Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Posts Tagged ‘Κωνσταντίνα Κούνεβα

Δικαιώνεται ο αγώνας της Κωνσταντίνας Κούνεβα

leave a comment »

ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
Π.Ε.Κ/Ο/Π/

Ο αγώνας της Κωνσταντίνας δικαιώθηκε.

Συνάδελφοι-ισσες,

Κατέπεσαν οι ισχυρισμοί της ΟΙΚΟΜΕΤ στο δικαστήριο περί μειωμένης απασχόλησης κατά τρία τέταρτα της ώρας αφού το δικαστήριο δέχτηκε ότι η Κωνσταντίνα εργαζόταν 6 ώρες χωρίς διάλειμμα.

Συνάδελφοι-ισσες,

Είναι στο χέρι όλων μας να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας με πίστη, υπομονή και επιμονή θα καταφέρουμε να ανατρέψουμε τον εργασιακό μεσαίωνα.

Ο αγώνας μας δεν μπορεί και δεν πρέπει να πάει χαμένος η γενική γραμματέας του σωματείου μας Κωνσταντίνα Κούνεβα, και ο αγώνας της ανοίγει τον δρόμο προς την ολοκλήρωση των δίκαιων αιτημάτων μας.

Γραφτείτε στο σωματείο μαζί θα προχωρήσουμε μέχρι να δικαιωθούμε.

Συνάδελφοι-ισσες,

Δεν πέρασε πολύς καιρός που το σωματείο μας έκανε παρέμβαση στη βουλή για την κατάργηση των εργολαβιών στην επιτροπή που συζητούσε το νομοσχέδιο για την καθιέρωση των εργολαβιών στα ΤΕΙ και την προέκταση των εργολαβιών σε άλλες ειδικότητες και πανεπιστήμια .Σήμερα με τις συναδέλφισσες από το Πανεπιστήμιο Γεωπονίας επιβεβαιώνεται ποιοι προωθούν και στηρίζουν το δουλεμπόριο ,την απλήρωτη εργασία, τον εργασιακό μεσαίωνα.
Το σωματείο μας , στηρίζει τον αγώνα που δίνουν οι συναδέλφισες μας για να πληρωθούν.
Απαιτούμε:

Να πληρωθούν αμέσως όλες οι δεδουλευμένες αποδοχές!

Να κηρυχτεί έκπτωτος ο εργολάβος !

Να έχουν όλοι οι συνάδελφοι αξιοπρεπή σταθερή και μόνιμη εργασία !

29/9/2009.

Written by antiracistes

30 Σεπτεμβρίου, 2009 at 10:53 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

Παράσταση διαμαρτυρίας στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών από την ΠΕΚΟΠ

leave a comment »

Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σήμερα Πέμπτη 25 Ιούνη πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών από την ΠΕΚΟΠ και την Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Αντιπροσωπεία της ΠΕΚΟΠ και της Πρωτοβουλίας Σωματείων συναντήθηκε με τον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για να του εκφράσει την απαίτηση του εργατικού κινήματος να μη μπει στο αρχείο η υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και να αποκαλυφθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης.

Τη Δευτέρα 29/06 θα πραγματοποιηθεί παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΕΚΟΠ και της Πρωτοβουλίας Σωματείων και στον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών (10 π.μ., Κυρίλλου Λουκάρεως 14).

Written by antiracistes

25 Ιουνίου, 2009 at 7:41 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

Συνέντευξη τύπου της ΠΕΚΟΠ Για την ολιγωρία της δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης της Κωνσταντίνας Κούνεβα

leave a comment »

Συνέντευξη τύπου της ΠΕΚΟΠ
Για την ολιγωρία της δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης της Κωνσταντίνας Κούνεβα
Τετάρτη 27 Μάη, 13.30 μ.μ.
Αίθουσα Συλλόγου Υπαλλήλων Τραπέζης Ελλάδος

Written by antiracistes

25 Μαΐου, 2009 at 11:47 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ, ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΛΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ/Ο ΚΑΙ ΝΕΑ/Ο

leave a comment »

ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ  ΣΤΟ  ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ,  ΣΤΙΣ  ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ  ΚΑΙ  ΣΕ  ΚΑΘΕ  ΜΟΡΦΗ

ΕΛΑΣΤΙΚΗΣ  ΕΠΙΣΦΑΛΟΥΣ  ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ/Ο ΚΑΙ ΝΕΑ/Ο

ΕΙΝΑΙ Η ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ Κ. ΚΟΥΝΕΒΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ  –  ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΤΡΙΤΗ 19 ΜΑΗ  –  6:30  Άγ. Βενιζέλου

 

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως φυσικός ή άλλος νόμος που να υποχρεώνει άντρες και γυναίκες, νέους ή μεγαλύτερους, ντόπιους ή μετανάστες, πτυχιούχους ή όχι κλπ, να δουλεύουν για 5, 10 ή 15 χρόνια μέσα στην συνεχή ανασφάλεια, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου – στην καλύτερη περίπτωση – με μερική κυρίως αλλά και πλήρη εργασία, σε εργολάβους ή ακόμη χειρότερα σε εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων και πάει λέγοντας. Όμως χρόνια τώρα ιδιώτες και δημόσιο, εργολάβοι κάθε είδους (καθαριότητας, φύλαξης, σίτισης κλπ), ιδιοκτήτες εταιρειών ενοικίασης, δήμοι, υπουργεία, το ίδιο το υπουργείο παιδείας και όχι μόνο, το ίδιο το κράτος δηλαδή και οι κάθε λογής κυβερνήσεις- με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την τυπική ή ουσιαστική σιωπή, των μηχανισμών ελέγχου (επιθεωρήσεις κλπ), αλλά και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, χρόνια τώρα, εξαναγκάζουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ολοένα και περισσότερους, στην ανασφάλεια, στην ανασφάλιστη εργασία (βλ. STAGE), στην κάθε είδους επισφάλεια. Ανθρώπους που καλύπτουν, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πάγιες και διαρκείς ανάγκες, για 10,15 ή 20 χρόνια.

Η μαφιόζικη επίθεση ενάντια στην εργάτρια καθαρισμού Κ. Κούνεβα ανέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο το τι συμβαίνει σε ένα από αυτά τα κομμάτια της επισφάλειας. Στους εργολάβους και στα δουλεμπορικά γραφεία ευρέσεως εργασίας, καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι-ες δουλεύουν κάτω από ένα καθεστώς ομηρίας, χρόνια τώρα. Το ίδιο το κράτος αναδεικνύεται στον χειρότερο εργοδότη γιατί αφού πρώτα παραχώρησε (στο όνομα της οικονομίας πόρων) υπηρεσίες δημοσίων οργανισμών και φορέων σε εργολάβους – ιδιώτες, που κοστίζουν τελικά από ότι αποδεικνύεται πιο ακριβά, μετά έκανε τα στραβά μάτια μπροστά στην κατάργηση των πιο στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, για να θησαυρίζουν οι εργολάβοι. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα, οι κινητοποιήσεις της ΠΕΚΟΠ (Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, σωματείο της Κ. Κούνεβα) και της Πρωτοβουλίας αλληλεγγύης 90 Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ανέδειξαν ένα μέρος του προβλήματος και κυρίως ανέδειξαν μια μεγάλη διάθεση και αποφασιστικότητα για αγώνες από τους ίδιους τους εργαζομένους. Ενάντια στην τρομοκρατία των εργολάβων, για δουλειά και αξιοπρέπεια, για μονιμοποίηση. Αυτές οι κινητοποιήσεις ήδη έχουν φέρει τις πρώτες μικρές νίκες, στον ΗΣΑΠ στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο Μυτιλήνης, στο ΑΠΘ Θεσσαλονίκης.

Η κινητοποίηση, των εργαζομένων (καθαρίστριες, φύλακες, θυρωροί, κηπουροί, διοικητικοί  κλπ) στις εργολαβίες του ΑΠΘ, ανέδειξε πέρα από τα παραπάνω, ότι κυβέρνηση, κράτος, πρυτανεία κλπ προσφέρουν ασυλία σε 3 – 4 εργολαβικές εταιρείες, οι οποίες κρατάνε ομήρους περίπου 600 εργαζομένους. Τους χρησιμοποιούν συνεχώς για 5, 10 ή 15 χρόνια, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες, κρατώντας τους μονίμως μέσα στην ανασφάλεια, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου κλπ. Και την ίδια ώρα το αντίτιμο που πληρώνει το κράτος σε αυτές τις εταιρείες, είναι πολύ μεγαλύτερο από το αν αυτοί οι εργαζόμενοι ήταν μόνιμοι!! Η περίπτωση των εργαζομένων στις εργολαβίες του ΑΠΘ,  η επισφάλεια 600 ανθρώπων, το καθημερινό και μακροχρόνιο μαρτύριό τους δεν είναι τίποτε άλλο από τη κορυφή του παγόβουνου, βλέποντας μόνο το χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης. Συνολικά, σε όλη την δημόσια εκπαίδευση, σε όλη τη χώρα δουλεύουν επισφαλώς δηλαδή μέσα στην ανασφάλεια, δεκάδες χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές, εργαζόμενοι σαν ωρομίσθιοι κυρίως, σε νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, στις σχολές ΟΑΕΔ, σε Δημόσια ΙΕΚ, σε ΑΕΙ και ΤΕΙ (οι λεγόμενοι «407»). Το αίσχος της επισφάλειας – ανασφάλειας είναι απαράδεκτο όπου και αν το συναντάμε, φαντάζει όμως και είναι ακόμη πιο απαράδεκτο όταν το συναντάμε σε κοινωνικούς τομείς ή υπηρεσίες και ιδίως στους χώρους της δημόσιας εκπαίδευσης, μιας και εκεί υποτίθεται διαμορφώνουμε την νέα γενιά.

 Η μονιμοποίηση των εργαζομένων στις εργολαβίες μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί, γιατί:

Το δικαιούνται, όπως και κάθε εργαζόμενος – άνθρωπος, έχουν ανάγκη από μια στοιχειώδη ασφάλεια, σιγουριά.

Καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Χωρίς αυτούς δεν μπορεί να λειτουργήσει το Πανεπιστήμιο.

Κοστίζουν λιγότερο στο ελληνικό δημόσιο από τους εργολάβους – ιδιώτες.

Είναι η μοναδική τους εξασφάλιση απέναντι στην ανασφάλεια για την επόμενη χρονιά μιας και ήδη η κυβέρνηση λόγο της κρίσης αλλά και στο όνομα της κρίσης και των ελλειμμάτων έχει αναγγείλει μείωση τουλάχιστον κατά 10% των κρατικών δαπανών και

Δεν είναι μόνοι τους. Ήδη έχουν την παθητική και ως ένα βαθμό ενεργητική συμπαράσταση των φοιτητών κυρίως αλλά και των πανεπιστημιακών.

Η νίκη των εργαζομένων στο ΑΠΘ, αλλά και κάθε νίκη ενάντια σε κάθε είδους επισφάλεια, θα είναι νίκη για όλους τους εργαζόμενους/ες και τους νέες/ους, γιατί:

Θα δώσει μια πολύ μεγάλη ώθηση, σε κάθε εργαζόμενο στην επισφάλεια, μια μεγάλη ελπίδα για να παλέψει και ο ίδιος για τα δικαιώματά του.

Θα αποτελέσει μια πολύ μεγάλη ήττα, για όλους αυτούς που λόγω της κρίσης ή στο όνομα της κρίσης, των ελλειμμάτων κλπ, ετοιμάζονται να βυθίσουν όλη την κοινωνία, όλους τους εργαζόμενους και κυρίως τους νέους μέσα στη χειρότερη επισφάλεια – ανασφάλεια. Ήδη οι απολύσεις, οι απειλές, οι διαθεσιμότητες, τα τετραήμερα, οι μειώσεις ωρών και μισθών, καθώς και κάθε είδους εργοδοτικής τρομοκρατίας και αυθαιρεσίας έχουν αγγίξει δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και απειλούν όλους τους υπόλοιπους.

Θα αποτελέσει μια πολύ μεγάλη νίκη – ανάσα για όλους τους φοιτητές, τους νέους αλλά και για όσους εργαζόμενους έχουν ακόμη μια πλήρη και σταθερή εργασία.

Σαν Πρωτοβάθμια Σωματεία δεν δηλώνουμε μόνο την αμέριστη συμπαράστασή μας στον αγώνα αυτό, αλλά προχωράμε στη δημιουργία ανοικτής επιτροπής αγώνα – υποστήριξης στον αγώνα των εργαζομένων στις εργολαβίες του ΑΠΘ για την μονιμοποίησή τους. Καμία αυταπάτη, κανένας δισταγμός δεν πρέπει να μας κρατά μακριά από αυτόν τον αγώνα. Τη λύση, την μονιμοποίηση, δεν θα τη δώσει κανένας σωτήρας. Δεν υπάρχουν χαμένες ώρες, δεν υπάρχουν χαμένοι αγώνες. Μοναδικοί χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν προετοιμάζονται και μάλιστα από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Την Τρίτη 19 Μάη η ΠΕΚΟΠ και η Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων καλούν διαδήλωση στην Αθήνα με αιτήματα την μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων (ντόπιων και μεταναστών) στον ΗΣΑΠ και την αποκάλυψη των υπεύθυνων για την δολοφονική επίθεση στην Κ. Κούνεβα. Την ίδια μέρα διαδηλώνουμε και στην Θεσσαλονίκη ενωμένοι σε κοινό αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή δουλεμπορίου – εργολαβίας και ελαστικής εργασίας.

 

Παλεύουμε για:

Να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρείες, να απαγορευτούν οι εργολαβίες και η ενοικίαση εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Να απαγορευτεί κάθε μορφή ελαστικής – ανασφάλιστης – επισφαλούς εργασίας.

Να αποκαλυφτούν οι υπεύθυνοι της δολοφονικής επίθεσης στην Κ. Κούνεβα.

Πρόσληψη όλων των εργαζομένων στο ΑΠΘ σαν μόνιμο προσωπικό.

Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

 

Σωματείο Αποκλειστικών Νοσηλευτριών/ών Μακεδονίας

Σωματείο Μισθωτών Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Νομού Θεσσαλονίκης

που συμμετέχουν στην

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την Κατάργηση του Δουλεμπορίου στον Ιδιωτικό και Δημόσιο τομέα

Written by antiracistes

14 Μαΐου, 2009 at 1:16 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

Διαδήλωση στις 19/5 για την Κωνσταντίνα Κούνεβα

leave a comment »

Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

THΛ 2108221083 – 697 8844725
EMAIL pekop1…@gmail.com
FORUM http://pekop.formyjob.net/

Όλοι στη συγκέντρωση στα Προπύλαιατην Τρίτη 19 Μάη στις 6.30 μ.μ., και πορεία στα υπουργεία Εργασίας και Εσωτερικών της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την Κατάργηση του Δουλεμπορίου στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες:
Βρισκόμαστε 123 χρόνια μετά το Σικάγο και την καθιέρωση του 8ωρου. Με τόσους αγώνες, με τόσες θυσίες, με τόσο τεράστιο πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι κι όμως η κατάκτηση του 8ωρου φαντάζει σήμερα μακρινό όνειρο που πρέπει να παλέψουμε για να πραγματοποιηθεί. Η πέτρα του Σίσυφου δυστυχώς ξανακύλησε και πρέπει να την πιάσουμε από την αρχή. 123 χρόνια μετά και μας λείπει όχι μόνο το 8ωρο αλλά και βασικές εργατικές κατακτήσεις. Μας λείπει το αυτονόητο δικαίωμα να πληρωνόμαστε από τον άμεσο εργοδότη μας χωρίς τη μεσολάβηση
δουλεμπόρων.
Το δουλεμπόριο, η ενοικίαση εργαζόμενων, οι εργολάβοι, οι υπεργολάβοι και οι διαμεσολαβητές, οι εκβιασμοί, οι υποχρεωτικές υπογραφές πριν πιάσεις δουλειά σε λευκά χαρτιά με ανοιχτές ημερομηνίες, με υπογραφές ότι απολύεσαι με τη θέλησή σου, ότι πήρες την άδειά σου, ότι πήρες αποδοχές παραπάνω από τα λεφτά που σου δίνουν, ότι πήρες τα δώρα και τις υπερωρίες που δεν σου έδωσαν ποτέ, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να πιάσεις ή να μείνεις στην δουλειά.
Αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα βιώνουμε αρκετά χρόνια τώρα όλες/όλοι οι εργαζόμενες/οι στα συνεργεία καθαρισμού του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Έχουμε τόσα αφεντικά που μπερδευόμαστε: Τον εργολάβο, την επόπτρια χαφιέ, τον προϊστάμενο της εταιρίας που μας ενοικιάζουν, τον επιστάτη τους, τον σεκιουριτά και πάει λέγοντας..
Για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά!
Και τι ψωμί; Ούτε 4 ψοροευρώ την ώρα! Βλέπετε με την δικιά μας δουλειά πρέπει να ζήσει και να αναπτυχθεί ένα ολόκληρο σύστημα.
Από την επόπτρια-χαφιέ (συνήθως πρώην καθαρίστρια) μέχρι τον πολιτικό που δεν έχει έστω την αφέλεια της Μαρίας-Αντουανέτας να μας προτρέψει να τρώμε παντεσπάνι αλλά με παχυδερμικό ύφος και θράσος 1000 πιθήκων μάς κατηγορούν όταν αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα σαν ρατσιστές και τρομοκράτες!
Έτσι αποκάλεσε τους συναδέλφους και τις/τους αλληλέγγυες/ους φοιτήτριες και φοιτητές στο Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης που αγωνίζονταν να πληρωνόμαστε από το πανεπιστήμιο απευθείας χωρίς τη μεσολάβηση εργολάβου-δουλέμπορα, ο πολύς κ. Πάγκαλος. Στο ίδιο μήκος συντονίστηκαν κυβερνητικοί παράγοντες, ακροδεξιοί, πρυτάνεις αλλά και το όλον ΠΑΣΟΚ με προεξάρχουσα την «αγγλοτραφή» κ. Διαμαντοπούλου. Η αισθητική και η σύγκριση εκπροσώπων από τις δύο εποχές αποδεικνύει από μόνη της τη βαρβαρότητα των σημερινών επικυρίαρχων.
Η αποτρόπαια δολοφονική απόπειρα κατά της γραμματέως του σωματείου μας Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι η κορυφή του παγόβουνου του εργασιακού μεσαίωνα που βιώνουμε και της μαύρης πραγματικότητας που κανένας από τους θεσμικούς, κυβερνήσεις κόμματα και κυρίαρχα συνδικάτα με επικεφαλής τους ανεκδιήγητους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ (που έχουν δώσει τον καθαρισμό των γραφείων τους σε εργολάβο) δεν ήθελαν και δεν θέλουν να αναγνωρίσουν.
Ο στρουθοκαμηλισμός τους όμως παραμένει και σήμερα παρά τη φρικαλέα πραγματικότητα που παρουσιάστηκε μετά την αποτρόπαια επίθεση κατά της Κωνσταντίνας.
4 μήνες μετά οι ίδιοι κύκλοι ή προσπαθούν να συσκοτίσουν, να διαστρεβλώσουν και να υπονομεύσουν την πραγματικότητα και τον αγώνα μας ή στην καλύτερη περίπτωση προσπαθούν να βγάλουν πολιτική υπεραξία με προτάσεις για υποψηφιότητες και φιλανθρωπικούς εράνους. Η ξεκάθαρη άρνηση της Κωνσταντίνας να αποδεχτεί, να καθαρίσει τις ένοχες συνειδήσεις τους με αντάλλαγμα το βουλευτιλίκι, είναι πιστεύουμε το καλύτερο δείγμα της δικής μας αισθητικής που εξέφραζαν και εκφράζουν οι αγωνιστές εργαζόμενοι σε όλες τις εποχές και σε
όλες τις χώρες.
Μια τέτοια ιστορική μέρα μάς συγκινεί και μας εμπνέει η φωνή του August Spies που φώναξε προς τους δημίους του: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα».
4 μήνες μετά την απόπειρα και παρά τα παχιά λόγια δεν έχει γίνει τίποτα για να προχωρήσουν σε λύση τα προβλήματά μας.
Ο αγώνας του σωματείου μας μαζί με το πολύπλευρο κίνημα συμπαράστασης μάς έχει δώσει μέχρι τώρα κάποιες μικρές νίκες, όπως τη δέσμευση της διοίκησης των ΗΣΑΠ ότι ξεκινάει τις διαδικασίες για αποπομπή της εργολαβικής ΟΙΚΟΜΕΤ και την απόφαση της πρυτανείας του Αριστοτέλειου να ξεκινήσει απευθείας προσλήψεις των εργατών καθαριότητας.
Έχουμε όμως πολύ μακρύ και δύσκολο δρόμο ακόμα.
Είμαστε αποφασισμένες/οι να τον βαδίσουμε μέχρι τέλους. Κατανοούμε ότι δεν είμαστε ο μοναδικός κλάδος που έχει προβλήματα. Το καθεστώς της μαύρης εργασίας του δουλεμπορίου των Stage και των κάθε μορφής «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων έχει κατακτήσει ολόκληρη την εργατική τάξη και ιδιαίτερα τη νεολαία.
Ούτε ο αγώνας μας αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, είναι συνέχεια του Δεκέμβρη και καίει από την εύφλεκτη ύλη όλο και μεγαλύτερων τμημάτων των εργαζομένων και της νεολαίας που συνειδητοποιούν τα αδιέξοδα και αντιδρούν φωνάζοντας «Δεν πάει άλλο».
Η αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων Ελλήνων και μεταναστών και ο κοινός μας αγώνας είναι το μοναδικό μας όπλο. Να συντονιστούμε και να προχωρήσουμε χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς αυταπάτες, χωρίς διαμεσολαβητές. Όπως αποδεικνύει η εμπειρία μας όλα αυτά «τα άνθη του κακού» φύτρωσαν σε ένα νοσηρό περιβάλλον που συνδιαμόρφωσαν αλλεπάλληλες και πολύχρωμες κυβερνήσεις.

Ø Να αποκαλυφθούν οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί που επιχείρησαν να δολοφονήσουν την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Ø Έξω οι δουλέμποροι από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!
Ø Να καταργηθεί το αντεργατικό ρατσιστικό θεσμικό πλαίσιο που υποχρεώνει τους μετανάστες να δουλεύουν στους δημόσιους οργανισμούς μόνο με συνοδεία δουλέμπορου εργολάβου

Όλοι στη συγκέντρωση στα Προπύλαιατην Τρίτη 19 Μάη στις 6.30 μ.μ., και πορεία στα υπουργεία Εργασίας και Εσωτερικών της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την Κατάργηση του Δουλεμπορίου στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα

Written by antiracistes

7 Μαΐου, 2009 at 10:57 πμ

Συναυλία της φεμινιστικής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα» …για ν’ ανοίξουμε τις πόρτες της σιωπής

leave a comment »

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

… για ν’ ανοίξουμε τις πόρτες της σιωπής

Συναυλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, διοργανώνει η “Φεμινιστική Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα”, την Τετάρτη 29 Απριλίου 2009, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ), στις 8.30 μ.μ.

♦ Προσφέρθηκαν να τραγουδήσουν οι:
Νένα Βενετσάνου, Καλλιόπη Βέττα και Γιάννης Ιωάννου, Σαβίνα Γιαννάτου, Σωτηρία Λεονάρδου, Μάρθα Μαυροειδή, Λάμια Μπεντίουι, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Νατάσσα Παπαδοπούλου – Τζαβέλα, Katrin the Thrill, “Rodina” – πολυφωνικό συγκρότημα γυναικών από τη Βουλγαρία.
♦ Μαρτυρίες γυναικών που δουλεύουν στο χώρο της καθαριότητας διαβάζει η Ιόλη Βρυχέα.
♦ Θα παρευρεθεί και θα μιλήσει εκπρόσωπος της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ).
Τα έσοδα της συναυλίας θα κατατεθούν στον τραπεζικό λογαριασμό της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Μετά τη δολοφονική απόπειρα με βιτριόλι που έγινε το βράδυ της 22ας Δεκεμβρίου 2008 εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα, μαχητικής συνδικαλίστριας στο χώρο των καθαριστριών, άρχισε να γίνεται γνωστή η κατάσταση που κυριαρχεί στο χώρο της καθαριότητας και αφορά γυναίκες, στην πλειονότητά τους μετανάστριες: Απίστευτες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας με πλαστές ώρες εργασίας, απλήρωτες υπερωρίες, μειωμένα ένσημα, μαφιόζικες εργοδοτικές πρακτικές από τους εργολάβους που στην ουσία έχουν «αναλάβει» το χώρο της καθαριότητας, ψυχολογική και σεξουαλική βία, απόλυτη αδράνεια των ελεγκτικών μηχανισμών, ευθύνες κυβερνητικών παραγόντων, δημόσιων υπηρεσιών και συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα κλήθηκε να πληρώσει το τίμημα για το κουράγιο της να μπει μπροστά και να διεκδικήσει αυτή, μια μετανάστρια, τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα για την ίδια και τις συναδέλφους της. Και τιμωρήθηκε μ’ αυτόν τον πρωτοφανή τρόπο που παραπέμπει σε έναν σκοτεινό κόσμο ασύλληπτης αγριότητας, οι άγραφοι νόμοι του οποίου επιβάλλουν τον κυριολεκτικό αφανισμό του προσώπου και το πνίξιμο της φωνής της γυναίκας που τόλμησε να απειθαρχήσει.
Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία, η οποία δημιουργήθηκε αμέσως μετά την αποτρόπαιη επίθεση εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα, έχει λάβει μέρος στις κινητοποιήσεις που έχουν γίνει, έχει δημοσιεύσει κείμενα στον Τύπο, έχει συμμετάσχει σε σχετικές εκδηλώσεις. Πιστεύουμε πως το ελάχιστο χρέος μας προς τη θαυμαστή αυτή γυναίκα, που συνεχίζει να δίνει τη μάχη της στον Ευαγγελισμό, είναι να απαιτήσουμε να αποκαλυφθούν άμεσα και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της και, αλληλέγγυες με τις γυναίκες του σωματείου της, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να δοθεί ένα τέλος στις απαράδεκτες συνθήκες που συνιστούν την εργασιακή τους καθημερινότητα.

Εισιτήρια προπωλούνται στο δισκοπωλείο “Vinyl Microstore”, Διδότου 34, Εξάρχεια
Τιμή εισιτηρίου: 12 €

Written by antiracistes

13 Απριλίου, 2009 at 7:14 πμ

Νέο τεύχος περιοδικού ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ

leave a comment »

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
της τριμηνιαίας πολιτικής έκδοσης για την κομμουνιστική ανανέωση
ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ της αριστερής ριζοσπαστικής παρέμβασης

Κυκλοφόρησε το 29ο τεύχος (Ιανουάριος – Μάρτιος 2009) του περιοδικού ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ μέσα σε μία από τις πιο πυκνές, από πλευράς πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων, περιόδους του 21ου αιώνα στην Ελλάδα και διεθνώς.
Η οικονομική κρίση, που εντείνεται μέρα με την ημέρα με πρώτα και κύρια θύματα τους εργαζόμενους και κύριους υπεύθυνους αυτούς που κερδίζουν από αυτήν, δηλαδή το κεφάλαιο, απασχολεί όλη την αριστερά και η συζήτηση για την υπέρβασή της με το άνοιγμα του δρόμου για το σοσιαλισμό απλώνεται σε πολλά άρθρα του περιοδικού.
Η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη που μας πέρασε και η μεγάλη κινητοποίηση της μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, των επισφαλώς εργαζομένων, των μισθωτών εργατών, Ελλήνων και μεταναστών/τριών έδειξαν ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας, της υποαπασχόλησης και της ανεργίας για να πλουτίζει η άρχουσα καπιταλιστική τάξη των τραπεζιτών, βιομηχάνων, μεγαλεμπόρων και εφοπλιστών, δεν περνάει όταν συναντά μαζικές αντιστάσεις. Γι’ αυτό πέρα από το ιδεολογικό οπλοστάσιο χρησιμοποιείται το πραγματικό: καταστολή, αντιτρομοκρατικός νόμος, ποινικοποίηση της «κουκούλας», ίδρυση νέων ομάδων κρούσης και περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας. Στην «έκρηξη του Δεκέμβρη» το ΣΤΙΓΜΑ αφιερώνει μεγάλο μέρος της ύλης του για να την μελετήσει πολύπλευρα και να βγάλει συμπεράσματα για την στρατηγική και τακτική των εξεγερμένων και του πολιτικού συστήματος που αμφισβητείται πλέον ανοιχτά.
Όμως, την ίδια περίοδο οι σκοτεινές γωνιές της πόλης έκρυβαν τη βαρβαρότητα και την βαναυσότητα των «νέων εργασιακών σχέσεων» κι έναν ολόκληρο εργοδοτικό κόσμο που ζει και τρέφεται αποκλειστικά από την παραβίαση κάθε έννοιας εργατικής νομοθεσίας στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, εργάτρια, γυναίκα και μετανάστρια σήκωσε το κεφάλι της και το ανάστημά της στους τρισάθλιους αυτούς εργοδότες για να εισπράξει το «ευχαριστώ» του συστήματος: θρασύδειλοι τραμπούκοι της επιτέθηκαν με βιτριόλι για να τη βγάλουν από τη μέση και να συνεχίσουν οι εργοδότες τους τις «ευεργεσίες» τους προς την κοινωνία. Στην Κωνσταντίνα και στους/στις μετανάστες/ριες είναι αφιερωμένα δύο άρθρα του ΣΤΙΓΜΑΤΟΣ.
Αν οι μετανάστες/τριες και οι πρόσφυγες είναι οι σύγχρονοι «της γης οι κολασμένοι», οι καλλιεργητές της γης δεν φαίνονται να είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από την Ευρωπαϊκή και την Ελληνική αγροτική πολιτική. Εξεγέρθηκαν και αυτοί ζητώντας το δίκιο τους για να τους ψεκάσουν οι ένστολοι μπράβοι του Μαρκογιαννάκη στο λιμάνι της αγωνίας του Πειραιά. Το ΣΤΙΓΜΑ περιλαμβάνει ένα μικρό αφιέρωμα στις Μεγάλες Αγροτικές Κινητοποιήσεις.
Ο κόσμος φλέγεται ξανά αυτή την περίοδο και ειδικότερα στη γειτονιά μας. Η μαρτυρική Γάζα και ο Παλαιστινιακός λαός, 60 χρόνια από την εκδίωξή του από τα εδάφη του, ξανάνιωσε τη νεοναζιστική βαρβαρότητα των πρώην θυμάτων του Χιτλερικού Ναζισμού. Το σιωνιστικό Ισραηλινό κράτος έριξε όλη του τη στρατιωτική δύναμη που του προσφέρει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός για να καταστρέψει την πολύπαθη περιοχή και να εξαφανίσει πόλεις και χωριά από το χάρτη, και, βεβαίως, κάποιες χιλιάδες μαχητές και πολίτες. Το ΣΤΙΓΜΑ εξετάζει το Παλαιστινιακό στην εποχή του Ομπάμα και για να δείξει τις ιστορικές αναλογίες επισκέπτεται ξανά το Άουσβιτς, το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ιστορία της δίωξης των Εβραίων.
Τέλος, μια σειρά άρθρων αναφέρονται στη βιβλιοκριτική, την ιστορία, τον ασιατικό κινηματογράφο, τη μουσική και γενικότερα τον πολιτισμό. Το ΣΤΙΓΜΑ περιέχει συνέντευξη με τα Διάφανα Κρίνα και αποτίνει φόρο τιμής στους μεγάλους άνδρες και γυναίκες που μας άφησαν ξαφνικά για τον «άλλο κόσμο». Μιλάμε για τον αιώνιο, έφηβο αντάρτη Πάνο Τζαβέλα που μας μύησε στο αντάρτικο τραγούδι και τον κόσμο του, τη Μαρία Δημητριάδη που στην αντιδικτατορική αντίσταση και στη μεταπολίτευση τραγουδούσε για τη «γη που θα γίνει κόκκινη» αλλά και για τις «πιο όμορφες μέρες που δεν ήρθανε ακόμα» και , τέλος, για τον Μαρξιστή φιλόσοφο Ζωρζ Λαμπικά που θα έλεγε για την εξέγερση ότι μπορεί «να βρει το δρόμο της και να εκφράσει πολύμορφα και πολύπλευρα την απαίτηση για δημοκρατία που διαπερνά τη σύγχρονη κοινωνία (…) μια δημοκρατία που ωθείται μέχρι την επανάσταση που βασίζεται στη δημοκρατία των μαζών».
Καλή ανάγνωση.
Αντώνης Βούλγαρης
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ 3
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ & ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ 6
Π. Μανιάτης
ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ 8
Αργυροκαστρίτης Γιάννης
H ANAΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ 13
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ
ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟ ΣΠΟΡΤΙΓΚ ΣΤΙΣ 31-1-2009 14
Παναγιώτης Τσονόπουλος
ΜΕΤΩΠΑ, ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ 16
Francois Sabado
ΤΟ ΝΑΚ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ 22
Στίγματα
Κόκκινα Στίγματα 26
Βιβή Κεφαλά
ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ 28
Σταύρου Μπέκα
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ AUSCHWITZ ΟΙ NAZI ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ & ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 30
Μικρό Αφιέρωμα στις Μεγάλες Αγροτικές Κινητοποιήσεις 34
Χαρίλαος Αρχοντής
Σημειώσεις με αφορμή τον πρόσφατο Αγροτικό Ξεσηκωμό 35
Θανάσης Τσακίρης
Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ 40
Βάλια Αρανίτου
Οι οικονομικές επιπτώσεις της Μετανάστευσης και τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά των μεταναστών στην Ελλάδα 43
AΦΙΕΡΩΜΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ 41
Κώστας Δουζίνας
Τι μπορούμε να μάθουμε από τους διαδηλωτές στην Ελλάδα 50
Ζακ Ρανσιέρ
Η δημοκρατία ενάντια στον «εαυτό» της 51
Στέργιος Βασιλείου
Η εξέγερση και η εργοδοσία 55
Θανάσης Τσακίρης
Οι «μικρές σπίθες» δεν ανάβουν απαραίτητα την «πυρκαγιά» 60
Τάσος Δρούλιας
Σαστισμένη Θεωρία 63
Μπάμπης Μπαλτάς
Το τέλος της μεγάλης αφήγησης… 64
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 67
Ματίνα Κουντουρογιάννη
ΕΞΑΡΧΕΙΑ 68
Σπύρος Μπόικος
Λέον Τρότσκι, Οι Νεότουρκοι 71
Νανά Βαφείδη
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ: ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΛΜΕΡΑΫΕΡ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΑΡΙΩΝ 74
Αλέκος Βερναδάκης
Ο Νεοφιλελεύθερος εναγκαλισμός του Πανεπιστημίου 77
Φίλιππος Φιλίππου
Ο Στάλιν & η Οκτωβριανή επανάσταση 79
Μπάμπης Μπαλτάς
Η εκδοτική δραστηριότητα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης: βιβλία, μεταφράσεις και διακίνηση ιδεών 81
Φίλιππος Φιλίππου
Μαρίνα Καραγάτση 85
Θανάσης Τσακίρης
Στίγματα Ασιατικού κινηματογράφου 86
μια συνέντευξη με τa Διάφανα Κρίνα
(αν)ήσυχοι με τον πλανήτη μας ταξιδεύουμε… Και ριγμένοι κάτω εδώ στη γη περπατούμε… 89
Κώστας Ξ. Γιαννόπουλος
Κ. Γ. Καρυωτάκης 94
Γαρυφαλλιά Αναστασοπούλου
Γιώργης Παυλόπουλος 95
Τάκης ‘Ακος
Το «Αντάρτικο Λημέρι» ταξίδεψε στη γειτονιά των αγγέλλων 98
Αναστασία Σαββίδου
για την Μαρία Δημητριάδη… 99
Τάσος Μπέτζελος
Ζορζ Λαμπικά… 101

Written by antiracistes

9 Απριλίου, 2009 at 8:48 μμ

Κατάληψη πρυτανείας Παντείου Πανεπιστημίου ενάντια στις εργολαβίες

leave a comment »

Η επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο της Κωσταντίνας Κούνεβα στις 23/12, καθαρίστρια στον ΗΣΑΠ, μέσω της εταιρείας επινοικίασης εργαζομένων καθαρισμού ΟΙΚΟΜΕΤ, και γραμματέα της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, έφερε στην επιφάνεια με τον πιο βίαιο τρόπο τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας που βιώνουν οι περίπου 20.000 εργαζόμενοι/ες καθώς και το καθεστώς υπεργολαβιών σύμφωνα με το οποίο γίνεται ο καθαρισμός των δημοσίων κτιρίων και χώρων.

Και στα Πανεπιστήμια, ο καθαρισμός των κτιρίων δίνεται ως υπεργολαβία, σε ιδιωτικές εταιρείες που υπό το καθεστώς της εργοδοτικής τρομοκρατίας απασχολούν τις εργαζόμενες/ους με μισθούς πείνας, τις περισσότερες φορές χωρίς καθόλου ένσημα αντί για βαρέα και ανθυγιεινά όπως θα έπρεπε.

Από τις 17 Μάρτη η πρυτανεία του Α.Π.Θ. τελεί υπό κατάληψη στην κατεύθυνση της έμπρακτης αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα διεκδικώντας την άμεση πρόσληψη των εργαζόμενων στον καθαρισμό και τη φύλαξη από το ίδιο το πανεπιστήμιο.

Η δυναμική αυτή κίνηση φοιτητών και εργαζομένων, ενάντια στην μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, την επισφάλεια και το καθεστώς επινοικίασης φοβίζει το πολιτικό προσωπικό της αγοράς και του κράτους. Γι’ αυτό και συσπειρώνεται το αντιδραστικό μπλοκ. Οι πρυτανικές αρχές του Α.Π.Θ. μαζί με όλο το συρφετό των καθηγητάδων, που στήριξαν το προηγούμενο διάστημα την αναθεώρηση του Α.16 και την εφαρμογή του νόμου-πλαισίου, χρησιμοποιούν τα πάντα φιλόξενα σ’ αυτούς Μ.Μ.Ε για να κραυγάσουν τρομουστερικά για το άσυλο, να θέσουν τελεσίγραφο στους καταληψίες και να καλέσουν σε αντισυγκέντρωση με σκοπό τον τερματισμό της κατάληψης.
Συντάσσουν τις φωνές τους με όλους τους φύλακες της τάξης και της ασφάλειας των αφεντικών, με τους μπάτσους και τον εισαγγελέα Σανιδά, που απειλούν πλέον άμεσα όλες τις καταλήψεις εντός και εκτός σχολών, κάθε αυτοοργανωμένο και ελεύθερο χώρο αντίστασης.

Οι απειλές τους δεν μπορούν να μας καταστείλουν. Αντίθετα δυναμώνουν την αλληλεγγύη μας προς το Α.Π.Θ. και προς όλες τις καταλήψεις και γεννούν νέες εστίες αντίστασης.

Στο Πάντειο, τον καθαρισμό των κτιρίων έχει αναλάβει η εταιρεία ΑΝΑΞ που απασχολεί 22 εργαζόμενες/ους η πλειοψηφία των οποίων δουλεύουν για 24Ε /6ωρο, ανασφάλιστοι και υπό την επιτήρηση του προυστάμενου-ρουφιάνου του αφεντικού.
Στο εμπορικό κέντρο πάντειο, η ‘δωρεάν σίτιση’ είναι ένα ακόμα μαγαζί μιας και η διαχείριση του εστιατορίου δεν γίνεται από το ίδιο το πανεπιστήμιο, αλλά έχει δοθεί με μειοδοτικό διαγωνισμό σε κερδοσκοπική εταιρία catering, η οποία για να μειώσει το κόστος και να αυξήσει τα κέρδη της, εξουθενώνει τους υπαλλήλους της και ρίχνει επικίνδυνα την ποιότητα του φαγητού.
Ο τεράστιος όγκος σημειώσεων που χρησιμοποιούμε δεν τυπώνεται μέσα στη σχολή από μόνιμους υπαλλήλους, αλλά έχει δοθεί με υπεργολαβία σε ιδιωτικό τυπογραφείο στο Μενίδι.
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης με τους μισούς περίπου εργαζόμενους/ες να έχουν προσληφθεί με ολιγόμηνες συμβάσεις ενώ καλύπτουν πάγιες ανάγκες και να απειλούνται κάθε χρόνο με απόλυση.

Σ’ αυτούς που σκούζουν στα τηλεπαράθυρα πως μέσα στο άσυλο δραστηριοποιούνται ομάδες βίας, απαντάμε πως αυτές οι ομάδες μας είναι γνωστές. Είναι οι εργολάβοι και οι εταιρίες που καταπατούν όλα τα εργασιακά δικαιώματα και κερδοσκοπούν ξεζουμίζοντας τους εργαζόμενους/ες, αφού χαίρουν ασυλίας και μέσα στα πανεπιστήμια.

Καταλαμβάνουμε την πρυτανεία του Παντείου, ενός πανεπιστημίου ρημαγμένου οπως είχε αποδειχθεί, από τις μίζες και τις ρεμούλες διαφόρων προσώπων με θεσμική εξουσία (πρυτανικής αρχής, καθηγητών κλπ), ενάντια στην ελαστικοποίηση και τη μαύρη εργασία, ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και τις εταιρίες υπεργολαβιών.
Ενάντια στο μεγάλο παζάρι των εργασιακών δικαιωμάτων που στήνεται εδώ μέσα με τους εργολάβους.

Οι απόψεις μας αυτές δεν αποτελούν έκφραση φιλανθρωπίας απέναντι στους ‘κακόμοιρους’ τους εργαζόμενους, ούτε μια πράξη ‘επαναστατικότητας’ εκ του ασφαλούς με την καβάτζα της οικογένειας. Δεν πηγάζουν από τον ξύλινο λόγο του στυλ ‘φοιτητές-εργατιά μια φωνή και μια γροθιά’. Είναι προϊόν της συνείδησης του γεγονότος πως στα χαμηλωμένα βλέμματα των καθαριστριών, βλέπουμε τον εαυτό μας σε λίγα χρόνια, αν όχι από τώρα. Συνείδησης του γεγονότος πως εμείς δε θα έχουμε διαφορετικό μέλλον , πως δε θα την βγάλουμε καθαρή, εμείς ατομικά. Πως αντίθετα με τις φαντασιώσεις που μας τρέφει ένα ολόκληρο σύστημα για το πανεπιστήμιο και μας μαύρα και ανασφάλιστα μας θέλουν να δουλεύουμε.
Μακρυά από την επιθυμία να γίνουμε αφεντικά ή επιστήμονες-διαχειριστές των ζωών των άλλων, επιλέγουμε το βλέμμα των εργαζομένων, μεταναστών/στριών, των κρατούμενων, μαθητών/τριών να σταματήσει να είναι χαμηλωμένο.

Καταλαμβάνουμε την πρυτανεία του παντείου ενάντια στην καταστολή και όλο το νέο πακέτο νόμων που στοχοποιεί τις καταλήψεις, την αυτοοργάνωση και την κοινωνική αντίσταση.

εξω οι εργολάβοι από τις σχολές
κανένας εργαζόμενος/η ενοικιαζόμενος, ανασφάλιστος, επισφαλής
αλληλεγγύη στην κατάληψη του Α.Π.Θ.
κάτω τα ξερά σας απ’ όλες τις καταλήψεις

κατάληψη πρυτανείας
παντείου

Written by antiracistes

31 Μαρτίου, 2009 at 9:45 μμ

Για την κατάληψη του ΑΠΘ και τις εργολαβίες

leave a comment »

Όποιος δεν καταγγέλλει το καθεστώς των εργολαβιών (καθεστώς δουλεμπορίου) στα ΑΕΙ, νομιμοποιεί αυτούς που έφτασαν μέχρι και δολοφονική απόπειρα εναντίον συνδικαλίστριας.

Όπως είναι γνωστό η σύγκλητος του ΑΠΘ αποφάσισε να μεθοδεύσει διαδικασία «απομάκρυνσης» όσων έχουν καταλάβει το κτίριο της Πρυτανείας και των διοικητικών υπηρεσιών. Είναι απόφαση ιδιαιτέρως αυταρχική που πρέπει να λάβει απάντηση από τη μεριά του Πανεπιστημιακού κινήματος καθώς:
Α) Δεν πρόκειται για κατάληψη από κάποια «άτομα» ούτε από κάποιο πολιτικό χώρο. Είναι κατάληψη που στηρίζεται από αποφάσεις σωματείων εργαζομένων και φοιτητικών συλλόγων του ΑΠΘ. Ένα από τα σωματεία που τη στηρίζουν είναι το ίδιο το σωματείο των εργαζομένων σε εργολαβίες του ΑΠΘ.
Β) Δεν πρόκειται για απλή κατάληψη, αλλά για κινητοποίηση με συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους: τη δέσμευση του ΑΠΘ ότι θα σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς των εργολαβιών.
Γ) Η Πρυτανεία του ΑΠΘ όπως και η Σύγκλητος δεν έχουν αναλάβει μέχρι τώρα καμιά δέσμευση. Με αυτό τον τρόπο νομιμοποιούν μια απαράδεκτη συνθήκη ελαστικής και επισφαλούς εργασίας και τη σύναψη συμβάσεων με εταιρείες που έχουν χαρακτηριστεί ως δουλεμπορικές.
Δ) Τυχόν επιχείρηση «ανακατάληψης» θα αποτελεί ιδιαίτερα αρνητικό προηγούμενο σύγκρουσης με τους φοιτητικούς συλλόγους και εκ των πραγμάτων αμφισβήτησης του Ασύλου.

Ως εκ τούτου απαιτείται επιτακτικά να πάρουμε θέση. Σε αυτό το σημείο θέλω να προσθέσω ότι με βάση την εμπειρία που υπάρχει μέχρι τώρα, τις δράσεις και παρεμβάσεις που έχουν γίνει από την ΠΕΚΟΠ (Παννατική Ένωση Καθαρισμού και Οικιακού Προσωπικού) και την Πρωτοβουλία 90 Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έχουν προκύψει τα ακόλουθα.

• Είναι απολύτως προφανές ότι στο χώρο των εταιριών καθαρισμού επικρατεί καθεστώς εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, όπως προκύπτει και από τη σχετική έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ. Το καθεστώς αυτό ενισχύθηκε από ένα θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει την ενοικίαση εργαζομένων και την ανάθεση σε ιδιώτες της φύλαξης και καθαριότητας των δημόσιων οργανισμών.
• Το καθεστώς των εργολαβιών είναι καθεστώς δουλεμπορίου και ως τέτοιο δεν μπορεί να ανεχόμαστε να αναπαράγεται μέσα στα ΑΕΙ. Όποιος δεν το καταγγέλλει αυτό αντικειμενικά νομιμοποιεί αυτούς που έφτασαν μέχρι και δολοφονική απόπειρα εναντίον συνδικαλίστριας.
• Το καθεστώς των εργολαβιών ΔΕΝ συμφέρει οικονομικά τους δημόσιους οργανισμούς. Για παράδειγμα οι διοικητικές υπηρεσίες του Ευαγγελισμού έχουν οικονομοτεχνική μελέτη που αποδεικνύει ότι η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού θα είχε μικρότερο συνολικό κόστος, καλύτερα αποτελέσματα και μείωση των ελλειμμάτων.
• Ένα γενικό αίτημα ελέγχου των εταιριών και τήρησης της τυπικής νομιμότητας δεν θα έχει αποτέλεσμα, μια που μπορούν να παρακάμψουν τον ουσιαστικό έλεγχο. Τυπικός έλεγχος σημαίνει απλή προσκόμιση αποδείξεων μισθοδοσίας και εξοφλητικών αποδείξεων, τις οποίες εύκολα μπορούν να παραποιήσουν οι εργοδότες. Επιπλέον, ακόμη και σε περιπτώσεις καταγγελιών φέρνουν μετά υπεύθυνες δηλώσεις των εργαζομένων ότι μισθοδοτούνται με βάση τη σύμβαση και λαμβάνουν δώρα επιδόματα κ.λπ. Πόσο μάλλον που μιλάμε για ιδιαίτερα ανασφαλείς εργαζόμενες και εργαζομένους που έχουν να αντιμετωπίσουν και τον κίνδυνο να μπουν σε «μαύρη λίστα», οι δουλέμποροι των εταιριών ενοικίασης έχουν εκτεταμένη δυνατότητα πληροφόρησης.
• Με το σημερινό καθεστώς οι δουλέμποροι έχουν τη δυνατότητα και να δηλώνουν λιγότερες ώρες (κάτι που εξαιτίας σχετικής εγκυκλίου τους απαλλάσσει και από την υποχρέωση να καταβάλλουν βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα) και να αμείβουν πρακτικά με τα μισά χρήματα, συντηρώντας απαράδεκτη συνθήκη εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ταυτόχρονα διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Η εκτίμηση που έχει γίνει είναι ότι μιλάμε για μια επιπλέον απόσπαση από 200-500 ευρώ ανά εργαζόμενο. Αυτό σημαίνει τεράστια εκμετάλλευση αλλά και τεράστιας κλίμακας διασπάθιση δημόσιου χρήματος.
• Με βάση και εγκύκλιο του Υπουργείου Απασχόλησης τυχόν μη τήρηση της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας από την εταιρεία καθαριότητας επιβάλλει την καταγγελία της σύμβασης με αυτήν.
• Οι διοικήσεις των ΑΕΙ δεν απαλλάσσονται από την ευθύνη να τηρείται η νομιμότητα μέσα στον χώρο ευθύνης τους. Οι συμβάσεις με τις εταιρείες καθαρισμού δεν σημαίνουν ότι διαγράφεται η ευθύνη των ΑΕΙ σε περίπτωση μη – τήρησης της νομιμότητας. Πέραν των ζητημάτων ηθικής τάξης, οι διοικήσεις των ΑΕΙ έχουν και νομική ευθύνη και σε σχέση με την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και σε σχέση με τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Επιβάλλεται να γίνει σαφές ότι θα έρθουν αντιμέτωπες με αυτές τις ευθύνες.

Συνολικά, πρέπει και το πανεπιστημιακό κίνημα μαζί με το υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα να απαιτήσουμε να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο που νομιμοποιεί τον εργοδοτικό μεσαίωνα, να καταργηθεί η ενοικίαση εργαζομένων, να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρίες.

Από εκεί και πέρα το βασικό αίτημα θα πρέπει να είναι να σταματήσει το καθεστώς των εργολαβιών, να σταματήσει να ανατίθεται το έργο του καθαρισμού σε εταιρίες και να γίνουν τώρα προσλήψεις μόνιμου προσωπικού από τα ίδια τα ΑΕΙ. Απόλυτη προτεραιότητα σε αυτές τις προσλήψεις θα πρέπει να έχει το προσωπικό που σήμερα απασχολείται στις εταιρείες καθαρισμού.
Μέχρι τότε απαιτούνται τα ακόλουθα άμεσα μέτρα
• Οι διοικητικές υπηρεσίες των Πανεπιστημίων να κρατούν αναλυτικά στοιχεία για τις ώρες και ημέρες εργασίας των καθαριστριών, για να μην μπορούν οι δουλέμποροι να δηλώνουν λιγότερες ώρες.
• Η καταβολή των αμοιβών να μη γίνεται από τις εταιρείες αλλά από τα ίδια τα ΑΕΙ, έτσι ώστε να εξασφαλίζουμε ότι θα λαμβάνουν ό,τι τους αναλογεί. Αν δεν γίνεται αυτό, ας απαιτήσουμε η καταβολή των αμοιβών κάθε μήνα να γίνεται παρουσία και εκπροσώπου των υπηρεσιών του ΑΕΙ για να ελέγχεται ότι όντως καταβάλλονται τα νόμιμα. Άλλωστε με βάση και τη νομοθεσία οι οργανισμοί που κάνουν την ανάθεση είναι συνυπεύθυνοι για την τήρηση της νομιμότητας.
• Οι διοικητικές υπηρεσίες των ΑΕΙ να ελέγχουν ότι καταβάλλονται πλήρως οι αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές για βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα.
• Να διευκολύνεται με κάθε τρόπο η ενημέρωση και συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων στα συνεργεία καθαρισμού.
• Οι συμβάσεις με τις εταιρείες που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία πρέπει να καταγγελθούν, όπως επιβάλλουν σχετικές εγκύκλιοι του Υπουργείου Απασχόλησης. Να εξασφαλιστεί ότι κανένας / καμιά εργαζόμενος / η δεν θα απολυθεί, ακόμη και εάν κηρυχθεί έκπτωτος ο εργολάβος.

Παναγιώτης Σωτήρης

Written by antiracistes

29 Μαρτίου, 2009 at 9:29 πμ

Η όψιμη ανακάλυψη της επισφαλούς εργασίας» της Έφης Αβδελά (Αυγή της Κυριακής, 22/3/2009)

with one comment

Η όψιμη ανακάλυψη της επισφαλούς εργασίας 22/03/2009
Της Εφης Αβδελα

Η πρωτοφανής επίθεση ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων προκάλεσε ένα επίσης πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης, που οργανώθηκε πραγματικά από τα κάτω και τροφοδοτήθηκε από το κλίμα που δημιούργησε η εξέγερση του Δεκέμβρη. Έχουν ειπωθεί και έχουν γραφτεί τόσα πολλά για την υπόθεση αυτή, που αναρωτιέται κανείς τι καινούριο μπορεί να προσφέρει στη σημερινή συζήτηση, εκτός φυσικά από μια επιπλέον ένδειξη αλληλεγγύης. Με ένα συναίσθημα αμηχανίας, λοιπόν, θα επιδιώξω να εστιαστώ σε μία όψη της υπόθεσης που, μολονότι έχει θιγεί, θεωρώ ότι παραμένει υποβαθμισμένη στις περισσότερες προσεγγίσεις.
Η επίθεση ανέδειξε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα που αφορά τις συνθήκες στις οποίες εργάζονται πολλές χιλιάδες εργαζόμενοι και έχουν χαρακτηριστεί διεθνώς με τον όρο «επισφαλής εργασία». Θα υποστηρίξω ότι οι «επισφαλείς» συνθήκες εργασίες δεν είναι νέο φαινόμενο. Αντίθετα, «επισφαλείς» ήταν πάντα οι συνθήκες αμειβόμενης εργασίας των γυναικών: απολύονταν πρώτες, πληρώνονταν λιγότερο, αντιμετωπίζονταν με καχυποψία από τα συνδικάτα, και οι νόμοι τις ήθελαν προσωρινές. Ακόμη περισσότερο «επισφαλείς» και «αόρατες» ήταν εκείνες οι εργασίες που θεωρούνταν «φυσικές» για τις γυναίκες. Σε αυτές ανήκει και το είδος εργασίας τις συνθήκες της οποίας αγωνιζόταν να αλλάξει η Κωνσταντίνα Κούνεβα, δηλαδή του καθαρισμού δημόσιων χώρων. Το όψιμο ενδιαφέρον για την «επισφαλή εργασία» συναρτάται άμεσα με το γεγονός ότι οι πρόσφατες αλλαγές στις πρακτικές των εργασιακών σχέσεων επεκτείνουν σε άντρες εργαζόμενους, και μάλιστα νέους, τις συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες εργαζόμενες σε όλους τους τομείς εργασίας για περίπου δύο αιώνες. Πλήττονται δηλαδή εκείνες οι κατηγορίες εργαζομένων που ιστορικά ταυτίζονται με τη σταθερή, τακτικά αμειβόμενη και προστατευμένη από την εργατική νομοθεσία εργασία, την κατεξοχήν μισθωτή εργασία, την εργασία των αντρών.
Η αμειβόμενη εργασία των γυναικών υπήρξε εξ ορισμού «επισφαλής». Ανεξάρτητα από το αν ονομάστηκε «εφεδρική», «βοηθητική» ή «συμπληρωματική», ήταν συστηματικά η χαμηλότερα αμειβόμενη, η περισσότερο πρόσκαιρη και η εντονότερα ανασφαλής. Το γεγονός ότι οι γυναίκες ταυτίζονταν από όλους, κατά κύριο λόγο, με το σπίτι και την οικογένεια, και η ταύτιση αυτή αντιμετωπιζόταν ως φυσική είχε σημαντικές συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε η μισθωτή εργασία στις βιομηχανικές κοινωνίες: οργανώθηκε ως αυτόχρημα αντρική. Ταυτίστηκε με τον κουβαλητή της οικογένειας, τον αρχηγό της, εκείνον που ήταν υπεύθυνος για την προστασία και τη φροντίδα των εξαρτώμενων μελών της, γεγονός που του επέτρεπε να απαιτήσει ο ρόλος του αυτός να αναγνωριστεί πολιτικά, να γίνει δηλαδή πολίτης. Η μαζική παρουσία των γυναικών στα εργοστάσια θεωρήθηκε απόδειξη της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, που έβγαζε τις γυναίκες από τον φυσικό τους χώρο, τη φροντίδα της οικογένειας, και τις μετέτρεπε σε ανταγωνίστριες των συντρόφων τους. Σε αυτές τις αναπαραστάσεις στηρίχθηκαν οι εργατικοί αγώνες, η οργάνωση των συνδικάτων, η διαμόρφωση της εργατικής νομοθεσίας και οι εργοδοτικές πρακτικές για δύο αιώνες, συχνά μάλιστα ενάντια σε ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί «συμφέρον» του κεφαλαίου.
Η θεώρηση ότι ο χώρος εργασίας δεν είναι ο φυσικός χώρος για τις γυναίκες διατηρήθηκε τον 20ό αιώνα, παρά το γεγονός ότι η ραγδαία ανάπτυξη των υπηρεσιών πολλαπλασίασε τα ποσοστά των εργαζόμενων γυναικών, ιδίως όσο αυξάνονταν τα προσόντα τους και περιορίζονταν οι ρυθμίσεις που τους απαγόρευαν την είσοδο. Ωστόσο η βασική ανισότητα μεταξύ αντρών και γυναικών στην αγορά εργασίας δεν ανατράπηκε, μολονότι μετασχηματίστηκαν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι αργά τον 20ό αιώνα, στη βιομηχανία ή στις υπηρεσίες, οι γυναίκες απολύονταν πρώτες, πληρώνονταν χαμηλότερα και προστατεύονταν λιγότερο. Η αυτόνομη συνδικαλιστική τους οργάνωση αντιμετωπιζόταν ως διασπαστική και ο νόμος τις αντιμετώπιζε ως «ειδική κατηγορία» εργαζομένων. Ακόμη και σήμερα, μολονότι στις δυτικές χώρες έχουν καταργηθεί οι περιοριστικές ρυθμίσεις για την είσοδο των γυναικών σε διάφορους τομείς εργασίας και η τυπική ανισότητα στις αμοιβές και την ανέλιξη, αποτελεί ωστόσο κοινό τόπο ότι οι γυναίκες είναι ελάχιστες στις πιο προσοδοφόρες εργασίες και τις ανώτερες βαθμίδες της εργασιακής ιεραρχίας, ενώ αποτελούν την πλειοψηφία στα ποσοστά ανεργίας και στις «επισφαλείς» εργασίες. Ακόμη περισσότερο, όσες δουλεύουν χρεώνονται αυτές τα εκάστοτε προβλήματα οικογενειακής συνοχής και λειτουργίας. Για παράδειγμα, πρόσφατα επιφανής ψυχίατρος εντόπισε τις δυσλειτουργίες της ελληνικής οικογένειας που ανέδειξαν, υποτίθεται, τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, στην αμειβόμενη εργασία των γυναικών και στον φεμινισμό.

Η εργασία των γυναικών όχι ως δικαίωμα, αλλά ως «δυνατότητα»
Με δυο λόγια, στην ιστορική της διαμόρφωση, η εργασία των γυναικών δεν αποτέλεσε δικαίωμα, όπως για τους άντρες, αλλά δυνατότητα που τους προσφερόταν κατά περιόδους και υπό όρους. Οι εργασίες που έκαναν τα «γυναικεία επαγγέλματα» ήταν πάντα υποβαθμισμένα και συχνά αντιμετωπίζονταν ως συνέχεια των «φυσικών» τους ιδιοτήτων, γι’ αυτό και χαρακτηρίζονταν συστηματικά «ανειδίκευτα». Σε περιόδους κρίσης απολύονταν πρώτες, γιατί σημασία για την κοινωνική συνοχή είχε πάντα η εργασία των αντρών. Η υποτίμηση, η ανασφάλεια, η υποβάθμιση και οι διακρίσεις ήταν για μεγάλα τμήματα του γυναικείου πληθυσμού οι όροι με τους οποίους έπρεπε να συμβιβαστούν για να αντιμετωπίσουν τις βιοποριστικές τους ανάγκες. Παρά την ικανοποίηση που άντλησαν πολλές από την οικονομική ανεξαρτησία την οποία τους πρόσφερε η αμειβόμενη εργασία, η εργασιακή εμπειρία ήταν για πάρα πολλές γυναίκες ταυτισμένη με την απογοήτευση και την αίσθηση της αδικίας. Συχνά ήταν επίσης ταυτισμένη με τη βία, πραγματική, σεξουαλική ή ακόμη συχνότερα συμβολική.
Μολονότι εξ ορισμού υποδεέστερα, τα «γυναικεία επαγγέλματα» εμφανίζουν ωστόσο συγχρόνως μια εσωτερική ιεραρχία. Η ιεραρχία αυτή αφενός είναι αντίστοιχη με εκείνη που συνδέεται με τον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας ανάμεσα στις χειρωνακτικές και μη δουλειές, αφετέρου καταγράφει τη μικρότερη ή μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στο συγκεκριμένο κάθε φορά επάγγελμα και τις «φυσικές» ιδιότητες που αποδίδονται στις γυναίκες.

Καθαρίστριες: η οικιακή εργασία έξω από το σπίτι
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια. Δηλαδή εκτελούσε στον δημόσιο χώρο εκείνη τη δουλειά που ταυτίζεται από πολύ παλιά, και στα περισσότερα μήκη και πλάτη, με τις γυναίκες, την ιδιαίτερη, υποτίθεται, φύση τους και τον κατεξοχήν προορισμό τους: την οικιακή εργασία. Στην Ελλάδα η οικιακή εργασία βγαίνει για πρώτη φορά έξω από το σπίτι και μετατρέπεται στο επάγγελμα της καθαρίστριας κατά τον Μεσοπόλεμο. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την εξάπλωση και τη διαφοροποίηση των υπηρεσιών, δημόσιων και ιδιωτικών. Ιδίως σε μεγάλους χώρους εργασίας, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, εταιρίες, οι καθαρίστριες αναλαμβάνουν εργασίες που παλαιότερα έκαναν οι υπάλληλοι.
Στον Μεσοπόλεμο, οι καθαρίστριες ήταν οι περισσότερες παντρεμένες ή χήρες, προέρχονταν από φτωχά στρώματα των μεγάλων πόλεων και ήταν οι περισσότερες χωρίς μόρφωση. Στις δημόσιες υπηρεσίες, μολονότι υπήρχαν οργανικές θέσεις υπηρετικού προσωπικού, οι καθαρίστριες δεν ήταν μόνιμες. Πληρώνοντας με την ώρα ή την ημέρα. Το αίτημα να μονιμοποιηθούν διατυπώνεται επανειλημμένα και υιοθετείται από τις φεμινιστικές οργανώσεις του Μεσοπολέμου, αλλά μάταια. Οι καθαρίστριες εργάζονταν σε συνθήκες ανασφάλειας και εκμετάλλευσης, χωρίς την υποστήριξη των εργατικών σωματείων που υπάρχουν στους χώρους εργασίας. Ποιος θα ασχοληθεί την εποχή εκείνη με γυναίκες, συχνά κάποιας ηλικίας, που οι ατυχίες της ζωής τους τις υποχρέωσαν να κάνουν στα γραφεία την ίδια, ανειδίκευτη όπως επιμένουν όλοι, εργασία που κάνουν στο ίδιο τους το σπίτι, που βρίσκονται δηλαδή στον αντίποδα εκείνου που συνιστά για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της εποχής την επιτομή της εργασίας;
Οι καθαρίστριες μονιμοποιούνται μέσα στην Κατοχή, το 1943, με βαθμό και μισθό κλητήρα. Συνεχίζουν ωστόσο να πληρώνονται ως ημερομίσθιες, ενώ πολλές είναι έκτακτες. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1953, χάνουν την ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου και οι οργανικές τους θέσεις καταργούνται. Έκτοτε, και μέχρι τις πρόσφατες εργολαβικές αναθέσεις της καθαριότητας, εργάζονταν στις υπηρεσίες του δημόσιου τομέα με μια μεγάλη ποικιλία εργασιακών σχέσεων: συμβάσεις αορίστου χρόνου, σχέσεις μίσθωσης έργου, αμοιβή με πάγια επιχορήγηση, σύμβαση ιδιωτικού δικαίου και άλλα. Σε κάθε περίπτωση, λιγότερο ή περισσότερο μόνιμες, οι καθαρίστριες ήταν οι κατεξοχήν επισφαλείς εργαζόμενες του δημόσιου τομέα. Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε λίγο στα επιχειρήματα με τα οποία καταργήθηκε το 1953 η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα των καθαριστριών. Παραθέτω από την εισηγητική έκθεση του σχετικού νόμου:
«Παρετηρήθη, ότι κατά το πλείστον αι καθαρίστριαι, ως μονιμοποιηθείσαι εις τακτικάς θέσεις, κρίνουσαι προφανώς ότι εξησφαλίσθη και κατεχυρώθη η εν τη υπηρεσία παραμονή των, ου μόνον παραμελούσι να εκτελώσι τα καθήκοντα αυτών κατά καλόν τρόπον, αλλά κατά το πλείστον υπό διάφορα νομιμοφανή προσχήματα, άτινα επικαλούνται, απουσιάζουσι συχνότατα εκ της υπηρεσίας των» (1953).
Με άλλα λόγια, ο νομοθέτης θεωρεί καταχρηστική για τις καθαρίστριες τη χρήση των εργατικών νόμων, επειδή τους παρέχουν τα «νομιμοφανή προσχήματα» για να απουσιάζουν από την υπηρεσία τους. Για καμία άλλη κατηγορία εργαζομένων δεν τόλμησε ο νομοθέτης να ισχυριστεί ότι η εφαρμογή των νόμων αποτελεί κατάχρηση.
Δεν είναι γνωστό κατά πόσο υπήρξαν διαμαρτυρίες των δημοσιοϋπαλληλικών ή άλλων οργανώσεων για την παραπάνω ρύθμιση. Στο μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής, η πιο αδύναμη και ευάλωτη κατηγορία εργαζομένων, μετά τις υπηρέτριες στα σπίτια, δύσκολα κινητοποιείται και κινητοποιεί. Δεν ανάφερα τυχαία τις υπηρέτριες. Οι καθαρίστριες είναι ιστορική μετεξέλιξή τους. Δεν συνιστούν μόνο προέκταση της οικιακής εργασίας στον δημόσιο χώρο, αλλά και ριζική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, την έξοδο από το ιδίωμα της συγγένειας και την ένταξη σε καθεστώς τυπικής έμμισθης εργασίας, με ωράρια, κανόνες και την όποια προστασία των εργατικών νόμων. Η μετατροπή της υπηρέτριας σε καθαρίστρια υποτίθεται ότι μετατρέπει την «αόρατη» οικιακή εργασία σε ορατή πληρωμένη εργασία. Αυτό θεωρητικά, γιατί η εφαρμογή όλων αυτών στην πράξη απέχει πολύ από το παραπάνω σχήμα. Ο καθαρισμός των δημόσιων χώρων παραμένει «αόρατη» εργασία, θεωρείται απασχόληση ανάγκης και όχι επάγγελμα, κατεξοχήν «γυναικεία» εργασία, ταυτισμένη με τη «γυναικεία φύση», δηλαδή αποκλειστικά και αέναα αναπαραγωγική, με την πιο κυριολεκτική έννοια του όρου. Η επιθεωρητές εργασίας δεν την αναφέρουν ποτέ, οι εργατικοί νόμοι δεν εφαρμόζονται γι’ αυτήν και ο οργανωμένος συνδικαλισμός την αγνοεί συστηματικά. Οι ίδιες οι εργαζόμενες στην καθαριότητα δύσκολα θα αργήσουν να υπερβούν όλα αυτά τα εμπόδια και να οργανωθούν.
Στην κατώτερη κλίμακα των εργασιών που κάνουν οι γυναίκες, η καθαριότητα γίνεται σήμερα ακόμη πιο επισφαλής γιατί την αναλαμβάνουν μετανάστριες, δηλαδή πολλαπλά ευάλωτες εργαζόμενες. Αν η καθαριότητα είναι μια φορά αόρατη εργασία, η καθαριότητα που κάνουν μετανάστριες είναι δυο φορές αόρατη. Όχι μόνο επειδή συχνά γίνεται έξω από τις ώρες της «κανονικής» εργασίας, αλλά και γιατί συνοδεύεται από δυσκολία επικοινωνίας με τους άλλους εργαζόμενους.
Ξένη, μορφωμένη και μαχητική, η Κωνσταντίνα Κούνεβα αντιπροσώπευε σε πολλαπλά επίπεδα την υπέρβαση των παραπάνω αναπαραστάσεων. Γι’ αυτό έπρεπε να «μπει στη θέση της», να σωπάσει, να ταπεινωθεί με μια «τιμωρία» που παραπέμπει ακριβώς στον χώρο του ιδιωτικού και της «γυναικείας φύσης» με τον οποίο συνδέεται το φύλο και η δουλειά της. Η ακραία βία της επίθεσης εναντίον της, το βιτριόλι που της έριξαν και την ανάγκασαν να πιει, αποσκοπούσε –συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία– να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες: να μην τολμούν να υπερβαίνουν τη θέση τους, αυτή που σε κάθε χώρο εργασίας τους επιτρέπεται ως θεμιτή. Γι’ αυτό έχει σημασία εξίσου ηχηρά να απορρίψουμε αυτό το μήνυμα, και πρώτα από όλα κάνοντας ορατό το νόημά του. Αυτό μας συνδέει με την Κωνσταντίνα Κούνεβα, αυτό μας κινητοποιεί να την υπερασπιστούμε, και όχι μόνο η φρίκη της βίας εναντίον της ή οι απάνθρωπες συνθήκες εκμετάλλευσης της «επισφαλούς εργασίας».

Η Έφη Αβδελά διδάσκει σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Το κείμενο εκφωνήθηκε σε εκδήλωση που διοργάνωσε το περιοδικό «Ιστορείν/Historein», στις 16 Μαρτίου 2009, με τίτλο «Από την αφάνεια της επισφαλούς ‘γυναικείας εργασίας’: συζήτηση με αφορμή την επίθεση εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα».

Λεζάντες:
«Γυναίκες», χαρακτικό του Τάσσου, 1974
Γιώργος Γουναρόπουλος, «Κορίτσια που κεντούν», 1920-1922

Written by antiracistes

23 Μαρτίου, 2009 at 12:06 μμ