Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Posts Tagged ‘συνδικάτα

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ – ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ COBAS ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

leave a comment »

Confederazione COBAS
ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες, αδελφοί και αδελφές στον αγώνα
Αυτά τα δέκα τελευταία χρόνια οι δρόμοι μας συναντήθηκαν συχνά, παλέψαμε μαζί και
διαδηλώσαμε πλάι – πλάι πολλές φορές, από το Ευρωπαϊκό Φόρουμ της Φλωρεντίας το 2002 μέχρι
της Αθήνας το 2006, στις διαδηλώσεις ενάντια στην Οδηγία Μπολκενστάϊν σε πολλές διαδηλώσεις
ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ή για την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας και των
κοινωνικών αγαθών.
Και σήμερα, 5 Μάη, μέρα γενικής απεργίας του ελληνικού λαού, θα θέλαμε να είμαστε εκεί μαζί
σας αυτή την κρίσιμη μέρα για την υπεράσπιση των εργαζομένων, των πιο αδύναμων και
ανυπεράσπιστων λαϊκών και κοινωνικών στρωμάτων, ενάντια στη βία και την καταστολή ενός
αμείλικτου καπιταλιστικού συστήματος που θέλει την οικονομική και κοινωνική χρεοκοπία ενός
ολόκληρου έθνους και την ολοκληρωτική πτώχευση και την απώλεια των δικαιωμάτων
εκατομμυρίων εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων και νεολαίων.
Επειδή όμως, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, η καπιταλιστική επίθεση στα λαϊκά στρώματα, στις
κοινωνικές υπηρεσίες και στα κοινωνικά αγαθά συντελείται σε όλη την Ευρώπη , αν και στην
Ιταλία – τουλάχιστον προς το παρόν – όχι στις τραγικές διαστάσεις της Ελλάδας – οφείλουμε να
μείνουμε στη χώρα μας για να απαντήσουμε σε αυτές τις επιθέσεις, δεδομένου του ότι
οργανώνουμε μια 48ωρη απεργία στην εκπαίδευση, ενάντια στην προβλεπόμενη, για την επόμενη
σχολική χρονιά, απόλυση 41.000 εργαζομένων και ενάντια στη σφαγή του δημόσιου σχολείου.
Καθώς επίσης και την διοργάνωση στις 14 Μάη μιας Ημέρας Πανιταλικής κινητοποίησης ενάντια
στους νέους νόμους για την απασχόληση, με τους οποίους η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, ελλείψει
οποιασδήποτε κοινοβουλευτικής και πολιτικο-θεσμικής αντιπολίτευσης, θέλει να περικόψει
επιπλέον δικαιώματα των μισθωτών.
Δεν παρευρισκόμαστε σαν φυσική παρουσία, αλλά είμαστε μαζί σας με τη σκέψη μας γιατί εσείς
αυτή τη στιγμή είσαστε η ευρωπαϊκή πρωτοπορία του αγώνα ενάντια στην αλαζονεία ενός
καπιταλισμού που οδήγησε την Ευρώπη και τον κόσμο στην καταστροφικότερη οικονομική κρίση
μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και που, παρόλα αυτά, επιβάλει να πληρώσουν όχι αυτοί που
προκάλεσαν την κρίση αλλά αυτοί που την υποστήκαν, αυτοί που πληρώνουν πάντοτε για όλους.
Η «βοήθεια» που υπόσχονται οι ευρωπαίοι παρτεναίρ της Ελλάδας στον λαό σας, μοιάζει με την
επέμβαση ενός κυνικού και δολοφόνου γιατρού που για να αποφύγει τους πόνους ενός κολικού του
νεφρού δίνει στον ασθενή να καταπιεί μια δεκάδα χάπια κυανίου. Οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και το ΔΝΤ θέλουν να σας επιβάλουν την μείωση των μισθών κατά 15% τουλάχιστον, να
ανεβάσουν την συντάξιμη ηλικία στα 67 χρόνια και ταυτόχρονα να μειώσουν δραστικά τις ίδιες τις
συντάξεις, να καταργήσουν τις εθνικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας
και κάθε προστασία ενάντια στις απολύσεις, να περικόψουν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας στην
εκπαίδευση, στην υγεία και σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, να μειώσουν μαζικά τις επενδύσεις
στις υπηρεσίες και στα κοινωνικά αγαθά. Και όλα αυτά, αφού οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα
σημαντικότερα καπιταλιστικά κράτη του πλανήτη ξέκαναν εκατοντάδες δισεκατομμύρια Ευρώ για
να χρηματοδοτήσουν τράπεζες που χρεοκοπούσαν και χρηματιστικές αυτοκρατορίες που πτώχευαν,
κύριοι υπεύθυνοι της παγκόσμιας κρίσης, χωρίς κανένα αντάλλαγμα ή αλλαγή των άγριων κανόνων
της κυρίαρχης «ελεύθερης αγοράς».
Επιπλέον, ακόμη και η αποδοχή ενός τέτοιου κοινωνικού μακελειού των λαϊκών στρωμάτων
καθόλου δεν εγγυάται την οικονομική σωτηρία της Ελλάδας, καθώς και άλλων χωρών που στις
προσεχείς εβδομάδες θα μπορούσαν να έχουν ανάλογη τύχη, υφιστάμενες επίθεση από αυτή την
χρηματιστική κερδοσκοπία που ενεργοποιήθηκε ακριβώς από αυτές τις οικονομικές δυνάμεις που
διεσώθησαν από την χρεοκοπία χάρη στην παρέμβαση των δημόσιων πόρων των διάφορων χωρών
που χτυπιούνται. Το να παραδοθούμε από φόβο, να ελπίσουμε πως η αποδοχή των
περικοπών και των απολύσεων χρησιμεύει για να περάσει η κρίση, είναι συνεπώς πέρα από
αυτοκτονικό, άχρηστο. Ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας που μπορεί να ακολουθηθεί, αυτός που θα
έκανε επίκαιρο το σύνθημα που το ιταλικό κίνημα φώναξε στην Ευρώπη το 2008 («Δεν θα
πληρώσουμε εμείς την κρίση σας»), είναι η ταχεία ανάπτυξη της αλληλεγγύης και της ενότητας
στην πάλη ενάντια στις ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές εξουσίες που θέλουν να διαιωνίσουν
τον καπιταλισμό, κάνοντας να πληρώσουν τα βάρη στους μισθωτούς και στα λαϊκά
στρώματα. Μόνο μια γενική ευρωπαϊκή εξέγερση, συντονισμένη από τις αντιφιλελεύθερες και
αντικαπιταλιστικές δυνάμεις, από αυτούς που θεωρούν δυνατό ένα κόσμο που να μη βασίζεται στο
κέρδος, στην παγκόσμια εμπορευματοποίηση και στην κυριαρχία της αγοράς, σε στενή συμμαχία
με εναλλακτικές συνδικαλιστικές, πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, μπορεί να μεταστρέψει τη
ροή των πραγμάτων.
Για αυτό το λόγο, εμείς ως Cobas (Επιτροπές Βάσης), μαζί με άλλες συνδικαλιστικές, πολιτικές
και κοινωνικές οργανώσεις βάσης, παλεύουμε εδώ και τώρα στην Ιταλία και στην Ευρώπη. Η
εξέγερση που ξεκινάτε στην Ελλάδα πρέπει να διαδοθεί σε όλη την Ευρώπη, να συντονιστεί, να
βρεθούν κοινοί χρόνοι και τρόποι, τόποι συνάντησης, κοινά προγράμματα. Και σε αυτή την
κατεύθυνση τόσο την Ημέρα Πανιταλικής κινητοποίησης στις 14 Μάη ενάντια στους νέους νόμους
για την απασχόληση που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, όσο και κατά το
διήμερο της γενικής απεργίας στην εκπαίδευση στις αρχές Ιουνίου, ο αγώνας σας που είναι και
δικός μας αγώνας, θα είναι στο επίκεντρο των πρωτοβουλιών μας και της προπαγάνδας μας. Όπως
επίσης, είμαστε σίγουροι, θα είναι και στην Κωνσταντινούπολη από τις 20 μέχρι τις 22 Μάη κατά
τη διάρκεια της τελευταίας Προπαρασκευαστικής Συνέλευσης του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού
Φόρουμ που θα διεξαχθεί στην Κωνσταντινούπολη από τις 30 του προσεχούς Ιουνίου μέχρι τις 4
Ιουλίου.
ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Πιέρο Μπερνόκι
Εκπρόσωπος Τύπου των COBAS

Advertisements

Written by antiracistes

Μαΐου 5, 2010 at 9:37 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ

leave a comment »

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ,
ΣΤΙΣ 9 ΤΟ ΠΡΩΙ, ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ!

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΟΡΕΣΤΗ ΚΩΤΣΙΑ!

Η «Πρωτοβουλία ενάντια στην απόλυση από την Teleperformance» καλεί σε μαζική παράσταση αλληλεγγύης στον Ορέστη Κώτσια που απολύθηκε πέρσι τον Ιούνη από την εταιρεία Teleperformance λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης.
Την Παρασκευή εκδικάζεται στην Ευελπίδων (κτίριο 9, αίθουσα 14) η προσφυγή του Ορέστη ενάντια στην απόλυσή του μετά από την αναβολή που ζήτησε και πήρε η επιχείρηση στην πρώτη δίκη που είχε οριστεί για τις 3 του περασμένου Ιούνη.
Να είμαστε όλοι εκεί!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗΝ TELEPERFORMANCE

Written by antiracistes

Σεπτεμβρίου 17, 2009 at 1:06 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Καταγγελία Απόλυσης

leave a comment »

Καταγγελία Απόλυσης
Το ΕΕΚ καταγγέλλει την παράνομη και καταχρηστική απόλυση της σ. Παναγιώτας Μπελεζώνη από την επώνυμη εταιρεία SMART COMPANY Μ. ΕΠΕ -Συνδέσεις Κινητής Τηλεφωνίας.
Η ανακοίνωση της απόλυσης την 1/9 ήταν η κατάληξη μιας διαδικασίας τρομοκράτησης και ψυχολογικού πολέμου μέσα στο χώρο δουλειάς της συντρόφισσας. Αίτιο της στοχοποίησης της ήταν η πολιτική της δράση, η επιλογή της να συμμετάσχει στη Γενική Απεργία της 2ης Απρίλη, η αντίδραση της στις κατάφωρες αδικίες που δέχοταν η ίδια και οι συνάδελφοι της με το να πληρώνονται λιγότερα από το βασικό μισθό για 8ωρη εργασία, να μην τους αναγνωρίζεται το πτυχίο τους, να δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες τα Σάββατα. Ο εργοδότης της θεώρησε πως το δικαίωμα της απεργίας και της διεκδίκησης του αυτονόητου αποτελεί “αυθάδη συμπεριφορά” και αφού δε δέχθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας και να συνεχίσει να δουλεύει χωρίς να συμμετέχει σε απεργίες απολύθηκε χωρίς περισσότερες εξηγήσεις. Η απόλυση της ήρθε την ίδια μέρα με την απόλυση ενός άλλου συναδέλφου της. Εκείνος απολύθηκε διότι δεν ήταν αποδοτικός.
Οι πράξεις εργοδοτικής αυθαιρεσίας δε θα περάσουν!
Μέσα στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, της χειρότερης στην ιστορία του καπιταλισμού, ο μόνος τρόπος του ξεπεράσματος της κρίσης για το ίδιο το κεφάλαιο είναι οι επιθέσεις στα δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτό για τις ζωές μας σημαίνει μια ανυπολόγιστη κοινωνική καταστροφή. Η αντίσταση της εργατικής τάξης είναι το τεράστιο εμπόδιο που έχει να περάσει ο αντίπαλος. Δε θα τους αφήσουμε! Δε θα αφήσουμε τον παλιό κόσμο να μας θάψει μέσα στα ερείπια του!
Απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη της σ. Παναγιώτας Μπελεζώνη και όλων των άλλων απολυμένων της εταιρείας.
Απαιτούμε να πληρωθούν όλοι οι εργαζόμενοι στην εταιρεία τα χρήματα που τους έχουν κλέψει από το βασικό, τις απλήρωτες υπερωρίες και τη μη αναγνώριση του πτυχίου τους αναδρομικά για όσο καιρό δουλεύουν.
Κάτω τα χέρια από το δικαίωμα της απεργίας και της συνδικαλιστικής δράσης.
Απαγόρευση ΟΛΩΝ των ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ!
Καλούμε όλο το εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα, τις πολιτικές οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς να καταγγείλουν αυτήν την καταχρηστική απόλυση και να συμπαρασταθούν στον αγώνα για την επαναπρόσληψη της συντρόφισσας. Ή όλοι στη δουλειά ή κανένας!
ΕΕΚ Κ.Ο. Πάτρας 13/9/2009

Written by antiracistes

Σεπτεμβρίου 17, 2009 at 11:23 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Σήμερα στον κόσμο της εργασίας: Απολύσεις, απολύσεις και ξανά απολύσεις

leave a comment »

Την απόλυση μιας εργαζόμενης του βρεφονηπιακού – παιδικού σταθμού του ιδρύματος Παιδική Στέγη (Πειραιάς) καταγγέλλει η Επιτροπή Αγώνα Γονέων Παιδικής Στέγης.

Δέκα ημέρες συμπληρώνουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι του ΙΓΜΕ και συνεχίζουν για τη τρίτη εβδομάδα τη λειτουργική κατάληψη του κτιρίου απαιτώντας λύση στα προβλήματά τους και τη διασφάλιση της ύπαρξης και του ρόλου του Ινστιτούτου.

Σε τριμερή συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στο υπουργείο Απασχόλησης καλείται η διοίκηση της Αμέρικαν Εξπρές να αναλάβει δεσμεύσεις σχετικά με τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των 62 υπό απόλυση εργαζομένων. Ο Σύλλογος Εργαζομένων και η ΟΤΟΕ στην ίδια συνάντηση θα επιδιώξουν τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.

http://www.avgi.gr

Written by antiracistes

Ιουνίου 12, 2009 at 6:47 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

UNI Δελτίο από το Παγκόσμιο Συνδικάτο Εργαζομένων στους Τομείς των Ταχυδρομικών Υπηρεσιών και της Επιμελητείας (Logistics)

leave a comment »

UNI Post & Logistics Global Union

Global Bulletin, n°3, April 2009

Here are the stories of the April Bulletin:

Turkish Postal workers on a two-days demonstration march
Postkom unhappy with Norwegian Post liberalisation
Dutch Unions reach an in-principle agreement with TNT
« Crunch time »: the recession and a postal union’s response
UNI tells APPU: Workers want engagement on the economic crisis
CWU: the privatisation is in conflict with the British constitution
Belgian unions oppose DHL airport changes
Morocco: postal workers on strike
Swiss union: « Swiss Post profit means office should stay open »
Workers in France win an agreement at DHL express
Newspapers à la carte
Financial crisis: UPU director says unions must be involved
New postal technology webpage

Download the Bulletin here:
http://www.uniglobalunion.org/Apps/UNINews.nsf/0/F75AB67A6527A625C12575AC002BC249

UNI Post & Logistics Global Bulletin
postal@uniglobalunion.org

Written by antiracistes

Μαΐου 4, 2009 at 6:01 μμ

Νέο τεύχος περιοδικού ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ

leave a comment »

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
της τριμηνιαίας πολιτικής έκδοσης για την κομμουνιστική ανανέωση
ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ της αριστερής ριζοσπαστικής παρέμβασης

Κυκλοφόρησε το 29ο τεύχος (Ιανουάριος – Μάρτιος 2009) του περιοδικού ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ μέσα σε μία από τις πιο πυκνές, από πλευράς πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων, περιόδους του 21ου αιώνα στην Ελλάδα και διεθνώς.
Η οικονομική κρίση, που εντείνεται μέρα με την ημέρα με πρώτα και κύρια θύματα τους εργαζόμενους και κύριους υπεύθυνους αυτούς που κερδίζουν από αυτήν, δηλαδή το κεφάλαιο, απασχολεί όλη την αριστερά και η συζήτηση για την υπέρβασή της με το άνοιγμα του δρόμου για το σοσιαλισμό απλώνεται σε πολλά άρθρα του περιοδικού.
Η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη που μας πέρασε και η μεγάλη κινητοποίηση της μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, των επισφαλώς εργαζομένων, των μισθωτών εργατών, Ελλήνων και μεταναστών/τριών έδειξαν ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας, της υποαπασχόλησης και της ανεργίας για να πλουτίζει η άρχουσα καπιταλιστική τάξη των τραπεζιτών, βιομηχάνων, μεγαλεμπόρων και εφοπλιστών, δεν περνάει όταν συναντά μαζικές αντιστάσεις. Γι’ αυτό πέρα από το ιδεολογικό οπλοστάσιο χρησιμοποιείται το πραγματικό: καταστολή, αντιτρομοκρατικός νόμος, ποινικοποίηση της «κουκούλας», ίδρυση νέων ομάδων κρούσης και περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας. Στην «έκρηξη του Δεκέμβρη» το ΣΤΙΓΜΑ αφιερώνει μεγάλο μέρος της ύλης του για να την μελετήσει πολύπλευρα και να βγάλει συμπεράσματα για την στρατηγική και τακτική των εξεγερμένων και του πολιτικού συστήματος που αμφισβητείται πλέον ανοιχτά.
Όμως, την ίδια περίοδο οι σκοτεινές γωνιές της πόλης έκρυβαν τη βαρβαρότητα και την βαναυσότητα των «νέων εργασιακών σχέσεων» κι έναν ολόκληρο εργοδοτικό κόσμο που ζει και τρέφεται αποκλειστικά από την παραβίαση κάθε έννοιας εργατικής νομοθεσίας στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, εργάτρια, γυναίκα και μετανάστρια σήκωσε το κεφάλι της και το ανάστημά της στους τρισάθλιους αυτούς εργοδότες για να εισπράξει το «ευχαριστώ» του συστήματος: θρασύδειλοι τραμπούκοι της επιτέθηκαν με βιτριόλι για να τη βγάλουν από τη μέση και να συνεχίσουν οι εργοδότες τους τις «ευεργεσίες» τους προς την κοινωνία. Στην Κωνσταντίνα και στους/στις μετανάστες/ριες είναι αφιερωμένα δύο άρθρα του ΣΤΙΓΜΑΤΟΣ.
Αν οι μετανάστες/τριες και οι πρόσφυγες είναι οι σύγχρονοι «της γης οι κολασμένοι», οι καλλιεργητές της γης δεν φαίνονται να είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από την Ευρωπαϊκή και την Ελληνική αγροτική πολιτική. Εξεγέρθηκαν και αυτοί ζητώντας το δίκιο τους για να τους ψεκάσουν οι ένστολοι μπράβοι του Μαρκογιαννάκη στο λιμάνι της αγωνίας του Πειραιά. Το ΣΤΙΓΜΑ περιλαμβάνει ένα μικρό αφιέρωμα στις Μεγάλες Αγροτικές Κινητοποιήσεις.
Ο κόσμος φλέγεται ξανά αυτή την περίοδο και ειδικότερα στη γειτονιά μας. Η μαρτυρική Γάζα και ο Παλαιστινιακός λαός, 60 χρόνια από την εκδίωξή του από τα εδάφη του, ξανάνιωσε τη νεοναζιστική βαρβαρότητα των πρώην θυμάτων του Χιτλερικού Ναζισμού. Το σιωνιστικό Ισραηλινό κράτος έριξε όλη του τη στρατιωτική δύναμη που του προσφέρει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός για να καταστρέψει την πολύπαθη περιοχή και να εξαφανίσει πόλεις και χωριά από το χάρτη, και, βεβαίως, κάποιες χιλιάδες μαχητές και πολίτες. Το ΣΤΙΓΜΑ εξετάζει το Παλαιστινιακό στην εποχή του Ομπάμα και για να δείξει τις ιστορικές αναλογίες επισκέπτεται ξανά το Άουσβιτς, το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ιστορία της δίωξης των Εβραίων.
Τέλος, μια σειρά άρθρων αναφέρονται στη βιβλιοκριτική, την ιστορία, τον ασιατικό κινηματογράφο, τη μουσική και γενικότερα τον πολιτισμό. Το ΣΤΙΓΜΑ περιέχει συνέντευξη με τα Διάφανα Κρίνα και αποτίνει φόρο τιμής στους μεγάλους άνδρες και γυναίκες που μας άφησαν ξαφνικά για τον «άλλο κόσμο». Μιλάμε για τον αιώνιο, έφηβο αντάρτη Πάνο Τζαβέλα που μας μύησε στο αντάρτικο τραγούδι και τον κόσμο του, τη Μαρία Δημητριάδη που στην αντιδικτατορική αντίσταση και στη μεταπολίτευση τραγουδούσε για τη «γη που θα γίνει κόκκινη» αλλά και για τις «πιο όμορφες μέρες που δεν ήρθανε ακόμα» και , τέλος, για τον Μαρξιστή φιλόσοφο Ζωρζ Λαμπικά που θα έλεγε για την εξέγερση ότι μπορεί «να βρει το δρόμο της και να εκφράσει πολύμορφα και πολύπλευρα την απαίτηση για δημοκρατία που διαπερνά τη σύγχρονη κοινωνία (…) μια δημοκρατία που ωθείται μέχρι την επανάσταση που βασίζεται στη δημοκρατία των μαζών».
Καλή ανάγνωση.
Αντώνης Βούλγαρης
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ 3
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ & ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ 6
Π. Μανιάτης
ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ 8
Αργυροκαστρίτης Γιάννης
H ANAΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ 13
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ
ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟ ΣΠΟΡΤΙΓΚ ΣΤΙΣ 31-1-2009 14
Παναγιώτης Τσονόπουλος
ΜΕΤΩΠΑ, ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ 16
Francois Sabado
ΤΟ ΝΑΚ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ 22
Στίγματα
Κόκκινα Στίγματα 26
Βιβή Κεφαλά
ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ 28
Σταύρου Μπέκα
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ AUSCHWITZ ΟΙ NAZI ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ & ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 30
Μικρό Αφιέρωμα στις Μεγάλες Αγροτικές Κινητοποιήσεις 34
Χαρίλαος Αρχοντής
Σημειώσεις με αφορμή τον πρόσφατο Αγροτικό Ξεσηκωμό 35
Θανάσης Τσακίρης
Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ 40
Βάλια Αρανίτου
Οι οικονομικές επιπτώσεις της Μετανάστευσης και τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά των μεταναστών στην Ελλάδα 43
AΦΙΕΡΩΜΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ 41
Κώστας Δουζίνας
Τι μπορούμε να μάθουμε από τους διαδηλωτές στην Ελλάδα 50
Ζακ Ρανσιέρ
Η δημοκρατία ενάντια στον «εαυτό» της 51
Στέργιος Βασιλείου
Η εξέγερση και η εργοδοσία 55
Θανάσης Τσακίρης
Οι «μικρές σπίθες» δεν ανάβουν απαραίτητα την «πυρκαγιά» 60
Τάσος Δρούλιας
Σαστισμένη Θεωρία 63
Μπάμπης Μπαλτάς
Το τέλος της μεγάλης αφήγησης… 64
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 67
Ματίνα Κουντουρογιάννη
ΕΞΑΡΧΕΙΑ 68
Σπύρος Μπόικος
Λέον Τρότσκι, Οι Νεότουρκοι 71
Νανά Βαφείδη
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ: ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΛΜΕΡΑΫΕΡ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΩΝ ΑΡΙΩΝ 74
Αλέκος Βερναδάκης
Ο Νεοφιλελεύθερος εναγκαλισμός του Πανεπιστημίου 77
Φίλιππος Φιλίππου
Ο Στάλιν & η Οκτωβριανή επανάσταση 79
Μπάμπης Μπαλτάς
Η εκδοτική δραστηριότητα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης: βιβλία, μεταφράσεις και διακίνηση ιδεών 81
Φίλιππος Φιλίππου
Μαρίνα Καραγάτση 85
Θανάσης Τσακίρης
Στίγματα Ασιατικού κινηματογράφου 86
μια συνέντευξη με τa Διάφανα Κρίνα
(αν)ήσυχοι με τον πλανήτη μας ταξιδεύουμε… Και ριγμένοι κάτω εδώ στη γη περπατούμε… 89
Κώστας Ξ. Γιαννόπουλος
Κ. Γ. Καρυωτάκης 94
Γαρυφαλλιά Αναστασοπούλου
Γιώργης Παυλόπουλος 95
Τάκης ‘Ακος
Το «Αντάρτικο Λημέρι» ταξίδεψε στη γειτονιά των αγγέλλων 98
Αναστασία Σαββίδου
για την Μαρία Δημητριάδη… 99
Τάσος Μπέτζελος
Ζορζ Λαμπικά… 101

Written by antiracistes

Απρίλιος 9, 2009 at 8:48 μμ

Η έννοια της στρατηγικής

leave a comment »

Η έννοια της στρατηγικής
του Θανάση Τσακίρη

Σύμφωνα με έναν εξέχοντα πρώην στρατηγό των ΗΠΑ, μπορεί αυτή καθαυτή η στρατηγική να μην αποτελεί επιστήμη, όμως η στρατηγική κρίση να είναι επιστημονική αν είναι λογική, αντικειμενική, σαφής, διορατική, περιεκτική και τακτική.
Ψ Περίπου δυόμισι αιώνες πριν απ’ αυτόν, ένας Κινέζος στρατηγός, που στοιχειώνει τη σκέψη κάθε καθώς πρέπει στρατιωτικού και πολιτικού ηγέτη από τους στρατηγούς της πρώην Μαοϊκής Κίνας μέχρι τον Κόλιν Πάουελ και τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο Σουν Τζου όριζε τη στρατηγική ως τον σχεδιασμό της στρατιωτικής επιχείρησης καθώς και την τέχνη της αξιοποίησης όλων των διαθέσιμων δυνάμεων για τη διεξαγωγή της.
Ψ Όσοι αιώνες και αν πέρασαν, όσα εγχειρίδια και αν γράφτηκαν, ο ορισμός δεν ξεπεράστηκε. Έγιναν αλλεπάλληλες προσπάθειες να διατυπωθεί ένας λεπτομερέστερος ορισμός αλλά πάντοτε αυτός περιοριζόταν στα πλαίσια του εκάστοτε επιστημονικού κλάδου. Γενικά, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στρατηγική είναι το σύνολο των σχεδιασμένων χειρισμών για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.
Ψ Έτσι, στρατηγική είναι το γενικό σχήμα διεξαγωγής ενός πολέμου, μιας πολιτικής αντιπαράθεσης ή μιας επιχειρηματικής εκστρατείας για κατάκτηση εδαφών, εξουσίας, δύναμης κι επιρροής, μεριδίων αγοράς.
Ψ Ως τακτική θα μπορούσαμε να ορίσουμε τον σχεδιασμό των μέσων επίτευξης στρατηγικών στόχων ενώ ο Καρλ φον Κλαούζεβιτς θα όριζε ότι τακτική είναι ο σχεδιασμός μιας ξεχωριστής μάχης.
Ψ Τέλος, θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι η στρατηγική οδηγεί σε συνεπείς-συνεκτικές αποφάσεις εξασφαλίζοντας τη συνοχή μιας επιχείρησης, θέτει κατευθύνσεις, ορίζει την επιχείρηση, μειώνει την αβεβαιότητα, συγκεντρώνει την προσπάθεια και, τελικά, προσδίδει ένα βιώσιμο ανταγωνιστικό αποτέλεσμα. Στο βαθμό που με τον όρο επιχείρηση εννοούμε γενικά κι αόριστα κάθε εγχείρημα που έχει ανταγωνιστικό χαρακτήρα θα μπορούσε η περιγραφή αυτή να ισχύει σε κάθε περίπτωση αντιπαράθεσης είτε αυτή είναι στρατιωτική είτε πολιτική είτε οικονομική/επιχειρηματική.
Ψ Ερχόμενοι στο πεδίο της οικονομίας και της επιχείρησης που θα μας απασχολήσει σε ορισμένες συναντήσεις μας μιας και μιλάμε για στρατηγική των οργανώσεων των εργοδοτών, των εργαζομένων και άλλων επαγγελματικών οργανώσεων, θα μπορούσαμε άνετα να χρησιμοποιήσουμε τον ορισμό του Νίκου Θέριου ότι στρατηγική είναι η κατεύθυνση και το εύρος δραστηριότητας μιας επιχείρησης μακροπρόθεσμα, η οποία εξασφαλίζει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την επιχείρηση, μέσω της διάταξης των πόρων της μέσα σ’ ένα εναλλασσόμενο περιβάλλον, με στόχο να ανταποκριθεί στις ανάγκες των αγορών και να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των βασικών ομάδων ενδιαφερομένων (stakeholders).
Ψ Για να αποφύγουμε τη δίνη που προκαλεί η ατελέσφορη αναζήτηση ενός επακριβούς ορισμού θα εστιάσουμε στη θέση των Μίντζμπεργκ και Γουότερς ότι η στρατηγική είναι ένα υπόδειγμα ή μια μορφοποίηση, σ’ ένα ρεύμα αποφάσεων που σχηματίζεται με το χρόνο. Αυτή η θέση-περιγραφή μας βοηθάει να χρησιμοποιήσουμε πιο ευέλικτα τον όρο με πέντε διαφορετικές έννοιες. Αυτές ποικίλλουν ανάλογα με το πλαίσιο του κάθε ομιλητή (θεωρία των «5P»:
Α. Σχέδιο (plan): Στρατηγική είναι ένα συνειδητά καθορισμένο σχέδιο δράσης (ανθρώπινο προϊόν).
Β. Στρατήγημα (plot): Ένα τέχνασμα ή ένας ελιγμός για την υπερνίκηση ενός αντιπάλου ή ανταγωνιστή.
Γ. Υπόδειγμα (pattern): Ένα σχέδιο ενεργειών μπορεί ενίοτε να προκύπτει χωρίς προδικασμένο και περιεκτικό προγραμματισμό, μπορεί, δηλαδή, να χρησιμεύσει ως κανονικότητα, ως υπόδειγμα. Ένα σχέδιο κι ένα υπόδειγμα, δηλαδή, μπορούν να εμφανίζονται ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Γι’ αυτό ο Μίντζμπεργκ διακρίνει την σκόπιμη (deliberate) από την αναδυόμενη (emergent) στρατηγική. Οι περισσότερες στρατηγικές περιλαμβάνουν κάτι και από τις δύο.
Δ. Θέση (position) H τακτική περιλαμβάνει τη λεπτομέρεια ενώ η στρατηγική αφορά το γενικό. Όμως, πολλές φορές λεπτομέρειες μπορούν να καταλαμβάνουν θέση στοιχείων στρατηγικής. Επειδή τα πάντα είναι θέμα αντίληψης και οπτικής γωνίας έτσι αυτό που ένας ηγέτης θεωρεί λεπτομέρεια τακτικής ένας άλλος να το θεωρεί θέμα στρατηγικής και αντίστροφα (π.χ. άλλοι συνδικαλιστές θεωρούν λεπτομέρεια τακτικής το να απευθύνονται στη βάση των εργαζομένων και να ζητούν τις απόψεις τους ενώ άλλοι θέτουν την άμεση δημοκρατία ως κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής τους). Άρα η στρατηγική ως θέση αφορά το πλαίσιο.
Ε. Προοπτική (perspective). Αυτή η χρήση του όρου δίνει έμφαση στην ομάδα που σχεδιάζει και χαράσσει στρατηγική. Είναι τα μέλη της που με τις απόψεις τους, τις ιδιοτροπίες τους και τις προδιαθέσεις τους ασκούν επιρροή στην οργάνωση και τη δίνουν προσωπικότητα. Στρατηγική, επομένως, είναι ένα σύνολο ενδιαφερόντων, συμφερόντων, ιδεών και βασικών καθηκόντων που δημιουργούνται και για τις οποίες διεξάγονται συζητήσεις εν είδει συλλογικού φόρουμ και είτε επιβάλλονται είτε γίνονται προϊόντα συναίνεσης. Η περίπτωση ύπαρξης πολλών διαφορετικών απόψεων συνεπάγεται το καθήκον της σύνθεσης κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεται η αίσθηση προοπτικής ενός κοινού σκοπού και μιας κοινής δράσης.

Ψ Ιστορικά η συζήτηση περί στρατηγικής ξεκινάει από τον Σουν Τζου και το έργο του «Η τέχνη του πολέμου». Κάθε οργάνωση πρέπει να γνωρίζει ότι η τέχνη αυτή διέπεται από 5 σταθερούς παράγοντες: τον Ηθικό Νόμο, τον Ουρανό, τη Γη, τον Ηγέτη, τη Μέθοδο και Πειθαρχία. Με άλλα λόγια, ο ηγέτης πρέπει να προβαίνει σε μια πλήρη ανάλυση της συγκυρίας και του εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος προτού εμπλακεί σε κατάσταση σύγκρουσης. Ως ανάλυση συγκυρίας θα ορίζαμε την ανάλυση για συνδυασμό γεγονότων ή συνθηκών, ειδικά αυτόν που δημιουργεί μια κρίσιμη κατάσταση, ή, όπως αργότερα θα έλεγε ο Λένιν, «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης».
Ψ Ορισμένα βασικά στοιχεία της στρατηγικής του Σουν Τζου:
Ψ 1. Το πρώτο και καθοριστικό στοιχείο για την απάντηση στο ερώτημα «ποιος είναι ο ισχυρότερος στρατός» είναι η ικανότητα του ηγέτη να επωφελείται από τις ευνοϊκές συγκυρίες και να μπορεί να υπερβαίνει τους κατεστημένους συμβατικούς κανόνες τροποποιώντας τα αρχικά του σχέδια ανάλογα με τις ανάγκες λόγω αλλαγών συγκυρίας, συνθηκών και περιστάσεων. Ένα ακόμη κριτήριο είναι το κατά πόσον ένας ηγέτης είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει την τέχνη της εξαπάτησης. Ορισμένες φορές η αποφυγή της σύγκρουσης είναι επωφελής καθ’ όσον ότι ο εχθρός πρέπει να παραπλανηθεί (συζήτηση για την στρατηγική του Στάλιν έναντι του Χίτλερ με το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ). Δείτε π.χ. την στρατηγική του πλοιάρχου Jack Aubrey στην πρόσφατη ταινία «Master and Commander: Στα πέρατα του κόσμου».
Ψ 2. Σημαντικό στοιχείο στη χάραξη κι εφαρμογή μιας σωστής και αποτελεσματικής στρατηγικής είναι αυτό του «χρόνου». Σύμφωνα με τον Σουν Τζου: «η αξία του χρόνου –δηλαδή να είσαι λίγο πιο μπροστά από τον αντίπαλό σου- μετράει περισσότερο και από την αριθμητική υπεροχή και από τους λεπτομερέστερους υπολογισμούς σχετικά με την επιμελητεία». Ο πανδαμάτωρ χρόνος, αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να εξαντλήσει, όλες τις δυνατότητες επιτυχίας ακόμη και του πιο καλοκουρδισμένου στρατού (π.χ. αποτυχημένη για το ΚΚΕ σύγκρουση με το μετακατοχικό κράτος, νίκη του ΚΚΕ έναντι του ΚΚΕεσωτερικού στη πρώτη φάση της μεταπολίτευσης και τελική ήττα του ΚΚΕ από το ΠΑΣΟΚ πολύ νωρίτερα από την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, νίκη της κυβέρνησης Θάτσερ επί των απεργών ανθρακωρύχων, ήττα της Πέπσι από την Κόκα-Κόλα, αλλαγή στρατηγικής της Μάικροσοφτ και ενασχόληση με το διαδίκτυο με τα Window 95 κ.ο.κ).
Ψ 3. Τέλειος ηγέτης είναι εκείνος που κερδίζει τον αντίπαλο χωρίς μάχη. Μια ιεραρχημένη κατά βαθμό τελειότητας είναι η εξής:
Α) Ματαίωση των σχεδίων του εχθρού.
Β) Παρεμπόδιση της συνένωσης των δυνάμεων του εχθρού.
Γ) Η επίθεση στο στρατό του εχθρού στο πεδίο της μάχης.
Ψ Η παραπάνω κατάσταση με τα λόγια του ίδιου του Σουν Τζου: Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι το εξής: «Αν γνωρίζεις τον εχθρό και γνωρίζεις τον εαυτό σου, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι το αποτέλεσμα χιλίων μαχών. Αν γνωρίζεις τον εαυτό σου, αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα υφίστασαι και μια ήττα. Αν δεν γνωρίζεις τον εχθρό ούτε τον εαυτό σου, θα υποκύπτεις σε κάθε μάχη.»

Δεν θα μιλήσουμε άλλο για τον Σουν Τζου θα υπενθυμίσουμε όμως ότι βασική αρχή που διέπει κάθε στρατηγική του διδασκαλία είναι: Να εκμεταλλεύεσαι την αδύνατη πλευρά του αντιπάλου και να επιτίθεσαι πρώτα σ’ αυτήν.
Ψ Ο θεωρητικός που εισήγαγε ουσιαστικά την έννοια της πολιτικής στρατηγικής στη νεώτερη πολιτική σκέψη ήταν ο Nicolo Machiavelli. Σκοπός του ήταν η συγγραφή ενός πρακτικού εγχειριδίου για να δείξει στους πολιτικούς πώς μπορούν να επιτύχουν το στόχο της κατάληψης και της διατήρησης της εξουσίας ανεξάρτητα από τους λόγους και τις αιτίες που τους παρακινούν. Έτσι το 1517 έγραψε τον περίφημο «Ηγεμόνα».
Ψ Το μοντέλο αυτό ονομάστηκε «πολιτικός ρεαλισμός». Αφήνοντας (επαρκή) χώρο στην τύχη να καθορίζει το πολιτικό και κοινωνικο-ιστορικό γίγνεσθαι, ο Μακιαβέλι τονίζει ότι είναι, πρώτα και κύρια, ο χαρακτήρας ή η ζωντάνια ή η δεξιότητα του μεμονωμένου ηγέτη που καθορίζει την επιτυχία ενός κράτους. Εξετάζει τα διάφορα μέσα με τα οποία αποκτάται και διατηρείται η ηγεμονία και τα αξιολογεί μόνο σε σχέση με το κατά πόσο συμβάλλουν στην αύξηση της δόξας του ηγεμόνα (παράπλευρο κέρδος η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος). Αυτή η εμμονή στην με κάθε μέσο πρακτική επιτυχία ακόμη και σε βάρος των παραδοσιακών ηθικών αξιών «χάρισε» στον Μακιαβέλι τη «φήμη» του προπαγανδιστή της αναλγησίας, της απάτης και της σκληρότητας.
Ψ Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ορισμένες «αρετές» θα οδηγήσουν στην καταστροφή ενός ηγεμόνα, και εκτιμά ότι μερικές «κακίες» του επιτρέπουν να επιζήσει. Τονίζει πως συνήθως νομίζουμε ότι είναι καλύτερο για έναν ηγεμόνα να κυκλοφοράει η φήμη ότι είναι γενναιόδωρος. Εντούτοις, εάν η γενναιοδωρία του γίνεται μυστικά, κανένας δεν θα την πάρει χαμπάρι και δεν θα τη γνωρίζει και γενικώς μπορεί να θεωρείται άπληστος. Εάν πάλι γίνεται ανοιχτά, το αποτέλεσμα είναι να φαλιρίσει αποσκοπώντας στη διατήρηση της φήμης του.
Ψ Θεωρεί ότι είναι καλύτερο για έναν ηγεμόνα να φημίζεται για φιλάργυρος. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γενναιοδωρία πρέπει να δείχνεται μόνο στους στρατιώτες με τα αγαθά που αποσπώνται από μια λεηλατημένη εχθρική πόλη. Υποστηρίζει ότι είναι καλύτερο για έναν ηγεμόνα να είναι αυστηρός παρά φιλεύσπλαχνος όταν τιμωρεί τους ανθρώπους. Η αυστηρότητα με την θανατική ποινή επηρεάζει λίγους μόνο, αλλά αποτρέπει τα εγκλήματα που επηρεάζουν τους πολλούς. Είναι καλύτερο να τον φοβούνται παρά να τον αγαπούν. Όμως, ο ηγεμόνας πρέπει να προσπαθήσει να αποφύγει να προκαλέσει μίσος εναντίον του και μπορεί να το επιτύχει με την μη δήμευση της ιδιοκτησίας των υπηκόων του.
Ψ Ο ηγεμόνας πρέπει να είναι σε θέση να χρησιμοποιεί την παραπλάνηση όταν ταιριάζει με τους σκοπούς του. Πρέπει να παραπλανά χωρίς να το δείχνει. Πρέπει να παρουσιάζεται ότι διακρίνεται για τις αρετές του που είναι πέντε: ευσπλαχνία, τιμιότητα, ανθρωπιά, εντιμότητα και θρησκευτικότητα.
Ψ Η παραδοσιακή αντίληψη για τη στρατηγική, την οποία παρουσιάσαμε προηγουμένως, δηλαδή έχει ως βάση συγκρότησής της το «ορθολογικό υποκείμενο». Υπονοείται ότι η στρατηγική είναι έργο της ιδιοφυούς προσωπικότητας που στέκεται πέρα και πάνω από το «μέσο άνθρωπο». Αυτή η ιδιοφυΐα απαντάται έξω από ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια, δεν είναι γέννημα και θρέμμα της κοινωνικής πραγματικότητας. Από τη φύση της είναι μια χαρισματική προσωπικότητα που βλέπει πέρα από τον παροντικό ορίζοντα και συλλαμβάνει τα καθήκοντα του μέλλοντος, χαράσσει το όραμα και τη στρατηγική. Την προσωποποιεί ο σκληροτράχηλος στρατηγός, ο οραματιστής πολιτικός, ο καιροσκόπος επιχειρηματίας. Δεν χωράει σε δομές και συστήματα αλλά τα δημιουργεί. Δεν υποτάσσεται στο ρεύμα αλλά κολυμπάει ενάντιά του. Είναι καινοτόμος, ριζοσπάστης και ανατροπέας. Όλα αυτά όμως δεν τα διδάσκεται αλλά τα επινοεί.
Ψ Οι κοινωνικές συγκρούσεις, όμως, είναι υπόθεση τάξεων, ομάδων, συνόλων. Η ίδια η άρχουσα αστική τάξη φτάνει πολιτικά στο απόγειο της εξουσίας της, συγκεντρώνοντας δυνάμεις και πόρους, πολιτικά και στρατιωτικά μέσα εξαπάτησης, καταναγκασμού, και πρόκλησης, δηλαδή το απάνθισμα της ταξικής στρατηγικής της, όταν άμεσα και προσωρινά απειλείται με κοινωνική καταστροφή. Δεν πρόκειται για μια «ανθρωπόμορφη» εικόνα περί πολιτικής στρατηγικής. Δεν πρόκειται για μια στρατηγική επινοημένη από κάποια λαμπρά μυαλά ούτε για κάποιο αυτόματο πρόγραμμα-πιλότο. Πρόκειται για μια αντικειμενική λογική που αναπτύσσεται ως «ταξικό ένστικτο» απέναντι στην απειλή της εξέγερσης των δυνάμεων των καταπιεσμένων που αφήνει ελάχιστες εξόδους διαφυγής. Στην αντεπίθεση, όμως, η αυτονόητη στρατηγική κίνηση είναι η διάνοιξη δρόμων που θα συναντούν την ελάχιστη αντίσταση εκ μέρους των αντίπαλων ταξικών δυνάμεων. Η περίπτωση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στρατηγικής προσφέρει δείγματα αυτής της στρατηγικής της επίθεσης στα αδύνατα σημεία της εργατικής τάξης και του συνδικαλιστικού κινήματός της (άνεργοι, λαθρομετανάστες κ.ο.κ.).
Ψ Όσο και αν φαίνεται, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, πως οι εργατικές συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις ακολουθούν έναν κύκλο με βάση την ύφεση και την άνοδο της οικονομίας, είναι άλλο τόσο αληθές ότι οι προηγούμενες επιθέσεις αφήνουν τα σημάδια τους. Αυτή η κατάσταση έχει ορισμένες φορές όρια τα οποία, κλείνοντας τις εξόδους διαφυγής, εξαναγκάζουν τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να δώσουν απελπισμένες μάχες με νικηφόρα αποτελέσματα, όπως συνέβη, π.χ., με την πανεργατική απεργιακή μάχη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική για το ασφαλιστικό τον Απρίλιο 2001. Στην περίπτωση που η κυβερνητική πολιτική αφήνει εξόδους διαφυγής η κατάσταση είναι ελεγχόμενη (π.χ. σύγκρουση για το ασφαλιστικό το 2002 όπου η τακτική της διαίρεσης των ασφαλισμένων σε κατηγορίες και η βελτίωση της θέσης ορισμένων από αυτές που αποτέλεσαν τον αδύνατο κρίκο είχε θετικά αποτελέσματα για την κυβέρνηση).
Ψ Εκείνο το στοιχείο που ξεχωρίζει τον Λένιν είναι η εκπόνηση και η πετυχημένη υλοποίηση μιας στρατηγικής για την επανάσταση. Κόντρα στη Μαρξιστική ορθοδοξία του καιρού του που ακολουθούσε το δόγμα της σοσιαλδημοκρατίας για μεταρρυθμιστική οδό προς τον σοσιαλισμό ο οποίος ήταν υπόθεση του δυτικο-ευρωπαϊκού προλεταριάτου, αγωνίστηκε για την επικράτηση της επαναστατικής στρατηγικής στη Ρωσία, την οποία θεωρούσε ως τον αδύνατο κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Η ιδιαίτερη υπόθεση της επαναστατικής στρατηγικής του Λένιν ήταν η κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο και τις συμμαχικές κοινωνικές τάξεις και η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου των σοβιέτ μέσω του τσακίσματος του καπιταλιστικού κράτους στα πρότυπα της γαλλικής εργατικής εξέγερση της «Κομμούνας του Παρισιού» το 1871. Εφάρμοσε κανόνες χάραξης στρατηγικής προχωρώντας στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας της Ρωσίας κατά την εποχή της ανόδου του καπιταλισμού στη χώρα αυτή. Απέδειξε κατ’ αυτό τον τρόπο ότι είναι δυνατή η χάραξη επαναστατικής στρατηγικής χωρίς τη δογματική ή/και φορμαλιστική λογική που συνήθως διέπει τα παραδοσιακά πολιτικά επιτελεία τόσο του αστικού όσο και του σοσιαλιστικού χώρου. Η θεωρία του αδύνατου κρίκου ταιριάζει στην αντίστοιχη διατύπωση του Σουν Τζου για την εκμετάλλευση και το χτύπημα του αντιπάλου στα αδύνατά του σημεία.
Ψ Ας εξετάσουμε εν συντομία τις στρατηγικές επιλογές που έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριακονταετίας στο χώρο των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Ο κοινός τόπος όλων των προσεγγίσεων που αναφέρονται στις εξελίξεις αυτές είναι η «αλλαγή εποχής» (νεοφορντισμός, μεταφορντισμός, ευέλικτη ειδίκευση, κλπ.). Οι διαφορετικές προσεγγίσεις διαφέρουν ως προς τις κύριες αιτίες των αλλαγών. Η οικονομική σχολή που στηρίζεται στις οικονομικές μεταβλητές για να αποδείξει ότι αποτελούν τους βασικούς φορείς αλλαγής της οργάνωσης των επιχειρήσεων αντιτάσσεται στην τεχνολογική σχολή που θεωρεί ότι οι νέες τεχνολογίες αποτελούν τους βασικούς πυρήνες της οργανωτικής αλλαγής των επιχειρήσεων. Οι δύο σχολές σκέψης αντιπαρατίθενται η καθεμία με τη δική της επιστημολογική προτεραιότητα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι στο εσωτερικό της δεν υπάρχουν διαφορετικές τάσεις. Τόσο σε επίπεδο σχολών όσο και σε επίπεδο εσωτερικών τάσεων υπάρχουν διαφορετικές προτεινόμενες στρατηγικές ή εκδοχές της κάθε στρατηγικής.
v Η πρώτη σχολή υποστηρίζει ότι οι οικονομικές μεταβλητές είναι οι παράγοντες αλλαγής της οργανωτικής λογικής και διάθρωσης των επιχειρήσεων. Σ’ αυτό το πλαίσιο η πρώτη τάση υποστηρίζει ότι αφετηρία των αλλαγών ήταν το πνεύμα της οικονομικής αναδόμησης κατά τη δεκαετία του ’80. Δύο διαφορετικές αλλά αλληλοσυνδεόμενες παράμετροι έπαιξαν -και συνεχίζουν να παίζουν- τον κυριότερο ρόλο: η «αβεβαιότητα» και η ανισοκατανομή της «γνώσης» στην παγκόσμια αγορά εργασίας. Στη λεγόμενη «μεταβιομηχανική εποχή» ο παράγοντας «ρίσκο» είναι πια καθεστώς και επιβάλλει την στρατηγική αναδιοργάνωση των επιχειρήσεων με στόχο την εξασφάλιση της επιβίωσής τους μέσω της συνεχούς ανάπτυξής τους. Ο δεύτερος παράγοντας, δηλαδή αυτός της ανισοκατανομής της επιστημονικής γνώσης που διατρέχει κάθετα τον πλανήτη χωρίζοντας τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες από αυτές του λεγόμενου «Τρίτου Κόσμου». Οι μεν πρώτες διακρίνονται από την αλματώδη έως εκθετική ανάπτυξη της εξειδικευμένης γνώσης με συνέπεια ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων να διεκδικεί το μερίδιό του από την πίτα του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου με βάση τις γνώσεις του. Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότερες μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές εταιρείες αναζητούν διέξοδο αναλαμβάνοντας το ρίσκο της «παραγωγικής διασποράς» μετά το ξέσπασμα της ενεργειακής κρίσης της δεκαετίας του 1970-80 αναζητώντας χαμηλότερα μεροκάματα είτε αρχικά στις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές του Πρώτου Κόσμου είτε στις φτωχότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου αλλά και στις «μετακομμουνιστικές» κοινωνίες κατά τη δεκαετία του 1990-2000. Κάθε οργανωτική αλλαγή στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής έπρεπε να επιδιώκει τη μείωση των λειτουργικών εξόδων (μείωση μισθών και ασφαλιστικής κάλυψης, στένεμα και αλλαγή οργανωτικής πυραμίδας) και, πάνω απ’ όλα, την μείωση της αβεβαιότητας.
v Η δεύτερη τάση υποστηρίζει ότι η οικονομική-ενεργειακή κρίση αποτελεί την πρωταρχική αιτία της οργανωτικής διαφοροποίησης των επιχειρήσεων και ότι σηματοδοτείται έτσι «το ξεπέρασμα της αχαλίνωτης μαζικής παραγωγής» οδηγώντας έτσι στην δημιουργία του «δεύτερου βιομηχανικού διαχωρισμού». Σ’ αυτή τη φάση, που ορίζεται από την εγκατάλειψη της ιδέας και της πρακτικής της μαζικής παραγωγής ομοειδών και τυποποιημένων προϊόντων και υπηρεσιών και την αντικατάστασή της από την δέσμευση των επιχειρήσεων σε προσαρμόσιμες παραγωγικές διαδικασίες που δεν αποτελούν μόνο οικονομική ανάγκη αλλά αντανακλούν κοινωνικο-πολιτικούς και πολιτισμικούς παράγοντες, σημαντικό ρόλο έπαιξε η μεταστροφή των καταναλωτών που εκφράζουν συνειδητά και διεκδικούν ανοιχτά, με μαζικά κινήματα ή μέσα από ομάδες πίεσης, το σεβασμό των κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών διαφορών τους. Οι επιχειρήσεις ανταποκρίθηκαν ενεργά στις νέες ατομικές διαφοροποιήσεις της καταναλωτικής συνείδησης προκρίνοντας τη στρατηγική του προσανατολισμού στην παραγωγή προσωπικού χαρακτήρα προϊόντων και υπηρεσιών και στην ποιοτική διάστασή τους. Η οργανωτική αναδιάρθρωση έγινε στη βάση της μεταστροφής από τις κάθετες στις οριζόντιες δομές. Τα πολλαπλά κέντρα αποφάσεων δημιουργούν συνθήκες για πιο ευέλικτες επιχειρήσεις που είναι σε θέση να ανταποκριθούν αμεσότερα στις μεταμορφώσεις της κατανάλωσης και των αγορών. Στα πλαίσια αυτά εμφανίζονται πρακτικές βιομηχανικής εξειδίκευσης, επί παραγγελία παραγωγής προϊόντων, και άμεσης παράδοσης (just-in-time production) με μείωση των αποθεμάτων προϊόντων της εποχής της μαζικής παραγωγής.
v Μια τρίτη τάση, που και αυτή υποδιαιρείται σε δύο υπο-τάσεις, θεωρεί ότι η οργανωτική αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων δίνει απάντηση στην «κρίση της αποδοτικότητας» του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η πρώτη υπο-τάση στηρίζεται στην διαφοροποίηση των δύο μεταβλητών της «παραγωγικότητας» και της «αποδοτικότητας» που ως τότε θεωρούνταν συνδεδεμένες. Με το ξεκίνημα της ενεργειακής κρίσης οι μέτοχοι των μεγάλων μετοχικών επιχειρήσεων επιβάλλουν το διαχωρισμό και ανάγουν σε πρωταρχικό παράγοντα το δικό τους κέρδος (shareholder value). Οι διαστάσεις της παραγωγικότητας και της τεχνολογικής αλλαγής θεωρούνται υποδεέστερες και αποκτούν αξία μόνο στο βαθμό που, πράγματι, συμβάλλουν υποβοηθητικά στην αύξηση του κέρδους των μετόχων. Από την εποχή της θεώρησης της παραγωγικότητας ως «κύριας πηγής πλούτου των κρατών» περνάμε στην εποχή της θεώρησης της επιχείρησης ως του σημαντικότερου φορέα της οικονομικής ανάπτυξης. Θεωρούνται ότι «ενεργούν στα όρια ενός ιστορικού δεδομένου πλαισίου, προσαρμοζόμενες στους κανόνες ενός οικονομικού συστήματος που τις ανταμείβει ή τις ζημιώνει για τις ορθές ή τις λανθασμένες στρατηγικές επιλογές τους». Με άλλα λόγια, η οικονομία παίρνει κεφάλι σε σχέση με την πολιτική και υπαγορεύει τις στρατηγικές της στο πολιτικό σύστημα. Η στρατηγική τους περιλαμβάνει τους στόχους της μείωσης του κόστους παραγωγής, της ανάπτυξης της αγοράς και της μείωσης του χρόνου ανακύκλωσης του κεφαλαίου (short-termism) και με αυτό τον τρόπο επιβάλλονται οι οργανωτικές αναδιαρθρώσεις τους. Τα πάντα υποτάσσονται στο στόχο της ενίσχυσης της αποδοτικότητας. Η δεύτερη υπο-τάση φτάνει στο ίδιο συμπέρασμα από άλλες οδούς. Η καινοτομία είναι η απάντηση μιας σειράς συγκεκριμένης οικονομικής επιφάνειας επιχειρήσεων στην οικονομική κρίση. Οι αλλαγές είχαν ήδη προετοιμαστεί και εφαρμοστεί σε χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας αλλά και από μικρές ειδικευμένες επιχειρήσεις του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και νέα προϊόντα. Δείγμα αυτών των επιχειρήσεων είναι αυτές της λεγόμενης «Τρίτης Ιταλίας»). Η υπο-τάση αυτή θεωρεί ότι οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν είναι κατά κανόνα ευέλικτες και καινοτομικές σε τέτοιο βαθμό όσο οι μικρές εξειδικευμένες επιχειρήσεις.
v Τέλος, η τέταρτη τάση θεωρεί ότι κύριες αιτίες της μακρόχρονης αναδιάρθρωσης των επιχειρήσεων είναι «οι διακυμάνσεις των σχέσεων μεταξύ των μεταβλητών, από τη μια μεριά της παραγωγής και της παραγωγικότητας και από την άλλη της κατανάλωσης και του ανταγωνισμού.» Οι σωστές επιλογές στρατηγικής στον τομέα της ανταγωνιστικότητας πρέπει να συνδυάζονται με τη επιδίωξη της προώθησης οργανωτικών ενδοεπιχειρησιακών αναδιαρθρώσεων που να φέρνουν θετικά αποτελέσματα όσον αφορά το στόχο της επιβίωσης των επιχειρήσεων. Προκρίνεται η στρατηγική διοίκηση στη βάση του εντοπισμού και της ουσιαστικής κατανόησης των προβλημάτων της επιχείρησης και της επιλογής των πλέον κατάλληλων μεθόδων για την επίλυσή τους. Πρωταρχική, όμως, προϋπόθεση είναι το να ληφθεί υπόψη «η γενικότερη οικονομική και κοινωνική κατάσταση του υπάρχοντος περιβάλλοντος». Αυτό σημαίνει ότι αφού η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από παράγοντες όπως η αβεβαιότητα, η κοινωνικο-οικονομική πολυπλοκότητα και η αλληλεξάρτηση των εμπλεκομένων (προμηθευτές, επιχείρηση, εργαζόμενοι, πελάτες), η αλλαγή είναι πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
v Η δεύτερη σχολή που θεωρεί τις νέες τεχνολογίες ως βασικό πυρήνα της οργανωτικής αλλαγής διαιρείται σε δύο τάσεις, που ενώ φαινομενικά είναι αντικρουόμενες εν τούτοις διέπονται από την ίδια μεθοδολογική λογική. Η τάση των τεχνολογο-σκεπτικιστών αποδίδει στην τεχνολογία τον πρωταρχικό ρόλο για τις αρνητικές κοινωνικές και πολιτισμικές συνέπειες των αλλαγών. Αντιθέτως, η τάση των τεχνολογο-θιασωτών εκθειάζουν τις νέες τεχνολογικές επαναστάσεις και οραματίζονται τις εξελίξεις και τις συνέπειες τους λόγω της «μεταμορφωτικής δυνατότητας» της πληροφορικής και της ρομποτικής. Οι σκεπτικιστές εστιάζουν την κριτική τους στην πληροφοριακή ανισότητα και διακρίνονται για την «τεχνολογοφοβία» τους. Επιχειρήματα για να ασκηθεί κριτική στην πληροφοριακή ανισότητα υπάρχουν πολλά, αλλά το σπουδαιότερο σχετίζεται με τη ραγδαία ανάπτυξη του διαδικτύου το οποίο, όμως, παραμένει μια υπόθεση για λίγους –κυρίως όσον αφορά το ορατό μέλλον τουλάχιστον. Όσον αφορά την τεχνολογοφοβία στηρίζεται και αυτή σε πολλά και ισχυρά επιχειρήματα: έλλειψη υποδομών, κόπωση, γήρανση, μη ύπαρξη πολιτικής βούλησης, κατάργηση θέσεων εργασίας ανειδίκευτων εργαζομένων και συνεχής και ολοένα και πιο ραγδαία απαξίωση προηγούμενων τεχνολογιών και γνώσεων κ.ο.κ. Στον αντίποδα, οι τεχνολογολάτρες μιλούν για άνοιγμα «νέων οριζόντων ευκαιριών» που επιφέρουν ριζικές βελτιωτικές αλλαγές σε τομείς όπως η εργασία, η ψυχαγωγία και γενικότερα η καθημερινή ζωή των ανθρώπων («έξυπνο ηλεκτρονικό σπίτι», «αμφίδρομη επικοινωνία», «βιοτεχνολογία» κ.ο.κ.). Οι στρατηγικές αναδιάρθρωσης των επιχειρήσεων με βάση την τεχνολογία στις νέες συνθήκες της αβεβαιότητας που παρουσιάζεται ως ο απόλυτος κανόνας προκύπτουν μέσα από μια αμφίδρομη διαδρομή: «προσαρμογή στη νέα τεχνολογία λόγω της ύπαρξης της αβεβαιότητας διότι τα αντιτιθέμενα συμφέροντα έχουν την επιλογή της αμφισβήτησης που είναι τελικά ο κεντρικός μοχλός ενέργειας στο χώρο των επιχειρήσεων (και όχι μόνο).»
v Στη νέα αυτή φάση οι πρακτικές των νέων τεχνολογιών δημιουργούν τις προϋποθέσεις διαμόρφωσης και ανάπτυξης -στη βάση της εξειδικευμένης γνώσης- νέων συνεργατικών ομάδων εργασίας που δικτυώνονται με νέες μορφές επικοινωνίας που στηρίζονται στο διάλογο μεταξύ ισοδύναμων εργαζομένων και όχι στις ιεραρχικά δομημένες σχέσεις και εντολές. Η αυτενέργεια των εργαζομένων γίνεται κανόνας. Έτσι αλλάζει η επιχειρηματική κουλτούρα. Δεν είναι όμως τα πάντα ειδυλλιακά στους εργασιακούς αυτούς τομείς: εργασιακή εξειδίκευση με παράλληλη εντατικοποίηση του επιχειρηματικού ανταγωνισμού, ιδιωτικές συμβάσεις εργασίας, συνεχείς αλλαγές εργασιακού καθεστώτος, συνεχής επικοινωνία με το χώρο εργασίας ακόμη και εκτός ωραρίου, παραβίαση του βιολογικού ρυθμού με την επέκταση ωραρίων ή την φορητότητα των νέων υπολογιστών και το διαδίκτυο, όλα αυτά δημιουργούν αφόρητες συνθήκες «ψυχολογικής παρενόχλησης». Η Δικτυακή Λογική από την άλλη δημιουργεί συνθήκες συνεχούς επιχειρησιακού ανασχεδιασμού που καθίσταται δομικό στοιχείο του νέου επιχειρηματικού καθεστώτος. Ο στρατηγικός σχεδιασμός παίζει πλέον καθοριστικό ρόλο και γίνεται συλλογική υπόθεση που ξεπερνά τα όρια του χαρισματικού «στρατηγού».

Written by antiracistes

Μαρτίου 10, 2009 at 8:58 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,