Greek Unions

Θεωρία και Πράξη του Εργατικού Συνδικαλισμού

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ΣΥΜΜΑΧΙΑ Εργαζομένων στην Alpha Bank-Συνάντηση με την Διοίκηση του ΕΦΚΑ.

leave a comment »

Ανακοίνωση Νο 22, 16.5.2018
unnamed (1)

Συνάδελφοι,

Σήμερα Τετάρτη 16 Μαΐου κλιμάκιο αποτελούμενο από τους Μητροτάσιο Σπύρο (Μέλος ΔΣ «ΕΝ.Α.Σ»), Χρήστο Τσιλώνη (Πρόεδρο ΣΣΕΜ) και Βασίλη Τσόκανο (Μέλος ΔΣ ΣΣΕΜ) πραγματοποίησε συνάντηση με την Διοίκηση του ΕΦΚΑ.

Στη συνάντηση, η οποία ήταν επιστέγασμα μιας σειράς παρεμβάσεων από την πλευρά μας τέθηκε για άλλη μια φορά το ζήτημα της εφαρμογής του Καταστατικού του ΤΕΑΠΕΤΕ (Άρθρο 7).

Στη Διοίκηση επισημάνθηκε επίσης από το μέλος του ΔΣ του ΕΝ.Α.Σ. η ανασφάλεια των εργαζομένων ενόψει της επικείμενης εθελουσίας στην Alpha Bank η οποία εκ των πραγμάτων θα τους φέρει μπροστά σε αποφάσεις κρίσιμες για την ίδια τη ζωή τους.
Η Διοίκηση του ΕΦΚΑ δεσμεύτηκε επίσημα ότι η πρόσφατη απόφαση 271/22.03.2018 συνταξιοδότησης με 30έτη ασφάλισης (Χ.Ο. ηλικίας) είναι αδιαμφισβήτητη και ως εκ τούτου οι εν ενεργεία ασφαλισμένοι του ΤΕΑΠΕΤΕ μπορούν να προσέρχονται για την κατάθεση αιτήσεων συνταξιοδότησης.

Συνάδελφοι

Σε αντιδιαστολή με την τακτική των γνωστών πολιτικάντηδων οι οποίοι ως τώρα δεν έκαναν καμία απολύτως ουσιαστική ενέργεια αναθέτοντας ή και διακινδυνεύοντας την εφαρμογή του Καταστατικού σε αποφάσεις δικαστηρίων (ΣτΕ κλπ) εμείς πράξαμε το αυτονόητο.

Και είναι βέβαιο ότι ακόμη και το δικαίωμα για θεμελίωση συνταξιοδότησης με αναστολή (25 και 55, 20 και 60) είναι ένα ζήτημα το οποίο θα μπορούσε επίσης να έχει ήδη επιλυθεί ωστόσο η κυρίαρχη άποψη–στην καλύτερη περίπτωση – ήταν, ότι αυτό έχει κριθεί…

Τέλος τονίζουμε ότι παρακολουθούμε το ζήτημα πολύ στενά αφού είναι γνωστή η αρνητική διάθεση ορισμένων υπηρεσιακών παραγόντων, θέμα το οποίο επίσης θέσαμε επιτακτικά στη Διοίκηση του ΕΦΚΑ ζητώντας την παρέμβαση προς τους υφισταμένους των.

Η απάντηση -και σε αυτό το σημείο- ήταν ότι είναι αυτονόητη η ισχύς της απόφασης 271/22.03.2018 και θα υπάρξει άμεσα η σχετική παρέμβαση στα αρμόδια-για την έκδοση των συντάξεων- υπηρεσιακά στελέχη.

ΣΥΜΜΑΧΙΑ Εργαζομένων στην Alpha Bank
Βρείτε μας στο http://www.symmaxia.org

Advertisements

Written by antiracistes

Μαΐου 18, 2018 at 5:44 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Νέες μορφές κοινωνικής εκπροσώπησης και δράσης: συνδικάτα, κινήματα και ΜΚΟ (ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ)

leave a comment »

Το άρθρο αυτό παρουσιάζει ορισμένες όψεις του σύγχρονου πολιτικού πεδίου στην Ελλάδα της «εποχής του Μνημονίου» που σχετίζονται με ως τώρα ανεξερεύνητα πολιτικά αντικείμενα. Σε προηγούμενες περιόδους, η ελληνική πολιτική κοινωνιολογία εστίαζε τους φακούς της στη σχέση κράτους και κοινωνίας, και ιδιαίτερα πώς η δεύτερη επηρεάζει τη δομή, τη λειτουργία και τη χάραξη της πολιτικής του πρώτου αλλά στα πλαίσια ενός εθνικού κοινωνικού σχηματισμού. Ήταν, δηλαδή, προσανατολισμένη στο «έθνος-κράτος» και στο «επίσημο» πολιτικό κύκλωμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου:  tsakthan_orgsymf_volume_text

Written by antiracistes

Μαΐου 8, 2018 at 11:04 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Εργολαβίες: διαρκής απειλή για τα εργασιακά δικαιώματα

leave a comment »

Η εκτεταμένη δραστηριοποίηση εργολάβων σε όλο το φάσμα των επιχειρήσεων (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) είναι κάτι γνωστό εδώ και δεκαετίες για τη μισθωτή εργασία στη χώρα μας. Αυτό που είναι, επίσης, γνωστό, είναι το ελλιπές νομοθετικό πλαίσιο για τις εργολαβίες, που αφήνει τεράστιες τρύπες για τα εργασιακά δικαιώματα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέσα στη δίνη των γεγονότων της τελευταίας τριετίας έχει αφήσει έξω από το κάδρο των μεταρρυθμίσεων και παρεμβάσεων αυτόν τον τύπο εργασίας. Για να είμαστε πιο ακριβείς, στο δημόσιο τομέα έχουν παρθεί πολύ σοβαρές πρωτοβουλίες για να αντικατασταθούν οι «αετονύχηδες» εργολάβοι -και το σκλαβοπάζαρο που δημιουργούν όπου δραστηριοποιούνται- από σχέσεις μισθωτής εργασίας, χωρίς ενδιάμεσους αλλά με απευθείας ανάθεση έργου σε εργαζόμενους-ες. Είδαμε όλοι τη λυσσαλέα αντίδραση των κυκλωμάτων, τα οποία απαρτίζονται από σχετικά λίγες εργολαβικές εταιρίες που επιβίωναν παρασιτικά, εξυπηρετούμενες από τις διασυνδέσεις με το παλιό πολιτικό προσωπικό και εκμεταλλευόμενες εργαζόμενους, κυρίως έλληνες-ελληνίδες βασικής εκπαίδευσης, καθώς και μετανάστες. Οι εργασίες, που δεν είναι ελκυστικές για κανέναν (καθαριότητα, φύλαξη και βαριά παραγωγική διαδικασία), έγιναν πεδίο δόξης λαμπρό για κείνους που κλείνουν τις δουλειές τους με το «κεφάλι».
Σήμερα που φαίνεται ότι η οικονομία ανακάμπτει, ότι η κοινωνία αρχίζει να στέκεται όρθια και ότι η κρίση δείχνει σημάδια υποχώρησης, είναι η κατάλληλη στιγμή να συζητήσουμε σαν κοινωνία για το είδος των εργασιακών σχέσεων που θέλουμε. Είναι η στιγμή που πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να βάλουμε φρένο στους εργολάβους και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων.
Μέχρι τώρα έχουν ιδιωτικοποιηθεί μεγάλες και εμβληματικές επιχειρήσεις, όπως ο ΟΛΠ και ο ΟΛΘ, οι οποίες δεν είχαν εκτεταμένο δίκτυο εργολαβιών και όσων αφορά στις βασικές τους δραστηριότητες (διακίνηση φορτίων, φορτοεκφόρτωση και γενικά λιμενικές υπηρεσίες) εξέλιπαν εντελώς. Πρόκειται για οργανωμένους εργασιακά χώρους, με μαζικά και αποτελεσματικά συνδικάτα και επιπλέον οι αμοιβές των εργαζόμενων είναι σε αξιοπρεπή επίπεδα, παρά τις μειώσεις των μνημονιακών νόμων. Το ίδιο ισχύει και για τα ΕΛΠΕ, με τη διαφορά ότι στα διυλιστήρια δραστηριοποιούνται χρόνια τώρα εργολάβοι με αρκετά μεγάλο αριθμό εργαζόμενων. Έτσι, έχουμε το φαινόμενο εργαζόμενων δύο ταχυτήτων.

Οι ευθύνες

Για όλη αυτήν την κατάσταση, οι ευθύνες των συνδικάτων είναι υπαρκτές, αφού είτε δεν έβαλαν σοβαρά αναχώματα (στην καλύτερη περίπτωση), είτε μπήκαν στον πειρασμό και έκαναν συνδιαλλαγές (στη χειρότερη περίπτωση) για προσωπικό όφελος ή για παραταξιακούς λόγους, δημιουργώντας πελατειακές σχέσεις και εξαρτήσεις. Οι μεγαλύτερες, όμως, ευθύνες βαραίνουν τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που όχι μόνο δεν ανέκοψαν τις ορέξεις του κεφαλαίου, αλλά ούτε δημιούργησαν νομοθετικές δικλείδες ασφαλείας. Επιπλέον, εξυπηρέτησαν την εκλογική τους πελατεία (καθώς έτσι αντιμετώπιζαν τους έλληνες ψηφοφόρους).
Η σημερινή κυβέρνηση, όμως, έχει διπλή ευθύνη, γιατί από τη μια εκλέχτηκε για να βγάλει το λαό μας από το τέλμα (κοινωνικό και οικονομικό), και από την άλλη της έλαχε να περάσει από τις συμπληγάδες του μνημονίου που ξόρκιζε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παρότι αναγκάζεται να ιδιωτικοποιεί δημόσιες επιχειρήσεις (και το υλοποιεί σαφώς με καλύτερους όρους για το δημόσιο συμφέρον από τις προηγούμενες κυβερνήσεις), οφείλει να εξασφαλίζει όρους και προϋποθέσεις για τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τις εργασιακές σχέσεις. Επειδή, όπως προαναφέρθηκε, οι ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις ή αυτές που είναι δρομολογημένο να ιδιωτικοποιηθούν, χαρακτηρίζονται από σταθερές εργασιακές σχέσεις και οργανωμένα συνδικάτα, είναι εξαιρετικά κρίσιμο όχι μόνο για τους εργαζόμενους, αλλά και για την ελληνική οικονομία και τα ασφαλιστικά ταμεία, να παραμείνουν εργασιακές «οάσεις» και να ξεφύγουν της «ερήμωσης» που φέρνει το δαιδαλώδες σύστημα των εργολάβων.
Όμως για να μπορέσουμε να οριοθετήσουμε την εργολαβία, πρέπει να καταλάβουμε τι ακριβώς σημαίνει. Εργολαβία είναι η ανάληψη ενός συγκεκριμένου έργου με συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, που σίγουρα δεν μπορεί να πρόκειται για καμία από τις βασικές υπηρεσίες ή τα βασικά αντικείμενα δραστηριότητας μιας επιχείρησης. Για παράδειγμα, θα ήταν παράλογο μια επιχείρηση που κατασκευάζει υποδήματα να αναθέσει σε εργολάβο την παραγωγή υποδημάτων. Μπορεί, ωστόσο, να αναθέσει σε εργολάβο την επέκταση μιας παραγωγικής μονάδας, γιατί δεν διαθέτει τεχνογνωσία και εξειδικευμένο προσωπικό για να το υλοποιήσει. Μια άλλη διάσταση, η οποία είναι και σύμφωνη με το Σύνταγμα, είναι η ευθύνη τόσο του άμεσου (εργολάβου) όσο και του έμμεσου (επιχείρηση) εργοδότη. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις συνεργάζονται με εργολάβους όχι μόνο για μεγαλύτερη κερδοφορία, αλλά και γιατί δεν θέλουν να έχουν καμιά ευθύνη για το προσωπικό που απασχολούν στο χώρο τους. Μεταθέτουν έτσι τις ευθύνες στους εργολάβους, ενώ κρατούν για τον εαυτό τους το καλό όνομα και την αστραφτερή εικόνα και κομπορρημονούν ότι έχουν δημιουργήσει πολλές θέσεις εργασίας. Δεν είναι, μάλιστα, λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες η ίδια η εταιρεία κρύβεται πίσω από τις προσλήψεις εργολαβικών εργαζόμενων, χρησιμοποιώντας ως βιτρίνα αχυρανθρώπους-εργολάβους. Τα τρανταχτά παραδείγματα πολλά, όπως ΟΤΕ, COSCO, τραπεζικοί όμιλοι κ.α. Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς είναι δυνατόν μια εταιρία να παρέχει το χώρο εργασίας και τα μέσα παραγωγής (ακριβά και πολύπλοκα μηχανήματα τις περισσότερες φορές) και να μην αναγνωρίζει ως εργοδότης τους εργαζόμενους και τις ευθύνες που του αναλογούν; Πόσο σοβαροί μπορεί να λογίζονται αυτοί οι επενδυτές; Με όλες αυτές τις πρακτικές, η εργασία παύει να είναι ένας από τους παραγωγικούς συντελεστές και μετατρέπεται σε κόστος (μισθολογικό κόστος) που πρέπει να μειωθεί, για να αυξηθεί η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα της επιχείρησης.

Κλειδί η νομοθέτηση μέτρων

Υπάρχουν τρόποι όχι μόνο να μην προχωρήσει η εργολαβία σε τέτοιες μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά να υποχωρήσει ακόμη κι εκεί που είναι καθεστώς χρόνια τώρα. Το κλειδί βρίσκεται στη νομοθέτηση μέτρων, που, από τη μια πλευρά, είναι συμβατά με τις νεοφιλελεύθερες επιταγές της Ευρώπης, αλλά, από την άλλη, θα βάζουν σοβαρούς κανόνες και όρους εκεί που χρειάζεται. Υπάρχουν και σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο παραδείγματα χωρών, στις οποίες παρότι λειτουργούν εργολαβικές επιχειρήσεις ή εταιρείες παροχής προσωπικού, έχουν θεσμοθετηθεί ρυθμίσεις, που είτε περιορίζουν τη δραστηριότητα αυτών, είτε δημιουργούν ίδιες συνθήκες για όλους τους εργαζόμενους. Η απουσία σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων δημιουργεί τις ευνοϊκότερες προϋποθέσεις ασυδοσίας για τους κερδοσκόπους. Η αδιαπραγμάτευτη τήρηση ίδιων κανόνων για όλους, είτε εργολαβικούς είτε απευθείας εργαζόμενους της κύριας επιχείρησης, είναι ένα πρώτο βήμα.

Χρειάζεται σχέδιο, συνείδηση και πείσμα

Κατά πόσο, όμως, είναι εύκολο σε μνημονιακή ή έστω μεταμνημονιακή (ελαφρυμένης εποπτείας;) περίοδο να προστατευτεί η εργασία και ο εργαζόμενος; Χρειάζονται συντονισμένες ενέργειες και βαθιά πεποίθηση ότι η σταθερή απασχόληση είναι η μόνη εγγύηση για να βγει η κοινωνία από τον πάτο του βαρελιού. Χρειάζεται πείσμα για να μην καταλήξουν οργανωμένοι κλάδοι εργαζομένων στα χέρια των εργολάβων και των πατρόνων. Χρειάζεται συνείδηση ότι η σημερινή κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αναπαραγάγει το παρασιτικό μοντέλο «επιχειρηματικότητας» που έφερε τους εργαζόμενους στην εξαθλίωση. Θα είναι καταστροφικό με τούτη την κυβέρνηση να δούμε στις επιχειρήσεις που ουσιαστικά εκμεταλλεύονται δημόσιες υποδομές και εξυπηρετούν δημόσιες υπηρεσίες, να ξεφυτρώσουν εργολάβοι διαπλεκόμενοι με την παλιά φρουρά πολιτικών κομμάτων, απομυζώντας με τεράστια κέρδη εργαζόμενους και δημόσιο συμφέρον. Τα συνδικάτα με τη σειρά τους οφείλουν να αναδείξουν τις πτυχές αυτού του ζητήματος και να διεκδικήσουν ακόμα και την κατάργηση των εργολαβιών. Έτσι, αφενός, θα ανακτήσουν το χαμένο ηθικό τους πλεονέκτημα, αναβαθμίζοντας τον παρεμβατικό τους ρόλο μέσα στην κοινωνία και, αφετέρου, θα εμπνεύσουν τους εργαζόμενους, ειδικά τους νέους και τις νέες, να ενταχθούν σε αυτά και να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο για τον κόσμο της εργασίας.

Μαριάννα Κούρτα

Πηγή: Η Εποχή

Written by antiracistes

Μαΐου 3, 2018 at 7:06 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Aνακοίνωση No.21 Συμμαχία Εργαζομένων στην Alpha Bank.

leave a comment »

Συμμαχία Εργαζομένων στην Alpha Bank.
Ανακοίνωση Νο 21, 30.4.2018

unnamed (3)

Διαβάστε στο φύλλο Μαΐου 2018:

– Για τον 2ο ψηφιακό μετασχηματισμό και τις επιπτώσεις του στην εργασία
– Για την νέα εθελουσία της Alpha Bank
– Για το συνδικαλισμό «νέου τύπου» με τις εκδρομές και τα e-shops
– Για τα προβλήματα της εργαζόμενης μητέρας
– Για την παρακμή του ιστορικού Συλλόγου της Εμπορικής
– Για την ήττα στο μισθολογικό της πρ, Εμπορικής (πορεία αγωγών)
– Για την δράση ενεργών τραπεζικών σωματείων (Σύλλογος πρ. Τράπεζας Κύπρου -Πειραιώς, Σύλλογος πρ. Ιονικής -Alpha Bank)
– Για τους πραγματικούς εμπνευστές της ένταξης του ΕΤΑΤ στο ΙΚΑ

Αλλά και τις μόνιμες στήλες μας
– Ο teller είπε
– Enter στον πολιτισμό

Διαβάστε την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ-2018-ΜΑΙΟΣ

 

Written by antiracistes

Μαΐου 3, 2018 at 6:59 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Ανεξάρτητη ταξική Πρωτομαγιά 2018

leave a comment »

Ανεξάρτητη ταξική Πρωτομαγιά 2018

 

1η ΜΑΗ 2018
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 11πμ ΚΑΜΑΡΑ
ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ…

Η Πρωτομαγιά, από το Σικάγο του 1886, την Θεσσαλονίκη του 1936, την Καισαριανή του 1944, θα είναι για πάντα το ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες αλλά και σύμβολο των αγώνων του λαού ενάντια στον φασισμό και τον πόλεμο. Παραμένει οδηγός και για τους σημερινούς αγώνες καθώς οι διεκδικήσεις για 8ωρο, κυριακάτικη αργία, ασφάλιση, βρίσκονται έναν αιώνα μετά ξανά στην επικαιρότητα!
Η 1η Μάη του 2018 μετά από 9 χρόνια καπιταλιστικής κρίσης, θα είναι μια μάχη ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια ψήφισης 88 νέων προαπαιτούμενων της 4ης αξιολόγησης. Η “επιστροφή στην ανάπτυξη” θα είναι τόσο επικίνδυνη για τα εργατικά συμφέροντα όσο ήταν και η κρίση. Θα καταβυθίσει ακόμα περισσότερο τα εργατικά δικαιώματα για να αυξήσουν κι άλλο τα κέρδη τους οι καπιταλιστές.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει γίνει ο “καλός στρατιώτης” του ΝΑΤΟ για να προωθήσει τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και να αναβαθμίσει την δυναμική του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια και την Μεσόγειο. Μετέχει ενεργά στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές επεμβάσεις και παραχωρεί νατοϊκές βάσεις (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Άραξος, Άκτιο, Λάρισα, Σύρος).
Εμείς οι εργαζόμενοι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους γειτονικούς λαούς. Είναι οι σύμμαχοί μας στον κοινό αγώνα ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό και στην εκμετάλλευση. Οι εργατικοί αγώνες σε κάθε χώρα είναι η μόνη απάντηση στους πολεμικούς σχεδιασμούς και αυτοί που θα αποτρέψουν την υλοποίησή τους.
Ρίχνουν το δηλητήριο του εθνικισμού και του εργατικού εμφύλιου (παλιοί και νέοι, μόνιμοι και συμβασιούχοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί, ελαστικοί και σταθεροί, έλληνες και ξένοι) για να κρύψουν ότι σήμερα με την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε όλοι δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς, με λιγότερες ώρες και περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειάζεται να ξαναπάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας οι εργαζόμενοι με σωματεία, συνελεύσεις, αγώνα κόντρα στην υποταγή και στο εμπόδιο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Αυτοί που περισσεύουν είναι οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι που δεν παράγουν τίποτα αλλά εκμεταλλεύονται τον μόχθο και την δουλειά των εργατών. Χωρίς αυτούς θα ήταν παρελθόν η φτώχεια και ο πόλεμος και η Πρωτομαγιά μας θυμίζει ακριβώς αυτό:
…ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Written by antiracistes

Μαΐου 1, 2018 at 10:41 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

1η ΜΑΗ

leave a comment »

1μαηekt

Η συνέλευση των εργαζομένων στην Σ.Ε. ΒΙΟ.ΜΕ. καλεί την Τρίτη 1η ΜΑΗ και ώρα 10:30 στην Καμάρα, όλους τους εργαζόμενους/νες, άνεργους/γες, φοιτητές/τριες και όλη την πληττόμενη κοινωνία που ζει στο πετσί της, την επιβολή από τα πάνω και βίαια, ενός άλλου κοινωνικού μοντέλου.
Να απαντήσουμε όλοι μαζί πως «αν δεν μπορείτε εσείς μπορούμε εμείς» και μάλιστα πολύ καλύτερα.
Καλούμε σε μια ανεξάρτητη, ταξική, ενωτική, αντιπολεμική πορεία, κόντρα σε προτάσεις για πισωγυρίσματα τριακοσίων χρόνων και αστικές νοσταλγίες.
Και συνέχεια με γλέντι που θα ακολουθήσει μετά την πορεία στα γρασίδια της πλατείας (πίσω από το άγαλμα του Βενιζέλου). Γιατί η τάξη μας τιμάει τους νεκρούς της, με γλέντι, αισιοδοξία και υπόσχεση πώς τίποτα δεν τελείωσε .
Έσοδα από το γλέντι θα διατεθούν για την άδικη επανεξέταση της δίκης του Τάσσιου Θεοφίλου .

Written by antiracistes

Μαΐου 1, 2018 at 10:38 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μισθός κομμένος, δίκαιο ραμμένο στα μέτρα των αφεντικών

leave a comment »

http://www.efsyn.gr/arthro/misthos-kommenos-dikaio-rammeno-sta-metra-ton-afentikon

29-4-2018

Συντάκτης: Ντίνα Δασκαλοπούλου, Αφροδίτη Τζιαντζή

Αν όλοι μας τα τελευταία 8 χρόνια έχουμε βρεθεί στον δοκιμαστικό σωλήνα του νεοφιλελευθερισμού, οι μετανάστες υπήρξαν τα πρώτα του πειραματόζωα.

Με πρόφαση την ιδιότητα του μετανάστη μισθωτού, λίγο πριν από την αλλαγή του αιώνα άρχισαν να γράφονται κανόνες δικαίου οι οποίοι συγκροτούν ένα οιονεί «μεταναστευτικό» εργατικό δίκαιο σε όλο το εύρος της εργασιακής σχέσης, από τη σύναψή της μέχρι τον τερματισμό της.

Μέχρι που η «ισχυρή Ελλάδα» κράσαρε, το οικονομικό «θαύμα» εξαϋλώθηκε, οι νεαροί Ελληνες φεύγουν μετανάστες και αυτό που επινοήθηκε σαν παραδίκαιο για μια ειδική κατηγορία πληθυσμού, τώρα γενικεύεται ως το κυρίως εργατικό δίκαιο για όλους.

Η Ιστορία σε μια από τις άγριες πιρουέτες της έφερε μια διεστραμμένη δικαιοσύνη: στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι μετανάστες. Μόνο που κάποιοι είναι πιο μετανάστες από τους μετανάστες.

Η πρωτότυπη μελέτη του Αποστόλη Καψάλη «Μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα» -καρπός επιστημονικής έρευνας, αλλά κι απαύγασμα των χρόνων που πέρασε ως μάχιμος εργατολόγος- το επιβεβαιώνει και το τεκμηριώνει απολύτως.

Σήμερα για πρώτη φορά παρουσιάζουμε την έρευνα, που δείχνει με ποιον τρόπο το παραεργατικό δίκαιο που η χώρα έφτιαξε για τους μετανάστες έχει ήδη μετατραπεί σε δίκαιο της ευελιξίας της εργασίας.

Ανεργία
Υπάρχουν ζωές που εκτυλίσσονται παράλληλα και φαίνεται σαν να μην τέμνονται πουθενά. Οι ζωές των ντόπιων και των μεταναστών στην Ελλάδα συναντιούνταν σπάνια και μονότονα: οι ντόπιοι «σήκωναν» τις οικοδομές, οι μετανάστες έριχναν τα μπετά.

Οι ντόπιες ήταν οι αφεντικίνες, οι μετανάστριες τους καθάριζαν τα σπίτια. Και, στην ακόμα πιο σκοτεινή εκδοχή, οι ντόπιοι αγόραζαν τη σάρκα, οι μετανάστριες πουλούσαν αναγκαστικά, οι ντόπιοι έβγαζαν τα πιστόλια κι οι μετανάστες μάζευαν τις φράουλες.

Μέχρι που η κρίση, η πτώχευση και η επιβολή των πολιτικών λιτότητας έκαναν πραγματικότητα το σύνθημα στους τοίχους: στον κόσμο των αφεντικών, είμαστε όλοι ξένοι.

«Πληρώνομαι με 400 ευρώ τον μήνα, τα άλλα 400 τα κρατάει το αφεντικό μου, θα μου τα δώσει κάποια στιγμή. Αλλά είναι φτωχός τώρα, σκέψου ότι ακόμα και το γιοτ του δεν το βγάζει από το πάρκινγκ!».

Η Μάιρα είναι από τις Φιλιππίνες. Εργάζεται εδώ και 18 χρόνια στην Ελλάδα ως εσωτερική οικιακή βοηθός, παρ’ όλα αυτά ακόμα δεν έχει συγκεντρώσει τις προϋποθέσεις για να πάρει άδεια παραμονής.

«Στην αρχή μού έκαναν ιδιωτική ασφάλιση, τώρα όμως την έχουν κόψει. Τι να κάνει και το αφεντικό μου; Τους έχω σαν οικογένεια, δεν έχω άντρα ούτε παιδιά».

Ο Γιάννης είναι από την Ελλάδα. Στα 25 του μετράει 4 χρόνια εργασίας στη δημοσιογραφία, αλλά τα ένσημά του καλύπτουν μόλις 18 μήνες.

Οπως οι περισσότεροι νέοι δημοσιογράφοι, το πρώτο διάστημα ήταν απλήρωτος ως μαθητευόμενος και σταδιακά έφτασε να παίρνει 400 ευρώ «μαύρα» τον μήνα, με επιδόματα και άδειες, σε μια άτυπη σύμβαση.

Επί δύο ολόκληρα χρόνια ο Γιάννης έπρεπε να αναρτά 20 ειδήσεις την ημέρα στην ιστοσελίδα για την οποία εργαζόταν. Τιμή είδησης; Ενα ευρώ…

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι ένας από τους ελάχιστους που γνωρίζουν σε τέτοιο βάθος τις πολιτικές μετανάστευσης στη χώρα μας.

Η έρευνά του «Μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα», που σήμερα παρουσιάζουμε για πρώτη φορά, είναι η μοναδική που μελετά τις εργασιακές σχέσεις των μεταναστών στην Ελλάδα σε βάθος 20ετίας (εκδόσεις Τόπος).

Επί τουλάχιστον δέκα χρόνια ο εργατολόγος και ερευνητής εργασιακών σχέσεων μελέτησε τις μεταναστευτικές πολιτικές τόσο στο πεδίο ως δικηγόρος ιδιαίτερα μαχητικών σωματείων όσο και ως ερευνητής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ.

Επιβεβαίωση
Δέκα χρόνια μετά την υπόθεση Κούνεβα και τα όσα δραματικά έγιναν στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, ο Καψάλης με την έρευνά του επιβεβαιώνει αυτό που πολλοί ξέραμε, λίγοι όμως παραδέχονται ακόμα και τώρα: ο τρόπος που διαχειρίστηκε η χώρα μας τους μετανάστες εργάτες δεν ήταν καθόλου τυχαίος.

Αντιθέτως, ήταν μια κεντρική πολιτική επιλογή, που αποτυπώνεται πλήρως και στον τρόπο που η ελληνική Πολιτεία νομοθέτησε όλα αυτά τα χρόνια.

Αλλά ο Καψάλης κάνει κι ένα βήμα παραπέρα: καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, όπως ακριβώς στους καλούς καιρούς λειτούργησε η εργοδοτική πλευρά σχεδόν ανέλεγκτα ως οιονεί «νομοθέτης» στη διαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων των μεταναστών στους κλάδους κύριας απασχόλησής τους, έτσι ακριβώς λειτουργεί και σήμερα στα χρόνια της κρίσης, εν δυνάμει στο σύνολο της αγοράς εργασίας, χάρη στην εξασφάλιση της απόλυτης κυριαρχίας της ατομικής διαπραγμάτευσης.

1990-2018: η διαδρομή των «νόμιμων» διακρίσεων

Συνθημα- ανεργία AP Photo/Nikolas Giakoumidis
Από το 1990 μέχρι το 1998 η Ελλάδα ανέχτηκε την εντατική, «μαύρη» εργασία του συνόλου των μεταναστών εργατών.

Στη συνέχεια, και για μία δεκαετία, η πολιτεία υποχρεώνεται να «τακτοποιήσει» προσωρινά το καθεστώς διαμονής μιας μερίδας εγκατεστημένων μεταναστών, εγκαθιδρύοντας ένα σύστημα με επίκεντρο τον απαιτούμενο κάθε φορά αριθμό ενσήμων και τους βραχύβιας διάρκειας τίτλους διαμονής.

Στις διαδικασίες υπολογίζεται ότι συμμετέχουν πάνω από 1,2 εκατ. άτομα, ωστόσο περισσότεροι από τους μισούς μετανάστες εκτιμάται ότι ζουν διαρκώς χωρίς άδειες διαμονής.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 η Ελλάδα εγκαταλείπει τη λύση της μαζικής «νομιμοποίησης», αλλά δεν εγκαθιστά έναν μόνιμο μηχανισμό πρόσβασης και διατήρησης της νόμιμης διαμονής και εργασίας.

Το 2014 νομοθετεί αποσυνδέοντας σε μεγάλο βαθμό και για πρώτη φορά την ανανέωση των αδειών διαμονής από την επίδειξη συγκεκριμένου αριθμού ενσήμων.

Απέναντι στις μαζικές ροές και την εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων αλλοδαπών πολιτών στη διάρκεια της περιόδου 1990-2018, η πολιτεία νομοθέτησε ουκ ολίγες φορές για να «ρυθμίσει» το νέο φαινόμενο.

«Η χώρα κατασκεύασε ένα ειδικό εργατικό δίκαιο για τους μετανάστες», μας εξηγεί ο Απ. Καψάλης. «Είναι ένα δίκαιο ‘‘νόμιμων’’ διακρίσεων σε βάρος τους, που διασφαλίζει τις πολλαπλές ταχύτητες εργασιακών δικαιωμάτων στην ελληνική αγορά εργασίας».

Ο εργατολόγος τεκμηριώνει πως οι μετανάστες εγκλωβίζονται σε ειδικές οικονομικές και νομικές ζώνες, στις οποίες κυριαρχούν η ανομία και η κάθε μορφής παραβατικότητα.

Η… σειρά των ντόπιων
Στην Ελλάδα λοιπόν μέχρι το μεγάλο μπουμ, οι εργαζόμενοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τους ντόπιους και τους μετανάστες.

Ομως, τα μνημόνια… φρόντισαν να αμβλύνουν τις διαφορές και να εξισώσουν τη συνθήκη – σαφώς προς τα κάτω, σαφέστατα για όλους μας:

● η κλαδική συλλογική διαπραγμάτευση καταρρέει
● η εργασία απορρυθμίζεται συνολικά
● γενικεύεται η επισφάλεια
● η ανισότητα και η παραβατικότητα στην αγορά εργασίας γενικεύονται.

«Ωστόσο, ο ρόλος του κράτους δεν περιορίζεται στην απόσυρσή του από το πεδίο της ρύθμισης της εργασίας», θα πει στην «Εφ.Συν.» ο κ. Καψάλης.

«Η πολιτεία, με αρωγό της μνημονιακές υποχρεώσεις, φροντίζει να καταστήσει ‘‘νόμιμο’’ ή επιτρεπτό αυτό που μέχρι πρότινος ή που ακόμη και σήμερα πολλές φορές είναι παράνομο: διακρίσεις με βάση την ηλικία στις αποδοχές, δυνατότητα διαδοχής συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου έως και 36 μήνες, κατάργηση δικαίου συλλογικών διαπραγματεύσεων. Διασφαλίζει, με άλλα λόγια, όλα εκείνα τα επιτυχημένα απορρυθμιστικά εργαλεία (άνιση μεταχείριση, ευελιξία, αδήλωτη εργασία) για την εγκαθίδρυση και επέκταση όλων των φαινομένων παραβατικότητας, υπερ-επισφάλειας και υπερ-εξάρτησης που για χρόνια είχε πειραματικά εφαρμόσει (κυρίως, αν και όχι αποκλειστικά) στο πεδίο της απασχόλησης των μεταναστών».

Ο ρόλος των μνημονίων
Ο Γιάννης Κουζής είναι καθηγητής και κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου.

Αναλύοντάς μας πώς κατεδαφίστηκε ό,τι ξέραμε ως εργατικό δίκαιο στην Ελλάδα, ο κ. Κουζής δίνει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον όσο και τραγικά ειρωνικό στοιχείο: Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στη δεκαετία του 2020 οι μισθοί στην Κίνα θα υπερβαίνουν τους αντίστοιχους της Βουλγαρίας, με τους οποίους σταδιακά συγκλίνουμε με όρους υποβάθμισης της εργασίας στην Ελλάδα! Είπατε κάτι για κινεζοποίηση;

«Η υποβάθμιση της εργασίας στην Ελλάδα, που συντελείται με βίαιο τρόπο από την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, ακολουθεί την πορεία της σταδιακής εργασιακής απορρύθμισης, που διαγράφεται από τη δεκαετία του ‘90 με αργούς όμως ρυθμούς. Αυτή άλλωστε είναι και η πορεία που καταγράφεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες και στον ευρύτερο διεθνή και ευρωπαϊκό χώρο, υπό τους όρους που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση», μας λέει ο κ. Κουζής και εξηγεί πώς τα τα μνημόνια ισοπέδωσαν την εργασία στην Ελλάδα:

◼ περιορίστηκαν οι όροι προστασίας από την απόλυση

◼ επεκτάθηκε και κυριάρχησε απολύτως η ευέλικτη εργασία στις νέες προσλήψεις

◼ η αποδιάρθρωση των συλλογικών συμβάσεων οδήγησε στη δραματική συμπίεση των μισθών.

Κατά τον κ. Κουζή, στην Ελλάδα παγιώνεται ένα ευέλικτο εργασιακό μοντέλο, εργασιακής επισφάλειας και φτηνού εργατικού δυναμικού.

Ηδη το 49% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα αμείβεται με ποσά που δεν υπερβαίνουν τα κατώτατα μισθολογικά όρια του 2011, ενώ εκείνη την περίοδο το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 18%.

«Η δέσμευση από το δεύτερο Μνημόνιο για σύγκλιση των μισθών με τους αντίστοιχους των βαλκανικών χωρών υλοποιείται σταθερά, ενώ σταδιακά «τριτοκοσμοποιείται» η ελληνική αγορά εργασίας», μας λέει ο καθηγητής.

Σε σύνολο σχεδόν 2,2 εκατομμυρίων εργαζομένων, πάνω από 657.000 έχουν συμβάσεις μερικής απασχόλησης

Το πρώτο τρίμηνο του 2018 το 53% των προσλήψεων έγινε με συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας
Το 38% των εργαζομένων, ενώ δουλεύει οκτάωρο, πληρώνεται χαμηλότερα από τον κατώτατο μισθό
Ενας στους πέντε εργαζομένους (δηλαδή 500.000 στο σύνολό τους) εργάζεται ανασφάλιστος
Με 383 ευρώ μικτά καλείται να ζήσει σχεδόν ένας στους τρεις εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα
Με 381 ευρώ κατά μέσο όρο αμείβονται οι εργαζόμενοι κάτω των 25
1.000.000 άνθρωποι εργάζονται απλήρωτοι επί μήνες
Ενας στους δύο πληρώνεται με καθυστέρηση
Στο σύνολο των ασφαλισμένων, 88,78% έχουν ελληνική υπηκοότητα, 2,26% άλλης χώρας Ε.Ε. και 8,95% χώρας εκτός Ε.Ε.
Οι μετανάστες αντιπροσωπεύουν το 12,38% των ασφαλισμένων ανδρών και οι μετανάστριες το 9,90% των ασφαλισμένων γυναικών
52,37% των ασφαλισμένων μεταναστών είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι υπήκοοι του Πακιστάν με 8,85% και του Μπανγκλαντές με 4,62%
47,86% των ασφαλισμένων μεταναστριών είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι ασφαλισμένες βουλγαρικής υπηκοότητας με 10,21% και ρουμανικής με 7,43%
Ενας στους τέσσερις μετανάστες εργάζεται στην οικοδομή, δύο στους δέκα στον τουρισμό, 14% στη μεταποίηση, 33% στην παροχή υπηρεσιών και ως πωλητές σε καταστήματα και υπαίθριες αγορές, 28% είναι ανειδίκευτοι εργάτες, χειρώνακτες και μικροεπαγγελματίες και 18,24% υπάλληλοι γραφείου
ΠΗΓΕΣ: «Μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα» (Μελέτη του εργατολόγου Αποστόλη Καψάλη, ΕΦΚΑ

Μικρές, αλλά νίκες
Σημαίνει αυτό πως όλα είναι μαύρα; Οπου υπάρχουν αντιστάσεις, υπάρχουν και νίκες, έστω και μερικές, αποδεικνύει η εμπειρία ακόμα και μέσα στα μνημονιακά χρόνια.

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες με τους οποίους μιλήσαμε, Ελληνες και ξένοι, είτε δεν έμαθαν ποτέ πώς είναι να δουλεύεις με συλλογική σύμβαση είτε την είδαν να μετατρέπεται σε κουρελόχαρτο. Ομως αναχώματα υπάρχουν, μας λένε.

Ο Ισφάκ ύστερα από 13 χρόνια δουλειάς κατάφερε να του κολλάνε έστω κάποια εργόσημα. Η Χριστίνα μάς μιλά για τον νόμο που βάζει φρένο στην κατρακύλα του ωρομίσθιου.

Ο Γιάννης μόλις πριν από λίγες μέρες έγινε μέλος του σωματείου των δημοσιογράφων. Η Ντέμπορα αναγνωρίζει ότι σήμερα πιο εύκολα τα παιδιά δεύτερης γενιάς παίρνουν ιθαγένεια.

Ολο αυτό σημαίνει πως τα αιτήματα που έβαλαν οι σοσιαλιστές για το οκτάωρο, την ασφάλιση και την αργία της Κυριακής, 126 χρόνια πριν, έγιναν δυστυχώς ξανά επίκαιρα.

Σημαίνει επίσης πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τιμωρία για τη χώρα που ξεχνάει: και τότε η χώρα βρισκόταν υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο και τότε το χρηματιστηριακό κόλπο γκρόσο το πλήρωσε η μεσαία τάξη και τότε την πτώχευση πλήρωσαν οι φτωχοί.

Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς την Πρωτομαγιά δεν γιορτάζουμε την άνοιξη και τα λουλούδια.

Μαρτυρίες εργαζομένων

«Κάθε μέρα παίρνουν άλλον εργάτη και τον κοροϊδεύουν»
Είμαι 13 χρόνια στον Ασπρόπυργο, στην Γκόριτσα. Το 2006 ήρθα από το Ισλαμαμπάντ και δύο χρόνια έκανα δουλειά ηλεκτροκολλητή στη λεωφόρο ΝΑΤΟ. Το 2008 πιάσαμε δουλειά στο περιβόλι. Ως τώρα είμαι στα περιβόλια, σε πολλά αφεντικά. Πρώτα δούλευα ήλιο με ήλιο, από τις 5 πρωί το καλοκαίρι ώς τις 8 με τις 9 το βράδυ. 25 ευρώ ήταν το μεροκάματο. Το αφεντικό μού έφαγε πάνω από 3.000 ευρώ – και σε άλλους. Τώρα δεν έχει δουλειά και βρίσκουν κάθε μέρα διαφορετικό εργάτη και τον κοροϊδεύουν. Εδώ κι έναν χρόνο έχω καλύτερο αφεντικό. Μου έδωσε εργόσημα μια-δυο φορές. Είχα κόκκινη κάρτα αλλά μου την πήραν πίσω γιατί δεν είχα ένσημα. Δεν έχουμε καθόλου ένσημα ούτε εργόσημα ούτε ΟΓΑ και δεν μπορούμε να πάρουμε φάρμακα. Ποτέ δεν ήρθε κανείς για έλεγχο. Τον Οκτώβριο πέρυσι μας χτύπησαν φασίστες. Κάναμε μήνυση, αλλά ακόμα περιμένω τι θα γίνει. Γιατί το κάνανε; Επειδή είμαι ξένος και δεν έχω χαρτιά, επειδή δεν μπορώ να πάω στην αστυνομία. Δεν τους τιμωρούσε κανείς και το ξανακάνανε

Ισφάκ Μεχαμούντ, εργάτης γης

Θες να δουλέψεις; Πλήρωσε!
Σπούδασα κοινωνική ανθρωπολογία στο Πάντειο. Οταν γύρισα από τον στρατό, δούλεψα έναν χρόνο σε κρεπερί. Από σπόντα μέσω φίλου βρέθηκα σε ένα πολύ μικρό σάιτ, έκανα κάτι μεταξύ σύνταξης και data entry. Πληρωνόμουν με αποδείξεις δαπάνης, 150 ευρώ ήταν η αμοιβή μου για ανάρτηση 10 ειδήσεων την ημέρα συνολικά. Τώρα είμαι σε άλλο σάιτ, είναι αρκετά καλύτερα, έχω ΙΚΑ και σταθερό μισθό 800 ευρώ. Γράφτηκα και πρόσφατα στην ΕΣΗΕΑ ως εργαζόμενος σε ηλεκτρονικό ΜΜΕ, ύστερα από δυόμισι χρόνια… Θεωρώ τον εαυτό μου εξαίρεση. Ο κανόνας στον χώρο μας είναι ο εθελοντισμός: “Εθελοντής συντάκτης”. Εχω συνάδελφο που έκανε σεμινάρια επί πληρωμή σε μεγάλο σάιτ. Πλήρωνε για να αποκτήσει εργασιακή εμπειρία σε μεγάλο όμιλο, με μόνο ‘‘δόλωμα’’ ότι όταν θα τελείωνες και θα έδινες μια εργασία για να αποδείξεις ότι τέλειωσες τον κύκλο των σπουδών, θα είχες τρίμηνη δωρεάν πρακτική στον όμιλο. Δηλαδή πληρώναμε για να δουλέψουμε…

Γιώργος, μέλος της συλλογικότητας εργαζομένων στα ΜΜΕ anti-viral

«Δύσκολα ακόμα και τα νόμιμα»
Στα φροντιστήρια οι συνθήκες ήταν πάντα ελαστικές. Με το που καταργείται η σύμβαση το 2013, άρχισαν τα ωρομίσθια να καταβαραθρώνονται. Σε πολλά φροντιστήρια φτάσανε στα 3,5 ευρώ μικτά. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει αλλάξει το ζήτημα των αργιών, με τον νόμο 44/15 που καθορίζει ότι το πλήρες ωράριο των εκπαιδευτικών στα φροντιστήρια είναι 21 ώρες, και με αυτές δικαιούνται 25 ένσημα. Το δεύτερο είναι ότι ορίζει πλήρες ωράριο για τους εκπαιδευτικούς, προκύπτει ότι το κατώτατο δυνατό ωρομίσθιο με βάση την ΕΣΕΕ είναι 6,7 μικτά. Ο νόμος έβαλε ένα φρένο στις παραβιάσεις. Ομως τα βασικά χαρακτηριστικά δεν έχουν αλλάξει σε σχέση με την επισφάλεια και την ομηρία του εργαζομένου. Το να καταφέρεις να συγκεντρώσεις τα απαιτούμενα ένσημα, ακόμα και για να βγεις ταμείο ανεργίας είναι στοίχημα. Κάποιοι το καταφέρνουν, όχι όλοι. Το γενικό χαρακτηριστικό είναι οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Αυτό και μόνο κάνει εξαιρετικά δύσκολο για τους εργαζομένους να κάνουν απεργία, δύσκολο να διεκδικήσουν ακόμα και τα νόμιμα, γιατί το πιθανότερο είναι να μην τους επαναπροσλάβει ο εργοδότης. Οι αλυσίδες φροντιστηρίων καθορίζουν τους όρους: ρίχνουν τις τιμές, προκύπτουν νέες συμβάσεις που παλιά δεν προβλέπονταν. Το σωματείο έχει καταφέρει να βάλει φρένο στην ασυδοσία και γι’ αυτή του τη στάση πολλά πρωτοπόρα μέλη του βρέθηκαν σε δικαστικούς αγώνες και κυνηγήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά το σωματείο κατάφερε και συνεχίζει να βάζει αναχώματα παλεύοντας ενάντια στην αυθαιρεσία

Χριστίνα Σ., εργαζόμενη σε φροντιστήρια, μέλος του ΣΕΦΚ

«Με πρόσχημα την κρίση μάς έκοψαν τα χρήματα της ασφάλισης από τον μισθό»
Εφυγα από τις Φιλιππίνες για να ξεφύγω από τη δικτατορία του Μάρκος. Πολλοί φίλοι μου φυλακίστηκαν ή δολοφονήθηκαν. Κατάφερα να πάρω άσυλο ως πολιτική πρόσφυγας. Πριν έρθω στην Ελλάδα δούλευα στο υπουργείο Γεωργίας στο τμήμα Ανάπτυξης. Πάνω από 15.000 Φιλιππινέζοι ήρθαν στην Ελλάδα τότε, οι περισσότεροι χωρίς χαρτιά. Δουλέψαμε πάρα πολύ για να καταφέρουμε να κανονικοποιηθούμε. Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90 ώς και το 2002, περίπου το 70% από εμάς αποκτήσαμε χαρτιά, αποκτήσαμε ασφάλιση. Τώρα -και με πρόσχημα την οικονομική κρίση- μας έκοψαν τα χρήματα της ασφάλισης από τον μισθό, μας μείωσαν μισθούς ή ώρες εργασίας, εργαζόμενες απολύθηκαν. Ο μέσος μισθός για οικιακή βοηθό που εργάζεται ως εσωτερική είναι περίπου 500 ευρώ. Πρέπει πλέον μια γυναίκα να δουλεύει για 3-4 εργοδότες, γιατί αλλιώς δεν τα βγάζει πέρα. Ο,τι και όσα κι αν έχουν χάσει οι Ελληνες εργαζόμενοι λόγω της κρίσης, δεν ξέρουν τι είναι ρατσισμός και δεν χρειάζεται να παλεύουν συνεχώς μόνο και μόνο για να έχουν το δικαίωμα να παραμένουν εδώ.

Ωστόσο, οφείλω να αναγνωρίσω ότι είναι λίγο καλύτερα σήμερα για να πάρουμε υπηκοότητα και τα παιδιά δεύτερης γενιάς μπορούν να πάρουν ιθαγένεια

Ντέμπορα Κάρλος Βαλένσια, Ενωση Φιλιππινέζων Μεταναστών KASAPIΗ, ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Μεταναστριών «Μέλισσα»

 

Written by antiracistes

Απρίλιος 30, 2018 at 7:18 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized