Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Posts Tagged ‘Πορεία

Διαδήλωση στις 19/5 για την Κωνσταντίνα Κούνεβα

leave a comment »

Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

THΛ 2108221083 – 697 8844725
EMAIL pekop1…@gmail.com
FORUM http://pekop.formyjob.net/

Όλοι στη συγκέντρωση στα Προπύλαιατην Τρίτη 19 Μάη στις 6.30 μ.μ., και πορεία στα υπουργεία Εργασίας και Εσωτερικών της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την Κατάργηση του Δουλεμπορίου στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες:
Βρισκόμαστε 123 χρόνια μετά το Σικάγο και την καθιέρωση του 8ωρου. Με τόσους αγώνες, με τόσες θυσίες, με τόσο τεράστιο πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι κι όμως η κατάκτηση του 8ωρου φαντάζει σήμερα μακρινό όνειρο που πρέπει να παλέψουμε για να πραγματοποιηθεί. Η πέτρα του Σίσυφου δυστυχώς ξανακύλησε και πρέπει να την πιάσουμε από την αρχή. 123 χρόνια μετά και μας λείπει όχι μόνο το 8ωρο αλλά και βασικές εργατικές κατακτήσεις. Μας λείπει το αυτονόητο δικαίωμα να πληρωνόμαστε από τον άμεσο εργοδότη μας χωρίς τη μεσολάβηση
δουλεμπόρων.
Το δουλεμπόριο, η ενοικίαση εργαζόμενων, οι εργολάβοι, οι υπεργολάβοι και οι διαμεσολαβητές, οι εκβιασμοί, οι υποχρεωτικές υπογραφές πριν πιάσεις δουλειά σε λευκά χαρτιά με ανοιχτές ημερομηνίες, με υπογραφές ότι απολύεσαι με τη θέλησή σου, ότι πήρες την άδειά σου, ότι πήρες αποδοχές παραπάνω από τα λεφτά που σου δίνουν, ότι πήρες τα δώρα και τις υπερωρίες που δεν σου έδωσαν ποτέ, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να πιάσεις ή να μείνεις στην δουλειά.
Αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα βιώνουμε αρκετά χρόνια τώρα όλες/όλοι οι εργαζόμενες/οι στα συνεργεία καθαρισμού του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Έχουμε τόσα αφεντικά που μπερδευόμαστε: Τον εργολάβο, την επόπτρια χαφιέ, τον προϊστάμενο της εταιρίας που μας ενοικιάζουν, τον επιστάτη τους, τον σεκιουριτά και πάει λέγοντας..
Για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά!
Και τι ψωμί; Ούτε 4 ψοροευρώ την ώρα! Βλέπετε με την δικιά μας δουλειά πρέπει να ζήσει και να αναπτυχθεί ένα ολόκληρο σύστημα.
Από την επόπτρια-χαφιέ (συνήθως πρώην καθαρίστρια) μέχρι τον πολιτικό που δεν έχει έστω την αφέλεια της Μαρίας-Αντουανέτας να μας προτρέψει να τρώμε παντεσπάνι αλλά με παχυδερμικό ύφος και θράσος 1000 πιθήκων μάς κατηγορούν όταν αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα σαν ρατσιστές και τρομοκράτες!
Έτσι αποκάλεσε τους συναδέλφους και τις/τους αλληλέγγυες/ους φοιτήτριες και φοιτητές στο Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης που αγωνίζονταν να πληρωνόμαστε από το πανεπιστήμιο απευθείας χωρίς τη μεσολάβηση εργολάβου-δουλέμπορα, ο πολύς κ. Πάγκαλος. Στο ίδιο μήκος συντονίστηκαν κυβερνητικοί παράγοντες, ακροδεξιοί, πρυτάνεις αλλά και το όλον ΠΑΣΟΚ με προεξάρχουσα την «αγγλοτραφή» κ. Διαμαντοπούλου. Η αισθητική και η σύγκριση εκπροσώπων από τις δύο εποχές αποδεικνύει από μόνη της τη βαρβαρότητα των σημερινών επικυρίαρχων.
Η αποτρόπαια δολοφονική απόπειρα κατά της γραμματέως του σωματείου μας Κωνσταντίνας Κούνεβα είναι η κορυφή του παγόβουνου του εργασιακού μεσαίωνα που βιώνουμε και της μαύρης πραγματικότητας που κανένας από τους θεσμικούς, κυβερνήσεις κόμματα και κυρίαρχα συνδικάτα με επικεφαλής τους ανεκδιήγητους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ (που έχουν δώσει τον καθαρισμό των γραφείων τους σε εργολάβο) δεν ήθελαν και δεν θέλουν να αναγνωρίσουν.
Ο στρουθοκαμηλισμός τους όμως παραμένει και σήμερα παρά τη φρικαλέα πραγματικότητα που παρουσιάστηκε μετά την αποτρόπαια επίθεση κατά της Κωνσταντίνας.
4 μήνες μετά οι ίδιοι κύκλοι ή προσπαθούν να συσκοτίσουν, να διαστρεβλώσουν και να υπονομεύσουν την πραγματικότητα και τον αγώνα μας ή στην καλύτερη περίπτωση προσπαθούν να βγάλουν πολιτική υπεραξία με προτάσεις για υποψηφιότητες και φιλανθρωπικούς εράνους. Η ξεκάθαρη άρνηση της Κωνσταντίνας να αποδεχτεί, να καθαρίσει τις ένοχες συνειδήσεις τους με αντάλλαγμα το βουλευτιλίκι, είναι πιστεύουμε το καλύτερο δείγμα της δικής μας αισθητικής που εξέφραζαν και εκφράζουν οι αγωνιστές εργαζόμενοι σε όλες τις εποχές και σε
όλες τις χώρες.
Μια τέτοια ιστορική μέρα μάς συγκινεί και μας εμπνέει η φωνή του August Spies που φώναξε προς τους δημίους του: «Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα».
4 μήνες μετά την απόπειρα και παρά τα παχιά λόγια δεν έχει γίνει τίποτα για να προχωρήσουν σε λύση τα προβλήματά μας.
Ο αγώνας του σωματείου μας μαζί με το πολύπλευρο κίνημα συμπαράστασης μάς έχει δώσει μέχρι τώρα κάποιες μικρές νίκες, όπως τη δέσμευση της διοίκησης των ΗΣΑΠ ότι ξεκινάει τις διαδικασίες για αποπομπή της εργολαβικής ΟΙΚΟΜΕΤ και την απόφαση της πρυτανείας του Αριστοτέλειου να ξεκινήσει απευθείας προσλήψεις των εργατών καθαριότητας.
Έχουμε όμως πολύ μακρύ και δύσκολο δρόμο ακόμα.
Είμαστε αποφασισμένες/οι να τον βαδίσουμε μέχρι τέλους. Κατανοούμε ότι δεν είμαστε ο μοναδικός κλάδος που έχει προβλήματα. Το καθεστώς της μαύρης εργασίας του δουλεμπορίου των Stage και των κάθε μορφής «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων έχει κατακτήσει ολόκληρη την εργατική τάξη και ιδιαίτερα τη νεολαία.
Ούτε ο αγώνας μας αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, είναι συνέχεια του Δεκέμβρη και καίει από την εύφλεκτη ύλη όλο και μεγαλύτερων τμημάτων των εργαζομένων και της νεολαίας που συνειδητοποιούν τα αδιέξοδα και αντιδρούν φωνάζοντας «Δεν πάει άλλο».
Η αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων Ελλήνων και μεταναστών και ο κοινός μας αγώνας είναι το μοναδικό μας όπλο. Να συντονιστούμε και να προχωρήσουμε χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς αυταπάτες, χωρίς διαμεσολαβητές. Όπως αποδεικνύει η εμπειρία μας όλα αυτά «τα άνθη του κακού» φύτρωσαν σε ένα νοσηρό περιβάλλον που συνδιαμόρφωσαν αλλεπάλληλες και πολύχρωμες κυβερνήσεις.

Ø Να αποκαλυφθούν οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί που επιχείρησαν να δολοφονήσουν την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Ø Έξω οι δουλέμποροι από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!
Ø Να καταργηθεί το αντεργατικό ρατσιστικό θεσμικό πλαίσιο που υποχρεώνει τους μετανάστες να δουλεύουν στους δημόσιους οργανισμούς μόνο με συνοδεία δουλέμπορου εργολάβου

Όλοι στη συγκέντρωση στα Προπύλαιατην Τρίτη 19 Μάη στις 6.30 μ.μ., και πορεία στα υπουργεία Εργασίας και Εσωτερικών της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την Κατάργηση του Δουλεμπορίου στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα

Advertisements

Written by antiracistes

Μαΐου 7, 2009 at 10:57 πμ

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 11.00 π.μ. πλατεία Βικτωρίας

leave a comment »

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

Αυτό που εδώ και χρόνια ζούμε στους χώρους εργασίας είναι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί μέσα από πολύχρονους αγώνες. Τώρα, στην παρούσα ιστορική συγκυρία που το καπιταλιστικό σύστημα δημιούργησε την οικονομική κρίση, τα αφεντικά γενικεύουν περαιτέρω την επισφάλεια στην εργασία αξιώνοντας την πειθάρχηση και την συναίνεσή μας.

Οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας εμφανίστηκαν αρχικά τη δεκαετία του ’90 με την ακραία υποτίμηση των μεταναστών εργατών και επεκτάθηκαν σταδιακά και σε άλλα κομμάτια εργαζόμενων.
Έτσι, η ανασφάλιστη και η μαύρη εργασία, τα ελαστικά ωράρια και οι αμέτρητες υπερωρίες, τα stage και οι συμβάσεις έργου, η δουλειά με το κομμάτι και τα γραφεία επενοικίασης εργαζομένων, η περικοπή επιδομάτων και η υπονόμευση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, η συνεχής εναλλαγή ανεργίας και εργασίας αποτελούν την πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί από εμάς, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Αποτελούν την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μια διευρυμένη ζώνη «αόρατων εργαζόμενων», όπου ο καθένας τρέχει συνέχεια, ανασφαλής και μόνος του, για την επιβίωση.

Όμως το καινούριο στοιχείο της εργασιακής μας μιζέριας είναι ότι η γενίκευση της επισφάλειας αφορά εξίσου, ειδικά το τελευταίο διάστημα, και κομμάτια εργαζομένων που μέχρι τώρα εργάζονταν σε πιο «ασφαλείς» συνθήκες και υπό ευνοϊκότερες όρους.
Η επέκταση του καθεστώτος των συμβασιούχων στο δημόσιο και του θεσμού των ωρομίσθιων στα σχολεία (τους οποίους το κράτος καθυστερεί ή και αρνείται να τους πληρώσει!), το άνοιγμα του ζητήματος του ασφαλιστικού των δημοσίων υπαλλήλων, οι εξαγγελίες για πάγωμα μισθών και επιδομάτων, η επιβολή διαθεσιμότητας σε πολλές βιομηχανίες και οι απειλές για ομαδικές απολύσεις είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη της επίθεσης των αφεντικών.

Επιπλέον η ωμή βία και η ένταση της εκμετάλλευσης στα σύγχρονα κάτεργα που παρουσιάζονται ως «χώροι εργασίας» εντείνεται το τελευταίο διάστημα. Τα παραδείγματα των δολοφονημένων σε «εργατικό ατύχημα» εργατών στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, στους οποίους πρόσφατα το δικαστήριο επέρριψε την ευθύνη για το ατύχημα, και της επίθεσης με βιτριόλι εναντίον της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της απόπειρας επιβολής του φόβου και της διάχυσης του κλίματος τρομοκρατίας μέσα στους χώρους δουλειάς. Η επιδίωξή τους είναι ξεκάθαρη: να το βουλώσουμε και να πειθαρχήσουμε στη συνεχή υποτίμησή μας.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα είναι απαραίτητο ως εργαζόμενοι-ες να ξεκαθαρίσουμε, αρχικά στη σκέψη μας, δύο-τρία βασικά πράγματα.
Πρώτο: η κρίση δεν είναι φυσική καταστροφή, όπως αγκομαχούν να μας πείσουν δημοσιογράφοι και οικονομικοί αναλυτές, είναι δομικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος. Εμείς, ως οι εκμεταλλευόμενοι-ες αυτού του συστήματος, δεν έχουμε καμία «ευθύνη συνδιαχείρισης» της κρίσης μαζί με τους ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου. Επίσης δεν έχουμε την πρόθεση να δώσουμε καμία πνοή ζωής στο σύστημά τους.
Δεύτερο: η επέκταση και η πειθάρχηση στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας αποτελούν τη συγκεκριμένη μεθόδευση των αφεντικών προκειμένου να πληρώσουμε εμείς για την κρίση τους. Καλούν λοιπόν εμάς να πληρώσουμε για την κρίση που αυτοί δημιούργησαν, σφυρίζοντας αδιάφορα για όλα όσα, τόσα χρόνια, συστηματικά κατάκλεψαν. Και αυτό γιατί η μετακύλιση του κόστους της κρίσης είναι ο αποτελεσματικότερος αυτή τη στιγμή τρόπος προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις τους άμεσα. Η πρόσφατη κοινωνικοποίηση της χασούρας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι παραπάνω από ενδεικτική: αυτοί που για χρόνια μας παραμύθιαζαν ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις βρήκαν μέσα σε λίγες μέρες 28 δις για τους τραπεζίτες φίλους τους!
Τρίτο: η δημόσια συζήτηση για την υποτιθέμενη «έκρηξη της εγκληματικότητας» δεν είναι καθόλου άσχετη με την επέκταση της επισφάλειας και την κρίση. Όλοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι «περισσότερη και καλύτερη αστυνομία» γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω τους είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη και μπροστά τους οι ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις εξαιτίας της όξυνσης του ταξικού πολέμου από τα αφεντικά. Έτσι το κράτος από την πλευρά του με πρόσχημα το «αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει ο πολίτης» επιλέγει την αστυνομοκρατία και την σφοδρή καταστολή ως το μοναδική διέξοδο προκειμένου να καταφέρει να διαχειριστεί το κοινωνικό ζήτημα. Οι πρώτοι αποδέκτες της καταστολής είναι οι μετανάστες, απέναντι στους οποίους το κράτος ήδη προσπαθεί να ενεργοποιήσει την διαδικασία του «κοινωνικού αυτοματισμού».

Το κράτος και ο επιχειρηματικός κόσμος έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης εναντίον μας. Μαζί με αυτούς ο υποταγμένος συνδικαλισμός των γραφειοκρατών και των εργατοπατέρων που εδώ και χρόνια αδιαφορούν για τους εργατικούς αγώνες ή τους ξεπουλούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Είναι πλέον προφανές ότι από τον υποταγμένο συνδικαλισμό δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω από εθιμοτυπικές απεργίες. Όχι μόνο γιατί, εδώ και χρόνια, είναι επιλογή των συνδικαλιστικών δομών να μην υπερασπίζονται τα αιτήματα του κόσμου της επισφαλούς εργασίας και των «αόρατων» εργαζομένων, ντόπιων ή μεταναστών.
Αλλά και γιατί είναι δηλωμένη η πρόθεση των συνδικαλιστών γραφειοκρατών να συνδιαχειριστούν την κρίση μαζί με τα αφεντικά: ήδη η ΓΣΕΕ ετοιμάζεται να προτείνει μαζί με τον ΣΕΒ σειρά μέτρων «για τη διάσωση των επιχειρήσεων». Αντί λοιπόν να παρακολουθούμε τι κάνουν τα κάθε απόχρωσης συνδικαλιστικά και κομματικά στελέχη πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας στους αγώνες που δίνει η ίδια η τάξη μας.

Τα τελευταία χρόνια, όσες φορές οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν συλλογικά και πήραν τον αγώνα στα χέρια τους κατάφεραν να κερδίσουν μικρές, αλλά σημαντικές, νίκες.
Η εξέγερση των μεταναστών εργατών γης στη Νέα Μανωλάδα, η ολιγοήμερη κατάληψη των εγκαταστάσεων της Altec από τους εργαζόμενους, οι συντονισμένες δράσεις ενάντια στις απολύσεις στους χώρους του βιβλίου, του εμπορίου και των ταχυμεταφορικών εταιριών, ο αγώνας της ΠΕΚΟΠ, και οι μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης, για να καταργηθεί το καθεστώς δουλεμπορίου των εργαζόμενων στις εταιρίες καθαρισμού…
Όλα αυτά αποτελούν παραδείγματα αγώνων από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη για να πιστέψουμε ξανά στις δικές μας δυνάμεις. Όλοι αυτοί οι αγώνες, και μαζί τους η εξέγερση του Δεκέμβρη (που, εκτός από τους μαθητές και τους μετανάστες, έφερε στο προσκήνιο και τους επισφαλείς νέους εργαζόμενους που έχουν αποκλειστεί από τις δομές του επίσημου συνδικαλισμού), αποδεικνύουν έμπρακτα πως υπάρχει ένα κομμάτι εργαζομένων σήμερα που αναζητά χώρο προκειμένου να εκφράσει τα συμφέροντά του, να οργανωθεί και να δράσει με σκοπό να απαντήσει στην επίθεση εναντίον του.

Ως εργάτες-τριες λοιπόν που ζούμε μέσα στην καθημερινότητα της γενικευμένης επισφάλειας απαντάμε με το σύνθημα όλων των πρόσφατων εργατικών διαδηλώσεων στις πόλεις όλου του κόσμου: δε θα πληρώσουμε εμείς για την κρίση σας!
Σε καμία περίπτωση δε μας ενδιαφέρει η σωτηρία των επιχειρήσεων. Αντίθετα, σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε συλλογικά την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών.
Απέναντι στην επίθεση κράτους και αφεντικών αντιτάσσουμε την πρακτική του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης. Απέναντι στην αδιέξοδη και αναποτελεσματική πρακτική της ανάθεσης επιλέγουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς μας για την άμεση διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. Πράγμα που συγκεκριμένα σημαίνει: τη δημιουργία εργατικών επιτροπών και σωματείων βάσης, τη δημιουργία εργατικών ομάδων και πυρήνων αντίστασης, σε κάθε μικρό ή μεγάλο χώρο δουλειάς, που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Έτσι ώστε να κατακτήσουμε ξανά τη συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη μέσα από την πάλη, την αξιοπρέπεια μέσα από τον αγώνα. Είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη και να μην χαριστούμε σε κανέναν!

Στη βάση αυτή, μια πρωτοβουλία από πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, από αγωνιζόμενους εργάτες-τριες, από επισφαλείς εργαζομένους-ες και άνεργους-ες, συναντηθήκαμε με αφορμή τη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά. Αναγνωρίζοντας ότι η γενίκευση της επισφάλειας οδηγεί τις εργασιακές σχέσεις πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που οι εργάτες διεκδικούσαν το οχτάωρο στις ματωμένες πρωτομαγιάτικες απεργίες, προχωρούμε στη διοργάνωση μιας πρωτομαγιάτικης πορείας και μιας εκδήλωσης-συζήτησης που θέλουμε να ανήκουν στους «αόρατους εργαζόμενους» της επισφάλειας…

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ Τετάρτη 29 Απρίλη, 6.00 μμ, Πλατεία Κουμουνδούρου

ΠΟΡΕΙΑ Παρασκευή 1η Μάη, 11.00 πμ, Πλατεία Βικτωρίας

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Εργατική Συνέλευση για την Πρωτομαγιά του 2009

http://protomagia2009.blogspot.com/

Written by antiracistes

Απρίλιος 20, 2009 at 9:05 πμ