήσεων παρά στη μακροπρόθεσμη οικονομική υγεία τους, έτσι και η πρόκληση για τους εργοδότες είναι να πειστούν οι εργαζόμενοι ότι τα πάντα είναι προσωρινά και ότι δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα βάσει αρχαιότητας και παρελθούσης εμπειρίας αλλά μόνο βάσει της απόκτησης των πιο νέων «δεξιοτήτων» που χρειάζεται η αγορά, ακριβώς για να λειτουργεί αποτελεσματικά σε βραχυπρόθεσμη βάση.

Όμως, ο προβληματισμός σχετικά με την «ανασφάλεια» δεν είναι καινούργιος αλλά κατά καιρούς επανέρχεται στο προσκήνιο της συζήτησης. Ήδη στην εποχή του ο Κομφούκιος διαπίστωνε ότι «η ανασφάλεια είναι χειρότερη από τη φτώχεια». Οι έννοιες της ασφάλειας και του ελέγχου είναι οι βασικές σε αυτή τη συζήτηση. Ως ασφάλεια ορίζεται η δυνατότητα κάποιου να ελέγχει ο ίδιος τον εαυτό του. Στον 20ό αιώνα, ο όρος «επισφάλεια» (precarity) πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον πρώην αναρχοσυνδικαλιστή και μετέπειτα Καθολικό μοναχό Λεόνς Κρενιέ (Léonce Crenier, 1888-1963). Στο πλαίσιο της Καθολικής κοινωνικής θεωρίας που αναπτύχθηκε στη Γαλλία και την Ιταλία και αποκρυσταλλώθηκε οργανωτικά στην οργάνωση “Catholic Workers”, χρησιμοποιήθηκε ο όρος για την έννοια της «εθελοντικής επισφάλειας» ως ιδέα της «ηθικής οικονομίας» .

Written by antiracistes

8 Μαρτίου, 2009 at 7:44 μμ

Σύγχρονες εργασιακές σχέσεις και συνδικαλιστικό κίνημα

leave a comment »

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Οι εργασιακές σχέσεις στο χώρο μας πάνε από το κακό στο χειρότερο και ολοένα και πιο πολλοί μιλούν για «εργασιακό μεσαίωνα» που έρχεται. Καλύτερα είναι να λέμε ότι επιστρέφουμε σε ένα εργασιακό καθεστώς 19ου αιώνα, γιατί στο πλαίσιο των συντεχνιών του Μεσαίωνα υπήρχε στοιχειώδης εργασιακή ασφάλεια ενώ στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης του «φιλελεύθερου καπιταλισμού» του 19ου αιώνα δεν υπήρχε καμία προστασία του αυξανόμενου προλεταριάτου μέχρι να εμφανιστούν τα εργατικά συνδικάτα. Τα λογοτεχνικά έργα του Κάρολου Ντίκενς, οι οικονομικές αναλύσεις των Κάρολου Μαρξ και του Φρειδερίκου Ένγκελς, οι ιστορικές εργασίες του Εδουάρδου Π. Τόμπσον για τη δημιουργία της αγγλικής εργατικής τάξης, το τεράστιο έργο του Τσαρλς Τίλλυ για την εργασία στον καπιταλισμό και τα κοινωνικά κινήματα και εκατοντάδες χιλιάδες τυπωμένες σελίδες και άλλες τόσες προβαλλόμενες στο διαδίκτυο δείχνουν του λόγου του αληθές. Σήμερα δεν αρκεί να διαβάζουμε αυτά τα έργα για να καταλάβουμε πού βαδίζουμε. Οι συνθήκες είναι τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο όμοιες από πλευράς συνεπειών. Ζούμε και εργαζόμαστε σε μια περίοδο συνεχούς τεχνολογικής ανανέωσης στα όρια της «επανάστασης» και κυριαρχίας του τριτογενούς τομέα της οικονομίας των υπηρεσιών. Στην περίοδο αυτή προκαλούνται αλλαγές σε αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «δομή του κοινωνικού ρίσκου» και που συνεπάγονται νέες κατηγορίες κοινωνικών νικητών και χαμένων. Το βιώνουμε στην καθημερινή μας ζωή, στο γραφείο, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο όταν αγοράζουμε ένα σάντουιτς για κολατσιό ή ακόμα και όταν πηγαίνουμε στα ΚΕΟ για να διεκπεραιώσουμε συναλλαγές μας με το Δημόσιο ή να ζητήσουμε την έκδοση πιστοποιητικών. Είναι η καθαρίστρια που μας καθαρίζει το γραφείο, που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των συναδελφισσών της κι έρχεται αντιμέτωπη με τους μπράβους που της διαλύουν τη ζωή με το βιτριόλι. Δίπλα μας στο γραφείο εργάζονται συνάδελφοι, άνδρες και γυναίκες, με σύμβαση έργου ή με σύμβαση δανεισμού από συγγενικές εταιρείες ή κατευθείαν από ιδιωτικά γραφεία εργασίας, με λιγότερα δικαιώματα και περισσότερες υποχρεώσεις, που μπορεί να είναι λαμπροί επιστήμονες αλλά γεννημένοι σε λάθος εποχή. Αν, όμως, διαβάσουμε και τις μελέτες και έρευνες που εκπονούνται από επιστημονικές ομάδες είτε στα πλαίσια των Ινστιτούτων Εργασίας της ΓΣΕΕ και της ΟΤΟΕ και άλλων ομοσπονδιών είτε στα πλαίσια των πανεπιστημιακών σεμιναρίων και προγραμμάτων σπουδών, το σοκ είναι ακόμα εντονότερο. Στο παρόν φύλλο θα μιλήσουμε για την Ευρώπη και τις εργασιακές σχέσεις που έχουν με την πάροδο του χρόνου μεταβληθεί σε βάρος των εργαζομένων και υπέρ των εργοδοτών.

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Οδηγός μας σε αυτή την περιπλάνηση στις εργασιακές σχέσεις θα είναι η Ετήσια Έκθεση 2008 για την Ευρώπη και την Ελλάδα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Η έκθεση επικεντρώνεται στις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που άρχισαν να συντελούνται μετά τη διάσκεψη της Αθήνας (Μάρτιος) που ενέκρινε την ένταξη των 10 νέων χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πλειονότητα των χωρών ανήκε πριν στο μπλοκ του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΚΟΜΕΚΟΝ υπό καθεστώς «υπαρκτού σοσιαλισμού» ως το 1989. Στις προϋποθέσεις της ένταξης στην ΕΕ τα διάφορα πολιτικά σώματα και όργανά της περιέλαβαν και τις αλλαγές στην αγορά εργασίας και στην κοινωνική ασφάλιση. Μια σειρά από επιδεινώσεις άρχισε να παρατηρείται. Πρώτα απ’ όλα, στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, επεκτάθηκε το συμβατικό ωράριο εργασίας ενώ μισθοί και μεροκάματα έμειναν στο ίδιο ύψος, οπότε ουσιαστικά επήλθε μείωσή τους. Όμως, αυτό έγινε, δυστυχώς, με την «ενεργητική συναίνεση» των συλλογικών οργανώσεων των εργαζομένων και με συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η πολιτική ηγεμονία των εργοδοτικών οργανώσεων και του νεοφιλελευθερισμού δεν ετίθετο υπό αμφισβήτηση, όπως και ο ιδεολογικός τους λόγος: η έννοια της «ευελιξίας» εμπεδώθηκε ως ιδέα στις σκέψεις και πράξεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων, παράλληλα με την άλλη «μεγάλη ιδέα» των εργοδοτών, την «ανταγωνιστικότητα». Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά τα μέσα πίεσης των εργοδοτών. Είναι και οι εκβιασμοί του τύπου «ή συμμορφώνεστε ή μεταφέρουμε τις εργασίες στις νέες χώρες της ανατολικής Ευρώπης» με τη φτηνότερη εργασία. Όπως επισημαίνεται στην έκθεση, πρόκειται για διαδικασία πρωτόγνωρη στα ιστορικά χρονικά του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής να αποσυνδέεται σε μεγάλο βαθμό η αμοιβή της εργασίας από τη χρονική διάστασή της: «η αμοιβή της εργασίας έπαψε εν μέρει να αντιστοιχεί και να προσδιορίζεται απόλυτα σε ενότητες χρόνου που αφιερώνει ο μισθωτός στον εργοδότη του».Οι συγγραφείς επισημαίνουν, ωστόσο, δεν πρέπει να αποδοθεί αποκλειστικά στην ένταξη των νέων χωρών στην ΕΕ η εργοδοτική στρατηγική καθώς προϋπήρχε και ήδη είχε φέρει θετικά για τους εργοδότες αποτελέσματα η γενικότερη τάση απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στην «παλιά» Ευρώπη και αναφέρουν χαρακτηριστικά την «πολιτική καταδίκη» και «αποψίλωση» του 35ωρου από τη Γαλλική κυβέρνηση Ραφαρέν και αυτές που τις διαδέχτηκαν, καθώς και την αύξηση των επιχειρησιακών συλλογικών συμφωνιών εργοδοτών-εργατών στη Γερμανία για «ετήσια διευθέτηση των ωρών εργασίας». Να σημειωθεί ότι η Γερμανία χαρακτηρίζεται από μια συνδικαλιστική κουλτούρα συνδιαλλαγής και συγκαθορισμού των επιχειρησιακών πολιτικών σε αντίθεση με τη συγκρουσιακή συνδικαλιστική κουλτούρα της Γαλλίας. Παρ’ όλα αυτά, η κατεύθυνση είναι παρόμοια, όπως παντού στην Ευρώπη, δηλαδή αυτή της «απελευθέρωσης των αγορών και της απορρύθμισης του ευρωπαϊκού εργασιακού μοντέλου» με χαρακτηριστικές περιπτώσεις την πρόταση οδηγίας Μπολκενστάιν και τις δικαστικές υποθέσεις Βίκιγκ και Λαβάλ.

Πώς, όμως, εξελίχθηκαν οι εργασιακές σχέσεις στην «παλιά Ευρώπη»; Αναγκαία και ικανή συνθήκη, τονίζουν οι συγγραφείς, για την επίτευξη του θεάρεστου για τους εργοδότες αποτελέσματος της διάλυσης του ευρωπαϊκού εργασιακού μοντέλου είναι η «σταδιακή διαχρονικά υποχώρηση της δύναμης των συνδικάτων». Αυτή, βέβαια, δεν είναι μια ευθύγραμμη διαδικασία, καθώς πρόκειται για εθνικά ιστορικά πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα που αναπτύσσονται και εξελίσσονται σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Παρόμοια είναι και η θέση των συγγραφέων, όπως θα δούμε.

 

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Ας ξεκινήσουμε από το επίπεδο των οργανωτικών αλλαγών των τραπεζικών επιχειρήσεων που σχετίζονται με τις νέες ανάγκες της πελατοκεντρικής ευέλικτης επιχείρησης, που προωθεί το σύγχρονο τραπεζικό κεφάλαιο. Καθημερινά σημειώνονται νέες μεταβολές που αλλάζουν ριζικά το χαρακτήρα της εργασίας, ενώ σε γενικές γραμμές το συνδικαλιστικό κίνημα, παρ’ όλες τις διακηρύξεις του για «διάλογο» είναι απόν. Η ανάγκη του τραπεζικού συστήματος να λειτουργεί σε 24ωρη βάση, για να εξυπηρετεί το σύνολο των χρηματοοικονομικών αγορών που λειτουργούν σε παγκόσμιο, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, οδηγεί σε ραγδαία και συνεχή εισαγωγή νέων τεχνολογιών που συμβάλλουν με τη σειρά τους στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων ενώ τα συνδικάτα λόγω του γραφειοκρατικού χαρακτήρατους αδυνατούν να ακολουθήσουν αυτούς τους ρυθμούς. Παραδείγματος χάριν, η ηλεκτρονική τραπεζική τόσο ως σύνολο τεχνολογιών όσο και ως σύνολο επιχειρηματικών πρακτικών αποτελούν μέρος της «μεταφορντικής περιόδου» του τραπεζικού χώρου. Η ικανότητα παροχής

24ωρης και 7ήμερης λειτουργίας υπηρεσιών σε πραγματικό χρόνο, υπηρεσιών υποστήριξης πελατών, η εξωτερίκευση εργασιών και η ανάθεσή τους σε τρίτους, η κατασκευή βάσεων δεδομένων με τα εξατομικευμένα προφίλ πελατών, η διαδικτυακή πρόσβαση στις παρεχόμενες υπηρεσίες μέσω των εταιρικών πυλών κ.ο.κ. αποτελούν την ηλεκτρονική τραπεζική που δεν γνωρίζει τι σημαίνει απεργία και διαμεσολάβηση ανθρώπινου παράγοντα (direct banking). Έτσι είναι ανάγκη για τις προοπτικές κερδοφορίας των τραπεζών να υπάρξουν αλλαγές στα οργανογράμματα που σημαίνει να καταργηθούν πολλά διευθυντικά στρώματα, να προστεθούν θέσεις εργασίας εκτός χώρου εργασίας (τηλεργασία, εργασία από απόσταση κλπ.) και να ανασχεδιασθούν οι υπάρχουσες θέσεις εργασίας σε πελατοκεντρική βάση με έμφαση στο σημείο επαφής με τον πελάτη (front office). Διευκολύνεται έτσι η ευελιξία, η ανταποκρισιμότητα, η προσαρμογή στις ανάγκες του κάθε πελάτη ξεχωριστά (customization), η εξατομίκευση προϊόντων και υπηρεσιών και η συνεχής αναδημιουργία των δομών και διαδικασιών. Κατά συνέπεια, διευκολύνονται τα παγκόσμια δίκτυα και η διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, η σύνδεση των αγορών μεταξύ τους καθώς και των νομισμάτων και των οργανισμών. Αυτή, όμως, η κατάσταση έχει και αρνητικές συνέπειες όσον αφορά τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας, τον αριθμό των απασχολουμένων (π.χ. απολύσεις ή πρόωρες συνταξιοδοτήσεις μέσω προγραμμάτων εθελουσίας εξόδου, μείωση αριθμού προσλαμβανόμενων κ.ο.κ.), την αλλαγή των συνθηκών απασχόλησης (μερική απασχόληση, πρόσκαιρη και εποχιακή απασχόληση, απασχόληση on call, ενοικίαση εργαζομένων κ.ο.κ.) και πάνω από όλα τη γενίκευση μιας νοοτροπίας ευελιξίας ολόκληρης της εργασιακής ζωής. Δημιουργείται μια δομή εργασίας και καριέρας λιγότερο ασφαλής και περισσότερο κατακερματισμένης. Η δυνατότητα εργασίας από το σπίτι και από απόσταση δεν φαίνεται να αποτελεί για τους περισσότερους εργαζόμενους εναλλακτική διέξοδο καθόσον ότι οδηγεί σε μια κατάσταση όπου τα μεσαία στελέχη και ειδικά πολλοί εξειδικευμένοι εργαζόμενοι είναι «στο πόδι» σε διαρκή βάση αναγκασμένοι να εργάζονται σε κάθε χώρο και σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα της ημέρας ώστε να είναι σε επαφή με την εργασιακή

πραγματικότητα. Η κατάσταση αυτή δεν έχει μόνο μία όψη. Αν συνδεθεί με τους νόμους που ψηφίζονται από όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με μικρές παραλλαγές όσον αφορά τη διευθέτηση του υπερωριακού καθεστώτος και των ωρών εργασίας (διευθέτηση σε μηνιαία, εξαμηνιαία και ετήσια βάση) με ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος και την ακύρωση της συμμετοχής των συνδικάτων στον συγκαθορισμό της διευθέτησης, τότε η κατάσταση γίνεται αφόρητη για την πλειονότητα των μισθωτών εργαζομένων.

ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Όπως γράφουν οι συγγραφείς «μια συγκριτική περιγραφή των εξελίξεων ανά χώρα (…) καταδεικνύει ότι:

 

 

 

 

 

 

 

Παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στον σκληρό πυρήνα της εργασιακής σχέσης (μισθοί και χρόνος εργασίας) σε όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη της Ένωσης.

 

Οι εργοδοτικές και κρατικές πρωτοβουλίες επιφέρουν σημαντικές αλλαγές στο κλίμα του κοινωνικού διαλόγου και στη συλλογική διαπραγμάτευση συμβάλλοντας τόσο στην εμφάνιση πολλών μορφών απεργιακών κινητοποιήσεων όσο και στη σύναψη ποικίλου περιεχομένου επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας. Το στοιχείο της συναίνεσης στις διαπραγματεύσεις υπερέχει του στοιχείου της σύγκρουσης και τα συνδικάτα αναπτύσσουν αμυντικούς μηχανισμούς απέναντι στον εκβιασμό που ασκούν οι εργοδότες για μείωση προσωπικού και μεταφορά εργασιών σε τρίτες χώρες με φθηνότερο κόστος εργασίας.

 

Οι εξελίξεις έχουν άμεση γεωγραφική και οικονομικά αναφορά. Οι ανατολικοευρωπαϊκές και Βαλτικές χώρες έχουν πρόβλημα χαμηλών μισθών και «αναχρονιστικού» εργατικού δικαίου ενώ οι δυτικοευρωπαϊκές έχουν προβλήματα τρόπων διαμόρφωσης μισθών και ευελιξίας της εργασίας.

 

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις έχουν κυρίως εθνική και δευτερευόντως κλαδική βάση. Τα προβλήματα, όμως, και οι μεταβολές είναι συχνά κοινές και εντοπίζονται κοινές εξελίξεις μεταξύ χωρών με διαφορετικές δομές οργάνωσης και ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, όπως το πρόβλημα των χαμηλών αποδοχών και της δευτερεύουσας αγοράς εργασίας. Σε κλαδικό επίπεδο οι συχνότερες αλλαγές εντοπίζοντας στη βιομηχανία μετάλλου, στον κλάδο τροφίμων και ποτών, στις συγκοινωνίες και πάνω απ’ όλα στο χρηματοπιστωτικό τομέα και τις τράπεζες.

 

Οι εργασιακές σχέσεις με την πάροδο του χρόνου παρουσιάζουν αυξημένο βαθμό διεθνοποίησης. Παραδείγματος χάριν, έγιναν απεργίες με αφορμή την παρουσία αλλοδαπών μεταναστών από τις νέες χώρες μέλη της ΕΕ.

 

Ο ρόλος της δημόσιας πολιτικής είναι ενισχυμένος. Η έμμεση ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα με την εισαγωγή μεταρρυθμίσεων στο όνομα των καλύτερων υπηρεσιών επέφερε την όξυνση και μαζικοποίηση των απεργιακών συγκρούσεων καθώς επιδεινώνονταν οι εργασιακές σχέσεις στο εσωτερικό του δημόσιου τομέα (περιλαμβάνεται και η υπόθεση του Ασφαλιστικού συστήματος.

 

Η πιο συχνή αντίδραση των συνδικάτων απέναντι στην κακή προοπτική της μείωσης της συνδικαλιστικής πυκνότητας του κατακερματισμού των συνδικάτων και των αγώνων ήταν η συγχώνευση των συνδικαλιστικών οργανώσεων (Αυστρία, ΗΒ, Φινλανδία, Σλοβενία, Νορβηγία και παλιότερα Γερμανία).

Οι εξελίξεις στις εργασιακές σχέσεις συνοδεύονταν από ολικές και επιμέρους πολιτικές και νομοθετικές παρεμβάσεις. Η προώθηση ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης (from welfare to workfare), οι περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές και οι αρνητικές παρεμβάσεις στην εργατική νομοθεσία που οδηγούσαν σε ευελιξία της εργασίας και απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων καθώς και οι παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό σύστημα με αύξηση ορίων συνταξιοδότησης και μείωσης των παροχών ήταν ο κανόνας ενώ ως εξαίρεση μπορεί να θεωρηθεί η Γερμανική περίπτωση όπου υπήρξε γενικευμένη δημόσια συζήτηση για την καθιέρωση γενικού κατώτατου μισθού.

Στο πεδίο της συλλογικής διαπραγμάτευσης η απορρύθμιση εκδηλώθηκε ποικιλοτρόπως καθώς αποκεντρώνονταν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στο τοπικό και επιχειρησιακό επίπεδο, πολλές επιχειρήσεις έφευγαν από τις εργοδοτικές ενώσεις για να μη δεσμεύονται στη δράση τους από τις όποιες συλλογικές συμβάσεις (η περίπτωση των Ελληνικών Τραπεζών είναι χαρακτηριστική). Ακόμη, προωθήθηκε η εξατομίκευση των αμοιβών (σύνδεση με την απόδοση) που καταργεί το κοινό μισθολόγιο που στήριζε τις κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων και προωθεί τον γενικευμένο ατομικισμό.

Προωθήθηκαν, συχνά άτυπα, μια σειρά από διακρίσεις στους χώρους εργασίας που αφορούσαν πρώτα και κύρια τη διάκριση ανδρών και γυναικών και δευτερευόντως αλλά με αυξανόμενη σημασία τη διάκριση παλαιών και νέων εργαζομένων (πάλι ελληνικό είναι το βασικό παράδειγμα, αυτό του ΟΤΕ όπου με συλλογική σύμβαση οι παλιοί εργαζόμενοι κέρδισαν προνόμια ενώ οι νέοι θα δουλεύουν με ευέλικτες σχέσεις εργασίας) και, τέλος, τη διάκριση μεταξυ΄αυτόχθονων και αλλοδαπών μεταναστών εργαζομένων.

Επίσης, στην προσπάθεια για στοιχειώδη προστασία των ευέλικτα εργαζόμενων προωθήθηκε το μοντέλο της «ευελασφάλειας» (“flexicurity”) που, όμως, ακόμη και στη χώρα-πρότυπο, τη Δανία, οι εργασιακές σχέσεις οδηγηθήκαν σε αποδιάρθρωση. Επιπλέον, προωθήθηκε με ανοχή των κρατών η παράνομη ευελιξία και η ανασφάλιστη εργασία (π.χ. Γαλλία) ή έπεσαν στο τραπέζι και παρόμοιες προτάσεις από διαφόρους πολιτικούς (π.χ. Γ. Παπανδρέου).

 

 

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΜΕ ΕΝΙΑΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Συνοψίζοντας, η πολιτική της απορρύθμισης των σχέσεων εργασίας στην Ευρώπη κινήθηκε στους παρακάτω άξονες:

1. Αναδιοργάνωση των όρων και των συνθηκών εργασίας με αιχμή των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων το χώρο του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

2. Προαγωγή πολιτικών απασχόλησης που παραμένουν προσηλωμένες στους στόχους της στατιστικής μείωσης του ποσοστού της ανεργίας και της αύξησης της ευελιξίας στις εθνικές αγορές εργασίας παρέχοντας ένα ελάχιστο (και όχι προωθημένο) επίπεδο κοινωνικής προστασίας, και ενισχύοντας τις πολλαπλές ταχύτητες δικαιωμάτων στον χώρο της εργασίας, σε μια συγκυρία συνολικής μείωσης της συνδικαλιστικής πυκνότητας.

3. Προώθηση μορφών διαπραγμάτευσης και επίλυσης των εργατικών διαφορών σχέσεων που υπερτονίζουν τον «εθελοντικό» χαρακτήρα ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και βασίζονται στην υποκατάσταση της συλλογικής διαπραγμάτευσης ή της νομοθετικής πρωτοβουλίας από διαδικασίες κοινωνικού διαλόγου που δίνουν έμφαση στην επίτευξη συνθηκών εργασιακής ειρήνης και συμβάλλουν στην μεταφορά του κέντρου βάρους της συλλογικής διαπραγμάτευσης σε επιχειρησιακό επίπεδο σε βάρος των κλαδικών διαδικασιών.

4. Υιοθέτηση ποικίλων συμπεριφορών και διαφοροποιημένων στρατηγικών των εθνικών συνδικάτων στις παρατηρούμενες αλλαγές στο πεδίο της αγοράς εργασίας και των εργασιακών σχέσεων σε μία συγκυρία συνολικής μείωσης της συνδικαλιστικής πυκνότητας.

Κατά τους συγγραφείς, σε αντίθεση με τις κρατούσες θεωρίες περί της ποικιλίας των καπιταλισμών, που τονίζει ότι υπάρχουν κατά βάση κοινά χαρακτηριστικά σε ορισμένους τύπους (φιλελεύθερος, συντονισμένος μεσογειακός κλπ) καπιταλισμού, παρατηρείται μια ποικιλία αντιδράσεων των οργανωμένων κοινωνικών υποκειμένων στην αγορά εργασίας (εργοδοτικοί φορείς, συνδικάτα, κράτος), με άξονα και αναφορά στις εθνικές παραδόσεις και ιδιομορφίες κάθε χώρας. Ως εργαζόμενοι ενδιαφερόμαστε τώρα πρώτιστα για τις διαφορές στρατηγικής των συνδικάτων και δευτερευόντως των εργοδοτικών οργανώσεων και του κράτους, που μέσω τυπικών και άτυπων μηχανισμών συνεννόησης και διαπραγματεύσεων μεταξύ τους καταφέρνουν και καταλήγουν σε ενιαίους άξονες πολιτικής. Η ανάγκη αντίστασης στις επιλογές που επιβάλλουν οι εργοδότες και το κράτος σε ευρωπαϊκό επίπεδο χρειάζεται να ικανοποιηθεί με τις κατάλληλες στρατηγικές και τακτικές. Χωρίς αυτή η στρατηγική να είναι υποχρεωτικό να είναι λεπτομερώς συγκροτημένη πρέπει να είναι συνεκτική αλλά και ευέλικτη και τα συνδικάτα πρέπει να είναι σε θέση να την αναθεωρούν ανάλογα με τις νέες κάθε φορά συνθήκες χωρίς υποχωρήσει σε θέματα αρχών.

Οι συγγραφείς προτείνουν μια βραχυπρόθεσμη διαδικασία επέκτασης «των δικτύων συνεργασίας και κινητοποίησης των εθνικών συνδικάτων με αντίστοιχες οργανώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.» Παράδειγμα αποτελεσματικής συνεργατικής κινητοποίησης ήταν αυτή για την περίπτωση της Οδηγίας Μπολκενστάιν που οδήγησε στην αναδίπλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και την τροποποίηση της αρχικής πρότασης.

Θεωρούν μονόδρομο τη διεθνοποίηση της δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος «για την αναδιαπραγμάτευση της μισθωτής εργασίας σε όρους ελεγχόμενους από το συνδικαλιστικό κίνημα και όχι στη βάση των αόρατων (;) αρχών και των ελεύθερων δυνάμεων της αγοράς.» Η ανάγκη αυτή γίνεται πιο επιτακτική αν ληφθούν υπόψη οι αντίστοιχες ανάγκες των εργαζομένων των πρώην Ανατολικοευρωπαϊκών χωρών που έχουν «αδύναμα και αποκεντρωμένα συστήματα ρύθμισης της εργασίας και συλλογικής διαπραγμάτευσης». Σε ένα δεύτερο επίπεδο προκρίνουν ένα νέο βασικό μέλημα των ερευνητικών ομάδων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων που ξεπερνά τα στενά όρια του «κοινωνικού διαλόγου» που επί της ουσίας δεν δεσμεύει τους εργοδότες στις «συμφωνίες κυρίων» που συνάπτονται από τους «κοινωνικούς εταίρους». «Ουσιαστικά απαιτείται να ανιχνευτούν τα δεδομένα από το ‘μαύρο κουτί’ των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων στην Ευρώπη προκειμένου να δοθεί απάντηση στο πραγματικό διακύβευμα των επιχειρούμενων πολιτικών αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων» ώστε να διαλυθούν οι ευρέως διαδεδομένοι μύθοι που εμποδίζουν την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος στις νέες συνθήκες.

 

 

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Written by antiracistes

14 Ιανουαρίου, 2009 at 8:49 μμ