Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Posts Tagged ‘ΕΣΕ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ

leave a comment »

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ

Η ώρα της έκθεσης Θεσσαλονίκης δεν είναι η ώρα των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων. Δεν είναι η στιγμή που αυτόκλητες ομάδες από ηγέτες, σωτήρες ή συντονιστές θα μετρήσουν τα κουκιά τους, προσπαθώντας να κλέψουν τις εντυπώσεις. Βαρεθήκαμε τις λογικές τους, που συνίστανται στο να μετράνε ποιος την έχει πιο μεγάλη τη δύναμη και πόσο κόσμο είχε ο καθένας στο μπλοκ του. Αηδιάσαμε με τις μικροπολιτικές τακτικές από όπου κι αν προέρχονται.

Οι μέρες της ΔΕΘ είναι σαν όλες τις άλλες, μέρες αγώνα. Του ίδιου αγώνα που δίνεται καθημερινά στη δουλειά μας, στη σχολή μας, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, κάθε στιγμή και σε όλες μας τις σχέσεις. Όλοι και όλες, όσοι και όσες είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε για να γεμίσουν περισσότερο οι τσέπες των αφεντικών μας γνωρίζουμε από παλιά ποιος φταίει για την εξαθλίωση, την ανέχεια και τη σκλαβιά που υπάρχει στον κόσμο. Όλοι και όλες εμείς τρώμε το καθημερινό άγχος της δουλειάς, της απόλυσης, της ανεργίας, του πώς να καλύψουμε τις τρύπες και πώς να καλυφθούμε. Και στον κόσμο της εργασίας είμαστε πολλοί και είμαστε παντού. Είμαστε αυτοί που παράγουμε ό,τι έχει πραγματικό αντίκρισμα κοινωνικού πλούτου και είμαστε αναγκασμένοι να οικοδομούμε έναν κόσμο που δε θέλουμε και δε διαλέξαμε.

Είναι η στιγμή για να αγωνιστούμε για τις δικές μας αξίες, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αλληλεγγύη, για να καρπίσει ο σπόρος που έσπειραν δυο αιώνες εργατικών αγώνων. Να αγωνιστούμε παίρνοντας έμπνευση όχι από το ατομικό και τυφλό πάθος της οργής, αλλά από το συλλογικό πάθος της δημιουργίας μιας κοινωνίας όπως την ονειρευόμαστε στα συντρίμμια του παλιού κόσμου. Και αν «η έφοδος στους ουρανούς» μοιάζει αδύνατη, είναι γιατί βάζουν τα δυνατά τους για να μας πείσουν ότι οι συλλογικές αντιστάσεις είναι μάταιες και η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο να κοιτάει ο καθένας την προσωπική του επιβίωση. Αυτή η πεποίθηση είναι απαραίτητη μόνο για την επιβίωση του συστήματος της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Τη χρονιά που πέρασε συναντηθήκαμε στο δρόμο, στις απεργίες, στις απογευματινές πορείες, στις δράσεις αλληλεγγύης, με ανθρώπους που ως τότε δε γνωρίζαμε. Είδαμε να δημιουργούνται σωματεία βάσης και εργατικές κινήσεις που δεν έχουν ανάγκη τους επαγγελματίες συνδικαλιστές αλλά απαρτίζονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Σταθήκαμε δίπλα σε απολυμένους και σε εργαζόμενους που διεκδικούν τα αυτονόητα ακόμα και αν ανήκουμε σε διαφορετικούς εργασιακούς κλάδους. Στηρίξαμε την απεργία μεταναστών εργατών, ανθρώπων χωρίς φωνή. Σε πολλές περιπτώσεις κερδίσαμε, σε καμία δε χάσαμε. Ακόμα και αν δεν ικανοποιήθηκαν όλα τα αιτήματα, ακόμα και αν δεν καταφέραμε να σταματήσουμε την επέλαση των πιο άγρια καπιταλιστικών μέτρων, κερδίσαμε την εμπειρία του συλλογικού αγώνα και την πίστη στη σημασία της ταξικής αλληλεγγύης.

Το στοίχημα για τους μήνες που έρχονται είναι να κάνουμε αυτή την εμπειρία γενικευμένη κοινωνική πρακτική. Η αλληλεγγύη και η υπεράσπιση των κεκτημένων να γίνει ο κανόνας σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Να αντιπροτείνουμε στη μιζέρια της επερχόμενης χρεοκοπίας την ανάληψη όλης της οικονομικής δραστηριότητας από τις κοινωνίες, την κολεκτιβοποίηση των επιχειρήσεων, τις συνελεύσεις στις γειτονιές, τις αυτοδιαχειριζόμενες δομές κοινωνικής αλληλεγγύης και όποιες άλλες πρακτικές βγουν από τη δημιουργικότητα του αγώνα, τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του.

Συνδικαλισμός βάσης-γενικές συνελεύσεις παντού,στην εργασία, στη σχολή, στο σχολείο, στη γειτονιά.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης ese_thessalonikis@yahoo.gr
http://www.esethessalonikis.gr

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ http://www.epitaprosw.blogspot.com

Written by antiracistes

12 Σεπτεμβρίου, 2010 at 4:19 μμ

Αναρτήθηκε στις Επισφαλής εργασία, Θεωρία

Tagged with

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ – ΕΣΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

leave a comment »

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Το περσινό βίαιο ξέσπασμα του Δεκέμβρη, που λάμβανε χώρα σε όλη τη Ελλάδα για πολλές μέρες μετά την δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου ανέδειξε ότι μπορεί η δολοφονία αυτή να έβγαλε χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο, αλλά οι λόγοι γι΄ αυτό το ξέσπασμα ήταν πολύ περισσότεροι. Ολοένα αυξανόμενη καταστολή, εργασιακή ανασφάλεια, εκπαίδευση υποταγμένη στα συμφέροντα των αφεντικών οδήγησαν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας να συγκρούονται με τις ένοπλες συμμορίες του κράτους και να θρυμματίζουν την απαστράπτουσα βιτρίνα του σύγχρονου νεοελληνικού καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, ήταν φανερό ότι η παρουσία των εργαζομένων στις εξεγερτικές διαδικασίες ήταν τουλάχιστον ελλιπής. Η αιτία αυτού του γεγονότος σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντη. Η για δεκαετίες αγκύλωση των εργαζομένων μακριά από τους αγώνες και τις διεκδικήσεις αλλά και η λογική της ανάθεσης της λύσης των προβλημάτων στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες αποτέλεσαν εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας συνειδητής και ολικής ταξικής σύγκρουσης με τα αφεντικά και το Κράτος. Χαρακτηριστική ήταν η στάση της ΓΣΕΕ, τρεις μέρες μετά την δολοφονία και εν μέσω της μεγαλύτερης εξέγερσης μεταπολιτευτικά, που ανέστειλε τις συγκεντρώσεις για την γενική απεργία της 9ης Δεκέμβρη! Χαρακτηριστική και στάση του ΠΑΜΕ, που ενώ κόπτεται για την παρέμβασή του στους χώρους δουλειάς, δεν κήρυξε ούτε μια στάση εργασίας, δεν εξέδωσε ούτε ένα ψήφισμα και περιχαρακώθηκε σε άμαζες συγκεντρώσεις μακριά από τις εχθροπραξίες. Οι συνδικαλιστές των θεσμών, της ζητιανιάς, των κρατικών παροχών και της υποχώρησης

ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ!

Εξυπηρετούν μόνο ένα σκοπό: Να απορροφήσουν τους κραδασμούς της σύγκρουσης των εργαζομένων με τα αφεντικά. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο αποθαρρυντικά. Δεν μπορεί να κρύψει κανείς ότι τόσο στην διάρκεια του Δεκέμβρη όσο και μετά, δημιουργήθηκαν εργατικές αντιστάσεις που έρχονται σε ρήξη με την ως τώρα κατάσταση του ταξικού πεδίου. Πολλά πρωτοβάθμια σωματεία, των οποίων ο προσανατολισμός κινείται σε αντιγραφειοκρατική κατεύθυνση, με οριζόντιες/αυτοοργνωμένες δομές αλλά και επιθετικές προς την εργοδοσία διεκδικήσεις, προχώρησαν σε δυναμικές και ουσιαστικές δράσεις, όπως η κατάληψη του κεντρικού κτιρίου της ΓΣΕΕ, από την Γενική Συνέλευση Εξεγερμένων Εργατών ή τις πολύμορφες δράσεις αλληλεγγύης μετά την επίθεση στην αγωνίστρια Κ. Κούνεβα. Ταυτόχρονα, σε πολλά σημεία της χώρας, πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις Εργατικών Κέντρων και άλλων δημοσίων κτιρίων (μεταξύ αυτών και του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων τον Γενάρη), αναδεικνύοντας ότι η ανάπτυξη ενός ανατρεπτικού ταξικού κινήματος δεν ήταν πρόσκαιρη αλλά συνεχίζει να ταράζει τα νερά της υποτιθέμενης κοινωνικής ειρήνης και κανονικότητας. Ένα χρόνο μετά, γίνεται διακριτό ότι ο Δεκέμβρης άφησε μεν μια παρακαταθήκη, που συνίσταται στο συνδυασμό μιας διαφορετικής οργάνωσης των εργαζομένων μέσα κι έξω από τα σωματεία με μια πιο επιθετική πρακτική στους δρόμους, άφησε δε κάποια ζητήματα ανοιχτά. Πρώτον, κάθε κοινωνική αντιβία συμπυκνώνει την βία που δεχόμαστε καθημερινά στην δουλεία, στο σχολείο, το δρόμο και την επιστρέφουμε σε αυτούς που την ασκούν καθημερινά. Επομένως η εναντίωση στα αφεντικά, στους χαφιέδες, στις κάμερες στην αστυνομία δεν είναι απλά ένα ακόμη αίτημα. ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ. Επιπλέον, είναι αδιανόητο να αφήσουμε στην τύχη τους εκατοντάδες συλληφθέντες παριστάνοντας ότι «δεν συμβαίνει τίποτα». Για εμάς η αλληλεγγύη σε κάθε συλληφθέντα είναι αυτονόητη, η απαίτηση για ολική αμνήστευση όλων ανεξαιρέτως των διωκόμενων, ντόπιων και μεταναστών, μαθητών και εργαζόμενων, είναι επιβεβλημένη. Μέσα στο πλαίσιο του κοινού μας αγώνα οι συλληφθέντες είναι ένα κομμάτι από εμάς. Οι συλληφθέντες είναι οι αιχμάλωτοι ενός κοινωνικού αγώνα που ξεκίνησε από την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή και την εναντίωση στην αστυνομική βία και γρήγορα εξελίχθηκε σε μια γενικευμένη κοινωνική σύγκρουση η οποία μπορεί να μην άγγιξε τόσο το εργασιακό καθεστώς, άνοιξε όμως όλη την βεντάλια των κοινωνικών ζητημάτων.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ!

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΟΛΙΚΗ ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2009

18:00 ΑΚΑΔΗΜΙΑ

 E-mail: ese_ioanninon@yahoo.gr

Written by antiracistes

3 Δεκεμβρίου, 2009 at 9:08 πμ